အခန်း (၁၂၄)

124 01

အခန်း 124

လရောင်သည် ရေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်၍ ကန်ရေပြင်သည် လင်းလက်နေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် သစ်သားပြားပေါ်သို့ တစ်ဦးတည်း တက်သွားပြီး သင်္ဘောပေါ်သို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်။

ချီကျန့်ဟန်နှင့် ရှောင်ကွေ့ယွမ်တို့နှစ်ဦးမှာ ကန်ဘေးတွင် ပါးစပ်အဟောင်းသား၊ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အလို... နန်းတော်မှ အဝတ်အစားပြောင်းလဲ၍ ထွက်လာပြီး ညအချိန် မိန်းမလှနှင့် ချိန်းတွေ့ခြင်းပေါ့လေ။

“တော်ပါတော့၊ ကွေ့ကုန်းကုန်း ဘယ်အချိန်အထိ ကြည့်နေဦးမှာလဲ၊ မျက်လုံးတွေ လိုချင်သေးရဲ့လား”

ချီကျန့်ဟန်က အရင်သတိဝင်လာပြီး တိုးတိုးလေး သတိပေးသည်။ “ကိုယ်ကို လှည့်၊ ကန်ဘေးကို ကျောပေးထား။ ဘာမှ မနားထောင်နဲ့၊ ဘာမှ မတွေးနဲ့”

*** *** ***

လော့ရှင်းယွမ်သည် အသံမြည်နေသော သစ်သားလှေကားကို နင်းကာ သင်္ဘော၏ အပေါ်ထပ်သို့ တက်ခဲ့သည်။

ကျယ်ဝန်းသော သင်္ဘောပေါ်တွင် နေရာတိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး လူသူရှင်းလင်းနေသည်။ ကြိုတင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားဟန်ရှိပြီး ထောင့်များတွင် အမွှေးနံ့သာများ မီးရှို့ထားကာ စားပွဲပေါ်တွင် ဖူရှိုးသီးကို ပူဇော်ထားသဖြင့် သင်းပျံ့သောရနံ့သည် တိုးတိုးလေး မွှေးပျံ့နေသည်။

မီးထွန်းထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အခန်းမှာ အပေါ်ထပ် အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိသည်။

ကျွီ...

လော့ရှင်းယွမ်သည် သုတ်ဆေးအသစ်တင်ထားသည့် သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

မကျဉ်းမကျယ် အခန်းအတွင်း၌ ဝါးလုံးစေ့များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ကန့်လန့်ကာကို ချထားပြီး တံခါးအပြင်ဘက်မှ ချောင်းကြည့်ခြင်းကို ကာဆီးထားသည်။

ဝါးကန့်လန့်ကာနောက်မှ ကျစ်လျစ်သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာကို မှိန်ဖျော့စွာ မြင်နိုင်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ယနေ့ညတွင် နက်ပြာရောင် ခေါက်စကပ်နှင့် လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူသော ကော်လာပါသည့် အပေါ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထုံးထားသော ဆံပင်ထုံးတွင် ရှင်းလင်းသော ဇီးပန်းပုံ ကျောက်စိမ်းထိုးဆံညှပ်တစ်ချောင်းကိုသာ ထိုးထားပြီး၊ နားများတွင် ပုလဲနားဆွဲများ ဆွဲထားကာ မျက်ခုံးအလယ်တွင် ပန်းပုံစံ မျက်နှာပန်းချီကို ရေးခြယ်ထားသည်။

124 02

ကန့်လန့်ကာနောက်မှ ဝိုင်ကို ညင်သာစွာ တစ်ငုံသောက်ရင်း ဆိုသည်။ “သခင် ရောက်လာပြီ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဩရှရှ ခပ်အုပ်အုပ်အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ငါ ရောက်ပြီ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဝိုင်ကို တစ်ငုံ ထပ်သောက်ပြီး ငွေခွက်ကို ချလိုက်သည်။ “သခင် ဒီည စောစော ရောက်လာတာပဲ”

သူမသည် ခုနစ်ရက်ကြာ ဆေးသောက်ခြင်းကို ရပ်ထားသဖြင့် နေ့စဉ် အသံအိုးကို မထိခိုက်တော့ပေ။ သူမ၏အသံသည် ပုံမှန်ထက် ပိုမို ရှင်းလင်းပြီး နူးညံ့သော အမျိုးသမီးအသံ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူမ၏ စကားပြောသံသည် အရင်နှင့် မကွာခြားဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆက်ပြောသည်။

“ကျွန်မ ဒီည ချိန်းဆိုမှုကို သဘောတူကတည်းက သခင်နဲ့ သဘောတူထားပြီးသားပါ။ လပြည့်ရင် ဆုံမယ်၊ လကွယ်ရင် ကွဲမယ်။ နေထွက်ပြီးရင် သခင် လာရှာဖို့ မလိုဘူး”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ဝါးကန့်လန့်ကာနောက်မှ ရင်းနှီးသော်လည်း စိမ်းသက်နေသည့် ပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြန်ဖြေသည်။ “ငါ သဘောတူတယ်”

သူ တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဝါးကန့်လန့်ကာနောက်မှ ညှင်သာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ကျွန်မ ဘဝက ရေလို လေလို ဖြစ်နေတာပါ။ ဒီညတော့ ကန်ထဲမှာ လှေစီးရင်း စိတ်အပန်းဖြေဖို့ပါ။ ကန်ဘေးမှာ သခင်နဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့လို့ သင်္ဘောပေါ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ ဖြစ်လို့ အရာရာတိုင်း ကျွန်မ စီစဉ်တဲ့အတိုင်း သခင် နားထောင်ပေးပါ။ ဒီည စိတ်တိုင်းမကျတာ တစ်ခုခုရှိရင် နောက်ဆို ဘယ်သူ့ကိုမှ သင်္ဘောပေါ် ဖိတ်ရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

လော့ရှင်းယွမ်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... ဒီည လာတာ ရွှယ်ချင့် မဟုတ်ဘူးလား”

“ရွှယ်ချင့်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ” မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ လရောင်ကို ကြည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသည်။ “ကျွန်မ နာမည်က အားယွဲ့ ပါ”

“... မင်းက အားယွဲ့ဆိုရင် ငါက ဘယ်သူလဲ၊ ငါက ဘယ်သူလဲ”

“ဒီည သင်္ဘောပေါ် တက်လာသူကတော့ ကန်ဘေးမှာ မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ သခင်လေးယွမ် ဖြစ်တာပေါ့”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “ကောင်းပြီ။ ဒီလို အဆင့်အတန်းနဲ့ ဖြစ်သွားတာကိုး”

သည်းခံနိုင်သမျှ သည်းခံကြည့်သော်လည်း စိတ်ထဲမှ ဒေါသများ ပွက်ပွက်ထလာသည်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ့အသံထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပါလာသည်။ “အားယွဲ့နဲ့ သခင်လေးယွမ်ဟာ ကန်ဘေးမှာ မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာပဲလား။ မနက်ဖြန် မိုးလင်းတာနဲ့ မမှတ်မိတော့ဘူးလား”

124 03

“သခင်လေးယွမ်ကို အစကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးပါပြီ။ တတိယလမ်းရဲ့ စီစဉ်မှုတွေကို သခင် သဘော မကျနိုင်ဘူးဆိုတာ”

ဝါးကန့်လန့်ကာတစ်ချပ် ခြားလျက် မေဝမ့်ရှူးသည် ငွေဖလားကို လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ရေငြိမ်သလို ပြောသည်။ “အားယွဲ့နဲ့ သခင်လေးယွမ်ဟာ ကန်ဘေးမှာ မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့တာ၊ ရေစက်ဆုံခဲ့တာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒီညအကြောင်းကို သခင်လေးယွမ်က လူယုံတွေကို သတိထားခိုင်းပါ၊ သူများရှေ့မှာ လုံးဝ ပေါက်ကြား မသွားပါစေနဲ့”

“စိတ်ချပါ။ ခေါ်လာတဲ့သူတွေက အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ လူယုံတွေချည်းပဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တံခါးအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် ဝင်လာပြီး ပြတင်းပေါက်နားရှိ ဝါးကန့်လန့်ကာဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ဒုန်းခနဲ! အခန်းထဲရှိ စားပွဲကို တိုက်မိသွားသည်။

“ကျွန်မ စကားမဆုံးသေးဘူး။ တံခါးနားမှာ ကွေ့သစ်သား စားပွဲရှည်တစ်ခု ချထားတယ်။ အဲ့ဒီအပေါ်မှာ ဝိုင်အချို့ တင်ထားတယ်။ သခင်လေးယွမ် သုံးဆောင်ဖို့ ယူနိုင်ပါတယ်ရှင်”

မေဝမ့်ရှူး၏ အသံထဲတွင် သဲ့သဲ့လေး ရယ်သံပါလာသည်။ “သခင်လေးယွမ် ဒီလောက်တောင် မစောင့်နိုင်ဘူးလား”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တိုက်မိသော စားပွဲဘေးတွင် ခေတ္တရပ်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လည်ပင်းသေးသော ငွေဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝိုင်များ ပြည့်နေသော ငွေဝိုင်အိုးသည် သူ တိုက်မိခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် ဖိတ်စင်သွားခဲ့သည်။

မွှေးကြိုင်သော ဝိုင်ရနံ့သည် အခန်းအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဝါးကန့်လန့်ကာနောက်မှ ဝိုင်ကို မိမိဘာသာ တစ်ခွက် ငှဲ့သောက်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။

“သခင်လေးယွမ် အခန့်မသင့်တဲ့ အချိန်ရောက်လာတာပဲ။ ဒီည ဝိုင်သာရှိပြီး ဟင်းလျာ မရှိပါဘူး။ သင်္ဘောပေါ်မှာဆိုရင် ပါဝင်ပစ္စည်းလည်း မရှိပါဘူး။ ပါဝင်ပစ္စည်းမရှိရင် ထမင်းချက်ကောင်းလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး ဆိုတာလိုပါပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ စီစဉ်ပြီး ပန်းကန်အလွတ်တွေ ပြင်ဆင်ထားတယ်။ သခင်လေးယွမ်ကို ကန်အလယ်မှာ ငါးမျှားခိုင်းပြီး ညစာအတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းတချို့ ချက်ချင်း ရှာခိုင်းချင်ပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် မျက်လုံးစုံမှိတ် ကြည့်လိုက်သည်။ သုံးပေရှည်သော ကွေ့သစ်သား စားပွဲရှည်ပေါ်တွင် ငွေဝိုင်အိုးအပြင် ပန်းကန်ခွက်ယောက် နှစ်စုံနှင့် ကြွေဖြူပန်းကန်လေးချပ် ချထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝိုင်အိုးက ပြည့်နေသော်လည်း ပန်းကန်များမှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက်တစ်ခြမ်းကို ဖွင့်ကာ လအောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသော ကန်ကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ကန်ရေပြင်ပေါ်တွင် ငါးကြီးအချို့ ရေပေါ်သို့ ခုန်တက်လာကာ ရေပြင်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ရှားစေသည်။

124 04

“ငါးရှင်ကို ငါးအရိုးထွင်ပြီး ငါးအရိုးကိုတော့ ဟင်းချိုချက်မယ်။ ပြီးတော့ ပုစွန်အရှင်အချို့ကို ရေနွေးနဲ့ ပြုတ်မယ်။ ဝိုင်နဲ့ တွဲဖက်လိုက်ရင် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ညစာတစ်နပ် ဖြစ်သွားမှာပါ”

သူမသည် အကြည့်ကို လွှဲကာ ဝါးကန့်လန့်ကာခြားလျက် ပြောသည်။ “သခင်လေးယွမ်ကို အားကိုးပါရစေ”

လော့ရှင်းယွမ် “......”

*** *** ***

လပြည့်ဝန်းသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ဆက်လက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။

သခင်လေးယွမ်သည် လရောင်အောက်တွင် ငါးဖမ်းနေသည်။

သင်္ဘောပေါ်တွင် ငါးဖမ်းကိရိယာများ၊ ငါးမျှားတံ၊ ငါးစာ၊ ငါးဖမ်းပိုက်နှင့် ငါးပုံးတို့ အားလုံး အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်ထားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အချိန်ကို ခန့်မှန်းပြီး ငါးမျှားတံနှင့် ငါးစာကို စွန့်လွှတ်ကာ တိုက်ရိုက် ပိုက်ကို ချလိုက်သည်။

ကန်အလယ်တွင် ငါးကြင်းများ ပေါများပြီး ကိုယ်လုံးကြီးကာ အဆီများသဖြင့် တစ်ခါ ပိုက်ချလိုက်သည်နှင့် ခုနစ်ရှစ်ကောင် ဖမ်းမိခဲ့သည်။

ပိုက်ထဲတွင် ခုန်ပေါက်နေသော ငါးကြင်းများအပြင် ပုစွန်နှင့် ကဏန်းများလည်း ပါလာသည်။

နွေဦးရာသီတွင် ပုစွန်နှင့် ကဏန်းများသည် အရွယ်အစား မကြီးသော်လည်း ဘာမှ မရှိခြင်းထက် စာလျှင် ရေနွေးဖြင့် ပြုတ်၍ ပန်းကန်တစ်ချပ်အဖြစ် တင်နိုင်သေးသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် မိုးကာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ သင်္ဘောဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ကြီးမားသော ကြွေပန်းကန်နှစ်ချပ်ကို ချထားသည်။

တောက်ပသော လရောင် အောက်တွင် ဓားဖြင့် ငါးကို ပါးပါးလှီးနေသည်။

ခေါင်းပေါ်မှ သေးငယ်သော အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။ ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်ကို အခန်းအတွင်းမှ တွန်းဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်လျက် အပေါ်မှ အောက်သို့ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူသည် ဘယ်လက်ဖြင့် ငါးကို ဖိထားပြီး ညာလက်ဖြင့် ဓားကို ကိုင်ထားကာ၊ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ထမင်းချက် အလုပ်ကို လုပ်နေသော်လည်း အမူအရာက ပုံမှန်ရှိနေသည်။ ငါးကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်က ပြင်းထန်ပြီး ငါးကို ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးလို သဘောထားဟန်ရှိသဖြင့် သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပါးချိုင့်လေး ပေါ်လာသည်။

အောက်မှ ထိုသူသည် အသံကြား၍ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များသည် လေထဲတွင် ခေတ္တမျှ ဆုံမိသွားသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် သူ့ရှေ့မှ ကြွေပန်းကန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “ဒီငါးအသားလွှာ ဘယ်လိုလဲ။ ကောင်းတဲ့ ဟင်းတစ်ခွက် ဖြစ်နိုင်မလား”

124 05

“သခင်လေးယွမ်ရဲ့ ဓားသွင်းပုံက ပြတ်သားတယ်။ လူသစ်တစ်ယောက် အတွက်တော့ အရမ်းကောင်းနေပါပြီ။ ဓားပညာ နည်းနည်း လိုအပ်သေးတယ်။ ပါးပါးလှီးထားတဲ့ ငါးအသားတွေက မညီမညာ ဖြစ်နေလို့ အရသာကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ပြန်မချေပဘဲ ပန်းကန်ထဲတွင် ပါးပါးလှီးထားသော ငါးအသားလွှာများကို ကန်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် သွန်ချလိုက်သည်။

ငါးပုံးထဲမှ ငါးရှင်တစ်ကောင်ကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် သတ်ပစ်ပြီး ငါးအသားလွှာကို ဆက်လက် လှီးနေသည်။

“ဒီပန်းကန်ကရော စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိရဲ့လား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဒုတိယထပ်မှ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အထူအပါး ညီတယ်။ စားလိုက်ရင် အရသာ ကောင်းမှာပါ။ သခင်လေးယွမ် ပင်ပန်းသွားပြီ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ညှင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“သေးသေးမွှားမွှား ကိစ္စလေးပါ။ ပြောပလောက်စရာ မရှိပါဘူး။ အားယွဲ့မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလိုက်တာကတော့ ကျွန်တော့်ကို အံ့အားသင့်စေတယ်”

ကန်ရေတွင် လက်ကို သန့်စင်ပြီးနောက် နှင်းလိုဖြူဖွေးသော ငါးအသားလွှာနှစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ထရပ်သည်။

“တခြားသူတွေက လရောင်အောက်မှာ လှေစီး၊ ဝိုင်သောက်၊ ရှုခင်းကြည့်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်ဆီမှာတော့... လရောင်အောက် ငါးသတ်နေရတယ်။ အားယွဲ့မိန်းကလေးက တကယ်ကို လူကို အလုပ်ရှုပ်အောင် လုပ်တတ်ပါပေတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံးလိုက်သည်။

“သခင်လေးယွမ်က ပုံမှန်ဆိုရင် လူအုပ်ကြီးနဲ့ ခြံရံခံရတာ၊ လူတွေကို အမိန့်ပေးခိုင်းစေနေကျပါ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အလုပ်လုပ်ရတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်ပြီး ညည်းတွားမိတာ သဘာဝပါပဲ”

သူမဘေးရှိ ရွှံ့နီမီးဖိုပေါ်တွင် သံအိုးငယ်တစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားပြီး အတွင်း၌ ပြုတ်ထားသော ငါးဟင်းချိုသည် နို့ကဲ့သို့ ဖြူပြီး ပွက်ပွက်ဆူနေကာ အနံ့မွှေးမွှေးသည် အခန်းအတွင်း ပြန့်နှံ့နေသည်။

သူမသည် အိုးဖုံးကို ဖွင့်ကာ နံနံပင်အချို့ ဖြူးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လှေကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ဝင်လာပြီး ငါးအသားလွှာ နှစ်ပန်းကန်နှင့် ရေနွေးဖြင့် ပြုတ်ထားသော ပုစွန် တစ်ပန်းကန်ကို ကွေ့သစ်သား စားပွဲရှည်ပေါ် တင်လိုက်သည်။

“လက်လှမ်းမီတဲ့ ကိစ္စလေးပါ၊ ညည်းညူတာ မလုပ်ရဲပါဘူး” သူသည် စားပွဲရှည်နောက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“ဒီလို လှပတဲ့ လရောင်အောက်မှာ အစားအသောက်တွေနဲ့ အချိန်ကုန်နေရတာကိုပဲ နှမြောမိတယ်။ လာထိုင်ပါ။ မင်း ထမင်းစားတဲ့အခါ ငှက်ကလေးလို နည်းနည်းလေး စားတာ မြင်ဖူးတယ်။ မင်း တကယ် ဗိုက်ဆာနေတာ မယုံပါဘူး။ ငါ့ကို အပျော်သဘောနဲ့ ခိုင်းစေနေမှန်း ထင်ရှားပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရယ်မောပြီး ပြန်မဖြေဘဲ ငါးဟင်းချို ကျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မီးကို ငြှိမ်းလိုက်သည်။ အိုးထဲမှ ဟင်းချိုဖြူကို ပန်းကန်နှစ်လုံး ခွဲထည့်ပြီးနောက် သူမ မထဘဲ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဝါးကန့်လန့်ကာကို ဖွင့်ကာ တစ်ပန်းကန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မရဲပါဘူး” သူမသည် ညှင်သာစွာ ဆိုသည်။ “သခင်လေးယွမ် ညနက်မှ ရောက်လာပြီး မနက်စောစော ပြန်ရဦးမှာ ဆိုတော့ ဒီညစာတွေက သခင်လေးယွမ်အတွက် ပြင်ဆင်ထားတာပါ။ ကျွန်မ ငါးဟင်းချို အနည်းငယ်ပဲ သောက်ပါရစေ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမ လာထိုင်ရန် ငြင်းဆန်သည်ကို မြင်သောအခါ သူကိုယ်တိုင် ထရပ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ ကြွေပန်းကန်ကြီးကို ကိုင်ကာ ဝါးကန့်လန့်ကာဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။

124 06

“တခြားဟာတွေကတော့ ထားလိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်ကြာအောင် ပင်ပန်းခံခိုင်းထားတဲ့ ငါးအသားလွှာကိုတော့ မင်း မြည်းစမ်းကြည့်ရမယ်”

ဝါးကန့်လန့်ကာ တစ်ခြမ်း ပွင့်သွားပြီး အတွင်းမှ ဖြူဖွေးသော လက်တစ်ဖက်သည် လှမ်းယူလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ကန့်လန့်ကာအပြင်မှ စူးရှသော အကြည့်ကို မမြင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဝါးတူဖြင့် နှင်းလိုဖြူဖွေးသော ငါးအသားလွှာ တစ်ဖတ်ကို ညှပ်ယူကာ သေသေချာချာ မြည်းစမ်းကြည့်သည်။

“အသားက နူးညံ့ပြီး မအီဘူး။ အထူအပါး ညီညာစွာ လှီးထားတယ်။ အရသာ… ကောင်းတယ်”

“ကြိုက်ရင် များများစားပါ” လော့ရှင်းယွမ်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မွှေးကြိုင်လှသော ငါးဟင်းချိုပူပူကို ကိုင်ကာ စားပွဲရှည်နောက်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်ခန့် သောက်လိုက်သည်။

“လူကို ပင်ပန်းအောင်လုပ်တဲ့ ညစာအပြင် ဒီည အားယွဲ့မိန်းကလေးက တခြား ဘယ်လို အစီအစဉ်တွေ ပြင်ဆင်ထားသေးလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ကန့်လန့်ကာခြားလျက် မျက်လုံးများကို ချထားပြီး ငွေဇွန်းဖြင့် နို့ကဲ့သို့ ဖြူသော ငါးဟင်းချိုကို ဖြည်းညှင်းစွာ မွှေနေသည်။

“ဒီည သခင်လေးယွမ်ကို သင်္ဘောပေါ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာက ပျော်ရွှင်ဖို့အတွက် ကိရိယာတွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားပါတယ်”

“သခင်လေးယွမ် ထိုင်နေတဲ့ စားပွဲရှည်အောက်မှာ စစ်တုရင်ခုံ၊ ပန်းချီကားချပ်တွေ၊ မြှားပစ်ကစားနည်းတွေ ရှိပါတယ်”

“မျက်နှာချင်းဆိုင် စာအုပ်စင်ပေါ်မှာ ရှေးခေတ် စာအုပ်တွေ၊ ခရီးသွား မှတ်တမ်းတွေ၊ အပန်းဖြေ စာအုပ်တွေ ရှိပါတယ်”

“နောက်တစ်ဖက် နံရံမှာ ကူချင်း ချိတ်ထားပါတယ်”

“ဝါးကန့်လန့်ကာ အပြင်ဘက် စားပွဲငယ်ပေါ်မှာတော့ သန့်ရှင်းတဲ့ လက်ဖက်ရည်၊ အမွှေးနံ့သာတွေ ပြင်ဆင်ထားပြီး စကားပြောဆို အနားယူနိုင်ပါတယ်”

သူမ၏ အသံသည် ခေတ္တရပ်နားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောသည်။ “ဝါးကန့်လန့်ကာ အတွင်းမှာတော့ အိပ်ရာနေရာ၊ စောင်နဲ့ အိပ်ယာခင်းတွေ အဆင်သင့် ပြင်ထားပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမ စေ့စေ့စပ်စပ် ပြောပြီးသည်အထိ အသံမပြုဘဲ ညစာကို အပြီးစားကာ လက်ကို သန့်စင်လိုက်ပြီး ထရပ်သည်။

မဆိုင်းမတွပင် ဝါးကန့်လန့်ကာဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

သူ ဝါးကန့်လန့်ကာကို လှန်လိုက်သည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခန်းထဲရှိ ဆီမီးများ ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင်ပေးသော ဆီမီးနှစ်လုံးစလုံးကို ဝါးကန့်လန့်ကာ အတွင်း၌ ထားရှိရာ၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငြိမ်းသွားသောအခါ အခန်းသည် အဆုံးမဲ့သော မှောင်မိုက်မှုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“သခင်လေးယွမ် ကန့်လန့်ကာအတွင်း ဝင်ချင်တယ်ဆိုရင်” ဝါးကန့်လန့်ကာ သဲ့သဲ့နောက်မှ မေဝမ့်ရှူးသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ “ဒီညတော့ မီးငြှိမ်းထားဖို့ လိုပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်က ခပ်အုပ်အုပ်အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ခွင့်ပြုတယ်”

ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဒုန်းခနဲ... အမှောင်ထဲတွင် ဝါးကန့်လန့်ကာဘေးရှိ စားပွဲပုကို ထပ်မံ တိုက်မိပြန်သည်။

ဒီတစ်ခါ ဖိတ်စင်သွားသည်မှာ သန့်ရှင်းသော လက်ဖက်ရည် ဖြစ်သည်။

လက်ဖက်ရည်၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့သည် အခန်းထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ အသံထဲတွင် မကျေနပ်မှုနှင့် နာကျင်မှုများ ပါလာပြီး တိုးတိုးလေး တိုင်တန်းသည်။ “အဝင်အထွက် လမ်းမှာ စားပွဲပုကို တမင်ထားတာ၊ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ပဲ”

“စားပွဲပုကို ဝါးကန့်လန့်ကာ အပြင်ဘက်မှာ ချထားတာကို သခင်လေးယွမ်ကို အရင်ကတည်းက သတိပေးခဲ့ပြီးပါပြီ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပတ်ပတ်လည်ကို လွှမ်းခြုံထားသော အမှောင်ထုထဲတွင် ညှင်သာစွာ ပြောသည်။

124 07

“သန့်ရှင်းတဲ့ လက်ဖက်ရည်က အပူကို ငြိမ်းစေတယ်။ ကန့်လန့်ကာ အတွင်း မဝင်ခင် သခင်လေးယွမ် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ပြီး သေချာ စဉ်းစားပါ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အမှောင်ထဲတွင် လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကာ စားပွဲပုပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စမ်းမိသည်။ ခွက်ထဲတွင် ကျန်နေသည့် လက်ဖက်ရည် အများစုကို မော့သောက်လိုက်သည်။

သောက်ပြီးနောက် တံခါးဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ခြေသံများသည် ပြန်လည် နီးကပ်လာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ စားပွဲပုကို သတိထားပြီး ရှောင်သွားခဲ့သည်။

“ပြောပါဦး”

“အင်း” သူမသည် ညှင်သာစွာ အင်းခနဲ မြည်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ယူလာခဲ့သော လည်ပင်းသေး ဝိုင်အိုးကို နံရံထောင့်သို့ ပစ်လိုက်သည်။ အသံကို လိုက်၍ မေးခွန်းထုတ်သံ မဆုံးမီ၊ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ယဉ်ကျေးစွာ ထိုင်နေသော လူပုံရိပ်ကို တိုက်ရိုက် လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်သို့ ဖိလှဲချလိုက်သည်။

ပုလဲလုံးများပါသော ဝါးကန့်လန့်ကာသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရိုက်ခတ်ပြီး သေးငယ်သောအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပါးလွှာသော အဖုအထစ်များရှိသည့် အားကောင်းသော ယောက်ျားလက်သည် အမှောင်ထဲတွင် စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် နူးညံ့သော မေးစေ့ကို ပင့်ယူကာ အတင်းအကြပ် မော့စေပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် ပါနေသော ဝိုင်တစ်ငုံကို ကူးပြောင်းပေးလိုက်သည်။

သန့်ရှင်းသော လက်ဖက်ရည်၏ ခါးသက်သော အနံ့နှင့် ဝိုင်၏ ချိုမြိန်သောရနံ့တို့ ရောထွေးသွားသည်။

လျှာဖျားသည် ပျော့ပျောင်းပြီး ဖူးကြွနေသော နှုတ်ခမ်းဖူးကို စမ်းသပ်ရန် နေရာတိုင်း လျှောက်သွားသည်။ ထိုနေရာကို တွေ့သည့်နှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ အော်ဟစ်သံကို ပါးစပ်ဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။

ဆံညှပ်များ ပြန့်ကျဲကာ ဆံနွယ်များ ပြိုကျသွားသည်။

“မင်းက လူရှင်းပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာ လိုချင်တယ်။ နန်းတော်ကနေ ငါ ထွက်လာပေးဖို့ ပြောတယ်။ ငါ သဘောတူခဲ့တယ်”

“ငါက နဂါးနဲ့ ဇီးကွက်ပုံ ဖယောင်းတိုင်တွေ ယူလာခဲ့တယ်။ မင်းက မီးငြှိမ်းဖို့ ပြောတယ်။ ငါ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မကြည့်ချင်ဘူး” လော့ရှင်းယွမ်သည် နားရွက်ကို ကိုက်ရင်း တီးတိုးပြောသည်။ “ငါ သဘောတူခဲ့တယ်”

“မင်းက အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်ပြီးမှ မျက်နှာလွှဲဖို့ အဆင်ပြေအောင် အယောင်ဆောင်နာမည်တစ်ခု ဖန်တီးခဲ့တာ...” သူသည် အံကြိတ်ရင်း ဆိုသည်။ “ဒါကိုလည်း ငါ သဘောတူခဲ့တယ်”

“ဒီညက လပြည့်ည၊ ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပထမဆုံးညပဲ။ ငါ့မှာ တစ်ခုတည်းသော တောင်းဆိုချက် ရှိတယ်”

“မိန်းမလှလေး… ဒီည မရှက်ပါနဲ့။ အသံပြုပေးပါ…”

******