အခန်း (၁၂၉)

129 01

အခန်း 129

ထိုနေ့ နေ့လယ်ခင်းသည် အလွန် သာယာပြီး သိမ်မွေ့စွာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

ကြေးနီအိုးကို လှေကားလက်ရန်း အပြင်ဘက်တွင် ထားရှိပြီး မျှော်စင်၏ အပေါ်ထပ်ရှိ လေတိုက်ခတ်ရာ နေရာတွင် မြှားပစ်ကစားသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ မြှားပစ်စွမ်းရည်သည် ကောင်းမွန်သော်လည်း လက်၏အား မလုံလောက်ဘဲ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဦးတည်ရာ ပြောင်းသွားတတ်သည်။ ဆယ်ကြိမ်ပစ်လျှင် သုံးလေးကြိမ်သာ ထိမှန်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ထိုကဲ့သို့သော အရာများတွင် မွေးရာပါပါရမီ ပါသူဖြစ်ပြီး ဆယ်ကြိမ်ပစ်လျှင် ကိုးကြိမ် ထိမှန်သည်။

ရမှတ်များ အလွန် ကွာခြားနေသဖြင့် မေဝမ့်ရှူးသည် ကစားနေရင်း ပြုံးရယ်ကာ ခေါင်းခါသည်။ “ရှုံးဖို့ သေချာနေပြီ။ နောက်ထပ် မကစားတော့ဘူး”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အေးအေးဆေးဆေးပင် မြှားတစ်ချောင်းကို အိုးဝထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ “အရင်က မင်းနဲ့ငါ စစ်တုရင် ကစားတုန်းက ငါ အရှုံးမပေးဘဲ မကစားတော့ဘူးလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘူး”

သူသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ခေါ်ဝေါ်ပုံ ပြောင်းလိုက်သဖြင့် မေဝမ့်ရှူးလည်း လိုက်ပြောင်းလိုက်သည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြှားတစ်ချောင်း ပစ်လိုက်ရာ အိုးဝကို ပွတ်ဆွဲ၍ ဝင်သွားပြီး ညှင်သာစွာ ဆိုသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။ ရှင်းယွမ်က ဘယ်တော့မှ လိမ်လည်ခြင်း မရှိပါဘူး။ အရှင်သခင်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ပြသပြီးတော့ ဒီအစေခံကို ဒီစစ်တုရင်ပွဲကို လှလှပပ အရှုံးပေးလိုက်လို့ ပြောလိုက်တာပဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ရွှယ်ချင့်က အငြိုးကြီးတယ်”

ထိုရယ်သံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာရာ ပိုင်စစ်ခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အောက်ထပ်တွင် ခစားနေသော ကုန်းကုန်းငယ်များနှင့် နန်းတော်သူများကို ခိုးကြည့်မိစေသည်။

သူသည် ကျန်နေသည့် မြှားလေးငါးချောင်းကို ယူကာ အလေးအနက်ထား ပစ်လိုက်သည်။ မြှားတိုင်းသည် အိုးဝကို ပွတ်ဆွဲ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

လက်ခုပ်တီးပြီး ဘေးမှ လူကို ပြုံးကြည့်သည်။

“ငါ အခု မြှားပစ်တာမှာ မင်းကို လှလှပပ အရှုံးပေးလိုက်ပြီ။ ကျေနပ်ပြီလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် နှုတ်ခမ်းကို မပွင့်တပွင့်လုပ်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား မြှားပစ်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကြသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် မွန်းတည့်ချိန် ကျော်လွန်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ညစာ စားရန် အမိန့်ပေးသည်။

129 02

ယနေ့ တော်ဝင်ထမင်းဆောင်သည် ကြီးကျယ်သော ပွဲတော် ပုံစံအတိုင်း စီစဉ်ထားပြီး ပူသော၊ အေးသော ဟင်းလျာ ဆယ့်ခြောက်မျိုးကို ဆက်တိုက် တင်ဆက်သည်။

ဟင်းပွဲတစ်ပွဲ တက်လာတိုင်း ဝိုင်တစ်ဘူး ပါလာသည်။

နှစ်ဦးသား မျှော်စင်၏ အပေါ်ထပ်တွင် ဝိုင်ကို အနည်းငယ် သုံးဆောင်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောကြသည်။ စိတ်ထဲပေါ်လာသမျှ ပြောဆိုကြသည်။

“မင်းရဲ့ မိခင်” ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိသဖြင့် မေဝမ့်ရှူးသည် မယ်တော်ကြီးဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကိုပင် ချန်လှပ်လိုက်သည်။ “ပြဿနာရှာတတ်သူပါ။ ဒါပေမဲ့ နက်နဲတဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်း မရှိပါဘူး။ သူ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ရွှေဖလားကို လက်ချောင်းဖြင့် ပွတ်သပ်သည်။ “တော်ဝင်မျိုးနွယ်ထဲက တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို ကူညီပြီး စီစဉ်နေတယ်”

“ဘယ် တော်ဝင်ဦးလေး ဖြစ်မလဲဆိုတာ မဖော်ထုတ်ရသေးဘူး။ သူတို့ ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ...” သူသည် အနည်းငယ် လှောင်ပြုံးပြသည်။

“သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ မစဉ်းစားရဲဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယာယီနန်းတော်ဘက်မှာ အကြံပေး တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက လေ့ကျင့်ထားတဲ့ သေလူသစ္စာခံ ဆယ်ယောက်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ ပူစရာ မလိုပါဘူး။ အခြေအနေ မပြောင်းလဲရင် မပြောင်းလဲတာနဲ့ တုံ့ပြန်မယ်ဆိုတဲ့မူကို ကျင့်သုံးပြီး သူတို့ ဘယ်လို လုပ်မလဲဆိုတာကို ကြည့်မယ်”

“ဒီတစ်ခါ မင်းရဲ့မိခင် ယာယီနန်းတော်ကို သွားတုန်းက ရတနာတိုက်ကို ဖွင့်ပြီး ရှားပါး ရတနာတွေ ယူသွားတယ်လို့ ကြားတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဝိုင်ကို တစ်ငုံသောက်သည်။ “ရှေးခေတ်ကတည်းက စည်းစိမ်ဥစ္စာက လူ့စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေတယ်။ ဆုလာဘ် ကြီးမားရင် အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်မယ့် ရူးသွပ်သူတွေ ရှိလာမှာပါ။ ရှင်းယွမ် သတိထားပါ”

“စည်းစိမ်ဥစ္စာကို သူ ယူသွားပါစေ” လော့ရှင်းယွမ်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးသည်။ “သူမရဲ့ ရတနာတွေကို ထိန်းသိမ်းပြီး ချစ်ရတဲ့ သားနဲ့ မြေးတွေနဲ့အတူ သက်ဆုံးတိုင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ခွင့်ပြုတာက သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်တာပဲ”

“သွေးဆောင်မှုက အရမ်း ကြီးမားတယ်။ သူ သက်ဆုံးတိုင် အေးချမ်းစွာ နေချင်ရင်တောင် မင်းရဲ့ အစ်ကိုက ယာယီနန်းတော်မှာ ပျင်းရိစွာ တစ်သက်လုံး နေချင်ပါ့မလား”

“သူ သဘောပါ။ သူ မိုက်မဲတဲ့ အမှား မလုပ်သရွေ့တော့ ဇနီးမယားအများနဲ့ သားသမီး ဝိုင်းရံပြီး အချစ်ကိစ္စနဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ရတဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာ ပျင်းရိသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ နေနိုင်မှာပါ”

ဟင်းလျာ နံပါတ် ခုနစ် ဒါမှမဟုတ် ရှစ်ခုမြောက် ရောက်သောအခါ မေဝမ့်ရှူးသည် မစားနိုင်တော့ပေ။ အသားဟင်းများကို ရှောင်ရှားပြီး ပဲပင်ပေါက်များကိုသာ တူဖြင့် ရွေးစားနေသည်။

129 03

ဝိုင်အသစ် တင်လာသောအခါလည်း တစ်ငုံသာ အသာအယာ သောက်သည်။

သို့သော်လည်း မတူညီသော ဝိုင် ခုနစ်ရှစ်မျိုးကို ရောသောက်လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် အနည်းငယ် ခေါင်းမူးနေသလို ခံစားရသည်။

နောက်ထပ် ဟင်းလျာများ တက်လာသောအခါ ဝိုင်အသစ်ကို တစ်ငုံတောင် မသောက်တော့ဘဲ ပါးလွှာသော လက်ချောင်းများဖြင့် ရွှေဖလားကို ဆော့ကစားနေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး ဝိုင်တစ်ပွဲ တင်လာတိုင်း တစ်ခွက် သောက်သည်။

သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို သတိပြုမိပြီး ဖလားမြှောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ကာ ပြုံးလျက် မေးသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဝိုင်နဲ့ ဟင်းလျာတွေက မကြိုက်လို့လား”

အချိန်က စောနေသေးသည်။ ကောင်းကင်သည် တောက်ပနေသော်လည်း ကောင်းကင်ယံ၌ လခြမ်း၏ မရေရာသော ပုံသဏ္ဌာန်သည် ပေါ်နေပြီ။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဝိုင်ဖလားကို ချလိုက်ပြီး ထရပ်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ပွဲတော်က အလွန် ပျော်စရာ ကောင်းပါတယ်။ ဧကရာဇ် ဧည့်ခံတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးကို ပြန်ထွက်ခွင့် ပြုပါ”

သူမသည် သခင်နှင့် အမတ်တို့၏ အခေါ်အဝေါ်များကို ပြန်လည် အသုံးပြုလိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမကို တိုက်တွန်းသည်။

“မစားနိုင်တော့ရင် ပွဲတော်ကို ဖျက်လိုက်ဖို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ။ ကောင်းကင်က စောနေသေးတယ်။ ငါတို့ ခဏလောက် စကားပြောကြတာ၊ ဒါမှမဟုတ် စာအုပ်ဖတ်၊ စစ်တုရင် ကစားတာတွေ လုပ်လို့ ရပါသေးတယ်”

“စိတ်ပါလာ၍ လာသည်၊ စိတ်ကုန်၍ ပြန်သည်” မေဝမ့်ရှူးသည် ထရပ်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ထွက်ခွင့် တောင်းပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်လည်း ထရပ်လိုက်သည်။

မျှော်စင်၏ အပေါ်ထပ်သည် ပတ်ပတ်လည်တွင် လူသူမရှိပေ။ သူမ လက်ထဲမှ မသောက်တော့သည့် ဝိုင်ခွက်ကို ယူ၍ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး ဆင်စွယ်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော မေးစေ့ကို မကာ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းတစ်စုံကို ရှိုက်နမ်းလိုက်သည်။

ကမ္ဘာကြီး မဲမှောင်သွားပြီး ဘယ်နေရာရောက်နေမှန်း မသိတော့။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပါရှန်း ကော်ဇောခင်းထားသော မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ပူပြင်းသော အနမ်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ခံယူနေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ထိုသူသည် မူးယစ်ခြင်းမှ စိတ်ခံစားမှု ပြောင်းလဲလာသည်။ သူမ၏ အင်္ကျီများကို ဖြုတ်ရန် စတင်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူ့လုပ်ရပ်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

“လူကြီးလူကောင်းရဲ့ ကတိက ရွှေလို တန်ဖိုးရှိတယ်” သူမသည် ညင်သာစွာ သတိပေးသည်။

129 04

မည်းနက်သော မျက်လုံးများတွင် မြူခိုးများ ဝေနေပြီး မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများကြားတွင် ထင်ရှားသော ပြင်းပြသည့်စိတ်များ ပေါ်လာသည်။

မူးယစ်ခြင်းနှင့် တွေဝေခြင်းများ ရောထွေးနေပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

“ရွှယ်ချင့်...”

သူ၏ အသံသည် စိတ်ခံစားမှုကြောင့် တိုးလျ ကွဲအက်နေပြီး တောင်းပန်သည်။ “ဒီည နေခဲ့ပါဦး”

မေဝမ့်ရှူးသည် အလွန် တည်ငြိမ်စွာပင် ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုသည်။

“အရှင်သခင်ရဲ့စကားက အလေးချိန်စီးပါတယ်”

“အဲဒီနေ့ အအနောက်ဆောင်မှာ သဘောတူထားပြီးသားပါ။ မြို့တော်ရဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆို ချိန်းတွေ့နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ရာထူးနဲ့ လုံးဝမဖြစ်ရဘူး၊ တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်ရဘူး”

သူမသည် အင်္ကျီများကို ပြန်ပြင်ပြီး ထရပ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ဒူးထောက်ထိုင်သည်။

“ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် ဟန်လင်းအမတ် မေဝမ့်ရှူး ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ညနေစောင်းနေပြီ၊ ပွဲတော်ကလည်း ကောင်းမွန်စွာ ပြီးဆုံးပြီ။ ကျွန်တော် ပြန်ထွက်ခွင့် တောင်းပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်သည်။

မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

“သွားတော့…” သူသည် တိုးလျ ကွဲအက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အရိုအသေပေးပြီး ထရပ်ကာ လှေကားဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

သစ်သားလှေကား အနည်းငယ် ဆင်းလာသောအခါ သူမ၏ ခြေလှမ်းများ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်လှည့်ကြည့်သည်။

မလှုပ်မယှက် ကျန်ရစ်သော ထိုနောက်ကျောပေါ်တွင် အကြည့်ကျရောက်သည်။

*** *** ***

ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်။ ကျယ်ဝန်းသော ပိုင်စစ်ခန်းမသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် တစ်ယောက်တည်း အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်ပြီးနောက် မျှော်စင်မှ ဆင်းလာကာ အိုးယန်သမားတော်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

အိုးယန်သမားတော်သည် သခင်က သူ့ကို ခေါ်လိမ့်မည်ကို ကြိုသိနေပုံရပြီး နန်းဆောင် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်း ဝင်လာကာ ဧကရာဇ်စားပွဲရှေ့တွင် ဒူးထောက်ပြီး အစီရင်ခံသည်။

“ဧကရာဇ် တော်ဝင်မိန်းကလေးက ဆေးညွှန်းကို မပေးချင်ပါဘူး”

129 05

“ဒီကိစ္စကို ငါ သိပါတယ်။ သူမရဲ့ အအေးဓာတ် ရောဂါ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”

“တကယ်ကို အအေးဓာတ် ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ဖြစ်ပြီး အခြေခံကို ထိခိုက်နေပြီ။ သေချာ ဂရုစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ လိုပါတယ်”

အိုးယန်သမားတော်သည် ထပ်မံ အရိုအသေပေးပြီး “နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ဧကရာဇ်ကို အစီရင်ခံရပါမယ်”

“တော်ဝင်မိန်းကလေးရဲ့ အအေးဓာတ် ခန္ဓာကိုယ်က ချီစွမ်းအင်နည်းပါးခြင်း၊ ကိုယ်အေးကိုက်ခြင်း၊ သားအိမ်အေးတာတွေ ဖြစ်ပေါ်နေတာပါ။ သားအိမ်အေးတာက သားသမီးရရှိခြင်းအတွက် မကောင်းပါဘူး” အိုးယန်သမားတော်သည် အကြည့်ကို အောက်သို့ ချကာ သတိထား၍ အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

“တော်ဝင်မိန်းကလေးက နောင်မှာ သားသမီးရရှိဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်”

ဧကရာဇ်စားပွဲ နောက်တွင် ထိုင်နေသော အရှင်သခင်သည် အံ့အားသင့်သော အမူအရာ မပြပေ။ ခေါင်းအနည်းငယ်သာ ညိတ်သည်။

“သူမက ပြင်းထန်သော ဆေးဝါးများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ သုံးစွဲနေတာကို ကျန်း အနည်းနဲ့အများတော့ ခန့်မှန်းထားပါတယ်”

ထို့နောက် မေးသည်။ “ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိသလား။ ဒါနဲ့ အရင်က သူမ ချင်းပါဝင်သော ဂျင်ဆင်းစွပ်ပြုတ် သုံးစွဲဖူးတယ်။ အကျိုးသက်ရောက်မှု သိသာတယ်”

အိုးယန်သမားတော်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် တားဆီးသည်။ “အရင်က ချင်းပါဝင်သော ဂျင်ဆင်းစွပ်ပြုတ်ရဲ့ ဆေးစွမ်းက ရောဂါနဲ့ ကိုက်ညီပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထောင်ထဲမှာ ချုပ်ထားသူက တော်ဝင်မိန်းကလေးဘက်က ဆေးမရပ်သရွေ့ ချင်းပါဝင်တဲ့ ဂျင်ဆင်းစွပ်ပြုတ်ကို လုံးဝ မသုံးသင့်ဘူးလို့ သတိပေးခဲ့ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ဆေးစွမ်း နှစ်မျိုး တိုက်ရိုက် တိုက်မိပြီး တော်ဝင်မိန်းကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်”

သူသည် ခက်ခဲသော အခြေအနေ ရောက်သွားသည်။ “သော့ချက်က ဆေးညွှန်းကို ရဖို့ပဲ။ ရောဂါနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ဆေးကို ရေးနိုင်ဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးဘက်က ဆေးညွှန်း မပေးချင်ဘူး။ ထောင်ထဲက လူကလည်း ဘာမှ မထုတ်ပြောဘူး...”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တွေးတောပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

“ကျန်းမှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းရှိတယ်။ သွားတော့”

******