အခန်း (၁၂၈)
Vol. 13 Ch. 128
128 01
အခန်း 128
လော့ရှင်းယွမ်၏ အသံတွင် သတိပေးသံ ပါနေသည်။ “စစ်ရှီ မင်း ဒီနေ့ ခွင့်ယူထားတာပဲ။ အိမ်မှာ နားနေသင့်တာကို ဘာလို့ အလျင်စလို ဝင်တွေ့ရတာလဲ”
လင်စစ်ရှီသည် မတတ်သာပေ။ သူ့တွင် အမှန်တကယ် အရေးပေါ်ကိစ္စ ရှိနေသည်။
“ယာယီနန်းတော်ဘက်မှ အရေးပေါ် သတင်းစကား ရောက်လာပါတယ်။ မယ်တော်ကြီး ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ မြို့တော်ကို ပြန်ပြီး ရောဂါကုသချင်ပါတယ်တဲ့။ ဧကရာဇ်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ လျှောက်တင်ပါတယ်”
“ဒီဘက်ကပဲ ပြဿနာတွေ ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ” လော့ရှင်းယွမ်၏ အမူအရာ မပြောင်းလဲပေ။ “သိပြီ”
သူသည် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ယုံကြည်ရတဲ့ တော်ဝင်သမားတော်တစ်ဦးကို ရှာပြီး အစောင့်အရှောက် ကောင်းကောင်းနဲ့ ယာယီနန်းတော်ကို ပို့လိုက်။ မယ်တော်ကြီးက ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူးဆိုရင် တော်ဝင်သမားတော်ကို စေလွှတ်ပြီး စစ်ဆေးကုသခိုင်းမယ်။ ဘာရလဒ်ပဲ ထွက်လာပါစေ၊ ချက်ချင်း မှတ်တမ်းတင်ထားရမယ်။ နောင်အခါ နန်းတွင်းက အကြီးအကဲ အမတ်တွေ မေးလာရင် ထောက်ခံချက် ပေးနိုင်အောင်လို့”
“ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်အတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်”
ဧကရာဇ်နှင့် အမတ်တို့ အဖြေပေးနေစဉ် မေဝမ့်ရှူးသည် ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
လင်စစ်ရှီ၏ အသံသည် ကျယ်လောင်ပြီး မျက်နှာအသွင်အပြင် ကောင်းမွန်ကာ ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာစဉ် လေနှင်ရာအတိုင်း လျှောက်လာသည်ကို သူမ အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် အဖြေပေးပြီးနောက် သူမသည် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “လင်အမတ်က ဖျားနေတာတောင် မျက်နှာအသွင်အပြင် ကောင်းနေတုန်းပဲ”
လင်စစ်ရှီသည် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။
ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် ရှိနေသဖြင့် အတင်းအကျပ် အလေးအနက်ထား ပြောလိုက်သည်။ “ခန္ဓာကိုယ်က တကယ် မသက်မသာ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စက အရမ်း အရေးကြီးလို့ ဧကရာဇ်ကို အစီရင်ခံရမယ်။ ဒါကြောင့်... ချောင်းဆိုး ဖျားနာနေရင်းနဲ့တောင် ဖူးတွေ့ဖို့ လာရတာပါ”
“လင်အမတ် ပင်ပန်းရပါတယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသည်။ “ဒီနေ့ ကျွန်တော် လာနေပြီဆိုတော့ ခဏနေရင် တိုင်းပြည်ရေးရာ ရုံးတော်ဘက်ကို သွားပြီး ဆရာကို အလုပ်တွေ ကူညီပေးပါ့မယ်။ လင်အမတ် အမြန်ပြန်ပြီး အနားယူ ဖျားနာတာကို ကုသပါတော့”
လင်စစ်ရှီသည် ရှက်ရွံ့စွာ လှည့်ထွက်သွားသည်။
မေဝမ့်ရှူးသည် ဧကရာဇ်စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသော အရှင်သခင်ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ပြီး ထရပ်ကာ ပြန်ထွက်ခွင့် တောင်းသည်။
“ဧကရာဇ်ဘက်မှာ ဘာကိစ္စမှ မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ပြန်ထွက်ခွင့်ပြုပါ။ တိုင်းပြည်ရေးရာရုံးတော်ဘက်မှာ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ ဆရာ မနိုင်မနင်း ဖြစ်နေ...”
လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမကို မြင်ရန် ခက်ခဲစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသဖြင့် လွှတ်ပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။
“မလွှတ်ပေးနိုင်ဘူး” သူသည် ဧကရာဇ်စားပွဲနောက်မှ ထရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာသည်။ “တစ်ခါ လွှတ်ပေးလိုက်ရင် မင်း မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတော့မှာ”
“မင်းရဲ့ ဆရာအတွက် မပူပါနဲ့။ ခုနက လင်စစ်ရှီ မင်းရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဖျားနာနေရင်းပဲ တိုင်းပြည်ရေးရာရုံးတော်ကို အလုပ်သွားလုပ်လိမ့်မယ်။ မင်း ဒီမှာပဲ စိတ်အေးလက်အေး နေလိုက်”
ထို့နောက် အသံကို ကျယ်ကျယ်မြည်အောင် ပြောပြီး အပြင်တွင် စောင့်နေသော ကုန်းကုန်းငယ်များကို တော်ဝင်ဆေးပညာဌာနမှ လူခေါ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။
128 02
“မကြာသေးမီက တော်ဝင်ဆေးပညာဌာနမှာ ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လူသစ်တစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ ဒီနေ့ ရွှယ်ချင့် ရောက်လာပြီဆိုတော့ သူ့ကို မင်းအတွက် သွေးခုန်နှုန်း စစ်ဆေးခိုင်းရမလား”
မေဝမ့်ရှူးသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ နန်းတော်က ရှင်သမားတော်ကိုပဲ ကျွန်တော့်အတွက် သွေးခုန်နှုန်း စစ်ဆေးခိုင်းတာပါ။ ရုတ်တရက် လူပြောင်းလိုက်တာ အဆင်မပြေဘူး”
လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမကို စစ်ဆေးစေချင်ကြောင်း အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုသည်။
“သမားတော်သစ်ရဲ့ ဆေးပညာနဲ့ စရိုက်က ရှင်ယီနင်ရဲ့ ပုံစံနဲ့ နည်းနည်း ဆင်တူတယ်။ ငါလည်း သူ ကောင်းတယ်လို့ ထင်လို့ ရွှယ်ချင့်အတွက် သွေးခုန်နှုန်း စစ်ဆေးခိုင်းတာ”
“မယုံဘူးဆိုရင်... ဒီလိုလုပ်ပါလား” သူသည် ဝါးကန့်လန့်ကာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ “မင်း ကန့်လန့်ကာနောက်မှာ ထိုင်လိုက်ပါ”
“သမားတော်သစ်က မင်းနဲ့ မရင်းနှီးဘူး။ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရင်တောင် မမှတ်မိနိုင်ဘူး။ ပိုပြီးတော့ သွေးခုန်နှုန်း စစ်ဆေးတာ တစ်ခါတည်းပဲလေ။ မင်း ကန့်လန့်ကာကို ချပြီး ဝတ်ရုံလက်ကို လိပ်တင်လိုက်၊ လက်ကောက်ဝတ်ကိုပဲ သူ့ကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်”
မေဝမ့်ရှူး၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
လှည့်ကြည့်ကာ မည်းနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် လော့ရှင်းယွမ်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဝါးကန့်လန့်ကာနောက်သို့ သွားထိုင်ကာ ဝတ်ရုံလက်ကို လိပ်တင်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ ဧကရာဇ် စိတ်သက်သာရအောင်ပါ။ ကန့်လန့်ကာနောက်က အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သမားတော်ကို တိုက်ရိုက် ပြောပြပါ။ ဘာရောဂါ လက္ခဏာပဲ တွေ့တွေ့ တိုက်ရိုက် ပြောခိုင်းလိုက်ပါ”
နန်းတော်သို့ အသစ်ရောက်လာသော ထိုသမားတော်သည် အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင် ရှိပြီး ဥာဏ်ကောင်းသော မျက်နှာမျိုး ပိုင်ဆိုင်သည်။ သူ့၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ အိုးယန် ဖြစ်သည်။
အိုးယန်သမားတော်ကို ခန်းမထဲ ခေါ်လာသည်။ ဝါးကန့်လန့်ကာကို ခြား၍ သွေးခုန်နှုန်းကို သေချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် များများစားစား မပြောပေ။ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒီတော်ဝင်မိန်းကလေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ငယ်စဉ်ကတည်းက အင်အားတွေ ဆုံးရှုံးထားတယ်။ ရှားပါးတဲ့ အအေးဓာတ်ခန္ဓာကိုယ် အမျိုးအစား ဖြစ်ပြီး နွေရာသီ အပူဆုံးအချိန်မှာတောင် ချွေးမစို့တတ်ဘူး။ ဆောင်းဦးပေါက်ရင် ခြေလက်တွေ အေးစက်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အတင့်ရဲပြီး မေးလိုပါတယ်။ တော်ဝင်မိန်းကလေးက နှစ်ရှည်လများ ဆေးခါးတွေကို မှီဝဲခဲ့ပြီး အခြေခံ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေခဲ့ပါသလား”
မေဝမ့်ရှူးသည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်သည်။ ဝါးကန့်လန့်ကာထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
“အိုးယန်သမားတော်ရဲ့ ဆေးပညာက တကယ်ပါပဲ အလွန် ကျွမ်းကျင်ပါတယ်”
128 03
အိုးယန်သမားတော်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “တော်ဝင်မိန်းကလေး သုံးဆောင်နေတဲ့ ဆေးဝါးရဲ့ ဆေးစွမ်းဟာ ပြင်းထန် လွန်းပါတယ်။ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သင့်ပါတယ်။ အခုလို ကောင်းမွန်တဲ့ အရွယ် ဖြစ်နေတာမို့ ယခုချက်ချင်း ကုသမယ်ဆိုရင် နောက်မကျသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး ရဲရဲတင်းတင်း လျှောက်တင်ခွင့်ပြုပါ... ရောဂါကို တိုက်ရိုက် ကုသနိုင်ဖို့အတွက် လိုအပ်တာကြောင့် ယခင် ဆေးညွှန်းကို ကြည့်ရှုခွင့် ရနိုင်မလား"”
မေဝမ့်ရှူးသည် ဝါးကန့်လန့်ကာနောက်တွင် ခဏတာ စဉ်းစားသည်။
ဆေးညွှန်းကို သတိရသောအခါ ဆေးညွှန်းကို ရေးပေးခဲ့သူကိုလည်း သတိရသည်။
ရှင်ယီနင်သည် မည်သည့် ပြဿနာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည် မသိရသော်လည်း ယခုထိ ပျောက်ဆုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ပြဿနာများ များများစားစား မလိုချင်သဖြင့် သူမသည် စာရွက်အသစ်တစ်ခုကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဆေးညွှန်း မရှိပါဘူး”
အိုးယန်သမားတော်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထရပ်ကာ ဧကရာဇ်စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသော သခင်ကို အရိုအသေပေးပြီး နွေးထွေးသော အားဖြည့်ဆေးညွှန်းကို သွားရေးရန် ထွက်သွားသည်။
မေဝမ့်ရှူးသည် ဝါးကန့်လန့်ကာနောက်မှ ထွက်လာပြီး ညင်သာစွာ ချီးကျူးသည်။ “ဒီအိုးယန်သမားတော်က ဆေးပညာ တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်တယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ် သွေးခုန်နှုန်း စစ်ဆေးတာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေကို ဆယ်ခုမှာ ရှစ်ခု၊ ကိုးခုလောက် မှန်ကန်စွာ ပြောနိုင်တယ်”
လော့ရှင်းယွမ်သည် ထရပ်ပြီး ဆင်းလာကာ မတော်တဆဟန်ဖြင့် မေးသည်။ “ခုနက အိုးယန်သမားတော်က မင်းကို ဆေးညွှန်းတောင်းတော့ မင်း ရေးပေးလိုက်သလား”
မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ထဲမှ စာရွက်ကို ထုတ်ယူကာ သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။
လော့ရှင်းယွမ်သည် ဖတ်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် စာရွက်ကို ချေမွကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်သည်။
“မင်းမှာ ဆေးညွှန်းမရှိရင် သမားတော်က ဘယ်လိုလုပ် မင်းရဲ့ အအေးဓာတ် ရောဂါကို ကုသဖို့ ဆေးညွှန်းကို တိုက်ရိုက် ရေးနိုင်မှာလဲ”
မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံး၍ လျှောက်တင်သည်။ “သမားတော်တွေက အန္တရာယ်ဖြစ်စေတဲ့ စကားတွေ ပြောတတ်တာ များတယ်။ အအေးဓာတ် ရောဂါဆိုတာ သေစေတဲ့ ရောဂါမှ မဟုတ်တာ။ နွေရာသီမှာ ချွေးသိပ်မထွက်တာ၊ ဆောင်းရာသီမှာ ရေနွေးအိတ် အနည်းငယ် ပိုထည့်လိုက်ရင် ရပြီလေ”
“ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ သမားတော်က အန္တရာယ်ဖြစ်စေတဲ့ စကားပြောတာ။ မင်းကသာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို သေးငယ်အောင် လုပ်နေတာ။ အအေးဓာတ် ရောဂါဆိုတာ နာတာရှည် ရောဂါပဲ။ နှစ်ရှည်လများ စုဆောင်းလာရင်...”
လော့ရှင်းယွမ်သည် စကားဆက်မပြောတော့ပေ။
“ထားလိုက်တော့။ ရှားရှားပါးပါး တွေ့ဆုံရတာ ဒီအကြောင်းတွေ မပြောတော့ဘူး။ အိုးယန်သမားတော်ကို နွေးထွေးတဲ့ အားဖြည့်ဆေးညွှန်း တချို့ ရေးခိုင်းလိုက်။ မင်း နေ့တိုင်း သောက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်ပါ”
128 04
မေဝမ့်ရှူးသည် သဘောတူပြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မံ မေးသည်။
“ခုနက အိုးယန်သမားတော်က ဘာရောဂါ လက္ခဏာပဲ စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါစေ၊ ဧကရာဇ်ထံ တင်ပြရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့် အိမ်ကို တိုက်ရိုက် ပို့ပေးရမှာလား”
“မပူပါနဲ့။ ဒီတော်ဝင်သမားတော်တွေက ကိစ္စတွေကို ကြောက်တတ်တယ်။ သေချာပေါက် ငါ့ကို အရင် တင်ပြလိမ့်မယ်။ ငါ သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ မင်းဆီကို ပို့ခိုင်းလိမ့်မယ်”
“ဒါက အလွန် ကောင်းမွန်ပါတယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်တွယ်ပြီး ပိုင်စစ်ခန်းမ၏ လှေကားဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
“ရာသီဥတု သာယာပြီး ကောင်းကင် မြင့်ကာ တိမ်တွေ ကင်းစင်နေတယ်။ မင်းကို မျှော်စင်ပေါ် ခေါ်သွားပြီး လကို ကြည့်မယ်”
မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော နေရောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ “မွန်းတည့်ချိန်၊ လ ကြည့်ရမှာလား”
“မွန်းတည့်ချိန်မှာ မျှော်စင်ပေါ်တက်၊ စစ်တုရင် ကစား၊ အပျင်းပြေ စကားပြော မဟုတ်လည်း… မြှားပစ်၊ စာရေး၊ ပုံဆွဲ၊ အရက်နဲ့ ဟင်းလျာတွေ သုံးဆောင်တာမျိုး ပျော်ပွဲစား အနေနဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ကြတာပေါ့”
လော့ရှင်းယွမ်၏ အသံတွင် ထင်ရှားသော ရယ်သံ ပါလာသည်။ “အဲဒီညက သင်္ဘောပေါ်မှာ အချိန်မမီလိုက်တဲ့ သာယာပျော်ရွှင်ဖွယ် အပျင်းပြေ ကစားနည်းတွေကို လုပ်ကြရအောင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညရောက်ရင်တော့ မင်းနဲ့ကျန်း လက်ရန်းကို မှီပြီး လကို ကြည့်ကြတာပေါ့”
မေဝမ့်ရှူးသည် သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
ဧကရာဇ်၏ ကုန်းကုန်းငယ်များသည် ခန်းမအပြင်တွင် စောင့်နေကြသည်။ သစ်သားလှေကား အသံများ ကြားတွင် သူမသည် ညင်သာစွာ ပြန်ချေပသည်။
“ဘယ် သင်္ဘောလဲ။ ဧကရာဇ်က ဘာတွေ ပြောနေမှန်း ကျွန်တော် နားမလည်ပါဘူး”
လော့ရှင်းယွမ်သည် ချက်ချင်း ရိုးသားစွာ တောင်းပန်သည်။ “ကျန်း ခဏတာ စိတ်ရှုပ်ထွေး သွားတယ်။ ကိုယ် ဘာပြောနေမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ ရွှယ်ချင့် သည်းခံပေးပါအုံး”
++++++