အခန်း (၁၂၁)

121 01

အခန်း 121

တိုက်ခတ်နေသော တောင်လေကြောင့် ကျယ်ဝန်းပြီး ထူထဲသော နဂါးဝတ်ရုံ၏ လက်စများ လွင့်နေသည်။ လော့ရှင်းယွမ်၏ အသံတွင် သက်ပြင်းချသံ ပါဝင်သည်။

“ဒီတစ်ခေါက် ဖျားပြီးတဲ့နောက် အတိတ်က ကိစ္စဟောင်းတွေကို ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေတယ်။ ဆယ့်သုံး၊ ဆယ့်လေး နှစ်သားအရွယ်တုန်းက ကျန်း လူတွေကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာ မှတ်မိတယ်။ တစ်ခါတလေဆို မယ်တော်ကြီးကိုတောင် ကိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ အမေ အရမ်း ဒေါသထွက်ပြီး ငါ့ကို အနောက်နန်းဆောင်မှာ ဆင်ခြင်ဖို့ ထားဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်”

သူသည် ပြုံးလိုက်သည်။ “အဲဒီညက ချီကျန့်ဟန်က အနောက်နန်းဆောင်ကို စောင့်တဲ့ အစောင့်တွေကို လမ်းလွဲအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ မင်းက အစားအသောက်ဘူးကို ကိုင်ပြီး ညဘက် အနောက်နန်းဆောင်ကို တက်လာပြီး ငါ့ကို လာတွေ့ခဲ့တယ်”

မေဝမ့်ရှူး ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး မှတ်မိတယ်။ အဲဒီညက အနောက်နန်းဆောင်ကို တက်လာချင်းပဲ အရှင်မင်းကြီး လက်ရန်းပေါ် ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်က လေဟာနယ်မှာ ချိတ်ထားတယ်။ ဝတ်ရုံက လေထဲမှာ ဖောင်းနေတယ်။ ဘယ်အချိန်မဆို ပြုတ်ကျနိုင်သလိုပဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်မျိုး အရမ်း ကြောက်သွားခဲ့တာ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသည့် သစ်သားလက်ရန်းအသစ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါက်လိုက်သည်။

“အနောက်နန်းဆောင်ရဲ့ သစ်သားလက်ရန်းက လူကြီးရဲ့ လက်နှစ်ဖက်စာလောက် ကျယ်တယ်။ ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ခုန်ချဖို့ ဆုံးဖြတ်မထားရင် တကယ်တော့ ပြုတ်ကျမှာ မဟုတ်ဘူး”

သူသည် သူမကို အပြင်ထွက်ရန် လက်ယပ်ခေါ်သည်။ “လာပါ၊ မင်း အနောက်နန်းဆောင်ကို မလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ။ လာပြီး ဒီက ညနေခင်းရဲ့ ရှုခင်းကို ကြည့်ပါဦး”

မေဝမ့်ရှူး မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ရှေ့သို့ လှမ်းပြီး တံခါးနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ဆက်မသွားတော့ပေ။

လော့ရှင်းယွမ် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်သားပဲ။ ကျန်း မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ မင်း အရင်က ပြောဖူးတယ်၊ ငယ်ငယ်တုန်းက ဆိုးသွမ်းပြီး ခြံနံရံပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျဖူးလို့ အဲဒီကတည်းက အမြင့်ကို ကြောက်သွားတယ် ဆိုတာ။ ဘာလို့ ခြံနံရံကို တက်ရတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က လှုံ့ဆော်လို့လား”

121 02

မေဝမ့်ရှူး ရယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

နှစ်တွေ အများကြီး ကြာခဲ့ပြီ။ အခု သူမနဲ့ ယွီပဉ္စမသခင်လေးက လမ်းခွဲပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ ငယ်ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ တလေးတစား ပြောပြနေဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။

“ငယ်ငယ်တုန်းက ဆိုးသွမ်းတာပါ” သူမသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

စင်္ကြံအပြင်ဘက်မှ တိုးညင်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ထွက်လာပါ!” နေဝင်ချိန် ရွှေရောင် အလင်းရောင် အောက်ရှိ ဧကရာဇ်သည် နောက်လှည့် မကြည့်ဘဲ လေသံ တိုးတိုးဖြင့် အမိန့်ပေးသည်။ “တစ်ယောက်တည်း ရှုခင်း ခံစားရတာ ပျင်းစရာကောင်းတယ်။ ကျန်းနဲ့အတူ လာကြည့်ပါဦး”

မေဝမ့်ရှူး အံ့အားသင့်သွားသည်။

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ လေဟာပြင်စင်္ကြံ အပြင်ဘက်ရှိ မှောင်ရီဝိုးတဝါးကို မကြည့်ဘဲ မိမိခြေထောက်အောက်မှ သစ်သားပြားများကိုသာ စိုက်ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းလျှောက်သွားသည်။

ရှေ့မှလူနှင့် နှစ်လှမ်းအကွာသို့ ရောက်သည့်အခါ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ရောက်ပြီဟု ယူဆ၍ ရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် ရှေ့မှ လော့ရှင်းယွမ်က နောက်ပြန်လှည့်၍ သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အရှေ့သို့ အတင်းအကြပ် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

သူမကို ဆေးအသစ်သုတ်ထားသော အနီရောင်လက်ရန်းနားသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အောက်ဘက်ရှိ နန်းတော်၏ အနီရောင် နန်းမြို့ရိုးများ ထပ်ဆင့်နေပုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ လယ်ကွင်းထဲမှ လမ်းများ ကန့်လန့်ဖြတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နန်းတွင်းသားများသည် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ သေးငယ်စွာ အလုပ်များနေကြသည်။

ရုတ်တရက် မူးဝေလာသဖြင့် နေရာတွင် မတ်မတ် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ ပခုံးများ အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

နွေးထွေးပြီး ခြောက်သွေ့သော လက်ဖဝါးဖြင့် အချိန်မီ ထောက်ကူပေးခြင်း ခံရသည်။

“လူ့ဘဝဆိုတာ အစပိုင်းမှာ ရေစီးသံ တိုးတိုးလေးလိုပဲ၊ နောက်တော့ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာပြီး ပင်လယ်ထဲ စီးဝင်သွားတယ်။ ငယ်ဘဝရဲ့ အခက်အခဲ အနည်းငယ်က တစ်သက်တာလုံး အတားအဆီး ဖြစ်နေစေလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်၏ အသံသည် သူမ၏ ဘေးနားတွင် မြည်လာသည်။ တည်ငြိမ်သော်လည်း ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဒီစကားလုံးတွေကို မင်းက ကျန်းကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ကျန်း ဒီနေ့အထိ မှတ်ထားတယ်။ အဲဒီ စကားလုံးတွေကို မင်းဆီ ပြန်ပေးမယ်၊ ရွှယ်ချင့် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး အောက်ကို ကြည့်လိုက်”

“ဒီနန်းတော်ထဲမှာပဲ မင်းနဲ့ ကျန်း တစ်ဦးကို တစ်ဦး အားပေးထောက်ကူခဲ့ကြတယ်။ မင်းက ကျန်းကို ခေါ်ပြီး ရွှံ့နွံထဲကနေ အလင်းရောင်အောက်ကို တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ရောက်အောင် လာခဲ့တယ်”

121 03

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မူးဝေမှုကို သည်းခံပြီး ကြီးမားသော နန်းတော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ လက်သည် နွေးထွေးပြီး အားအင်ပြည့်ဝသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းကို မြဲမြံစွာ ထောက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

အသံသည်လည်း အလွန် တည်ငြိမ် အေးဆေးသည်။

မျက်စိရှေ့မှ ကျယ်ပြန့်သော နန်းတော်ကို ကြည့်ကာ စကားများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ဖော်သည်။

“ရွှယ်ချင့်၊ ဒီနေ့ ကျန်း ပြောတဲ့ စကားကို မှတ်ထားပါ။ အရင်က ကျန်း လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေ နောက်ဆို ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ဘူး”

“ကျန်း မျှော်လင့်တာက... မင်းလည်း မွေးရပ်မြေကို ပြန်ဖို့ စိတ်ကူး ဘယ်တော့မှ မရှိပါစေနဲ့”

“အဲဒီမပတ်သက်တဲ့ လူတွေကို မေ့လိုက်ပါ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လှည့်၍ လေးနက်သော ကတိစကားကို ပြောသည်။

“မင်းနဲ့ကျန်းဟာ ဒီမြို့တော်ထဲမှာပဲ ဧကရာဇ်နဲ့ အမတ်အဖြစ် အတူတူ ထာဝရ နေသွားကြမယ်”

မေဝမ့်ရှူး၏ ပခုံးသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခဲသော၊ ပြင်းပြပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

လူနှစ်ဦးသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။ မူးဝေမှုကို သည်းခံပြီး အောက်ဘက်ရှိ နန်းတော်၏ အစီအရီရှိသော နန်းဆောင်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး ဒီလို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြောဆိုနေတာကို ကျွန်တော်မျိုး စကားများရင် အခြေအနေကို နားမလည်သူ ဖြစ်သွားမှာပေါ့”

“ဒါပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ ငြိနေတဲ့ မေးခွန်း တစ်ခုတော့ မေးရပါလိမ့်မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်: “...ဘယ်လို မေးခွန်းလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ထိုတောက်ပသော အကြည့်ကို ရှောင်ရှားရင်း တိုးညင်းစွာ မေးသည်။ “အရှင်မင်းကြီး ဘယ်တုန်းက သိခဲ့တာလဲ”

ဦးတည်ရာမရှိသော မေးခွန်း ဖြစ်သော်လည်း လူနှစ်ဦးစလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း သိနေကြသည်။

လော့ရှင်းယွမ် လှည့်သွားသည်။ ကောင်းကင်မှ နေဝင်ချိန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကြီးမားသော အရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အသံမထွက်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာလို့ အရင်းအမြစ်ကို လိုက်မေးနေတာလဲ”

“ဒီတစ်ခါ မင်း မြို့တော်ကို ပြန်လာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ကျန်း အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ဖျက်သိမ်းပြီး မင်းနဲ့ ကျန်း အရင်ကလို ဧကရာဇ်နဲ့ အမတ် ဆက်ဆံရေးကို ဆက်လုပ်သွားတာ ပိုကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

မေဝမ့်ရှူး၏ အသံသည် နူးညံ့ပြီး ဖြည်းညှင်းသော်လည်း စကားလုံးများက အလွန် ထက်ရှသည်။

121 04

“အရင်က ကိစ္စတွေကို ဖျက်သိမ်းပြီး နားမကြား နားမလည်ဟန်ဆောင်… အမိန့်တော်ခေါ်တိုင်း နန်းတော်ကို ဝင် ညဘက် အရှင်မင်းကြီးနဲ့ စကားပြောရင်း အတူ အိပ်ရမှာလား”

လော့ရှင်းယွမ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်၍ မျက်ခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“မင်းကလေ မျက်စိထဲမှာ သဲတစ်ပွင့်တောင် ခံနိုင်ရည် မရှိဘူး”

“လူ့ဘဝမှာ တစ်ခါတလေ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေထိုင်တတ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ငါက မင်းနဲ့အတူ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေဖို့ စဉ်းစားနေတာ။ မင်းကတော့ အတည်ပေါက် တောင်းဆိုနေပြန်ပြီ”

မေဝမ့်ရှူး တိုးညင်းစွာ ပြန်ပြောသည်။ “လူတစ်ယောက်က ခဏတာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေနိုင်ပေမဲ့ တစ်သက်လုံး ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေလို့ မရဘူး”

“ကျွန်တော်မျိုးက စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ မြို့တော်ကို ဝင်လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးဘက်က စိတ်ရင်းမှန်လား၊ အတုအယောင်လားဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး မသိဘူး”

သူမသည် နူးညံ့သော်လည်း ဆက်လက် ထောက်ခံပြောဆိုသည်။ “အရှင်မင်းကြီး ဘယ်တုန်းက သိခဲ့တာလဲ”

စကားဆုံးသံသည် တိုက်ခတ်နေသော တောင်လေကြားတွင် လွင့်ပျံသွားသည်။ လေထဲတွင် ပြုတ်ကျသော ငှက်မွေးတစ်ခုကဲ့သို့ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ အဖြေမရခဲ့ပေ။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခေါင်းမော့၍ ကောင်းကင်မှ နေဝင်ချိန်ဘက်သို့ ကြည့်သည်။ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများတွင် ပါးလွှာသော အလင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သေချာကြည့်လျှင် မျက်ရည်မရှိပေ။

“စိတ်ရင်းမှန်လား” သူ၏ အသံသည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်မေးသည်။ “သေဟန်ဆောင်ခဲ့တဲ့ စိတ်ရင်းမှန်လား”

နေဝင်ချိန်က တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးကျလာသော အလင်းရောင်က အလွန် စူးရှသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် ရွှေရောင် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် မျက်လုံးကို တစ်ချက် မှိတ်လိုက်သည်။

အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးသော စကားလုံးများကို ထုတ်ဖော်လေ့ရှိသည့် စိုပြေတောက်ပသော နှုတ်ခမ်းများသည် တင်းတင်းစေ့ပိတ်နေသည်။

ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နဂါးပုံပါ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဧကရာဇ်သည် သူမကို ကျောပေးထားသဖြင့် ထိုအချိန် မျက်နှာ အမူအရာကို မမြင်ရပေ။ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများသည် တင်းတင်းရင်းရင်း ဖြစ်နေသည်။ ဒဏ်ရာကို တစ်ကိုယ်တည်း လျက်နေသည့် တောတွင်းမှ သားရဲကဲ့သို့ ကြီးမားသော အရိပ်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည်။ အဆုံးမဲ့ ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားရင်း တစ်ဆင့်ချင်း ဖိအားပေး မေးမြန်းသည်။

“ဒီလိုပဲ အမြဲတမ်း ဖြစ်နေတယ်။ မင်း မပြောချင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူကမှ မင်းကို ပါးစပ်ဖွင့်ခိုင်းလို့ မရဘူး”

“ရာထူးကနေ နောက်တစ်ခါ ထပ်နုတ်ထွက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းလိုပဲ အသံမထွက်ဘဲ ရာထူးတံဆိပ်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားမှာလား”

ကျယ်ဝန်းသော လက်ဖဝါးသည် လက်ရန်းကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ လက်ဖဝါး နောက်ဘက်ရှိ သွေးကြောများ ပေါ်လွင်နေသည်။ ပုံမှန် အသံထဲတွင် အဆုံးမဲ့ ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားသည်။

121 05

“ပြောပါ”

မေဝမ့်ရှူး စကားပြန်ပြောသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ပါလာသည်။

“အရှင်မင်းကြီး ကျောလှည့်ပြီး မျက်လုံးကို ဖွင့်ပြီး ကောင်းကောင်း ကြည့်လိုက်ပါဦး”

“ကျွန်တော်မျိုး ဒီနှစ်ဆို နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် ရှိပါပြီ”

တိုက်ခတ်နေသော တောင်လေသည် ကျယ်ဝန်းသော အနီရောင်ခရမ်းစွန်း ဝတ်ရုံလက်စများကို လွင့်စေသည်။ သူမသည် ဤ ယောက်ျားအမတ်ဝတ်ရုံကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မိမိကိုယ်ကို သရော်ကာ ပြောသည်။ “အဖိုးတန်တဲ့ လူငယ်ဘဝကို မြို့တော်ထဲမှာ နှောင့်နှေးခဲ့တယ်။ တခြား ဘာရည်မှန်းချက်မှ မရှိတော့ပါဘူး”

“မွေးရပ်မြေကို ပြန်ရောက်ရင်လည်း အေးချမ်းစွာ ပုန်းအောင်းနေဖို့၊ ကျန်တဲ့ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းဖို့ပဲ စဉ်းစားခဲ့တာပါ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တကယ် လှည့်လာခဲ့သည်။ ကျယ်ပြန့်သော ကျောဘက်သည် လက်ရန်းကို မှီထားသည်။ အမိုးထောင့်မှ အရိပ်အောက်တွင် မှောင်မိုက်သော အကြည့်တစ်ခုကို ပေးသည်။

“ကျန်းသိပြီ”

တိုက်ခတ်နေသော တောင်လေသည် သူ့၏ ရွှေရောင်ချည်ထိုးပါ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ၏ ကျယ်ပြန့်သော လက်စများကို လွင့်စေသည်။ သူသည် တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ “အဖိုးတန်တဲ့ လူငယ်ဘဝကို ကျန်းအတွက် နှောင့်နှေးခဲ့ရတယ်”

ဧကရာဇ်၏ အကြည့်သည် ရုတ်တရက် ထက်မြက်လာသည်။

“မေရွှယ်ချင့်”

“မြို့တော်ကို ဆယ်နှစ်ကြာ ဝင်လာခဲ့တာ မင်း ဘာအတွက်လဲ”

“တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက်လား။ တော်ဝင်မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့လား။ မင်းရဲ့ မေမိသားစုအတွက်လား”

ရွှေရောင်နေရောင်ခြည်သည် မေဝမ့်ရှူး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သည်။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများကို အသေးစိတ် ဖော်ပြနေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အသေးစိတ် အကဲခတ်သည်။ ရှေ့မှလူ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲမှု တစ်ခုကိုမှ မလွတ်တမ်း ကြည့်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို သရော်ပြီး အနည်းငယ် နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

“မင်းရဲ့ မေမိသားစုအတွက်…”

သူသည် ဘေးဘက်သို့ လှည့်၍ လက်ရန်းကို ပြန်ကိုင်သည်။

“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရှေ့မှာ ကျန်း ကတိပေးတယ်။ မင်း မြို့တော်မှာ နေသရွေ့ မင်းရဲ့မေမိသားစုကို ဂုဏ်အသရေ မကျဆင်းစေရဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် သစ်သားလက်ရန်းနားတွင် ရပ်နေပြီး စကားမပြောပေ။

သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် လေထဲတွင် ဝါးပင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေသည်။ ထူထဲ နက်မှောင်သော မျက်တောင်ရှည်များက သူမ၏ အကြည့်ကို ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် ဘာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

121 06

လော့ရှင်းယွမ်သည် အနောက်နန်းဆောင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် နောက်ပြန်လှည့်ကာ သူမထံ လက်ဆန့်တန်းသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်သည်။ ဧကရာဇ်၏ ထောက်ကူမှုဖြင့် အတွင်းဘက်သို့ လုံခြုံစွာ ပြန်ရောက်သည်။ လူနှစ်ဦးသည် အနက်ရောင် ဆေးသုတ်ထားသော စားပွဲရှည်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ထိုင်ကြသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် စားပွဲအောက်ရှိ လျှို့ဝှက်အံဆွဲကို ဖွင့်ပြီး လိပ်ထားသော အဝါရောင်ပိုးထည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အမိန့်တော်နှစ်စောင်ကို ထုတ်ယူ၍ တွန်းပေးသည်။

“ဖွင့်ကြည့်လိုက်”

၎င်းတို့သည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော အမိန့်တော်များ ဖြစ်ပြီး တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော်လည်း တရားဝင် ဌာနခြောက်ခုသို့ မထုတ်ပြန်ရသေးပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပထမဆုံး အမိန့်တော်ကို ဖွင့်ဖတ်သည်။ အကြမ်းဖျင်း ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဝါရောင်ပိုးထည်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ဒုတိယ အမိန့်တော်ကို ထပ်ဖွင့်သည်။ စာကြောင်း တစ်ဆယ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖတ်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့လက်ထဲက ပထမဆုံး အမိန့်တော်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ရင်း လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “ဆုကြီး ချီးမြှင့်ပြီး မေပညာရှိအမတ် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ကာ မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်ရန် ခွင့်ပြုတယ်။ မေမိသားစုက အကြီးဆုံးသခင်မလေးကို မြို့တော်သို့ ခေါ်ယူပြီး နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရန် ရွေးချယ်စေ”

“မင်းရဲ့ လက်ထဲက ဒုတိယ အမိန့်တော်”

“မေပညာရှိအမတ် မြို့တော်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်ပြီး တိုင်းပြည်အကြံပေးအမတ် ရာထူးကို ခံယူကာ အတွင်းဝန်ရုံးနှင့် တော်ဝင်စာကြည့်တိုက်ကို ထပ်မံ ပူးတွဲ ခံယူ၍ နန်းတွင်း လက်ဝဲအမတ်ချုပ်အဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိပြီး ကျန်းရဲ့ အမတ်ကောင်း ဖြစ်လာစေ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီဖြင့် ပြောသည်။ “လပြည့်ညတိုင်း နန်းတော်မှာ အိပ်စက်စေ”

“ကျန်း မင်းကို လမ်းနှစ်လမ်း ပေးမယ်။ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပါ”

*** *** ***

(လုပ်ပြီ။ လုပ်ပြီ။ ဖိအား သွားပေးနေပြန်ပြီ။ သူ မမှတ်သေးဘူး)

++++++