အခန်း (၁၃၁)

131 01

အခန်း 131

ကောင်းကင်တွင် လတစ်ခြမ်းသာ ရှိပြီး လရောင်သည် တိမ်ထူများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်နေသည်။

ကျောက်ခြင်္သေ့၏အရိပ်ထဲတွင် လူနှစ်ဦးသည် ညအမှောင်နှင့် ပေါင်းစပ်နေသကဲ့သို့ ရပ်နေကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ညင်သာသော အသံဖြင့် သူ့ကို ပြောပြသည်။

“ရက်က ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။ လပြည့်တဲ့အခါ ဆုံမယ်၊ လကွယ်တဲ့အခါ ကွဲမယ်။ လပြည့်ညတိုင်း မင်းဆီကို သေချာပေါက် လာတွေ့မယ်။ ရှင်းယွမ် မေ့သွားပြီလား”

လော့ရှင်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းသည် တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာသည်။

အနောက်ဆောင်တွင် ပြောခဲ့သော စကားကို သူ သေချာပေါက် မှတ်မိနေသည်။ သို့သော်...

“မလုံလောက်ဘူး”

လတိုင်းမှာ လပြည့် တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိသည်။

အနောက်ဆောင်တွင် ပြောခဲ့သော ထိုအချိန်ကို ပြန်သွားခွင့် ရခဲ့လျှင် လပြည့်ညကို အကြံပြုခဲ့သော ထိုအချိန်က ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ကန်ထုတ်ပစ်မိပေမည်။

“ခွဲခွာတာက အရမ်း ကြာတယ်။ ဆုံစည်းတာက သိပ်နည်းတယ်”

သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ ကြယ်ရောင်သည် မှိန်ဖျော့နေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများသည် အနက်ရောင် ပိုးဇာကို ခြားထားသော်လည်း ကြယ်များထက် ပို၍ တောက်ပနေသည်။

“မနက်ရော ညပါ နှစ်ဦးသား အတူတကွ ထာဝရ နေထိုင်ခြင်းကမှ ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထာဝရ အတူတကွ နေထိုင်ခြင်း ကဲ့သို့သော စကားလုံးများသည် ဧကရာဇ်၏ နှုတ်မှ အလေးအနက် ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ ခဏတာ စကားမဲ့ဖြစ်သွားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူမသည် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ နံရံအောက်တွင် မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်နေသော အသွင်ပြောင်းထားသော တော်ဝင်အစောင့်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

စကားပြောသံသည် အလွန်တိုးညှင်းနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ကြားမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဘေးဘက်သို့ ထပ်သွားလိုက်သည်။

“ရှင်းယွမ်ရဲ့ စကားတွေ...” သူမသည် နဖူးကို ပွတ်သပ်သည်။ “ဘာလို့ စာပေထဲက ပါရမီရှင်နဲ့ အလှလေးတို့ရဲ့ ဝတ္ထုထဲက စာကြောင်းတွေနဲ့ တူနေရတာလဲ”

“အရင်က ရှင်းယွမ် နန်းတော်ကို အုပ်ချုပ်ပြီးနောက် သဘောထား ပိုမို တည်ငြိမ်လာပြီး စိတ်ဓာတ်က ရင့်ကျက်လာတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ အခု ကြည့်ရတာ ငယ်ရွယ်နေတုန်းပဲ”

သူမသည် ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မနက်ရော ညပါ ထာဝရဆိုတာ အမျိုးသမီးတွေက ခင်ပွန်းအပေါ်ထားတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ။ လောကရှိ အမျိုးသားတွေကတော့...”

“မင်း အခု အသက်နှစ်ဆယ် အရွယ်မှာသာ ထာဝရ နှစ်ဦးသား အတူတကွ နေထိုင်ခြင်းဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး ရှိနေတာ။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာရင် ရှင်းယွမ်က လင်စစ်ရှီ လင်အမတ်ရဲ့ အသက်အရွယ် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ချစ်ရတဲ့မိဖုရားတွေ လှပတဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေ ဝန်းရံနေတဲ့အခါ ဒီလို ရယ်စရာ ကောင်းတဲ့ စကားလုံးတွေကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြောတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပြန်ပြောသောအခါ သူ့အသံတွင် ခါးသီးမှု အနည်းငယ် ပါနေသည်။ “မင်း ငါ့ကို မယုံဘူး”

သူသည် ရုတ်တရက် ပြင်းပြစွာ ဆိုသည်။ “ဒါဆို နှစ်အနည်းငယ် စောင့်ကြည့်လိုက်… ငါ လင်စစ်ရှီရဲ့ အသက်အရွယ် ရောက်ရင် မင်းကို ပြမယ်...”

သူ့တစ်ဖက်တွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ပုံမှန် အမူအရာဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံး၍ နားထောင်နေသည်။ ပါးစပ်မဖွင့်၊ ဝေဖန်ခြင်းလည်း မပြု။

မယုံကြည်ခြင်း။

131 02

လော့ရှင်းယွမ်၏ အသံသည် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့ တင်းကြပ် သွားပြန်သည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး စကားကို လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ငါ နန်းတော်မှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ နေပြီး နောက်လရဲ့ လပြည့်ညကို ရွှယ်ချင့် ငါ့ကို လာရှာဖို့ပဲ စောင့်ရတော့မှာလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ထိုအခါမှ ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါက မင်းနဲ့ငါ အတူတကွ သဘောတူခဲ့တဲ့ တတိယလမ်းပဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တိုးလျသော အသံဖြင့် ဆိုပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ “ကောင်းပြီ”

ရထားထဲတွင် ထိုင်နေရင်း ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ပစ်ချကာ လက်ဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖုံးထားသည်။

အနောက်ဆောင်တွင် ထိုနေ့က သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် အရူးအမူး ဖြစ်နေပြီး မျက်ရည်များဖြင့် သူမကို မျှော်လင့်ချက် ပေးပါရန် အသနားခံခဲ့သည်။

ရွှယ်ချင့်သည် သူမ၏ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့အား ပေးခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူမသည် မြို့တော်တွင် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ပြီး မကြာခဏ တွေ့ဆုံနိုင်ကြောင်း၊ လပြည့်ညတွင် ချိန်းတွေ့နိုင်ကြောင်း သဘောတူခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ကြားသိရသော အရူးအမူး ဝမ်းမြောက်မှုကို သူ ယနေ့တိုင် မှတ်မိနေသေးသည်။

ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု ထင်ခဲ့ရာမှ ပြန်လည်ရရှိခြင်း ခံစားချက်သည် မယုံနိုင်စရာ၊ မူးယစ်စေသော ခံစားချက်ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့က အနောက်ဆောင်မှ ထွက်ခွာလာစဉ် သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အနောက်နန်းဆောင်တွင် တစ်နေကုန် ပြတင်းပေါက်ပြင်ဘက် နွေဦးရှုခင်းကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း ပြုံးနေခဲ့သည်။

လူသားသည် လိုချင်စိတ်တို့ မကုန်နိုင်၊ ကျေနပ်မှုတို့ မပြည့်ဝ တတ်သည်မှာ သဘာဝသာ။

လဝက်သာ ကြာသေးသော်လည်း သူသည် ပို၍ လိုချင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ရွှယ်ချင့်ဘက်က... ပို၍ ပေးလိုခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ရုတ်တရက် ရထားကို ရပ်တန့်ခိုင်းသည်။ “ချီကျန့်ဟန်ကို လာခိုင်း။ မှာစရာ ကိစ္စ ရှိတယ်”

မိနစ်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ချီကျန့်ဟန်သည် အသက်ရှူ မဝဘဲ မေအိမ်တော်သို့ ပြန်ပြေးလာပြီး ယခုတစ်ကြိမ် နန်းတော်မှ ယူဆောင်လာသော အားဖြည့်ဆေးညွှန်းကို မေဝမ့်ရှူးအား မျက်နှာချင်းဆိုင် ပေးအပ်သည်။

“မြင့်မြတ်တဲ့သူက မေအမတ်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ပေးဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ မြင့်မြတ်တဲ့သူက မူရင်းအတိုင်း ပြောခဲ့တာက ဒီအားဖြည့်ဆေးညွှန်းက အရမ်း ထိရောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ သောက်နေတဲ့ ဆေးခါးနဲ့ ဆေးစွမ်းချင်း သဟဇာတ မဖြစ်ဘူး။ အတူတူ သောက်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။ မင်း စံအိမ်မှာ အနားယူတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီဆေးကို ရပ်လိုက်ပြီး ဒီအားဖြည့်ဆေးကိုပဲ သောက်ပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆေးညွှန်းကို ယူ၍ လက်ရှည်ထဲသို့ ထိုးထည့်သည်။ “သူ့ရဲ့ စိတ်ပူပန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လှည့်ထွက်ရန် ပြင်စဉ် ချီကျန့်ဟန်သည် သူမကို လှမ်းခေါ်သည်။ “ခဏလေး၊ မှာစရာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။ မြင့်မြတ်တဲ့သူက ပြောတယ်...”

“မင်း ခန္ဓာကိုယ် မကောင်းဘူး။ လတိုင်း မသက်မသာ ဖြစ်တဲ့ ရက်တွေ ရှိတယ်။ စံအိမ်မှာ နားနေရုံပဲ။ ဘယ်တော့မှ နန်းတော်ကို တာဝန်ထမ်းဖို့ ဝင်မလဲဆိုတာ မင်း ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပါ။ ငါ စိတ်တိုင်းကျ ခေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ယုံကြည်စိတ်ချစွာနဲ့ အရင်ဆေးကို ရပ်လိုက်ပြီး အားဖြည့်ဆေးအသစ်ကို သောက်ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျန်းမာအောင် ဂရုစိုက်ပြုစုပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများတွင် အပြုံး ခပ်ပါးပါး ပေါ်လာသည်။

“မြင့်မြတ်တဲ့သူရဲ့ စာနာမှုအတွက် အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ စကား လက်ဆင့်ကမ်းပေးပါဦး... အရင်က သောက်ခဲ့တဲ့ ဆေးကလည်း ကျွန်မ လက်ထဲမှာ အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တာပါ။ အားဖြည့်ဆေးကို သောက်သုံးပါ့မယ်။ စိတ်ချပါလို့”

—

ညဉ့်နက်သော အချိန်တွင် နန်းတော်နံရံအောက်၌ မီးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ထွန်းထားသည်။

131 03

လျှို့ဝှက်ခရီးဖြင့် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာခဲ့သော သခင်သည် တိတ်တဆိတ် နန်းတော်သို့ ပြန်ဝင်လာပြီး အစောင့်များကို ပြန်လွှတ်ကာ ထျန်းဝူတပ်ကို ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် အစားထိုး ခေါ်ယူသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွီသည် ဓားကို ခါးတွင်ချိတ်၍ ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် လိုက်ပါလာသည်။

ဧကရာဇ်၏ အမိန့်အတိုင်း အနောက်ဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

လျှို့ဝှက်ခရီးမှ ပြန်လာသော ဧကရာဇ်သည် အဝတ်ပင် မလဲဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ တောင်ပေါ်လမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ ရှေ့တွင် အနောက်ဆောင်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာ ရှိသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ခြေလှမ်းသည် လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားပြီး လူသွားနည်းသော ကျောက်လမ်း အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ကျိုးရွှမ်ယွီသည် အရိပ်အယောင်ကို ခန့်မှန်းမိသဖြင့် အသက်ရှူခြင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ နောက်မှ လိုက်သည်။

ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဧကရာဇ်၏ ခြေသံသည် သာမန် ကျောက်တောင်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျောက်တောင်နောက်တွင် စောင့်နေသော အစောင့်သည် ချက်ချင်း စက်ယန္တရားကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သံကြိုးနှင့် ယန္တရားတို့၏ အသံများ မြည်ဟည်းလာရာ ကျောက်တုံးအောက်ရှိ ကျောက်ပြားများသည် ဘယ်ညာ ရွှေ့လျားသွားပြီး လျှို့ဝှက်ခန်း ပွင့်လာသည်။

နှစ်ဖက် ကျောက်နံရံများရှိ မီးရှူးတိုင်များက မှောင်မိုက်သော လျှို့ဝှက်ခန်းကို ထွန်းလင်းစေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် လျှို့ဝှက်ခန်း၏ စင်္ကြံအဆုံးရှိ ကျောက်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ တစ်ခုတည်းသော သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်သည်။

အပြန်လမ်းတွင် လေးလံပြီး ဖိစီးနေသော အသက်ရှူသံသည် လူသူမရှိသော ဤ ကျောက်ခန်းထဲတွင် သွေးနံ့ ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာသည်။

သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ရှင်ယီနင်ကို ခေါ်လာခဲ့”

ခဏအကြာတွင် ကျောက်ခန်းအပြင်ဘက်မှ ရှုပ်ထွေးသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှင်ယီနင်သည် ထွက်ပြေးစဉ်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သံကြိုးများ ချည်နှောင်ထားပြီး ကျောက်သားထောင်ထဲမှ တွန်းထုတ်ခံရသဖြင့် ယောင်ယမ်းလျက် ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသည်။

ဧကရာဇ်၏ အကြည့်သည် အပေါ်စီးမှ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုသူအား ကျရောက်ပြီး ညင်သာစွာ ဆိုသည်။ “သမားတော်ရှင်၊ အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့တာပဲ”

ရှင်ယီနင်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ လှောင်ပြုံး ပြုံးသည်။ “ဧကရာဇ် တကယ်ကို အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့တာပဲ”

“မင်းနဲ့ငါ ဧကရာဇ်နဲ့ အမတ်အဖြစ် အချိန်အတော်ကြာ သိကျွမ်းခဲ့တာ၊ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်လည်း ရင်းနှီးတယ်” လော့ရှင်းယွမ်သည် ရှင်ယီနင်၏ ယောင်ယမ်းနေသော ပုံစံကို ကြည့်သည်။

“သမားတော်ရှင်သည် သတိကြီးသူဖြစ်ပေမဲ့ ရဲရင့်သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ် ရုတ်တရက် ရာထူးစွန့်ပြီး ထွက်ပြေးတာက ဒီဘဝမှာ အဆိုးဆုံး လုပ်ရပ် ဖြစ်လိမ့်မယ်”

“ဒါပေမဲ့ သမားတော်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ဆေးပညာကိုသာ ကျွမ်းကျင်၍ ပုန်းရှောင်ခြင်းကို မကျွမ်းကျင်တာကြောင့် ထွက်ပြေးတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ၊ ဖမ်းမိပြီး ပြန်ခေါ်လာရတယ်”

သူသည် ပြုံးလိုက်သည်။ “ကံမကောင်းဘူး။ နှမြောစရာ”

ရှင်ယီနင်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ထထိုင်သည်။ “မဟုတ်တဲ့ စကားတွေ လျှော့ပြော။ သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်”

သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသည်။ “အနောက်မြို့ဈေးမှာ ခေါင်းဖြတ်ခံရမယ့် ကံကြမ္မာကို ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ် ကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသား”

“မင်းကို သတ်ပြီး ဘာလုပ်ရမလဲ” လော့ရှင်းယွမ်သည် စားပွဲကို ရယ်ရယ်မောမော ခေါက်သည်။ “ထွက်ဆိုချက် တစ်ခုမှ မမေးရသေးဘူးလေ”

“မင်းနဲ့ မေရွှယ်ချင့်က သူငယ်ချင်းတွေ။ နေရာတိုင်းမှာ သူ့ကို ကူညီပြီး ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒီလောက်နှစ်တွေကြာအောင် ကျန်းကို လှည့်ဖြားထားနိုင်ခဲ့တယ်” ဒီနေရာရောက်တော့ သူ့အသံမှာ ချီးကျူးစကား ပေါ်လာသည်။

“အရည်အချင်း ရှိတယ်။ ရဲရင့်တယ်။ မင်း သူ့အပေါ်ထားတဲ့ သိက္ခာရှိတဲ့ သူငယ်ချင်းစိတ်က ရှားပါးတာမို့ ငါ မင်းကို အရှက်မခွဲဘူး၊ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တာလည်း မလုပ်ဘူး”

သူသည် ထောင်မှူးအား ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စာရွက်နှင့် စုတ်တံချရန် အချက်ပြသည်။ ညင်သာစွာ ဆိုသည်။ “ကျန်းလက်ထဲမှာ သက်သေတွေ လုံလောက်စွာ ရှိနေပြီ။ မင်း ပါးစပ်နဲ့ ဝန်ခံဖို့ပဲ လိုတော့တယ်”

131 04

“မင်းကို တစ်ညတာ ပေးမယ်။ မင်း သိသမျှ အားလုံးကို ရေးချလိုက်ပါ”

“ကျန်း ပြောပြီးရင် စကားတည်တယ်။ မင်း ရေးချလိုက်တာနဲ့ အရင်က ကိစ္စအားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်။ မနက်ဖြန် မိုးလင်းရင် မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်။ မင်းရဲ့အိမ်ကြီးဆီ ပြန်နေ၊ တော်ဝင်သမားတော်အဖြစ် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လုပ်”

“မြို့တော်ရဲ့ အိမ်ကြီးက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ တော်ဝင်သမားတော်က ဘာမှ မဟုတ်ဘူး” ရှင်ယီနင်သည် ခိုင်မာသော သဘောထားဖြင့် ဆိုသည်။ “ငါ လုံလောက်စွာ ရှင်သန်ခဲ့ပြီးပြီ။ ငါ့ကို အနောက်မြို့ဈေးမှာ တိုက်ရိုက် ခေါင်းဖြတ်လိုက်ပါတော့”

လော့ရှင်းယွမ်၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်စ ပြသည်။ မြေပြင်ပေါ် ထိုင်နေသော အကျဉ်းသားကို လေးစားသလို မျက်လုံးများဖြင့် ပြန်ကြည့်သည်။

“ကောင်းတယ်။ ရွှယ်ချင့်က မင်းလို သူငယ်ချင်းမျိုး ရခဲ့တာ လူရွေးမှန်သွားတယ်”

သူသည် ကျိုးရွှမ်ယွီအား အမိန့်ပေးသည်။ “သူ့ဆီက သံကြိုးတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်။ ထိုင်ခုံ ပေး”

ခဏအကြာတွင် သံကြိုးများ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ရှင်ယီနင်သည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်သပ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ထရပ်ကာ ပေးထားသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ ရုတ်တရက် ရရှိသော ညှာတာမှုကြောင့် သူသည် သံသယဖြစ်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ကျိုးရွှမ်ယွီအား လူအားလုံးကို ခေါ်ထုတ်ရန် အချက်ပြသည်။

လူနှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိသော ကျောက်ခန်းထဲတွင် သူသည် လက်မတွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှေလင်းတ ခေါင်းပုံစံ ကျောက်စွပ်ကွင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ပြောသည်။

“မင်း ဒီလောက်နှစ်တွေကြာအောင် သူ့ကို ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျန်း အကုန် သိတယ်။ ငါနဲ့သူမက မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောပြီးပြီ။ သူရဲ့ ဧကရာဇ်ကို လှည့်ဖြားတဲ့ အပြစ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ။ သူ့မိသားစုကိုလည်း ဆုချီးမြှင့်ပြီးပြီ။ အခု သူမ မြို့တော်မှာ ရှိနေတယ်။ ဟန်လင်းအမတ် ရာထူးကို ဆက်လက် ထမ်းဆောင်နေပြီး အချိန်အများစုကို မြို့ပြင်စံအိမ်မှာ အနားယူနေတယ်”

ရှင်ယီနင်၏အမူအရာသည် ပို၍ပင်အံ့အားသင့်လာပြီး ခဏအကြာမှ ဆိုသည်။

“ဧကရာဇ်က သူ့အပြစ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးကို ဘာလို့ ဖမ်းထားသေးတာလဲ။ ကျွန်တော်မျိုးကိုပါ လွှတ်ပေးပါလား”

လော့ရှင်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံး ပို၍နက်ရှိုင်းလာသည်။ “မင်းကို ဖမ်းဆီးပြီး လျှို့ဝှက်ခန်းထဲ ထည့်ထားတာက စမ်းသပ်တာပဲ။ မင်းကို ခြိမ်းခြောက်တာ၊ ဖြားယောင်းတာအောက်မှာ ရွှယ်ချင့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ရင် မင်းကို ငါ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

သူသည် စကားကို လမ်းကြောင်း ပြောင်းသည်။ “စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီ။ မင်း ဖြတ်ကျော်နိုင်တယ်။ ငါ တကယ်ပဲ မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ နန်းတော်က မထွက်ခင် မင်း ဖြေရှင်းပေးဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပြဿနာလေး တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်”

သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ စာရွက်နှင့် စုတ်တံကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

“မင်း ရွှယ်ချင့်အတွက် ရေးပေးခဲ့တဲ့ ဆေးညွှန်းက သူ့ရဲ့ ရာသီသွေးကို နောက်ဆုတ်စေပြီး အမျိုးသမီးအဖြစ် မဖော်ပြစေဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပေမဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးစွမ်းရှိတယ်။ အခု ငါတို့ နှစ်ဦး စကားပြောပြီးပြီဆိုတော့ ရွှယ်ချင့်ရဲ့ အအေးဓာတ် ရောဂါကို ကုသချင်တယ်။ နောင်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ဒုက္ခမရောက်ရအောင်လို့။ သမားတော်ရှင် စေတနာထားပြီး ဆေးညွှန်းကို ပြန်ရေးပေးပါ။ ကျန်း ကိုယ်တိုင် တော်ဝင်သမားတော်ကို ရှာပြီး သူ့ကို သေချာ စစ်ဆေး ကုသခိုင်းမယ်”

ရှင်ယီနင်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထရပ်ကာ စာရွက်နှင့် စုတ်တံကို ယူသည်။ မှင်ကို တို့ယူပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ဆေးညွှန်း ရေးရန် စုတ်တံကို ကိုင်လိုက်သည်။

စာကြောင်းနှစ်ကြောင်းသာ ရေးလိုက်ရသေးသည်။ အတွေးတစ်ခုသည် လျှပ်တစ်ပြက် ကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဆေးညွှန်းကို မေရွှယ်ချင့်က ကိုယ်တိုင် ယူထားတယ်။ ဧကရာဇ်က တကယ်ပဲ သူနဲ့ စကားပြောပြီး သူ့ရဲ့ အအေးဓာတ် ရောဂါကို ကုသပေးချင်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ သူ့ဆီက တိုက်ရိုက် မယူဘဲ ကျွန်တော်မျိုးဆီက နည်းလမ်း အမျိုးမျိုးနဲ့ တောင်းခံနေရတာလဲ”

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သံသယများသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာပြီး ချက်ချင်း စုတ်တံကို ချလိုက်ကာ မရေးတော့ပေ။

131 05

“ဧကရာဇ်က တကယ်ပဲ သူ့နဲ့ စကားပြောပြီးပြီလား။ သူက တကယ်ပဲ မြို့တော်မှာ ဆန္ဒအလျောက် နေနေတာလား။ မသမာတဲ့ နည်းလမ်းတချို့ကို သုံးပြီး သူ့ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းထားတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား”

လော့ရှင်းယွမ်၏ အမူအရာသည် မပြောင်းလဲသော်လည်း သူ့အသံသည် အေးစက်သွားသည်။

“ငါ သူ့ကို အတင်းအကျပ် မထိန်းထားဘူး။ သူမ ဆန္ဒအလျောက် မြို့တော်မှာ နေတာ”

ရှင်ယီနင်သည် လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

“ဧကရာဇ်က ဆေးညွှန်းကို ယူပြီး ဘာလုပ်ချင်လဲ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။ သူ့ကို အအေးဓာတ် ရောဂါ ကုသပေးချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သက်သေခံအဖြစ် သုံးပြီး သူ့ကို ထောင်ဒဏ်ပေးဖို့လား”

“ဆေးညွှန်း လိုချင်ရင် ရတယ်။ ဧကရာဇ်က မေရွှယ်ချင့်ကို ခေါ်လာပြီး ကျွန်တော်မျိုးဆီက ဆေးညွှန်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တောင်းခိုင်းပါ”

လော့ရှင်းယွမ်၏ အကြည့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်နံရံများဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ညင်သာစွာ ဆိုသည်။ “ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ နေရာကို သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်လာနိုင်မှာလဲ။ ကျန်း ရွှယ်ချင့်ကို စာတစ်စောင် ရေးခိုင်းလိုက်ရမလား”

“စာရဲ့လက်ရေးကို အတုလုပ်လို့ရတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး မယုံကြည်ဘူး။ ဧကရာဇ်ရဲ့ စိတ်ကူးက အရမ်း နက်နဲတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး နားမလည်နိုင်ဘူး” ရှင်ယီနင်သည် ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ ဆေးညွှန်းကို လုံးဝ မရေးလိုတော့ဘဲ ပေးထားသော ကုလားထိုင်ကိုပင် မလိုချင်တော့ဘဲ ဒူးကို ပိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။

လူနှစ်ဦးသည် လျှို့ဝှက်ခန်းထဲတွင် နာရီဝက်ခန့် တင်းမာနေပြီးနောက် လော့ရှင်းယွမ်သည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လူများကို ခေါ်သည်။

“သမားတော်ရှင်က တကယ့်ကို ခိုင်မာတဲ့သူပဲ။ သူ ဆေးညွှန်းကို တစ်ရက် မထုတ်ပေးသရွေ့ ဒီနေရာမှာပဲ တစ်ရက် ချုပ်နှောင်ထားမယ်”

“ဒီလျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှာ အကျဉ်းသား တစ်ဦးတည်းသာ ရှိတယ်။ သမားတော်ရှင်ကို ထောင်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ မလိုပါဘူး။ သူ့ကို သမားတော်အဖြစ် တာဝန် ပေးလိုက်။ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲက တစ်ဦးတည်းသော အကျဉ်းသားကို နေ့တိုင်း စစ်ဆေးကုသပြီး မသေစေဖို့ သေချာ လုပ်ခိုင်းပါ”

“သူ ဆေးညွှန်းကို ဘယ်တော့ ရေးထုတ်ပေးမလဲ၊ အဲဒီအခါမှ သူ့ကို လွှတ်ပေးပြီး နေရောင် ပြန်မြင်ခွင့် ပေးမယ်”

ကျိုးရွှမ်ယွီသည် အမိန့်ကို နာခံသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်အတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ရှင်ယီနင်၏ သံသယနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို သိမြင်သဖြင့် အမိန့်ပေးသည်။

“ထောင်ထဲက လူကို ခေါ်ထုတ်လာပြီး သမားတော်ရှင်ကို ပြသလိုက်ပါ။ မင်း လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှာ နေတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီအကျဉ်းသားက မင်းရဲ့ တာဝန်ပဲ”

ခဏအကြာတွင် စင်္ကြံအပြင်ဘက်မှ ဆွဲယူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကုန်းကုန်းငယ် နှစ်ဦးသည် အားထုတ်ကာ သွေးအလိမ်းလိမ်း ဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်လာရာ သွေးနံ့ ပြင်းပြင်းသည် ကျောက်ခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ရှင်ယီနင်သည် သမားတော်ဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူထက် ပို၍ အသေးစိတ်ကို မြင်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် သနားကရုဏာ ပါနေသည်။ တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

“ဘာလဲ၊ ဒီလူကို သနားနေတာလား” လော့ရှင်းယွမ်၏ အသံတွင် ရယ်သံ ပါနေသည်။

ရှင်ယီနင်သည် ယနေ့ အရှုံးပေးထားသဖြင့် ခေါင်းကို မာကျောစွာ မတ်၍ ပြန်ပြောသည်။ “ဒီလူက ဘယ်လောက်ပဲ ပြစ်မှုကြီးကြီးမားမား ကျူးလွန်ပါစေ၊ ကွပ်မျက်ကွင်းမှာ အစိပ်စိပ် အမြွှာမြွှာ ဖြတ်ခြင်း၊ မြင်းဖြင့် ဆွဲဖြဲ၊ ခါးဖြတ်သတ် စတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ် အမျိုးမျိုးနဲ့ သတ်ချင်ရင်လည်း ဧကရာဇ် သဘောပါ။ ဒီလို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တာက ဘာလုပ်တာလဲ။ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကောင်းမွန်သော ဂုဏ်သတင်းကို ပျက်စီးစေမှာ မကြောက်ဘူးလား”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ကျိုးရွှမ်ယွီ ပေးသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူ၍ တည်ငြိမ်စွာ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်သည်။

“မင်းရဲ့ လေသံကို နားထောင်ရတာ သူ့ကို မသိတော့ဘူးလား။ အရင်က နေ့တိုင်း တွေ့ဖူးပြီး မင်းနဲ့ရင်းနှီးသူလည်း ဖြစ်တယ်”

ရှင်ယီနင်သည် အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး အကြည့်ကို ပြန်လှည့်ကာ သွေးအလိမ်းလိမ်း ဖြစ်နေသော ထိုခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာ ကြည့်သည်။

131 06

မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို ခွဲခြား၍ မရပေ။

သို့သော်လည်း လူကို ဆွဲခေါ်လာသော ကုန်းကုန်းငယ် နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးကို မှတ်မိသည်။

မြေအောက်ထောင်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေခဲ့ရသဖြင့် ထိုအပြာရောင် ဝတ်စုံနှင့် ကုန်းကုန်းငယ် နှစ်ဦး၏ အမူအရာသည် ထုံထိုင်းနေပြီး မျက်လုံးများသည် မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သို့သော် တစ်ဦး၏ မျက်နှာသည် တစ်ချိန်က ဧကရာဇ်ထံတွင် အခြွေအရံပြုလုပ်ခဲ့သော၊ ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သော ရှောင်ဟုန်ပေါင် ဖြစ်သည်။

ရှင်ယီနင်သည် ထပ်မံ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကျောရိုးမှ အေးစိမ့်သော လေတစ်ခု တက်လာသည်။

“... ဟုန်ကုန်းကုန်း ခင်ဗျား၊ ခင်ဗျား ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ရှောင်ဟုန်ပေါင်သည် လူတစ်ဦးက သူ့နာမည်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ထုံထိုင်းနေသော အကြည့်သည် နောက်ဆုံးတွင် မြှောက်တက်လာပြီး ရှင်ယီနင်၏ မျက်နှာကို ကျရောက်ကာ ညှို့မှိုင်းစွာ ဆိုသည်။

“ကြာပြီ မတွေ့တာ သမားတော်ရှင်။ ခင်ဗျားလည်း ဒီကို ကျလာတာပဲလား”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဖုံးလိုက်ပြီး ရှင်ယီနင်ကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြသည်။

“ရှောင်ဟုန်ပေါင် ဒီမှာ ရှိနေတာက အပြစ် ကျူးလွန်ခဲ့လို့ပဲ။ သူ ရွှယ်ချင့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မြေအောက်မှာပဲ နေထိုင်ခွင့် ရှိတယ်။ ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ် ကြာပြီး ရွှယ်ချင့် သူ့ကို လုံးဝ မေ့သွားတဲ့အခါမှ ငါ သူ့ကို နေရောင် ပြန်မြင်ခွင့် ပေးကောင်း ပေးလိမ့်မယ်”

“ရှင်ယီနင်၊ မင်းက မတူဘူး။ မင်းက ကျန်းကိုပဲ သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ။ မင်း ဆေးညွှန်းကို ရေးထုတ်ပေးချင်သရွေ့ ကျန်း စကားတည်တယ်။ အရင်က ကိစ္စအားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ပြီး မင်းကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးမယ်”

သူသည် ညင်သာစွာ ဆိုသည်။ “သမားတော်ရှင်က ခိုင်မာတဲ့သူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ခိုင်မာတဲ့သူ ဖြစ်ပါစေ၊ နေရောင်ကို မြေပြင်ပေါ်က သာမန်ဘဝကို တောင့်တလိမ့်မယ်။ မင်း ဒီမှာ သေချာ စဉ်းစားပါ”

ရှင်ယီနင်သည် နံရံထောင့်တွင် ထိုင်လျက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ရှောင်ဟုန်ပေါင်ကတော့ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရသလို ရင်ထဲမှာ ပီတိဖြစ်ပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ အသည်းအသန် ခေါင်းခါသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးကို နေရောင် ပြန်မြင်ခွင့် ပေးမယ်ဆိုရင် ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်တောင် စောင့်နိုင်ပါတယ်။ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချပြီး ထရပ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်သည်။

ရှင်ယီနင်သည် နောက်ကွယ်မှ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“ဒီအကျဉ်းသားက ဘယ်သူလဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်း တကယ် မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ သူက ချီမိသားစုရဲ့ အိမ်ရှင်ဟောင်း၊ ဂုဏ်သရေရှိ အုပ်ချုပ်ရေး အမတ်... ကျန်းရဲ့ မွေးစားဖခင်ပဲ”

ရှင်ယီနင်၏ မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်သည်။

ထိုစဉ်က ခမ်းနားထည်ဝါသော အာဏာရှင် ချီယို့သောင်းကို သတိရကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ လူပုံမပေါ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်…မင်း... ရူးနေပြီ”

သူသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး အော့အန်ချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။ စကားများ ပြတ်တောင်းနေသည်။ “မေရွှယ်ချင့်က ဧကရာဇ်ရဲ့ နောက်ကွယ်က ဒီပုံစံကို မြင်ရင် နောင်မှာ ဧကရာဇ်နဲ့ ရင်းနှီးချင်ဦးမှာလား။ စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့!”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ “သူမ သိမှာ မဟုတ်ဘူး”

“သူမက လောကမှာ အကောင်းဆုံး လူတစ်ဦး ဖြစ်တယ်။ လောကမှာ အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံမှုကို ခံယူထိုက်တယ်။ သူမ ဘေးမှာ ရှိတဲ့သူတွေက ကောင်းတဲ့လူ၊ ကောင်းတဲ့အရာတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အပြစ်အနာအဆာ တစ်ခုခု ရှိလာရင်၊ မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်သွားရင်... ရှောင်ဟုန်ပေါင်လိုပဲ၊ သူမ ဘေးမှာ ရှိဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး”

သူသည် သွေးနံ့ ပြင်းပြင်းရှိသော ကျောက်ခန်းထဲတွင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှည့်ပတ်ပြီး စိတ်ငြိမ်သက်စွာ ဆိုသည်။

“လျှို့ဝှက်ခန်းထဲက လူတွေနဲ့ အရာဝတ္ထုတွေဟာ နေရာတိုင်းမှာ ညစ်ပတ်နေတယ်။ ဘယ်နေရာမှ နေရောင် မမြင်ရဘူး။ ငါ ဒီမှာ သော့ခတ်ထားတယ်။ အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မြေအောက်မှာပဲ နေထိုင်ခွင့် ရှိတယ်”

“ရှင်ယီနင်၊ မင်း လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှာ ညစ်ညမ်းမှု ကပ်ငြိနေပြီ။ နောင်မှာ မင်းကို လွှတ်ပေးရင်တောင် သူမနဲ့ ရင်းနှီးဖို့ အခွင့်အရေး ထပ်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ရွှယ်ချင့်...” ထိုစာလုံးနှစ်ခုကို ပြောလိုက်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် နူးညံ့လာသည်။

“သူမ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နန်းတော်မှာ ဒီလိုနေရာမျိုး ရှိတယ်ဆိုတာ သိမှာ မဟုတ်ဘူး”

******