အခန်း (၁၂၅)

125 01

အခန်း 125

ညဉ့်နက် သုံးချက်တီး၊ ညအမှောင်ဆုံးအချိန်။

လအောက်ရှိ မင်ကန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်မောကျနေသည်။

အိုမင်းသော အသံတစ်ခုသည် အနက်ရှိုင်းဆုံး အိပ်မက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ထိုအသံကို အချိန်အတော်ကြာ မကြားခဲ့ရတော့ပေ။ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သည်အထိ ကြာခဲ့ပြီ။

“သုံးနှစ်ကြာ သားသမီးမရဘူး။ ငါ့သားကို မယားငယ်ယူခွင့် ပေးဖို့တောင် မင်းက သဘောမတူဘူး”

“မင်း မနာလိုတတ်တဲ့မိန်းမ… ငါ့ လင်အိမ်တော်ရဲ့ မျိုးဆက်ကို ဖြတ်တောက်ချင်တာလား”

“ကွာရှင်းလို့ရတဲ့ မိန်းမအပြစ် ခုနစ်ပါးထဲမှာ မင်း ဘယ်နှစ်ချက် ကျူးလွန်ထားလဲ ကြည့်လိုက်စမ်း”

မေဝမ့်ရှူးသည် မှောင်မိုက်သော အိပ်မက်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေသည်။

သူမ၏ အမြင်အာရုံသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထူထဲသော မြူခိုးမည်းများကြားမှ အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူမကိုယ်သူမ ကျောရိုးဖြောင့်တန်းစွာဖြင့် ခန်းမအောက်၌ ယဉ်ကျေးစွာ ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် အလွန် ပိန်ကျနေသည်။ ပခုံးရိုးများသည် အင်္ကျီကို ပြေပြစ်အောင် မထားနိုင်လောက်အောင် ပိန်ချုံးနေပြီး မေးစေ့လည်း ချွန်ထက်နေသည်။ သို့သော် မျက်လုံးများသည် ပို၍ ထက်မြက်တောက်ပနေသည်။

“ရှူး အိမ်ထောင်ပြုခဲ့စဉ်က တခြား ဘာမှ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး။ ခင်ပွန်းသည်က ရှူးအပေါ် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဆက်ဆံဖို့ပဲ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ”

“အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ကို ပြုစုရတာကို ဘယ်လို စိတ်ရင်းမှန်လို့ ပြောလို့ရမှာလဲ”

“အဘွားအို ဒီလို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ အိမ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ တောင်းဆိုပါမယ်”

လည်ချောင်းနက်ထဲမှ သိမ်မွေ့စွာ ဖိနှိပ်ထားသော ငိုရှိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အမှောင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်နေပြီး ကျောဘက်မှ ချွေးအေးများ ဖြည်းညှင်းစွာ စိမ့်ထွက်လာသည်။

125 02

ရှေ့မှ ကြီးမားသော အမှောင်ထုသည် နက်ရှိုင်းသော အိပ်မက်ဆိုးမှ မဟုတ်ဘဲ လက်ရှိ ညရဲ့ မှောင်မိုက်မှုမှ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိရန် အချိန်အတော်ကြာ မှင်တက်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ညဘက် ကန်အလယ်ရှိ သင်္ဘောပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုမှ တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး လေတိုက်ခတ်မှုကို ခံစားမိသည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာပင် မူလက လုံးဝ မှောင်မိုက်နေသည့် သင်္ဘောခန်းအတွင်း၌ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မည်သည့်အချိန်ကမှန်းမသိ၊ နံရံပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည့် သစ်သားပြတင်းပေါက် နှစ်ချပ်သည် သေးငယ်သော အက်ကြောင်းတစ်ချောင်း ပွင့်နေခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ညလေနုအေးသည် ကန်ရေ၏ စိုစွတ်မှုနှင့်အတူ ထိုအက်ကြောင်းမှတဆင့် လေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူမသည် ချက်ချင်း သတိတရား အပြည့်အဝ ဝင်လာသည်။

ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားဆဲ ဖြစ်သော ထိုလူငယ် ဧကရာဇ်ကို ဖော်မပြနိုင်သော ရှုပ်ထွေးသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ကျေနပ်ရောင့်ရဲသော အမူအရာ အပြည့်ရှိနေသည်။

သူသည် အိပ်ပျော်နေပြီး အသက်ရှူသံများ လေးလံနေသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အကာအကွယ်မရှိသော အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်နေသည်။ အတွင်းစိတ် နက်နဲသော တိုင်းပြည်၏ ဧကရာဇ်သခင်နှင့်မတူဘဲ စိတ်ထဲစွဲနေသော သကြားရုပ်ကို ဝယ်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် တစ်စွန်းတစ်စ စုပ်ယူထားသော ကလေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော အိပ်မက်ဆိုးမှ စကားများကို သူ ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့သဖြင့် မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်စိတ်သည် ပြေလျော့သွားကာ အနောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။

အရင်ဘဝတွင် သူမသည် တစ်သက်လုံး စည်းကမ်းအတိုင်း နေထိုင်ခဲ့သည်။

အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ်တွင် မြို့တော်၌ နာမည်ကျော်ခဲ့သော ပါရမီရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည်လည်း ရှက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ဖြင့် မင်္ဂလာ ပန်းဝေါယာဉ်နီကို စီးကာ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ခင်ပွန်းကောင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည်။

အရင်ဘဝကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ယခုဘဝ ပြန်လည် မွေးဖွားလာသောအခါ သူမသည် အိမ်ထောင်ရေး ခင်ပွန်းကောင်း စသည့် စိတ်ကူးများကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီ။

ဤဘဝတွင်မူ အလွန် ကွဲပြားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ခဲ့ပေ။

သူ့မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှုနှင့် ရုန်းကန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အသံများ အက်ကွဲကာ ရူးသွပ်နေသလို စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူမကို အော်ဟစ်ခဲ့သည့် လူတစ်ဦး ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

125 03

“ငါ့အတွက် အမှတ်ရစရာလေးတစ်ခု ပေးခဲ့ပါ!”

သူမသည် ဘယ်လို ဘုန်းကံမျိုးကြောင့် သူတစ်ပါးအတွက် အမှတ်ရစရာ ဖြစ်ခဲ့ရပါသနည်း။

မေဝမ့်ရှူးသည် မှောင်မိုက်သော ညတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရယ်မောနေရင်း မျက်ရည်ကြည်တစ်စက် စီးကျလာပြီး ပါးပြင်ပေါ် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောကျသွားသည်။

သူမ လက်ကို မြှောက်ကာ သုတ်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသော မှိန်ဖျော့သည့် ကြယ်ရောင်သည် ဘေးတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ အလင်းရောင် အလွန်နည်းသဖြင့် အသေးစိတ် အမူအရာများကို မမြင်ရသော်လည်း အနည်းငယ် ကော့ညွတ်နေသော နှုတ်ခမ်းထောင့်များ၊ မျက်လုံးထောင့်နှင့် မျက်ခုံးများတွင် ဖုံးကွယ်မရသော စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် ကျေနပ်မှုတို့ကိုသာ မြင်ရသည်။

ဤဘဝတွင် ပြန်လည် မွေးဖွားလာခဲ့ရာ အစပိုင်းတွင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အရာရာ တိုးတက်လာသည်။

ဆယ်နှစ်ကြာ မြို့တော်တွင် အမတ်အဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့စဉ်အတွင်း သူမ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ... သူမ၏ မိန်းမသားခန္ဓာကို ဖော်ထုတ်ခံရခြင်း၊ ဧကရာဇ်ကို လိမ်လည်မှုဖြင့် တစ်မျိုးလုံးကို ဘေးဒုက္ခရောက်စေခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖော်ထုတ်ခံရသော်လည်း တစ်မျိုးလုံးကို အပြစ်ပေးခြင်းမရှိဘဲ လွယ်ကူစွာ ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ မိဘနှစ်ပါးကိုပါ ဘွဲ့များ ချီးမြှင့်ခဲ့သဖြင့် နောက်ထပ် လုံးဝ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ အကြည့်သည် ဘေးရှိ ထိုသူ၏ ရင်းနှီးသော မျက်နှာပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ကျရောက်နေသည်။

ကြာရှည်စွာ ကြည့်ပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်ကာ အနည်းငယ် ကော့ညွတ်နေသော ပြုံးရယ်သည့် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပြီး စိတ်ကူးဖြင့် ပုံဖော်လိုက်သည်။

ရှင်းယွမ်သာ ရယ်လိုက်မယ်ဆိုရင် တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတယ်။

ဝတ်ထားရသော ခန့်ညားသည့် နဂါးဝတ်စုံကြောင့်သာ ပုံမှန်အားဖြင့် ရယ်မောခြင်း နည်းပါးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မြို့တော်မှ မထွက်ခွာမီ သူ၏ အမှတ်ရစရာကို ပြည့်စုံစေနိုင်ခဲ့လျှင်...

မကောင်းလှသော ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် မှီထားရင်း တစ်ကိုယ်လုံးရှိ နာကျင်မှုများကို သည်းခံကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ကြယ်ရောင်ကို အားကိုး၍ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲနေသော အဝတ်များကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

ချွေးစေးများ စို့နေသော လူသား၏ နွေးထွေးသည့်၊ သန်မာသော ကိုယ်လုံးသည် သူမ၏ ကျောဘက်တွင် တင်းတင်း ဖက်ထားပြီး မှီတွယ်နေသည်။ အသံသည် အိပ်ရာမှ နိုးကာစဖြစ်၍ နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ “ခဏလေး အိပ်ပျော်သွားတာ၊ နိုးလာတော့ လူ မတွေ့ရဘူး။ ထွက်ပြေးပြီ ထင်ခဲ့တာ”

125 04

မေဝမ့်ရှူးသည် သူ၏ ဖိထားမှုကြောင့် လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ အသံထဲတွင် မတတ်သာသော လေသံ ပါလာသည်။ “တစ်ညလုံး နေဖို့ ကတိပေးခဲ့တယ်ဆိုရင် တစ်ညလုံး နေပေးမှာပါ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အမှောင်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရယ်သည်။ “လူကောင်းဟာ ကတိတည်ရတယ်”

သူမ၏ ခါးကို ကိုင်ထားသော လက်သည် အစပိုင်းတွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ ရောက်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ခံစားမိပြီး နောက်ပြန် လှည့်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထရပ်ရန် ပြင်သည်။

သို့သော် ထိုလက်ကို နောက်ကွယ်မှ ပူနွေးသော လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရှေ့သို့ တွန်းချလိုက်ရာ သူမကို နံရံပေါ်တွင် တင်းတင်း ဖိထားသည့် ရစ်ပတ်သော အနေအထား ဖြစ်သွားသည်။

“အား...”

ဒီတစ်ကြိမ် လေပြင်းမိုးသဲသည် အရင်ထက် များစွာ သာလွန်သည်။

ပြတင်းပေါက်အက်ကြောင်းမှ သေးငယ်သော ကြယ်ရောင်များသည် စိမ့်ဝင်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်မြှောက်၍ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ချင်သော်လည်း အနောက်ဘက်မှ ထိုသူက ခွင့်မပြုပေ။ နူးညံ့သော နားရွက်ကို ကိုက်ရင်း၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပါသည့် အသံဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းနေသည်။

“ငါ့ကို လှည့်မကြည့်ချင်ဘူး”

“ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ကြယ်ရောင်လေးကိုတောင် ပိတ်ချင်နေတယ်”

“မင်းက မိုးလင်းတာနဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ဖို့ အစကတည်းက ကြံစည်ထားတာလား”

“ပြောပါဦး၊ အားယွဲ့မိန်းကလေး”

မေဝမ့်ရှူးသည် အသံမထွက်ဘဲ ငြင်းဆန်နေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကာမ၏အပူဓာတ် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။ မရင်းနှီးသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လှိုင်းထလာပြီး မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော အမှောင်ထုထဲတွင် ဖြူဖွေးသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နီမြန်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်းကို သေချာကိုက်ထားသည်။

နောက်ကွယ်မှ ထိုသူသည် ချက်ချင်း သတိထားမိသည်။ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်မတွင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျောက်စိမ်း လက်စွပ်ကို ကိုက်ထားသော နှုတ်ခမ်းများအနီးသို့ ထားပြီး ညှင်သာစွာ ချော့မော့သည်။

125 05

“မကိုက်ပါနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိခိုက်စေပါနဲ့၊ ကျောက်စိမ်းကို ကိုက်ထားလိုက်”

မှိန်ဖျော့သော ကြယ်ရောင်ကို အားပြု၍ မေဝမ့်ရှူးသည် ရင်းနှီးသော လင်းယုန်ဦးခေါင်းပါ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ခေတ္တမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

“အင်း...” သေးငယ်သော အသံသည် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်ကွယ်မှ အသက်ရှူသံသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လိုက်ပါလာပြီး တိုးတိုးလေး မောဟိုက်နေသည်။ “ဒီဘဝ ဒီည သေရရင်တောင် တန်ဖိုးရှိတယ်”

စိတ်ခံစားမှု ပြင်းထန်နေချိန်တွင် ထိုလူသည် သူမကို တင်းတင်းဖက်ထားပြီး နားရွက်ကို နမ်းရှိုက်ကာ စိတ်ပါလက်ပါ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ “ရွှယ်...”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ကို နောက်ပြန်လှည့်၍ သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူမကိုယ်တိုင် စကားမပြောပေ။

ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ငုံထားရင်း အသက်ရှူသံ မြန်နေပြီး ချွေးများ စို့ကာ မောဟိုက်နေသည်။

လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း ရောက်လာကာ နှုတ်ခမ်းနီမှ စိုစွတ်နေသည့် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ထုတ်ယူပြီး “အမ်း…” ဟု နှာသံပါသော မေးခွန်းကို နားထင်နားမှ ကြားရသည်အထိဖြစ်သည်။

“အားယွဲ့…ပါ” သူမသည် မောဟိုက်ရင်း ပြင်ပေးသည်။ “သခင်လေးယွမ် အခေါ်မှားနေတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ချက်ချင်း အသံတိတ်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ လက်ဖဝါးကို အားမနာတမ်း ကိုက်လိုက်ပြီး လက်ကို ဖယ်ရှားကာ သူ့လက်ထဲတွင် ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး စကားကို ပြောင်းပြောသည်။

“နှင်းလို ဖြူစင်တဲ့... နှင်းလို ဖြူစင်တဲ့ အသားအရေ၊ ကျောက်စိမ်းလို ချောမွေ့တယ်။ အားယွဲ့မိန်းကလေး ဘယ်လို ထိန်းသိမ်းတာလဲ”

“ငါ ဒီလိုပြောတော့ မင်း ပျော်ပြီလား” လော့ရှင်းယွမ်၏ အသံသည် အမှောင်ထဲမှ လာသည်။ “မင်း စိတ်ထဲ ဘာတွေ တွေးနေလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် အသက်ရှူနှုန်းကို တည်ငြိမ်စေပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ “အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အသားအရေက မူလကတည်းက ဖြူပါတယ်။ ပိုပြီး နှင်းလို ဖြူစင်ချင်ရင်... မကြာခဏ ရေချိုးပါ။ မအိပ်ခင် နို့များများ သောက်ပါ”

လော့ရှင်းယွမ် “......”

ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့သဖြင့် နီးကပ်စွာ ချဉ်းကပ်ပြီး နမ်းလိုက်သည်။ “နွားနို့နံ့ သေချာပေါက် ရှိတယ်”

ပူနွေးသော အသက်ရှူသံသည် ပါးလွှာသော လည်ပင်းဖြူဖြူ တစ်လျှောက် နမ်းရှိုက်သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အနီရောင် အမှတ်အသားများ ကျန်ရစ်သည်။

“အရမ်းမွှေးတယ်။ နေရာတိုင်း မွှေးတယ်”

ရှုပ်ထွေးသော မောဟိုက်သံများသည် တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှောင်မိုက်သော သင်္ဘောခန်းထဲတွင် သင်းပျံ့သော ရနံ့များ ပျံ့နှံ့နေသည်။

ညသည် အမြဲတမ်း လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးတတ်သည်။

++++++