အခန်း (၁၂၆)

126 01

အခန်း 126

မိုးကောင်းကင်တွင် မိုးသောက်ယံ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ရှောင်ကွေ့ယွမ်သည် ကြောက်ရွံ့စွာ သင်္ဘောပေါ် တက်လာပြီး တံခါးကို ခြား၍ ရဲရဲတင်းတင်း အော်ခေါ်လိုက်သည်။ “သခင် ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ”

မှောင်မိုက်သော အခန်းထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားသော လူနှစ်ဦးစလုံး တပြိုင်နက်တည်း နိုးထသွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ထရပ်ကာ ရင်ခွင်ထဲမှ လူ၏ ဆံပင်ရှည်ကို မှီတွယ်စွာ နမ်းရှိုက်သည်။

“ငါ သွားတော့မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အမှောင်ထဲရှိ မရေရာသော ပုံရိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။ “အင်း”

သူ တံခါးမှ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် သူမသည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စမ်းသပ်ကာ အတွင်းခံလား၊ အပေါ်ဝတ်လား မသိသော အဝတ်စတစ်ခုကို ရှာတွေ့သည်။ လျင်မြန်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

ပထမဆုံး မိုးသောက်ယံ အလင်းရောင် ဝင်ရောက်လာသည့် မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ဦးညွှတ်ကာ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုသည်။

“သခင်နဲ့ ကျွန်မ သဘောတူထားတဲ့ ကတိကို သခင် ယုံကြည်စွာ လိုက်နာပါရန် မျှော်လင့်ပါတယ်။ အားယွဲ့ကို မရှာပါနဲ့”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တံခါးဝသို့ ရောက်နေသော ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

“လူကောင်းရဲ့ ကတိက ရွှေလို တန်ဖိုးရှိတယ်” သူသည် လေးနက်စွာ ဆိုသည်။ “အားယွဲ့ ဒီမြို့တော်မှာ ရှိနေသရွေ့ ငါ အားယွဲ့မိန်းကလေးကို အလိုအလျောက် ခေါ်ဆောင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

နှစ်လှမ်း လျှောက်သွားပြီးနောက် ခြေလှမ်းများ ထပ်မံ ရပ်တန့်ကာ မျှော်လင့်ချက်အချို့ဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်သည်။

“အားယွဲ့မိန်းကလေး ငါ့ကို လာရှာဖို့ကိုပဲ စောင့်နေပါ့မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လှဲလိုက်ပြီး နှာသံဖြင့် အသံ မတိုးမကျယ် အင်းဟု မြည်သည်။

ထိုအဆုံးသတ်သံသည် မှောင်မိုက်သော အခန်းထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသည်။

*** *** ***

ဤနွေဦးရာသီ ရာထူးပြောင်းရွှေ့မှုတွင် စစ်ဘက်အတွင်းဝန် လင်စစ်ရှီ၏ ဘွဲ့အမည်သည် တိုင်းပြည်ရေးရာ ဟူသော နာမည်လေးလုံး ပိုလာခဲ့သည်။ မျက်စိရှင်သူတိုင်း နောင်တစ်ချိန်တွင် အမတ်ချုပ် အဖြစ် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသူ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ကြသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ အလုပ်တာဝန်များ နှစ်ဆ တိုးလာခဲ့သည်။

126 02

ထိုနေ့တွင် လင်စစ်ရှီသည် ဧကရာဇ် နန်းဆောင်သို့ အလျင်စလို ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံရန် ရောက်ရှိလာသည်။ တံခါးဝတွင် ဆူးဟွေ့ကျုံးသည် မျက်နှာစိမ်းသော လူငယ်အရာရှိတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူငယ်အရာရှိသည် ရုပ်ရည် ချောမောပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ စာပေသမားများ နှစ်သက်သည့် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ရုပ်ရည်မျိုး ဖြစ်သည်။ အပြာရောင် ပဉ္စမအဆင့် အရပ်ဘက် အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သို့သော် သူသည် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာတော်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖူးတွေ့ခြင်းဖြစ်၍ ပခုံးများ တောင့်တင်းနေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ အပြင်သို့ ထွက်လာစဉ် နန်းဆောင်တံခါးရှိ ကြေးဝါပတ်ထားသော အမြင့်ဆုံး တံခါးခုံကို မတော်တဆ ခလုတ်တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

လင်စစ်ရှီသည် ဘေးတွင် ရှိနေသဖြင့် လက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်ပေးလိုက်သည်။

ဆူးဟွေ့ကျုံးလည်း အလျင်အမြန် လာရောက်ကူညီပြီး တိုးတိုးလေး ဆွေးနွေးသည်။ “ဧကရာဇ်က အလွန်ကြီးကျယ်တဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ပေးအပ်တာပါ။ အမတ်ယွီ လက်ခံရပါလိမ့်မယ်”

ဆူးဟွေ့ကျုံး ထိုသူကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် လင်စစ်ရှီသည် နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ ဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

“ခုနက အမတ်မင်းကို မျက်နှာမမြင်ဖူးပါဘူး။ မကြာသေးမီက ရာထူးတိုးပြီး မြို့တော်ကို ပြောင်းလာတဲ့ ဒေသဆိုင်ရာ အရာရှိလား”

ထိုလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က “သူက ဟဲတုန်းက အမတ်ယွီပါ။ ဟဲတုန်းလင်ချွမ်ခရိုင်ကပါ။ အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဧကရာဇ်ကို ဖူးတွေ့ခွင့်ရတယ်။ ရာထူးတိုးဖို့ သေချာနေပြီ။ သူ့မှာ အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုရင် မေအမတ်နဲ့ ငယ်စဉ်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့တာပါပဲ။ ကလေးဘဝ သူငယ်ချင်းတွေလို့ ပြောကြတယ်”

ဝေးသွားသော နောက်ကျောကို စောင်းငဲ့ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ “တကယ်တော့ လူတစ်ယောက် ကောင်းစားရင် သူ့ခွေးကြောင်တွေပါ ကောင်းစားတယ် ဆိုတာမျိုးပေါ့”

လင်စစ်ရှီသည် ပါးစပ်ဖျားမှ ချဉ်စုတ်စုတ် စကားများပြောနေသော ထိုအရပ်ဘက် အရာရှိကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကမှ အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ဟန့်လင်အမတ် သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျောက်ကျင့်ရှန်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသက်မှာ သုံးဆယ့်ငါးနှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်ပြီး ပညာရပ်မှာလည်း မထူးချွန်လှသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ် မေဝမ့်ရှူးသည် ဧကရာဇ်ကို ခစားဖို့ အလှည့်ကျ ရွေးချယ်ရာတွင် အခြားနှစ်ဦးကို ရွေးချယ်ပြီး သူ့ကို ပယ်ချခဲ့သည်။

ယခုအခါ နန်းတော်အတွင်းရှိ ဧကရာဇ်၏ ကုန်းကုန်းငယ်များကို စာပေသင်ကြားပေးရသော အလုပ်ကို လုပ်နေရသဖြင့် စာပေသမား၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်သည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ ခံစားနေရပြီး တစ်နေကုန် ညည်းညူနေခဲ့သည်။

လင်စစ်ရှီသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မှတ်သားထားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ကို ခေါ်ယူလိုက်သဖြင့် ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

126 03

လော့ရှင်းယွမ်သည် အထက်နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး စားပွဲကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ လက်ချောင်းထိပ်သည် လက်မတွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။

၎င်းသည် သူ စဉ်းစားတွေးခေါ်နေချိန်တွင် အမြဲလုပ်တတ်သည့် ပုံစံဖြစ်သည်။

လင်စစ်ရှီသည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ခဏအကြာတွင် လော့ရှင်းယွမ်သည် အတွေးများမှ နိုးထလာပြီး အကြည့်ကို လွှဲကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။ “တံခါးအပြင်ဘက်မှာ လူ တွေ့ခဲ့လား”

“အမတ်ယွီလား” လင်စစ်ရှီသည် အရိုအသေပေးပြီး ဖြေသည်။ “ခုနက ဝင်လာတုန်းက မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံခဲ့ပါတယ်”

“သူ့ကိစ္စကို မူလက ဓလေ့ထုံးတမ်းအမတ်ဌာနက ဦးစီးသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ယဲ့ဆရာက အမတ်ချုပ်ရာထူးကို ခုမှ တက်ထားတော့ လက်ထဲမှာ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေပြီး မအားနိုင်ဘူး။ ငါက မင်းကို ဦးစီးစေချင်တယ်”

“ဧကရာဇ်က ဘယ်ကိစ္စကို ကျွန်တော်မျိုးကို ဦးစီးစေချင်တာလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသည်။ “ငါ ခုနက အမတ်ယွီကို လက်ထပ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ သတို့သမီးရဲ့ မိခင်ဘက်က မိသားစုက မြို့တော်မှာ ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ တာဝန်က မြို့တော်မှာ သူတို့အတွက် မင်္ဂလာပွဲကို ဦးစီးပေးဖို့ပဲ”

“ဒါက မခက်ပါဘူး” လင်စစ်ရှီသည် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်က ဘယ်မျိုးနွယ်က သမီးပျိုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုသည်။ “ငါ့ရဲ့ မိခင်ဘက်က ညီမဝမ်းကွဲ၊ နန်ဟယ်မင်းသမီးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ပဲ”

လင်စစ်ရှီသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “နန်ဟယ်မင်းသမီးဆိုတာ ဟုတ်ရဲ့လား။ မိန်းကလေးဘက်က တော်ဝင်ဆွေမျိုး ဖြစ်ပြီး၊ ယောက်ျားလေးဘက်က ပဉ္စမအဆင့် ထုန်ဖန်ပဲ ရှိတယ်။ ဟဲတုန်းက နာမည်ကြီး မျိုးနွယ်စုတွေထဲမှာ ယွီမျိုးနွယ် မရှိဘူး။ နှစ်ဖက်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက နည်းနည်း...”

လော့ရှင်းယွမ်သည် မချင့်မရဲ အကြည့်ဖြင့် စူးစမ်းလိုက်ရာ လင်စစ်ရှီသည် ချက်ချင်း နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ” လော့ရှင်းယွမ်သည် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြသည်။ “ရွှယ်ချင့်က အမတ်ယွီဟာ မသက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေထဲ ပါဝင်ပြီး စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရတာ၊ သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံဖို့ တိုက်ရိုက် မှာကြားခဲ့တယ်။ ငါ စဉ်းစားကြည့်တော့ နန်ဟယ်မင်းသမီးနဲ့ အသက်တူပြီး ရုပ်ရည်ချင်းလည်း လိုက်ဖက်တယ်။ နှစ်ဦးစလုံးကို လက်ထပ်ဖို့ အမိန့်ပေးတာ အသင့်တော်ဆုံးပဲ”

လင်စစ်ရှီ “...... ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်အတိုင်း လိုက်နာပါမယ်”

ပြန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဧကရာဇ်က သူ့ကို ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

နဂါးပလ္လင် အထက်တွင် နဂါးဝတ်စုံနှင့် သရဖူဝတ်ထားသော ဧကရာဇ်သည် လင်းယုန်ဦးခေါင်း ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို လက်ချောင်းဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ယခင်က တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးသော အကြောင်းအရာကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

“စစ်ရှီ မင်းက အိမ်ထောင်ရှိသူပဲ။ ငါ မင်းကို အတွင်းရေးကိစ္စတစ်ခု မေးမယ်ဆိုရင်...”

126 04

လင်စစ်ရှီသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး အလေးအနက် အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ဧကရာဇ် စိတ်ကြိုက်မေးပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး သိသမျှ အကုန်ဖြေပါမယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တွေးတောရင်း မေးလိုက်သည်။ “မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးတဲ့ မိန်းမပျိုတစ်ဦးက ကြားလူမပါ၊ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့မပါဘဲ သူမရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ ခန္ဓာကို ယောက်ျားတစ်ဦးကို ပေးလိုက်တယ်ဆိုရင်... သူမ ဘယ်လို တွေးနေတာလဲ”

လင်စစ်ရှီ၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် မကြာသေးမီက တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလကို ချက်ချင်း ပြန်မြင်ယောင်လာသည်။

ဧကရာဇ် နန်းတော်မှ အဝတ်အစား ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြီး ကန်ဘေးမှာ မိန်းမလှနဲ့ ညမှာ ချိန်းတွေ့တယ် ဆိုသည့် ကောလာဟလသည်...

တကယ် ဖြစ်နိုင်ချေရှိပုံ ရသည်။

သူသည် အတွေးထဲ နစ်မြုပ်နေသော ဧကရာဇ်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ပိုပြီး ထင်ကြေးမပေးရဲတော့ပေ။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံအရ စဉ်းစားပြီး ရိုးသားစွာ လျှောက်တင်သည်။ “စောင့်ထိန်းခြင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် အရေးကြီးဆုံး အားကိုးရာ ဖြစ်ပါတယ်။ အိမ်ထောင်မပြုမီ သန့်ရှင်းမှု ပျက်စီးခဲ့ရင် ဒီဘဝမှာ တခြားသူနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စိတ်ကူးဖို့ မလိုတော့ပါဘူး”

“ဧကရာဇ် အိမ်ထောင်မပြုရသေးတဲ့ မိန်းမပျိုတစ်ဦးက ဖြူစင်သန့်ရှင်းမှုကို ယောက်ျားတစ်ဦးကို ပေးလိုက်တယ်ဆိုရင်… သူမက အဲဒီသူကို သူမရဲ့ ခင်ပွန်းကောင်းအဖြစ် စိတ်ထဲက အသိအမှတ်ပြုထားပြီး လောကရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆန္ဒရှိကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို အပ်နှင်းလိုက်တာ သေချာပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အချိန်အတော်ကြာ တွေးတောပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်သည်။ အမူအရာ တည်ငြိမ်လာသည်။

“ဒီလိုကိုး”

သူသည် ပေါ့ပါးစွာ ထရပ်ကာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော ကျောက်သားခြေနင်းမှ အဆင့်အနည်းငယ် ဆင်းလာပြီး လင်စစ်ရှီ၏ ပခုံးကို ပုတ်သည်။

“စစ်ရှီ ငါ့ကို ရှင်းပြပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တယ်”

“ဒါနဲ့၊ မင်းရဲ့ ညီလေးမေက မကြာသေးမီက မြို့ပြင်က စံအိမ်မှာ သွားနေတာ လဝက်ရှိပြီ။ မြို့ထဲကို လုံးဝ မလာတော့ဘူး။ မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က သွားတွေ့ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်” သူသည် စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ “ရောဂါအခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။ မျက်နှာအသွင်အပြင် ကောင်းလာရဲ့လား”

လင်စစ်ရှီသည် တစ်ချက် ဆို့နစ်သွားပြီး အမှန်အတိုင်း ပြန်လျှောက်တင်သည်။ “ဆရာရဲ့ တာဝန်ပေးချက်အရ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က သွားရောက်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့...”

126 05

သူသည် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးပြီး ခေါင်းခါသည်။ “ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ လျှောက်တင်ရဲတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မေအမတ်က ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ဆရာတူညီ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ နှစ်ယောက်က သီးသန့် အသိအကျွမ်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး မြင်းနဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြေးသွားခဲ့ပေမဲ့ ညီလေးမေက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်နဲ့သာ ဧည့်ခံပြီး စကားနှစ်ခွန်း ပြောပြီးတာနဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက် ချပေးကာ ပြန်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။ ဆရာရဲ့ လက်ဆောင်စာရင်းကိုတော့ လက်ခံပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ လက်ဆောင်ကိုတော့ မေအမတ်က လက်မခံဘဲ မူလအတိုင်း ပြန်ယူလာခဲ့ရတယ်”

“မေအမတ်ရဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့...” သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ကြည့်ရသလောက်တော့ မေအမတ်က စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနည်းငယ် မောပန်းနေပေမဲ့ အသားအရေက ကောင်းပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ် တော်တော်လေး သက်သာနေပုံရပါတယ်။ ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ အားနည်းခဲ့လို့ နွေဦးမှာ အိပ်ငိုက်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”

“ဧကရာဇ်က မေအမတ်ကို ခေါ်ယူခိုင်းစေချင်တယ်ဆိုရင် ဆုတော်တွေ ချီးမြှင့်ပြီး နှစ်သိမ့်စာ အမိန့်တော်တစ်စောင် ထပ်ပို့ကာ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ မြို့တော်ကို ပြန်လာဖို့ တောင်းဆိုသင့်ပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

“စစ်ရှီ… အဲဒီလို စကားမျိုး ထပ်မပြောပါနဲ့။ အရင်တုန်းက အနောက်ဆောင်မှာ မင်းရဲ့ ညီလေးမေနဲ့ အကြာကြီး စကားပြောခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်က အလုပ်ရှိရင် တာဝန်ထမ်းဆောင်မယ်၊ အလုပ်မရှိရင် စံအိမ်မှာ အနားယူမယ် ဆိုတာပဲ။ သူ ဖျားနာလို့ အနားယူခွင့် တောင်းရင် ကျန်း စိတ်ရှိတိုင်း နန်းတော်ကို ခေါ်လို့ မရဘူး”

ဒီနေရာရောက်တော့ လော့ရှင်းယွမ်ရဲ့ အမူအရာမှာ ခါးသီးမှုနဲ့ မတတ်သာမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ “ဆုတော် ချီးမြှင့်တာ၊ အမိန့်တော် ပေးတာတွေက ဧကရာဇ်အာဏာနဲ့ သူ့ကို ဖိအားပေးတာပဲ”

လင်စစ်ရှီသည် အံ့အားသင့်ကာ စကားမဲ့နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ မှင်တက်နေပြီးနောက် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။ “ဒါက သခင်နဲ့ အမတ်တို့ ဆက်ဆံရေးမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ညီလေးမေက နန်းတော်ကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး ဆိုရင် သူ့ကို ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ပြီး မွေးရပ်မြေကို တိုက်ရိုက် ပြန်ခွင့်ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်...”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းလျှောက်သည်။

လင်စစ်ရှီရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး လက်များကို နောက်ပစ်ကာ သူ့ကို အပေါ်အောက် အသေအချာ ကြည့်ရှုသည်။

“စစ်ရှီ မကြာသေးမီက နန်းတွင်းကိစ္စတွေ များနေတယ်။ မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေ ကောင်းရဲ့လား”

လင်စစ်ရှီသည် တစ်ဖန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ခန္ဓာကိုယ်က အမြဲတမ်း ကျန်းမာပါတယ်...”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။ “မဟုတ်ဘူး။ အလုပ်တွေ များလွန်းလို့ စစ်ရှီကို ဖိစီးမှု ဖြစ်စေတယ်။ မင်း ဖျားနာတယ်လို့ အနားယူခွင့် တောင်းသင့်တယ်”

လင်စစ်ရှီ “... ...”

“စစ်ရှီ ဖျားနာပြီဆိုရင် အလုပ်တွေအားလုံး ချန်အမတ်နဲ့ ယဲ့အမတ်တို့ အကြီးအကဲနှစ်ဦးဆီ အကုန်ပုံသွားလိမ့်မယ်။ စစ်ရှီက စိတ်ပူပြီး မေအမတ်ဆီကို စာရေးပါ။ အခြေအနေကို ရှင်းပြပြီး ဆရာကို ကူညီဖို့ ညီလေးမေကို ပြန်လာဖို့ တိုက်တွန်းပါ”

126 06

လင်စစ်ရှီ “...... ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်အတိုင်း လိုက်နာပါမယ်”

လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်ဖန် ပြန်ခေါ်ခြင်း ခံရသည်။

“အော်... ဒါနဲ့။ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်” လော့ရှင်းယွမ်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ဆိုသည်။

“စာထဲမှာ မင်းရဲ့ ညီလေးမေကို ဒီရက်တွေဟာ လပြည့် မဟုတ်ပေမဲ့ နွေဦးလယ်ရာသီ ကောင်းကင်ယံက မြင့်မားပြီး တိမ်တွေ ကင်းစင်နေတယ်။ ကျန်းရဲ့ ပိုင်စစ်နန်းဆောင် အပေါ်ထပ်ကနေ ကြည့်ရင် လရောင်က အရမ်း လှပနေတယ်ဆိုတာ သတိပေးဖို့ မမေ့ပါနဲ့”

လင်စစ်ရှီသည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ လျှောက်တင်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး မူရင်းအတိုင်း ပြန်ပြောပါမယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ကျေနပ်စွာ ဆိုသည်။ “သွားတော့”

******