အခန်း (၁၁၈)

118 01

အခန်း 118

မေဝမ့်ရှူးသည် အရက် အနည်းငယ် မူးယစ်သော အရှိန်ဖြင့် အရှေ့ဘက်တုံနွမ်နန်းဆောင်မှ ထွက်လာပြီး တံခါးကို နောက်ပြန် ပိတ်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော ဆူးဟွေ့ကျုံးသည် အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကြိုဆိုကာ မေးသည်။ “မေပညာရှိအမတ် ပြန်တော့မလို့လား။ နန်းတော်တံခါး ပိတ်တော့မှာကို အရှင်မင်းကြီးက ဒီနေ့ မေပညာရှိအမတ်ကို မတားဘူးလား”

“အရှင်မင်းကြီး မူးနေလို့ အတွင်းမှာ အရင် နားနေတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အိမ်ပြန်တော့မယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

ဆူးဟွေ့ကျုံးသည် တံခါးကို ပိတ်ထားသည့်ကြားမှ ခဏတာ နားထောင်လိုက်သည်။ တုံနွမ်နန်းဆောင် အတွင်း၌ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိပေ။ တားမြစ်လိုသော သဘော မရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရသဖြင့် သူသည် ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်၍ လှည်းကို ခေါ်ပြီး နန်းတော်မှ ထွက်ခွာစေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ မှောင်မည်းသော ညနေခင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကန့်လန့်ကာနှစ်ထပ်တို့၏ ဖုံးကွယ်မှုအောက်တွင် ခုနက တုံနွမ်နန်းဆောင်အတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို သတိရကာ တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် ခဏတာ ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

ရယ်ရင်း ရယ်ရင်း အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

ဒီတစ်ခေါက် မြို့တော်သို့ ပြန်လာပြီးနောက် တစ်ခုခု မမှန်ကန်သည့် ခံစားချက်သည် ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အရာများ၊ ဧကရာဇ်၏ မရေမရာ စကားလုံးများဖြင့် စမ်းသပ်မှုများ။

ဆရာရှေ့တွင် ယွီမိသားစုအကြောင်း ပြောခဲ့ပြီး ဆရာ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သည်။

ကံကြမ္မာဖန်တီးသူ၏ အလိုအရ ရှေ့တွင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော လမ်းမကြီး တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဘေးဘက်မှ လမ်းခွဲ လေးခုကို ဖြတ်တောက်ပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းရန် တစ်ခုတည်းသော လမ်းဖြောင့်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် တကယ်တမ်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားပါက ရှေ့တွင် စောင့်ကြိုနေသည်မှာ လမ်းဖြောင့်လား၊ ထောင်ချောက်လား။

မြင်းလှည်းပေါ်တွင် စဉ်းစားရင်း မြို့တော် အရှေ့ဘက်ရှိ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ချန် အဘိုးကြီးက သူမကို အိမ်ထဲသို့ ကြိုဆိုသည်။ ရှေ့ဘက် ခြံဝင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

“အစောင့်ရှန် ပြန်ရောက်နေပါပြီ။ သခင်မ ခိုင်းထားတဲ့ အလုပ်က သိပ်အဆင်မပြေပုံ ရတယ်”

ရှန်ယီချန်သည် ခြေထောက် တစ်ဖက်ကို ကွေးထားပြီး ခြံဝင်း လက်ရန်းတွင် မှီနေသည်။ စိတ်မပါ့တပါဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ မေဝမ့်ရှူးကို မြင်သောအခါ ခြေလှမ်း အနည်းငယ်ဖြင့် ခုန်လာပြီး လက်ကို ဖြန့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူး စိတ်ထဲ တစ်ချက် ဖိအားကျသွားသည်။ “ဆေး မဝယ်နိုင်ဘူးလား”

118 02

“ဆေးညွှန်းထဲက တခြား ဆေးတွေ အားလုံး ဝယ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဟွမ်ပို တစ်မျိုးနဲ့ ဟန်ရွှေစစ် တစ်မျိုးပဲ ကျန်တော့တယ်။ မြို့တော်က ဆေးဆိုင်ကြီး၊ ဆေးဆိုင်ငယ် တစ်ရာကျော်ကို လိုက်ရှာခဲ့ပေမဲ့ ဝယ်လို့ကို မရခဲ့ဘူး”

ရှန်ယီချန်က ညည်းညူသည်။ “ဆေးဆိုင်တိုင်းရဲ့ ပြောဆိုပုံက အတူတူပဲ။ မြို့တော်ထဲက လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက် မကျန်းမာလို့ ဒီရှားပါး ဆေးဝါး နှစ်မျိုးကို စုဆောင်းနေတာ။ မြို့တော် တစ်ခုလုံးရဲ့ ဆေးတွေကို အကုန် ဝယ်သွားပြီတဲ့။ ဒီဆေး နှစ်မျိုးစလုံးက အေးမြပြီး အပူကျစေတဲ့ သတ္တိ ရှိတယ်။ ဘယ်လို လူကြီးလူကောင်းက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါ ဖြစ်နေလို့ နေ့တိုင်း စားဖို့ လိုအပ်တာလဲ။ ဒီလူကြီးလူကောင်းက တစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်ပြီး မီးတောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေလို့လား”

မေဝမ့်ရှူး သူ့ကို ရယ်လိုက်သည်။ “လျှောက်မပြောနဲ့။ ဒီလောက်တောင် ကံမကောင်းဘူးဆိုရင် နောက်ရက် နည်းနည်း ကြာလို့ ဆေးဆိုင်တွေမှာ ဆေးအသစ်တွေ ရောက်မှ မင်း ထပ်သွားဝယ်လိုက်။ အရေအတွက် အများကြီး မလိုဘူး၊ ဆေး ငါးစုံ၊ ခြောက်စုံစာ လောက်ပဲဆို လုံလောက်ပြီ”

“သမားတော်ရှင် ဘက်ကရော သတင်း ဘာများ ရလဲ”

ရှန်ယီချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “သမားတော်ရှင် တစ်ခုခု ကြုံနေရတာ သေချာတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နှစ်ခါ လှည့်ပတ်ခဲ့တယ်။ တံခါး ပိတ်ထားရုံပဲ ရှိပေမဲ့ အနီးနားမှာ အချိန်တိုင်း လျှို့ဝှက် စောင့်ကြည့်သူတွေ ရှိနေတယ်။ သူတို့ဆီက ရှောင်ထွက်ဖို့ နည်းနည်း အားထုတ်ခဲ့ရတယ်”

မေဝမ့်ရှူး နားထောင်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ “အိမ်တံခါးကို လျှို့ဝှက် စောင့်ကြည့်သူတွေ စောင့်နေတယ်ဆိုတော့ အဓိကလူကို အခုထိ မရှာတွေ့သေးတာ ရှင်းနေတယ်”

ထို့နောက် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “ဒါက ဘယ်သူ့ရဲ့ ကိစ္စကို ကျူးလွန်မိတာလဲ”

ရှန်ယီချန်သည် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ထွက်သွားပြီးမှ ပြန်လှည့်လာသည်။ သူမကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ပြီး စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် ကြည့်သည်။

“သခင်မ၊ သခင်မ ဘာဆေး သောက်နေတာလဲ။ ဆေးညွှန်းထဲမှာ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ဟွမ်ပိုနဲ့ ဟန်ရွှေစစ် ပမာဏကို ဘာလို့ ရောထားတာလဲ။ ကျွန်တော်မျိုးက မကျွမ်းကျင်ပေမဲ့ ဆေးလွန်ရင် ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်မှန်း သိတယ်”

မေဝမ့်ရှူး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဆေးပမာဏက မနည်းပေမဲ့ အကြာကြီး သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခဏကြာရင် မွေးရပ်မြေကို ပြန်သွားတော့ ဆေးကို ရပ်လိုက်တော့မယ်”

ရှန်ယီချန် ထပ်မံ မေးသည်။ “သခင်မ ဘယ်တော့ မွေးရပ်မြေကို ပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ ကျွန်တော်မျိုး သခင်မနဲ့ မနှစ် အောက်တိုဘာလက စာချုပ် ချုပ်ခဲ့တာ။ နောက်လ ပြန်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး သခင်မကို ခရီး တစ်ဝက် လိုက်ပို့ပေးနိုင်သေးတယ်”

“စိတ်ပူပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မကြာသေးခင်က မြို့တော်က သိပ် မတည်ငြိမ်ဘူး။ နောက်မှပဲ ကြည့်ရဦးမယ်။ အချိန်က မသေချာဘူး”

မေဝမ့်ရှူး မှာကြားသည်။ “အခုတော့ မင်း လုပ်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခု ရှိတယ်”

*** *** ***

118 03

အားယွင်ကို တတိယနေ့ ညတွင် ရှန်ယီချန်က ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

“ဒီမုဆိုးမငယ်က ယဉ်ကျေးပြီး တိတ်ဆိတ်နေပုံ ရပေမဲ့ ဉာဏ်က မနည်းဘူး။ ညက အညစ်အကြေး သယ်တဲ့ လှည်းမောင်းသမားတွေကို ပိုက်ဆံ ပေးပြီး ညဘက်မှာ အယောင်ပြ ဖုံးကွယ်ကာ အညစ်အကြေး လှည်းတန်းထဲ ရောနှောပြီး မြို့ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်”

ရှန်ယီချန် ရယ်မောလိုက်သည်။ “သခင်မက သတိပေးလိုက်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ ကျွန်တော် နေ့ညမပြတ် စောင့်ကြည့်ပြီး ဒီလူကို ဖမ်းမိခဲ့တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် အိမ်ဝတ် အင်္ကျီဟောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မီးများ ထွန်းညှိထားသည်။ မီးရောင်အောက်တွင် အားယွင်ကို အကဲခတ်သည်။

“လူလွှတ်ပြီး မင်းကို ပြောခိုင်းထားတဲ့ စကားကို မင်း ကြားလိုက်ရလား” သူမ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ မင်း ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ရထားတဲ့ အိမ်တောင် မလိုချင်တော့ဘဲ အဲဒီငွေရှစ်ရာကိုပဲ ယူပြီး မြို့တော်ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ပြောပြပါဦး”

အားယွင် ပြိုလဲကာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

ငိုသံဖြင့် တောင်းပန်သည်။ “ကျွန်မလည်း တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။ ကျွန်မ အပန်းဖြေအိမ်တော်ရဲ့ အလုပ်ကို ပိုက်ဆံ ရဖို့အတွက်ပဲ လက်ခံခဲ့တာ။ ဘယ်သူ သိမှာလဲ... ဘယ်သူ သိမှာလဲ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ကိစ္စတွေ ပါလာလိမ့်မယ်လို့”

ဘယ်လို မေးမြန်းပါစေ၊ သူမသည် “တစ်ဖက်က လူတွေက ကျွန်မကို ပြောတယ်၊ မေသခင် ဘယ်လိုပဲ ဖိအားပေး မေးမြန်းပါစေ၊ ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ယူမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဟိုဘက်က... ဟိုဘက်က တကယ်ပဲ ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ယူလိမ့်မယ်” ဟူသော စကားကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်။

တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ် လဲကျကာ ငိုယိုသည်။ တခြား ဘာမှ မေးမရအောင် ဘာမှ ပြောမလာတော့ပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ကို မြှောက်၍ တဖြည်းဖြည်း နာကျင်လာသော နားထင် ကို ဖိလိုက်သည်။

ဘယ်ဘက်က လူတွေလဲ မသိ၊ သူမသည် အားကိုးရာမဲ့သော အားနည်းသူ မိန်းမပျိုကို ရက်ရက်စက်စက် မလုပ်နိုင်ကြောင်း သိသည်။ ဤသို့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု ကို ပြောလာသောအခါ သူမသည် ဆက်လက် မေးမြန်းရန် ခက်ခဲသွားသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ မရပ်မနား ငိုယိုနေသော အားယွင်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် အမိန့်ပေးသည်။

“တော်ပြီ။ မင်းကို အလွန် ရိုးရှင်းတဲ့ အလုပ် တစ်ခု ခိုင်းမယ်”

“ဒီအလုပ် ပြီးတာနဲ့ မင်း ဘယ်ကို သွားသွား ငါ ထပ်မမေးတော့ဘူး။ မြို့တော်ထဲက နှစ်ထပ် အိမ်ငယ်လေးကို ငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး မင်းနဲ့ အတူ ယူသွားဖို့ ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ”

အားယွင် ချက်ချင်း ငိုသံ ရပ်သွားပြီး ခေါင်း မော့လာသည်။

*** *** ***

118 04

နွေဦးလလယ် ကာလတွင် ရာသီဥတုသည် သာယာကြည်လင် နေပြီး နွေဦးနေရောင်သည် တောက်ပ နေသည်။

ဒါဟာ တော်ဝင်အစောင့် တပ်ဖွဲ့ ရဲ့ အလှည့်ကျ အနားယူတဲ့နေ့နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတယ်။ အိမ်ထောင် မရှိသေးသော တစ်ကိုယ်ရေ စစ်သူကြီး တစ်စုသည် သူငယ်ချင်းများကို ခေါ်ကာ တော်ဝင်လမ်းမ ပေါ်ရှိ အကြီးဆုံး လမ်းဘေး စားသောက်ဆိုင်သို့ လာကြသည်။ ဒုတိယထပ် တစ်ခုလုံးကို အရက်သောက်ရန် ယူထားသည်။

ဒီနေ့ ဧည့်ခံသူက တော်ဝင်အစောင့် တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်သစ် ကျိုးရွှမ်ယွီ ဖြစ်သည်။

လက်အောက်ငယ်သားများက တက်ကြွစွာ အရက် လာတိုက်ကြသည်။ ကျိုးရွှမ်ယွီက မငြင်းဘဲ လက်ခံသည်။ နေ့လယ် မရောက်မီတွင် စစ်သူကြီး တစ်စုသည် ခုနစ်ပုံ ရှစ်ပုံ မူးနေကြပြီ။

တစ်ဝက်မူး နေချိန်တွင် လူအများက ပါးစပ် ဆူပူစွာ ညည်းညူကြသည်။ တော်ဝင်အစောင့် တပ်ဖွဲ့သည် မကြာသေးမီက အခြား တပ်ဖွဲ့များနှင့် မတူဘဲ ဂုဏ်မရှိတော့ကြောင်း၊ ကောင်းသော အလုပ် ဘာမှမရဘဲ ချီကျန့်ဟန် ဘက်မှ အနိုင်ကျင့်ခြင်း ခံနေရသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွီသည် အရက်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။ အနည်းငယ် လှောင်ပြုံး ပြသည်။

“ချီသခင်က အရည်အချင်း ရှိတဲ့သူပဲ။ မေပညာရှိအမတ်နဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ အပန်းဖြေအိမ်တော်ကို ငှားပြီး မြင့်မြတ်တဲ့လူကို မြို့ပြင် အပန်းဖြေအိမ်တော်မှာ အနားယူဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။ အပန်းဖြေအိမ်တော်ထဲမှာ ချောမောတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကိုလည်း စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။ ဟား… မြင့်မြတ်တဲ့လူကို အရသာ ခံစားစေခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဧကရာဇ်စိတ် ကို ရသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ကျိုးရွှမ်ယွီ လှောင်ပြုံး မရပ်ပေ။ “ကျွန်တော် ကျိုးက ဒုက္ခပေးတဲ့ အလုပ်ပဲ လုပ်နေရတယ်။ မီကို မမီနိုင်ဘူး။ မကြာသေးမီက ချီသခင်ဆီက ဖယ်ထုတ်ခံရတယ်။ ညီအစ်ကိုတွေကိုပါ ဒုက္ခရောက်စေပြီး ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ ဒုက္ခတွေ ကြုံနေရတယ်”

ပြောပြီး ခေါင်းမော့၍ အရက် တစ်ခွက်လုံး မော့ချသည်။ ခွက်အလွတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အားရပါးရ ပစ်ချသည်။

“စိတ်တိုတယ်!” သူသည် အော်ဟစ်သည်။ “ပြတင်းပေါက် ဖွင့်လိုက်”

စားသောက်ဆိုင် အောက်တွင် နန်းမြို့တော်လမ်းမ ရှိသည်။ နေ့လယ်ခင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန် စည်ကားနေသည်။

++++++

119 01

အခန်း 119

လမ်းပေါ်တွင် လူများ ပြွတ်သိပ် နေသည်။ လမ်းဘေး ဝဲယာရှိ ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ် ရောင်းချသံများ ဆူညံနေသည်။

စစ်သူကြီး အချို့ ပြတင်းပေါက်တွင် မှီ၍ ခဏတာ ညည်းညူကြသည်။ ထိုလူများထဲမှ တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေ့လိုက် ရသကဲ့သို့ အောက်ဘက် လမ်းမကို စူးစိုက် ကြည့်နေသည်။ အလျင်အမြန် ကျိုးရွှမ်ယွီကို လှမ်းခေါ်သည်။

“ခေါင်းဆောင်… လာကြည့်ပါဦး။ ခုနက လမ်းလျှောက်သွားတဲ့ ချောမောတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်က ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ရတာ မေမိသားစု အပန်းဖြေအိမ်တော်ထဲက တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား”

ကျိုးရွှမ်ယွီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ စုံထောက်များ လျှို့ဝှက် ကူးယူထားသော လှပသော ပုံတူငယ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူသည်။ ပြတင်းပေါက်နားသို့ အပြေးသွားပြီး ပြတင်းပေါက်မှ အောက်သို့ ချောင်းကြည့်သည်။

ထိုပုံတူငယ်ကို မေမိသားစု အပန်းဖြေအိမ်တော်မှ လူကို အောက်သို့ စေလွှတ်သည့်နေ့တွင် ပုံတူ ရေးဆွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပန်းချီဆွဲနည်းကို အသုံးပြု၍ အသေးစိတ် ရေးဆွဲထားသော အမျိုးသမီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက် ပုံတူ ဖြစ်ပြီး မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံး၏ သွင်ပြင်သည် စက္ကူပေါ်တွင် ထင်ရှား နေသည်။

ယခု စည်ကားနေသော တော်ဝင်လမ်းမပေါ်တွင် သွယ်လျပြီး လှပသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိသူ တစ်ဦးသည် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိပြီး မုဆိုးမငယ် အသွင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ တောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ လက်ထဲတွင် ဆီးဖြူသီး ပန်းဖြူ တစ်ခက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကုန်ပစ္စည်း ရောင်းချသော ဈေးသည်များ၏ ဆိုင်များကြားတွင် ရပ်လိုက်၊ လျှောက်လိုက် လုပ်နေသည်။ နေရောင်အောက်တွင် ရံဖန်ရံခါ မျက်နှာကို မော့ကြည့်ရာ သန့်ရှင်းပြီး လှပသော မျက်နှာကို ထုတ်ဖော်ပြသသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွီသည် လူနှင့် ပုံတူကို ယှဉ်ကြည့်နေသည်။ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ ပုံတူကို ခေါက်၍ သိမ်းဆည်းပြီး လက်အောက်ငယ်သားများကို လှမ်းခေါ်သည်။

“မြင့်မြတ်တဲ့လူက ဒီအမျိုးသမီးကို မမေ့နိုင်ဘဲ မေပညာရှိအမတ် ရှေ့မှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောခဲ့ပေမဲ့ မေပညာရှိအမတ်က ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး”

“အခု ကြည့်ရတာ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေအတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်လာပြီ။ ဧကရာဇ်စိတ်ကို ပြန်လည် ရရှိဖို့ အခွင့်အရေး လာပြီ”

“လူကို အံ့အားသင့်အောင် မလုပ်ပါနဲ့။ လျှို့ဝှက် လိုက်သွားကြ”

ထိုနေ့ ညနေတွင် ကျိုးရွှမ်ယွီသည် နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်၍ တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုသည်။

တောင်လေများ တိုက်ခတ် နေသော အနောက်နန်းဆောင် လေဟာ ပြင်စင်္ကြံ အပြင်ဘက်တွင် လော့ရှင်းယွမ်သည် အရက် တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အနေအထားဖြင့် နွေဦးနေရောင် အောက်တွင် လက်ရန်းကို မှီကာ အေးဆေးစွာ သောက်နေသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွီသည် ဒူးတစ်ဝက်ထောက်ကာ ပထမဆုံး အနေဖြင့် အရင်က ပြီးစီးခဲ့သော အလုပ်ကို အစီရင်ခံသည်။

119 02

“အရှင်မင်းကြီး မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားတဲ့ ရက်တွေမှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အမိန့်တော် အတိုင်း မြို့တော်ရှိ ဆေးဆိုင် အားလုံးမှ ဟွမ်ပိုနဲ့ ဟန်ရွှေစစ် ဆေးနှစ်မျိုးစလုံးကို ဝယ်ယူ ပြီးစီးခဲ့ပါတယ်။ ယခု မြို့တော်မှာ ပစ္စည်း ပြတ်လပ်နေပါပြီ”

လော့ရှင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြီး မှာကြားသည်။

“ခြောက်လအတွင်း မြို့တော်နဲ့ အနီးတစ်ဝိုက်က ဆေးဆိုင် အားလုံးမှာ ဟွမ်ပိုနဲ့ ဟန်ရွှေစစ် ဆေးနှစ်မျိုးကို ရှိသမျှ အားလုံး ဝယ်ယူပါ။ ရုံးတော် ကန့်သတ်ချက်ကိုလည်း ထုတ်ပြန်ပြီး ခြောက်လကြာ ရောင်းချတာကို ပိတ်ပင်ဖို့ အမိန့် ထုတ်ပြန်ပါ”

ကျိုးရွှမ်ယွီ ခေါင်းငုံ့၍ လက်ခံသည်။

“ဟွမ်ပိုနဲ့ဟန်ရွှေစစ်…” လော့ရှင်းယွမ်သည် အရက် တစ်ငုံ သောက်သည်။ “ဒီဆေးနှစ်မျိုးစလုံးက အလွန် အေးစေတဲ့ဆေး ဖြစ်တယ်။ အလွန်အကျွံ သုံးရင် ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်စေတယ်”

သူသည် လှောင်ပြုံး ပြုံးပြန်သည်။ “ဒီ ကိစ္စကြောင့်ပဲ ရှင်ယီနင်ကို သေဒဏ် ပေးသင့်တယ်”

ကျိုးရွှမ်ယွီ အလျင်အမြန် ခွင့်တောင်းသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး မစွမ်းဆောင်နိုင်ပါဘူး။ အခုထိ သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး အမှု မအပ်နိုင်သေးပါဘူး”

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့”

လော့ရှင်းယွမ်သည် နွေဦးနေရောင် အောက်တွင် အရက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်နေသည်။ “သဘောသဘာဝ တူသူတွေက စုဝေးကြတယ်။ သူက ထက်မြက်တဲ့သူ၊ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကလည်း ထက်မြက်ပြီး သတိရှိ တဲ့သူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ တော်တော် ကိုယ်တိုင် မမြင်နိုင်တဲ့ အားနည်းချက် ရှိတယ်”

“သမားတော်ရှင်က ဆေးပညာ ထူးချွန်တဲ့ သမားတော်ကောင်း တစ်ယောက်ပဲ။ မြို့တော်ကနေ အလျင်အမြန် ထွက်သွားတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ လိုအပ်ရင် သူ့ရဲ့ ဆေးပညာ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး ခရီးစရိတ် လဲလှယ်ရမှာ မလွဲပါဘူး”

ကျိုးရွှမ်ယွီသည် သတိပေးချက် တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ။ လေးဖက်လေးလံ လိုက်လံ ဖမ်းဆီး ရမယ့်အစား မြှူဆွယ်မှု ပေးပြီး အသင့် စောင့်ဆိုင်း ရမှာပဲ။ ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ စီစဉ်ပါ့မယ်”

လော့ရှင်းယွမ် စဉ်းစားနေရင်း မှာကြားသည်။ “ဒီလူက အရေးကြီးတယ်။ လူကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖမ်းဆီးနိုင်တယ်”

“လူကို ဖမ်းဆီးမိတာနဲ့ သူ့ကို မေးပါ။ မေပညာရှိအမတ် အတွက် လစဉ် ပုံမှန် အသုံးပြုတဲ့ ဆေးညွှန်းထဲမှာ ဟွမ်ပိုနဲ့ ဟန်ရွှေစစ်ကလွဲလို့ တခြား ဘယ်လို ရှားပါးဆေးတွေ သုံးလဲ။ ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ။ အသေးစိတ် ရေးပေးခိုင်းပါ”

ကျိုးရွှမ်ယွီ ခေါင်းငုံ့၍ အမိန့်တော်ကို လက်ခံသည်။ အရှင်မင်းကြီးက အနားယူရန် အမိန့် မပေးမီ ပို၍ အရေးကြီးသော သတင်းကို အလျင်အမြန် အစီရင်ခံသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ အဲဒီအမျိုးသမီး... အားယွင် သခင်မလေး သတင်း ရပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုး ဒီနေ့ လမ်းပေါ်မှာ မတော်တဆ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူ့အိမ်ကို လိုက်သွားကြည့်တော့ သူမက မြို့တော် တောင်ဘက် ထျန်းရွှေ လမ်းကြားမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေတာကို သိရပါတယ်...”