အခန်း (၁၃၀)

130 01

အခန်း 130

မေဝမ့်ရှူး နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာချိန်သည် ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ နန်းတော်တံခါးကို မပိတ်ရသေးဘဲ အပြင်ဘက်တွင် ဌာနကြီး ခြောက်ခုမှ အရာရှိများ၏ မိသားစုများ စောင့်ဆိုင်းနေသော ရထားများ အစီအရီ ရပ်ထားသည်။

ရှန်ယီချန်သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မြှားလက်ဖျားပုံစံ လက်ရှည်ဖြင့် မေအိမ်တော်မှ ရထားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် လာရောက် ကြိုဆိုသည်။ “သခင် နန်းတော်ထဲမှာ သေရည်သောက် ပွဲတော်စား သွားခဲ့သလား”

သူက ထပ်မေးသည်။ “ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နှုတ်ဆက်ပွဲကို စားဦးမှာလား၊ မစားတော့ဘူးလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် အရက်ရှိန်ဖြင့် အနည်းငယ် မူးဝေနေရင်း ရထားပေါ် တက်သည်။ “စားမယ်။ သွားစားကို စားရမယ်”

ရှန်ယီချန်၏ ခြောက်လ သဘောတူစာချုပ် သက်တမ်းသည် ဤစတုတ္ထလတွင် ပြည့်သွားပြီ စ်သည်။

နှုတ်ဆက်ခရီး ထွက်ခွာမည့်နေ့ကို စတုတ္ထလ၏ နောက်ဆုံးနေ့အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

စားသောက်ဆိုင်ကို ကြိုတင်မှာထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း လင်စစ်ရှီ ဖျားနာခြင်း ကိစ္စကြောင့် မေဝမ့်ရှူးသည် မနက်စောစော နန်းတော်သို့ အလျင်စလို ဝင်ခဲ့ရပြီး ထမင်းစားပွဲတွင် ထပ်မံ ထိုင်နေခဲ့ရသည်။

ညနေမှသာ နန်းတော်မှ ထွက်လာနိုင်တော့သည်။

မြို့တော်တွင် အကြီးဆုံးနှင့် အစည်ကားဆုံးဖြစ်သော ဖုန်းချင် စားသောက်ဆိုင်သည် နန်းမြို့တော်လမ်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဖွင့်လှစ်ထားပြီး အရာရှိများ ဧည့်ခံကျွေးမွေးရန် လူကြိုက်များသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မေအိမ်တော်မှ ရထားသည် ဖုန်းချင် စားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ သွားနေသည်။

ရှန်ယီချန်သည် ရုတ်တရက် ရထားကို ရပ်တန့်ခိုင်းပြီး ရထားနံရံကို ခြားကာ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “သခင် လမ်းဘေးမှာ အသွင်ပြောင်းထားတဲ့ သိုင်းသမား နှစ်ယောက် ရပ်နေတယ်။ လက်ထဲမှာ ဓားတွေ ဝှက်ထားပြီး သတိရှိတဲ့ အမူအရာနဲ့ ဘေးဘီကို ကြည့်နေတယ်။ တစ်ခုခု မမှန်ဘူး ထင်တယ်။ ရထားကို ဖြည်းဖြည်း မောင်းပါ၊ ကျွန်တော် သခင်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်”

ထိုနှစ်ဦးသည် မကြာခင်မှာပင် ရထားနှင့် ပွတ်ဆွဲ၍ ကျော်သွားသည်။

မေအိမ်တော် ရထားကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ရှန်ယီချန်သည် ဓားရိုးကို ကိုင်ထားရာမှ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကာ ထိုနှစ်ဦး ဝေးကွာသွားသော ကျောဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“တခြား ရည်ရွယ်ချက် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်ကို ဦးတည်တာ မဟုတ်ဘူး”

“ဘာရည်ရွယ်ချက်လဲ သိနိုင်လား” မေဝမ့်ရှူးသည် ရထားထဲမှ မေးသည်။

130 02

“သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားမှု သေးသေးလေးတွေနဲ့ မျက်လုံးတွေက လမ်းတစ်ဖက်က အမျိုးသမီးကို ဦးတည်နေတယ်။ ရန်ငြိုး ရှိပုံရတယ်” သူသည် မေးစေ့ကို လမ်းတစ်ဖက်ဆီသို့ ပြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အရက်မူး၍ ဝေဝါးနေခြင်းကို သည်းခံကာ ပြတင်းပေါက်ကန့်လန့်ကာကို လှန်၍ ရှန်ယီချန် ကြည့်နေသည့်နေရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသော လူစွမ်းကောင်းများ စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် အမျိုးသမီးသည် လမ်းဘေးတွင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရောင်းစားနေသည့် သနားစရာ မိန်းမပျိုတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

ဧကရာဇ်လမ်းမပေါ်တွင် လူများ သွားလာနေပြီး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လူတစ်စု ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ကြမ်းတမ်းသော ပိတ်စဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ လမ်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး မိမိကိုယ်ကို ရောင်းစားသည်ကို ကိုယ်စားပြုသော ကောက်ရိုးတစ်ပင်ကို ခေါင်းပေါ်တွင် ထိုးထားသည်။

အကွာအဝေး ဝေးလွန်းသဖြင့် မျက်နှာကို ကောင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း ပါးလွှာသော အဝတ်အစားအောက်တွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာကို မြင်နေရသည်။

ခဏအကြာတွင် ဝိုင်းရံလာသော လမ်းသွားလမ်းလာများ များပြားလွန်းသဖြင့် သုံးထပ်၊ လေးထပ် ပိတ်ဆို့နေပြီး အတွင်းမှ လူကို လုံးဝ မြင်မရတော့ပေ။

လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ တီးတိုးပြောဆိုသံကိုသာ ကြားနေရသည်။

“ဘယ်က နယ်မြေခံ မဟုတ်တဲ့ ရွှေ့ပြောင်း နေထိုင်သူလဲ မသိဘူး။ တစ်မိသားစုလုံး သေဆုံးကုန်လို့ တကယ် မရှင်သန်နိုင်တော့လို့ လမ်းဘေးမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရောင်းစားပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ရှာရတာပေါ့”

“ရုပ်ရည်ချောမောတဲ့ အမျိုးသမီးလေးတစ်ယောက်ပဲ။ နှမြောစရာ၊ နှမြောစရာ”

ရှန်ယီချန်သည် လူငယ်သွေးနှင့် အားမာန် ပြည့်ဝနေသူ ဖြစ်ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကြည့်ရှုကာ အသက်ရှူမှားလျက် ပြန်ထွက်လာသည်။ “သခင် ငွေ တစ်ရာလောက် ချေးပါဦး။ အဲဒီအမျိုးသမီးကို အရင် ကူညီပေးရအောင်”

သူသည် ဆဲဆိုလိုက်သည်။ “ခွေးကောင် တစ်ကောင်က ပစ္စည်းစစ်ဆေးတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ လာပြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် လုပ်သွားတယ်။ သနားစရာ အဲဒီ အမျိုးသမီးလေးက မရွေ့ရဲဘဲ မျက်ရည်တွေ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာ ဝဲနေတာကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ မကောင်းဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ငွေနှစ်ရာတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို တိုက်ရိုက် လှမ်းပေးလိုက်သည်။

“မြို့တော်က ရှုပ်ထွေးတယ်။ လူကြားထဲမှာ ဒုက္ခသည် အမျိုးသမီးကို ငွေအများကြီး မပေးမိစေနဲ့။ သူ့အသက်ကိုပါ ဒုက္ခရောက်စေနိုင်တယ်။ မေအိမ်တော်ရဲ့ နာမည်ကို ထုတ်ပြောလိုက်ပါ။ ငါ ဆုံးဖြတ်တယ်၊ ငွေနှစ်ရာကျပ်နဲ့ သူ့ကို ဝယ်လိုက်တယ်လို့ ပြောလိုက်”

ရှန်ယီချန်သည် ငွေစက္ကူကို ယူပြီး လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ ထွက်သွားသည်။

—

130 03

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ဧကရာဇ်လမ်းမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၊ ဖုန်းချင် စားသောက်ဆိုင်၊ လမ်းဘေးရှိ ဒုတိယထပ် အခန်းအတွင်း၌။

ထျန်းဝူတပ်မှူး ကျိုးရွှမ်ယွီသည် ယနေ့ အနားယူချိန်တွင် လက်အောက်မှ လူများကို ခေါ်ယူ၍ စိတ်မသက်သာမှုဖြင့် ဝိုင်သောက်နေသည်။

သူသည် မကြာသေးမီက ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် မျက်နှာသာမရ ဖြစ်နေသည်။ ဝိုင်သည် ပူဆွေးမှုကို ပို၍ တိုးစေပြီး အရက်ကို ရေလိုပင် ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ သွန်းလောင်းနေသည်။

“ဧကရာဇ်က အားယွင်မိန်းကလေးရဲ့နေထိုင်ရာကိုတောင် မမေးတော့တာ မဆန်းပါဘူး” သူ၏ အသံသည် ပြင်းထန်ပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

“မင်ဟူရေကန်က အလှလေးဆိုတဲ့ အသစ်ရသော အချစ်တော်တစ်ဦး ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒီအလှလေးကြောင့် နန်းတော်ဝတ်စုံကို ချွတ်ပြီး လျှို့ဝှက်ခရီးသွား… တော်ဝင်သင်္ဘောနဲ့ လာကြို၊ လာပို့ လုပ်ပေးတာတဲ့။ ဒီအရှိန်အဝါက... ဟားဟား အလွန်အမင်း နှစ်သက်ချစ်ခင်ခြင်းပဲ”

သူသည် စဉ်းစားလေ စိတ်ဆိုးလေ ဖြစ်ပြီး ဝိုင်ခွက်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်ကာ မုန်းတီးစွာ ဆိုသည်။ “ချီကျန့်ဟန်ဆိုတဲ့ ကောင်ပဲ ထပ်ပြီး အလှလေးကို ဆက်သပြန်ပြီ”

ထျန်းဝူတပ်မှ စစ်အရာရှိငယ်များသည် သက်ပြင်းချနေကြသည်။

ထိုအထဲမှ ဉာဏ်ပိုရှိသော တစ်ဦးက ရဲရဲတင်းတင်း တိုက်တွန်းသည်။ “တပ်မှူး ချီဆိုတဲ့ လူမျိုးက လုပ်လို့ရရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့လည်း အလှလေးတစ်ဦးကို ရှာပြီး ဧကရာဇ်ကို ဆက်သရအောင်!”

ကျိုးရွှမ်ယွီသည် လှောင်ပြုံးပြသည်။ “ငါ မစဉ်းစားဖူးဘူး ထင်သလား။ လောကမှာ အလှလေးတွေ အများကြီးပဲ။ ဧကရာဇ်က ဘယ်လိုရုပ်ရည်၊ ဘယ်လို စရိုက်ကို ကြိုက်လဲ မင်း သိသလား။ ငါ ချီကျန့်ဟန်လို အရည်အချင်း မရှိဘူး။ မှားယွင်းစွာ ခန့်မှန်းမိပြီး ဧကရာဇ်ရဲ စိတ်ကို မရရင် မင်းတို့ ညီအစ်ကိုတွေကိုပါ ဒုက္ခရောက်စေလိမ့်မယ်”

ထို ဉာဏ်ရှိသော စစ်အရာရှိငယ်သည် နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တပ်မှူး ကျွန်တော်မျိုး ပြောမယ့် ကိစ္စကို သတိထားမိလား မသိဘူး”

“ဧကရာဇ် အရင်က ချစ်ခင်ခဲ့တဲ့ အားယွင်မိန်းကလေးကို သေချာ ကြည့်ရင် မျက်ခုံး၊ မျက်လုံးနဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်က ဧကရာဇ်နဲ့ အတူရှိနေတဲ့ မေ... အဟွတ်... အမတ်နဲ့ နည်းနည်း ဆင်တူမနေဘူးလား”

စကားတစ်ခွန်းက အိပ်မက်မှ နိုးထစေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွီသည် အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်သည်။

“မှန်တယ်။ ဧကရာဇ်က အဲဒီအမတ်ကို စိတ်ဝင်စားပုံရတယ်” သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သလို ဖြစ်သွားသည်။ “ဒီလိုဆိုရင် ဧကရာဇ်က ချစ်ခင်တဲ့ အလှလေးတွေဟာ အဲဒီ အမတ်ရဲ့ ပုံစံအတိုင်း ရှာဖွေထားတာလား”

သူသည် စားပွဲကို ရုတ်တရက် ရိုက်လိုက်သည်။ “ငါတို့လည်း သွားရှာမယ်။ ပိုပြီး တူတဲ့သူကို ရှာပြီး ဧကရာဇ်ကို ဆက်သမယ်!”

ထိုအချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ဝိုင်သောက်နေသော စစ်အရာရှိငယ်များသည် အောက်ထပ်မှ လူအုပ်၏ ဆူညံသံကို ကြားသဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

130 04

“တပ်မှူး၊ တပ်မှူး… လာကြည့်ပါဦး!”

သူတို့သည် အလျင်အမြန် ပြေးလာကာ ကျိုးရွှမ်ယွီကို ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သည်။ “လမ်းဘေးမှာ ကောက်ရိုးထိုးပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရောင်းစားနေတဲ့ မိန်းမပျိုကို ကြည့်လိုက်ပါ။ မျက်ခုံး၊ မျက်လုံးနဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်က အဲဒီအမတ်နဲ့ ဆင်တူတယ်မလား။ အထူးသဖြင့် ဘေးတိုက် ကြည့်လိုက်ရင် တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ”

ကျိုးရွှမ်ယွီသည် ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်၍ သေသေချာချာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အသက်ရှူခြင်းကို ရပ်လိုက်ရသည်။

“တူတယ်… ဘေးတိုက်ကြည့်ရင် အထူးသဖြင့် တူတယ်”

စစ်အရာရှိငယ်များသည် အောက်ထပ်သို့ အလုအယက် ဆင်းရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ခိုင်းပြီး စဉ်းစားနေပုံရသည်။ “ခဏ၊ ခဏနေဦး!”

“ဒီမြင်ကွင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ... ဒါဟာ ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခါက လူတွေက ငါ့ကို ကျင်းတူးပြီး အကြံအဖန် လုပ်ခဲ့တဲ့ အချိန်နဲ့ အရမ်းတူနေတယ်”

“အရင် မသွားနဲ့ဦး။ ထပ်စဉ်းစားဦး။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး လှည့်စားခံရမှာ စိုးလို့”

စားသောက်ဆိုင် အခန်းထဲမှ လူများ အနည်းငယ် တွေဝေနေသည့်အချိန်တွင် လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော ရထားတစ်စီးမှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦး ခုန်ဆင်းလာသည်။ လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ခွဲထွက်၍ ငွေနှစ်ရာတန် ငွေစက္ကူကို ပစ်ချကာ လူကို ဝယ်ယူပြီး ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အပေါ်ထပ်မှ စစ်အရာရှိငယ်များသည် ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ကာ စိတ်ပျက်နေကြသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွီ၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်နေပြီး ရေပင် ကျဆင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ အံကြိတ်၍ ဆိုသည်။ “ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ဘေးတိုက်ရုပ်ရည်က အဲဒီအမတ်နဲ့ ငါးပုံလောက် တူတယ်။ ဆက်သလိုက်ရင် သေချာပေါက် အလွန်ချစ်ခင်ခံရလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူ့ရထားလဲ ဆိုတာ သွားစစ်။ နောက်ခံ ခိုင်မာလား၊ မခိုင်မာလား။ ချော့မော့၊ အတင်းအကျပ် ဖြောင်းဖျငွေနဲ့ လက်သီးကို အသုံးပြုပြီး အဲအမျိုးသမီးကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့”

ခဏအကြာတွင် စစ်အရာရှိငယ်များ အနည်းငယ် ပြေးပြန်လာကြသည်။ တစ်ဦးစီ၏ မျက်နှာများသည် ထူးဆန်းနေပြီး ခါးသီးသော ဝေဒနာ ခံစားနေရသည်။

“လုယူလို့ မရဘူး တပ်မှူး”

“သူမကို ခေါ်သွားတဲ့ ရထားက ကံအားလျော်စွာပဲ... မေအိမ်တော်ရဲ့ ရထား ဖြစ်နေတယ်”

—

130 05

မေဝမ့်ရှူးသည် ထိုညနေခင်းတွင် မြို့တော် အရှေ့ပိုင်းရှိ မေအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်ပေါ်သည် မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ တံခါးဝသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။ အဘိုးကြီးသည် သက်ပြင်းချနေသည်။

“လောကမှာ သနားစရာ အမျိုးသမီးတွေ အများကြီးပဲ။ ကိုယ့်ကံကြမ္မာနဲ့ ကိုယ်ပဲလေ။ ဘာလို့ ပြဿနာ ရှာနေရတာလဲ။ နှစ်စဉ် မိန်းကလေးတချို့ကို ခေါ်လာ၊ ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးပြီး နောက်ဆုံးမှာ ငွေအနည်းငယ် ထပ်ပေးပြီး ပြန်လွှတ်ပေးရတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့အတွက်တော့ ဒါတွေက သေးသေးမွှားမွှား အခက်အခဲလေးတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲအမျိုးသမီးတွေ အတွက်တော့ ဘဝပျက်မယ့် ဘေးပါ။ မြင်နေရတာပဲ၊ လက်လှမ်းမီသလောက် ကူညီလိုက်တာပေါ့”

ချန်ပေါ်သည် စကားမပြောဘဲ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီး အခြားကိစ္စတစ်ခုကို စတင်ပြောသည်။

“အဘိုးရဲ့အားအင် မရှိတော့ဘူး။ မြို့တော်မှာ ကိစ္စတွေလည်း များတယ်။ တစ်ယောက်တည်း စီမံခန့်ခွဲဖို့ မလွယ်ဘူး။ မနေ့က အိမ်ဟောင်းက သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မဆီကို စာရေးပြီး သခင်မကို အမြန်ဆုံး မြို့တော်ကို ပြန်လာဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်။ အမတ် အပြင်သွားရင် အိမ်မှာ စီမံခန့်ခွဲမယ့်သူ ရှိဖို့ လိုတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် အံ့အားသင့်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ “ချန်ပေါ်က ယန်ရန်ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ စာရေးလိုက်တာလား။ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို ဘာလို့ ကျွန်မကို ကြိုမပြောတာလဲ”

ချန်ပေါ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အမတ်က သင်္ဘောပေါ်မှာ မြင့်မြတ်တဲ့သူနဲ့ လျှို့ဝှက် တွေ့ဆုံတာ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကိုလည်း သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မကို ကြိုမတိုင်ပင်ခဲ့ပါဘူး။ အဘိုးက အမတ်ကို မတားနိုင်ဘူး။ သခင်မကို မြို့တော်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်တာ၊ နောင်မှာ တစ်ခုခုဆိုရင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးမယ့်သူ ရှိအောင်ပါ”

အဘိုးကြီးသည် ခေါင်းခါရင်း မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်သွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေရင်း မတတ်သာစွာ ရယ်လိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့။ ယခု ဧကရာဇ်သည် တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ထားပြီး မြို့တော် အခြေအနေ တည်ငြိမ်နေသည်။ ယန်ရန်သည် မြို့တော်တွင် လအနည်းငယ် လာနေပြီး ဆောင်းဦးရောက်မှ အိမ်ပြန်လျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။

သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ခဏတာ တွက်ချက်ပြီးနောက် တံခါးစောင့် ငယ်သားကို ခေါ်၍ ချန်ပေါ်ကို အသိပေးရန် မှာကြားလိုက်သည်။

“ဒီည မေအိမ်တော်မှာ တစ်ည အိပ်မယ်။ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းပြီး မနက်ဖြန် မနက်မှာ မြို့ပြင် စံအိမ်ဆီကို ထွက်ခွာမယ်”

မျက်နှာသစ် ရေချိုးပြီး အနားယူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံ လောလောဆောဆော ကြားလိုက်ရသည်။ ချန်ပေါ်သည် မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ပြန်ရောက်လာသည်။

“တံခါးစောင့်က ထူးဆန်းတဲ့ ဖိတ်စာတစ်စောင် လက်ခံရရှိတယ်။ ဖိတ်စာ ပေးပို့သူက ရထားထဲမှာ ထိုင်နေတယ်။ မပြန်ချင်ဘူး၊ ကိုယ့်အမည်ကိုလည်း မပြောချင်ဘူး။ ညကြီးမင်းကြီး ရထားက ကျွန်တော်တို့အိမ်ရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်နေတယ်။ ဒီအဘိုး ဆဲလည်း မရဘူး၊ မောင်းထုတ်လည်း မရဘူး။ ရထားနောက်လိုက်တွေကတော့ သန်မာတဲ့ လူတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ ချွေးမတွေလိုပဲ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ သူတို့သခင်အတွက် ဖိတ်စာ ပို့ပေးဖို့ ဒီအဘိုးကို တောင်းပန်နေတယ်။ ညကြီးမင်းကြီး အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် နားထောင်ရင်း ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ ထိုဖိတ်စာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယူ၍ လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ပေါ်က ထူးဆန်းတဲ့ ဖိတ်စာလို့ ပြောတာ မထူးဆန်း။ ဖိတ်စာ အိတ်ပေါ်မှာ စာလုံးတစ်လုံးမှ မရှိဘူး။ ဂုဏ်ပြုစကားလည်း မပါ၊ လက်မှတ်လည်း မပါ။

ဖိတ်စာအတွင်းကို ဖွင့်ကြည့်သောအခါ အလွန် ရိုးရှင်းသည်။ ထောင့်စွန်းတွင် အနီရောင်ကို လိုင်းအနည်းငယ်ဖြင့် ပုံဖော်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် လဝန်းတစ်စင်း မြင့်မားစွာ တွဲလောင်းကျနေသည်။

လဝန်းအောက်တွင် နဂါးပျံ၊ ဖီးနစ်ကခုန်သကဲ့သို့ လှပသော စာလုံးနှစ်ကြောင်း ရေးထားသည်။

လဝက်ကြာ မတွေ့ရခြင်းသည် တစ်သက်တာ ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားရပါသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် နဖူးကို ပွတ်သပ်ပြီး ဖိတ်စာကို ပိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ ဘယ်သူ ပို့တာလဲဆိုတာ ငါ သိပြီ”

130 06

ချန်ပေါ်သည် နားမလည်စွာ မေးသည်။ “ဒါက အမတ်မင်းကို ပွဲတစ်ခုကို ဖိတ်တာလား။ ဘာလို့ အချိန်နဲ့ နေရာကို မပြောတာလဲ”

မေဝမ့်ရှူး၏လက်ချောင်းသည် ထိုရင်းနှီးသော စာလုံးနှစ်ကြောင်းပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝေ့ဝဲသွားသည်။

“သူ အချိန်နဲ့ နေရာကို မရေးထားရင် ငါ့ကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးလိုက်တာကို ဆိုလိုတာပဲ”

ချန်ပေါ် “ဒါပေမဲ့ အမတ်က မနက်ဖြန် မနက်မှာ မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာတော့မှာပဲ။ ဘယ်အချိန် ပွဲသွားတက်ရမှာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဖိတ်စာကို ချန်ပေါ်ကို သိမ်းဆည်းခိုင်းပြီး ခေါင်းခါသည်။ “သူ ဒီည မလာသင့်ဘူး”

သူမသည် မီးအိမ်ကို ကိုယ်တိုင်ယူ၍ အိမ်ရှေ့တံခါးဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ရိုးရှင်းသော အပြာရောင် ရထားသည် မေအိမ်တော်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် နံရံအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရထားကို ကာကွယ်ပေးနေသော ထိုသန်မာသော လူအကြီးကြီးများသည် တစ်ဦးစီ ကောက်ရိုးဦးထုပ်များ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရုပ်ရည်နှင့် အခြေအနေကို ဖုံးကွယ်ရန် သာမန် ဝတ်စုံရှည်များ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

သို့သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားကို ကြည့်ရုံဖြင့် မေဝမ့်ရှူးသည် အမှောင်ထဲတွင် ချီကျန့်ဟန်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မှတ်မိလိုက်သည်။

ရထားထဲက လူက ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။

မေအိမ်တော်၏ တံခါးတစ်ခြမ်း ပွင့်သွားသည်။ တံခါးအပေါက်မှ မီးရောင်များ အပြင်သို့ စိမ့်ထွက်လာရာ အပြင်ဘက်မှ လူများကို ချက်ချင်း လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

ရထား ကန့်လန့်ကာကို အတွင်းမှ ဆွဲလှန်လိုက်ပြီး လော့ရှင်းယွမ်သည်လည်း ကောက်ရိုးဦးထုပ် ဆောင်းလျက် ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တံခါးဝမှ လှေကားအနည်းငယ် ဆင်းလာပြီး ကျောက်ခြင်္သေ့ဘေးတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်သည်။

မီးရောင်အောက်ရှိ ကျောက်ခြင်္သေ့၏ ရှည်လျားသော အရိပ်အောက်တွင် အသွင်ပြောင်း၍ နန်းတော်မှ ထွက်လာသော ဧကရာဇ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မွန်းတည့်ချိန်တုန်းကမှ တွေ့ဆုံပြီး ဝိုင်သောက်ခဲ့တာကို ညဘက်ကျတော့ ဘာလို့ ထပ်လာရတာလဲ”

သူမသည် အလွန် တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “အနောက်ဆောင်မှာ သဘောတူထားပြီးသားပါ။ ကျွန်မ အိမ်မှာ နားနေရင် အတင်းအကျပ် ခေါ်ယူလို့ မရဘူး”

ကောက်ရိုးဦးထုပ်အောက်တွင် အနက်ရောင် ပိုးဇာတစ်ထပ်က လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ပိုးဇာကို ခြား၍ တောက်ပသော၊ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများကိုသာ ဝိုးတဝါး မြင်နိုင်သည်။

“အတင်းအကျပ် ခေါ်ယူတာ မဟုတ်ပါဘူး” လော့ရှင်းယွမ်၏ စကားသည် တည်ငြိမ်သည်။ “မွန်းတည့်ချိန်မှာ မေအမတ်နဲ့ တွေ့ဆုံပြီး ဝိုင်သောက်ခဲ့တဲ့ ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်က နန်းတော်မှာ နေခဲ့တယ်။ ဒီည လာတာက ရှင်းယွမ်ပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ”

“ဒီည မေအိမ်တော်ကို လာတာ ရှင်းယွမ်ပါ” လော့ရှင်းယွမ်သည် အတင်းအကျပ် ပြောသည်။ “တံခါးဝမှာ စာပို့ပြီး မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ ရွှယ်ချင့်ကို တစ်ချက်လောက် တွေ့ခွင့် တောင်းတာ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဧကရာဇ်တစ်ပါးက ထိုသို့ ကလေးငယ် စိန်ခေါ်သည့် သဘောမျိုး ပြုမူသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသဖြင့် ရယ်ချင်စိတ်လည်း ပေါက်၊ ခေါင်းလည်း ကိုက်သည်။ သို့သော် အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

“မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ ကျွန်မကို ဖူးတွေ့ခွင့် တောင်းတာလား။ အခု လူကို တွေ့ရပြီ။ ရှင်းယွမ် ကျေနပ်ပြီလား။ ဖြည်းဖြည်း ပြန်ပါ… မပို့ဆောင်တော့ဘူး”

လော့ရှင်းယွမ် “......”

လျှို့ဝှက်စွာ နန်းတော်မှ ထွက်လာပြီး တံခါးအပြင်ဘက်တွင် နာရီဝက်နီးပါး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ ခက်ခက်ခဲခဲ တွေ့ဆုံရသူကို စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ပြန်မသွားနိုင်ပေ။

“မင်း မနက်ဖြန် မနက်မှာ မြို့တော်ကနေ စံအိမ်ကို ပြန်သွားမယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ မင်းကို ငါ မတားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့ တွေ့နိုင်မလဲ”

သူသည် ထပ်မံ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုသည်။ “ရက်တစ်ခုတော့ သတ်မှတ်ပေးပါ။ ငါ့ကို မျှော်လင့်ချက် ပေးပါဦး”

ထိုမျှော်လင့်ချက် ဆိုသည့် စကားလုံးက ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ညအမှောင်အောက်တွင် သူ့ရှေ့မှ လူကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြန်မေးသည်။

“ရှင်းယွမ် ဘယ်လိုလုပ်ရင် မျှော်လင့်ချက် ပြည့်ဝပြီလို့ သတ်မှတ်မလဲ”

******