အခန်း (၁၄၈)

148 01

အခန်း 148

မေသခင်ကြီးသည် စကားပြောရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားလေသည်။

“ဧကရာဇ်က ငါတို့ မေအိမ်တော်မှာ အိမ်ခေါ်သားမက် ရှာဖို့ စီစဉ်နေတယ် ဆိုတာ ကြားတော့ အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားတာ။ နောက်ပိုင်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေ ချပေးပြီး အဖေ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်။ ပြောမရဘူး... ဧကရာဇ်က တကယ်ပဲ မင်္ဂလာပွဲ ချီးမြှင့်ဖို့ စိတ်ကူးရှိနေခဲ့တာလား မသိဘူး”

သူသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားလေသည်။

“အဖေက ကြိုတင်ပြီး လမ်းပိတ်ထားလိုက်တာ တော်သေးတယ်။ ကံကောင်းတာပဲ... တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လျက် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ် နေမိလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အတိုချုပ်သာ ပြောလိုက်၏။

“မင်္ဂလာပွဲ ချီးမြှင့်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အဖေ သိပ်မတွေးပါနဲ့”

မေသခင်ကြီး မြို့တော် ရောက်လာပြီ ဖြစ်၍ မေဝမ့်ရှူးသည် အိမ်မကြီးကို ဖခင်အတွက် ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး၊ သူမကိုယ်တိုင် အရှေ့ဘက်ရှိ ရှင်းလင်ခြံဝင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်လိုက်သည်။

(၁၀) ရက်ခန့် အချိန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။

ဇွန်လ (၁၄) ရက်နေ့တွင် ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာ လွယ်လျက် အိမ်တိုင်ရာရောက် ဆေးလာကုလေသည်။

သူသည် သွေးခုန်နှုန်းကို သေချာ စမ်းသပ်လိုက်၏။ “ခန္ဓာကိုယ်ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုထားတယ်။ ရာသီဥတုကလည်း နွေရာသီ ဝင်လာပြီဆိုတော့ အအေးမိရောဂါ အခြေအနေ တော်တော် တိုးတက်လာတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း ရာသီလာတာ ဘယ်လိုလဲ”

“ပြီးခဲ့တဲ့လ (၁၆) ရက်နေ့က တစ်ခါ လာတယ်” မေဝမ့်ရှူးက ဖြေလေသည်။ “ဒီလ ဒီနေ့ပဲ ပြန်လာတယ်”

ရှင်ယီနင် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ကွက်တိပဲ (၂၈) ရက်။ ရာသီလာတာ မှန်သွားပြီ၊ ကောင်းတယ်”

သူ သေချာ မှာကြားလိုက်သည်။

“လောလောဆယ် မြို့တော်ကို ပြန်ဖို့ မလောနဲ့ဦး။ နန်းတော်ထဲက ဟိုတစ်ယောက် ဘယ်လောက်ပဲ လှမ်းခေါ်ခေါ် လုံးဝ ဂရုမစိုက်နဲ့။ မြို့တော်မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ မင်းတစ်ယောက် မရှိရုံနဲ့ မိုးပြိုမကျပါဘူး။ အခု မင်းက အသက် (၂၀) ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ၊ အခွင့်ကောင်းတုန်း ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာ ပြုစုထားမှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်နောင် မိုးရွာတဲ့နေ့၊ နှင်းကျတဲ့နေ့ ရောက်တိုင်း မင်းပဲ ခံစားရမှာ”

မေဝမ့်ရှူး စဉ်းစားလိုက်သည်။

“ကိစ္စ မရှိရင်တော့ ငါ ပြန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်မှာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလာရင်... အခု တိုင်းပြည်ရေးရာ စီမံရေးရုံးတော်မှာ အမတ်ချုပ်ချန်နဲ့ လင်အမတ် မရှိတော့ဘူးလေ။ ဆရာတစ်ယောက်တည်း ဒိုင်ခံနေရတာ၊ တကယ်လို့ အလုပ်မနိုင်တော့ရင်...”

“အလုပ်မနိုင်ရင် အထက်ကို တင်ပြပြီး ဧကရာဇ် ဆုံးဖြတ်တာ စောင့်ပေါ့” ရှင်ယီနင်က နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ပြောလေသည်။

“အခု ဧကရာဇ်က ကျန်းမာရေး ကောင်းတယ်၊ ခွန်အားတွေ ပြည့်နေတာပဲ။ သူ့ကိုယ်သူ ဒုက္ခမပေးသရွေ့တော့ (၃) လ (၅) လ လောက်က ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”

မေဝမ့်ရှူး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူငယ်ချင်းကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “စိတ်လျှော့ပါ... သမားတော်ဆိုတာ စိတ်ထား ကောင်းရတယ်လေ”

ရှင်ယီနင်သည် စိတ်လျှော့ပါဟု အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်ရင်း ဆေးသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ စာအုပ်ပါးလေး အချို့ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်း ခြံဝင်းထဲမှာ အနားယူနေတုန်း အားရင် ဖတ်ကြည့်။ တာအိုဝါဒရဲ့ ကျန်းမာရေး လေ့ကျင့်ခန်းတွေလေ။ ကျန်းမာရေး ပညာရပ်က အရမ်း ကျယ်ဝန်းနက်ရှိုင်းတာ၊ မင်း သေချာ လေ့လာသင့်တယ်”

မေဝမ့်ရှူး လှမ်းယူပြီး လှန်လှောကြည့်လိုက်ရာ အပြာရောင် မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် ဟွမ်ထင်းကျမ်း၊ ကျန်းမာရေး လမ်းညွှန်၊ အိပ်ခန်းတွင်း ပညာ စသည့် နာမည်များကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

148 02

“တာအိုဝါဒရဲ့... အိပ်ခန်းတွင်း ပညာ”

သူမ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပူသွားပြီး စာအုပ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။ ဘေးသို့ ချထားလိုက်၏။ “ကျေးဇူးပဲ”

“ကျေးဇူးတင်နေရုံနဲ့ မပြီးဘူး၊ သေချာ လေ့လာမှတ်သားထား” ရှင်ယီနင်က စိတ်မချသဖြင့် ထပ်မံ မှာကြားလေသည်။

“...... ငါ့အဖေ ဒီအိမ်မှာ ရှိနေတယ်” မေဝမ့်ရှူးက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ မျက်နှာလွှဲရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ဒီစာအုပ်တွေ ယူလာတာ အဖေ မြင်သွားရင် အိမ်စည်းကမ်းနဲ့ အရေးယူခံရလိမ့်မယ်”

ရှင်ယီနင် ဂရုမစိုက်ပေ။

“ငါက သမားတော်လေ၊ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ရောဂါပျောက်ဖို့ပဲ ရှိတယ်။ ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမယ်ဆိုရင် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ စမ်းကြည့်ရမှာပဲ”

သူသည် တာအိုကျန်းမာရေး စာအုပ်များကို အတင်း ထားခဲ့ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ မှာကြားကာ ပြန်သွားလေသည်။ “မြို့တော်ကို ပြန်ဖို့ မလောနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပင်ပန်းစေနဲ့”

မေဝမ့်ရှူး သဘောတူလိုက်သည်။ “စိတ်ချပါ။ ဒီရက်ပိုင်း နေမကောင်းဘူး ဆိုတော့ သေချာပေါက် ပြန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“မင်း မပြန်ဘူးဆိုရင် ဟိုတစ်ယောက်က ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ မင်းကို လာရှာချိန် ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲ”

ရှင်ယီနင် မြို့တော်က သတင်းကြီးနေတဲ့ ကိစ္စကို သတိရသွားသည်။

“ဒါနဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ကြားပြီးပြီလား။ မြောက်ပိုင်းဝေတိုင်းပြည်က သံတမန်အဖွဲ့ မြို့တော်ကို လာနေပြီတဲ့”

“ကြားပြီးပါပြီ။ ဆရာကြီး စာရေးပြီး လှမ်းပြောထားတယ်” မေဝမ့်ရှူး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကြားတာတော့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားဖို့ မတောင်းဆိုတော့ဘဲ နယ်စပ်မှာ ကုန်သွယ်ရေး ပြန်ဖွင့်ဖို့၊ ဆားနဲ့ လက်ဖက်ခြောက် အရောင်းအဝယ် လုပ်ဖို့ပဲ တောင်းဆိုတော့တယ်တဲ့။ တိုင်းပြည်အတွက်ရော ပြည်သူတွေအတွက်ပါ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါပဲ”

ရှင်ယီနင်ကို လိုက်ပို့သောအခါ နေ့လယ်စာ စားပြီး ခြံဝင်းထဲ လမ်းလျှောက်နေသော မေသခင်ကြီးနှင့် တိုးမိလေသည်။

မေသခင်ကြီးက ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်လေသည်။ “ဒါ နန်းတော်ထဲက လာကုပေးတဲ့ ရှင်သမားတော် မဟုတ်လား။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အနာဂတ် ကောင်းမဲ့လူပဲ”

မျက်လုံးများကို မှေးစင်းပြီး ရှင်ယီနင်ကို သေချာ အကဲခတ်နေလေသည်။ ဆွေမျိုးမျိုးရိုး၊ မွေးရပ်မြေ၊ အိမ်ထောင်ရှိမရှိ စသည်တို့ကို အေးအေးဆေးဆေး မေးမြန်းလေတော့သည်။

ရှင်ယီနင် အခြေအနေ မဟန်မှန်း ရိပ်မိပြီး ကမန်းကတန်း နှုတ်ဆက်ကာ ဆေးသေတ္တာပိုက်ပြီး ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

မေဝမ့်ရှူး လိုက်ပို့ပြီး ပြန်လာသောအခါ မေသခင်ကြီးက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် မျှော်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လက်လျော့လိုက်သည်။

“ရှင်ယီနင်က သမီးရဲ့သူငယ်ချင်းပါ။ အသက်က သမီးထက်တောင် တစ်နှစ် ငယ်သေးတယ်။ အဖေ သိပ်မတွေးပါနဲ့”

မေသခင်ကြီးက သမီးနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောလေသည်။

“တစ်နှစ် ငယ်တာလောက်က ဘာဖြစ်သလဲ။ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောတယ်... မိန်းမက သုံးနှစ်ကြီးရင် ရွှေအိုး ပိုက်ထားသလိုပဲ တဲ့။ အဖေ ကြည့်ရတာ ဒီကောင်လေးက သဘောကောင်းတယ်၊ ဖျတ်လတ်တယ်၊ ပညာလည်း တတ်တယ်။ သမီးနဲ့လည်း ခင်တာ ကြာပြီ။ အားရှူး... သမီး ပြောကြည့်ပါဦး၊ တကယ်လို့ အဖေက ခုနက ရှင်သမားတော်ကို မေအိမ်တော်မှာ သားမက်အဖြစ် လာနေချင်လားလို့ မေးလိုက်ရင်...”

“အဖေ” မေဝမ့်ရှူး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ရှင်ယီနင်က တစ်ဦးတည်းသော သားပါ။ အဖေက သွားပြီး အိမ်ခေါ်သားမက် လုပ်ခိုင်းရင် သူ့အမေအိုကြီးက မြို့တော် တက်လာပြီး ကျွန်မတို့အိမ်ကို လာမွှေလိမ့်မယ်”

“တစ်ဦးတည်းသော သားလား။ ဒါဆိုရင်တော့ မဖြစ်ဘူး” မေသခင်ကြီးက ချက်ချင်း လက်လျှော့လိုက်ပြီး အကြံသစ် ထုတ်လေသည်။

“မြို့တော် ဆိုတာ ဧကရာဇ်ရဲ့ခြေရင်း ဆိုတော့ လူတော်လူကောင်းတွေ ပေါတာပေါ့။ အဖေ ကြည့်လိုက်ရင် နေရာတိုင်းမှာ လူချောလူလှ လူတော်တွေချည်းပဲ။ တို့မွေးရပ်မြေ လင်းချွမ်ထက် အများကြီး သာတယ်။ ရှင်သမားတော် မရလည်း တခြားလူတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ သေချာပေါက် သင့်တော်တဲ့လူ တွေ့မှာပါ”

148 03

မေဝမ့်ရှူး စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ဖခင်ကို အိမ်မကြီးသို့ ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေး နေရသည်ဖြစ်၍ အလုပ်မရှိသဖြင့် မေသခင်ကြီးသည် သမီးကို ခေါ်ထားပြီး သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် စစ်တုရင် ထိုးကြလေသည်။

မေသခင်ကြီးသည် အသက် (၅၀) ကျော်ပြီဖြစ်၍ စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝသူ ဖြစ်သည်။ နွေရာသီ ပူပူတွင် ယပ်တောင်ခတ်ရင်း၊ အိမ်လုပ် မက်မွန်သီး ဝိုင်သောက်ရင်း၊ စကားစမြည် ပြောရင်း စစ်တုရင် ကစားနေလေသည်။

ပွဲလယ် ရောက်သောအခါ ရှုံးတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်လာသဖြင့် မေဝမ့်ရှူးသည် အဖြူရောင် အကွက်ကို ကိုင်ရင်း ဖခင်ကို မသိမသာ အနိုင်ပေးရန် စဉ်းစားနေစဉ် မေသခင်ကြီးက ရိပ်မိသွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် စစ်တုရင်ခုံကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

“အသက်ကြီးပြီ... မကစားနိုင်တော့ပါဘူး။ အားရှူး... သခွားမွှေးသီး စားလေ။ ချွေးမကိုလည်း(ယန်ရန်) လာစားခိုင်းလိုက်”

ယန်ရန်က စပျစ်သီးနှင့် သစ်တော်သီး ပန်းကန် လာချပေးသည်။ မေဝမ့်ရှူးက သူမကို ထိုင်ခိုင်းပြီး မိသားစု သုံးယောက် သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် အေးအေးဆေးဆေး သစ်သီးစားကြလေသည်။

မေသခင်ကြီးသည် မက်မွန်သီးဝိုင် တစ်အိုးလုံး ကုန်အောင် သောက်ထားသဖြင့် မူးရီရီ ဖြစ်နေလေသည်။ လက်ကို မြှောက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်က သမီးကို တစ်ချက်၊ ဘေးက ယန်ရန်ကို တစ်ချက် လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။

“ချွေးမလေးက သဘောကောင်းတယ်။ မင်းတို့ အခုလို နေရတာလည်း မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဖေ နန်းတော်ထဲမှာ လျှောက်တင်ခဲ့တဲ့ စကားတွေက လိမ်ပြောတာ မဟုတ်ဘူးကွ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အဖေနဲ့ အမေက မွေးရပ်မြေမှာတုန်းက အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားခဲ့ကြပြီးသား”

“အိမ်ခေါ်သားမက်…” မေသခင်ကြီးက မူးမူးနဲ့ ထပ်ပြောလေသည်။

“အားရှူးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် အဖေ အခု တတိယအဆင့် မြို့စားဘွဲ့ ရထားပြီ။ မြို့တော်မှာတော့ ဘာမှ မဟုတ်ပေမဲ့၊ တို့လင်းချွမ် မှာတော့... ဟဲဟဲ... တစ်မြို့လုံးကို ဖိထားလို့ရတယ်။ အခုဆိုရင် မြစ်အရှေ့ဘက် ဟဲတုန်း ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတောင် မေအိမ်တော်ကို လာရင် ပြာပြာသလဲနဲ့ ဦးညွှတ်နေရတာ”

မေသခင်ကြီးက ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလေသည်။

“ရိုးရိုးသားသား အိမ်က ကောင်းမွန်တဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်လောက် ရှာမယ်။ အရာရှိမျိုးရိုး မဟုတ်ရင် ပိုကောင်းတယ်။ ဒါမှ တို့မေအိမ်တော်က ထိန်းနိုင်မှာ။ လူက ရိုးသားရမယ်၊ လိမ္မာရမယ်၊ အကင်းပါးရမယ်။ အရေးအကြီးဆုံးက... ရုပ်ချောရမယ်”

မေဝမ့်ရှူး ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေချိန်၊ ယန်ရန်က အောင့်အီးပြီး ရယ်နေချိန်တွင် မေသခင်ကြီးက အရက်တစ်ငုံ မော့လိုက်ပြီး ခွက်ကို မြှောက်ကာ ခေါင်းပေါ်က သစ်ပင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ခံစားချက်အပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

“တို့ အားရှူးက ဒီလောက် လှတာ... ရုပ်ချောတဲ့ သားမက်လေး ရှာပေးလိုက်ရင် မွေးလာတဲ့ မြေးလေးတွေက သေချာပေါက် ရုပ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ယောကျ်ားလေး မွေးရင် အားရှူးလို ချောမောခန့်ညားမယ်၊ မိန်းကလေး မွေးရင် အားရှူးလို လိမ္မာပြီး ဉာဏ်ကောင်းမယ်...”

မေဝမ့်ရှူး နားမထောင်နိုင်တော့သဖြင့် ယန်ရန်နှင့် တိုင်ပင်လိုက်သည်။ “အဖေ မူးနေပြီ။ အခန်းထဲ လိုက်ပို့ကြစို့”

ယန်ရန်က ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းပြီး မေသခင်ကြီးကို တွဲထူကာ လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။

ထိုညတွင် ကိုယ်ပိုင် ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး လေဟာပြင် ရေပူစမ်းကန်ထဲတွင် ရေစိမ်နေစဉ်...

ဖခင်၏ အိမ်ခေါ်သားမက် ဆိုသော စကားကြောင့်လား မသိ၊ ကောင်းကင်ပေါ်က ပြည့်ခါနီး လမင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး မေဝမ့်ရှူး လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားလေသည်။

မနက်ဖြန်ညက လပြည့်ည (၁၅) ရက်။

ဟိုတစ်ယောက်ကို ကတိပေးထားတယ်။ လစဉ် (၁၅) ရက်နေ့တိုင်း တွေ့မယ် လို့။

ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတာက ဒီရက်ပိုင်း အားဆေးတွေ စားမိလို့ နေထိုင်မကောင်းတဲ့ ရက်နဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတယ်။

ရေစီးသံ တသွင်သွင်ကြားမှာ မေဝမ့်ရှူးက ရေကန်ဘောင်ပေါ် မှောက်ပြီး မီးရောင်အောက်မှာ စာတိုလေး တစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။

မနက်ဖြန် မနက်စောစော အိမ်စေတစ်ယောက်ကို မြို့တော်လွှတ်ပြီး နန်းတော်ထဲ ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။

148 04

ဒါမှ စိတ်အေးလက်အေး အိပ်လို့ရမှာ။

မေအိမ်တော် အိမ်စေလေး မြို့တော် သွားပို့ပြီး ပြန်လာတော့ မျှော်လင့်ထားတဲ့ နန်းတော်က စာ မပါလာဘဲ၊ အမတ်ချုပ်ယဲ့ဆီက စာတစ်စောင် ပါလာတယ်။

စာထဲမှာ ဆရာကြီးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ရေးထားတယ်။ မြောက်ပိုင်းဝေတိုင်းပြည် သံတမန်တွေ ရောက်လာတော့မှာမို့ ပြင်ဆင်စရာတွေ များလွန်းလို့ နန်းတွင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်တဲ့။ ဧကရာဇ် တစ်နေကုန် စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ နပန်းလုံးနေရတာကို မကြည့်ရက်လို့ တပည့်ကျော်ကို မြို့တော်ပြန်လာပြီး ကူညီပေးဖို့ လှမ်းခေါ်တာ။

“အမတ်ချုပ်ယဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ မြောက်ပိုင်းဝေတိုင်းပြည် သံတမန်အဖွဲ့ ရောက်ခါနီးပြီ တဲ့။ ဦးဆောင်လာတာက မင်းသားနဲ့ အမတ်ချုပ် တဲ့။ မြို့တော် လုံခြုံရေးကို ပြန်လည် ချထားရမယ် တဲ့။ ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်များလွန်းလို့ တပ်မှူးချီကိုတောင် မြို့တော် ကာကွယ်ရေးအတွက် လွှတ်ထားရတယ် တဲ့။ မေအမတ် မြို့တော် ပြန်လာနိုင်မယ် ဆိုရင် ဆရာကြီးကို အကြောင်းပြန်ပေးပါတဲ့”

မေဝမ့်ရှူးက ဆရာ့စာကို ကိုင်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။ အိမ်စေလေးကို မှာလိုက်၏။

“မင်း မနက်ဖြန် မြို့တော်ကို ပြန်သွားပြီး ဆရာကြီးကို ပြောလိုက်ပါ။ ငါ ဒီနှစ်ရက် နေထိုင်မကောင်း ဖြစ်နေလို့ (၃) ရက်နေမှ မြို့တော် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်လို့”

ဇွန်လ (၁၈) ရက်နေ့တွင် ကောင်းကင်၌ တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မနက်စောစော မိုးဖွဲဖွဲ ရွာသွန်းလေသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ပူပြင်းနေသော နွေရာသီ အပူရှိန်ကို အနည်းငယ် လျော့ပါးစေသည်။

မေအိမ်တော် မြင်းရထားသည် မိုးဖွဲဖွဲကြားတွင် စိုစွတ်သော တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း မောင်းနှင်လာပြီး မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ကျန်းထိုင် လမ်းမကြီးကို ဖြတ်သန်းစဉ် ပုံမှန် မောင်းနှင်လာသော မြင်းရထား ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ရှေ့ခုံတွင် လိုက်ပါလာသော ရှန်ယီချန်၏ အသံက လိုက်ကာအနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သခင်လေး... ရှေ့မှာ လမ်းပိတ်နေတယ်။ လူတွေ အများကြီးပဲ။ ရထား သွားလို့ မရတော့ဘူး”

မေဝမ့်ရှူး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှေ့မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ရှန်ယီချန် ရထားပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီး လူအုပ်ထဲ တိုးဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏကြာတော့ ပြန်ရောက်လာပြီး အံ့သြတကြီး ပြောပြလေသည်။

“ရှေ့မှာ စစ်ဘက်ရေးရာအမတ် လင်အမတ်ရဲ့ အိမ်လေ။ အိမ်ရှေ့မှာ လူတွေ အုံခဲနေတာပဲ။ လင်အမတ်က... မိုးရွာထဲမှာ အမေလုပ်သူက အိမ်ပေါ်က နှင်ချလိုက်သလိုပဲ”

နွေရာသီ မိုးဖွဲဖွဲအောက်တွင် လင်စစ်ရှီသည် အပြာရောင် ဝတ်စုံဟောင်းတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ဝက်ပွင့်နေသော လင်းအိမ်တော် တံခါးရှေ့ လှေကားထစ်အောက်တွင် ဒူးထောက်နေလေသည်။

ကျန်းထိုင် လမ်းမကြီးသည် နန်းတော်နှင့် အဓိကလမ်းမကြီး အနီးတွင် ရှိသဖြင့် ဤနေရာတွင် နေထိုင်သူများသည် မျိုးရိုးမြင့် အထက်တန်းလွှာများ သို့မဟုတ် နန်းတွင်း အရာရှိကြီးများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းထိုင်လမ်းရှိ လင်အိမ်တော်သည် ယခုနှစ် အစောပိုင်းတွင် ဧကရာဇ် ပေးသနားထားသော အိမ်သစ် ဖြစ်သည်။

လင်မိသားစု ပြောင်းလာတာ လပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ အခု ပြဿနာ တက်နေပြီ။

တစ်ဝက်ပွင့်နေသော တံခါးကြားမှ ကန့်လန့်ကာကို ကျော်ပြီး ကြည့်လိုက်လျှင် လင်သခင်မကြီးသည် ဂုဏ်ထူးဆောင် ဝတ်စုံအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြံဝင်းအလယ်တွင် မိုးမိခံကာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ တံခါးဝမှနေ၍ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေလေသည်။

“ငါ့သားက ဒီအမျိုးနိမ့်မိန်းကလေး အတွက်နဲ့ အိမ်ပေါ်က ဆင်းမယ်ပေါ့”

“ငါ အသက်ရှင်ရက်သားနဲ့... မင်းက... မင်းက အိမ်ခွဲနေချင်တယ်ပေါ့”

ဝိုင်းအုံကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံသံများကြားတွင် လင်စစ်ရှီသည် တည်ငြိမ်စွာ ဒူးထောက်လျက် ဖြေရှင်းချက် ပေးလေသည်။

“ဒီသားက အိမ်ထဲမှာ (၁၅) ရက်လောက် တံခါးပိတ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်တော့ သဘောပေါက် သွားပါပြီ”

“ကိုယ့်အိမ်တွင်းရေးတောင် မနိုင်နင်းဘဲနဲ့ တိုင်းပြည်အရေး ဘယ်လို လုပ်မလဲ”

148 05

“အိမ်တွင်းရေး မအေးချမ်းရင် တိုင်းသူပြည်သားတွေကို ဘယ်လိုလုပ် အေးချမ်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ”

“အမေ စိတ်လျှော့ပါလို့ သား ဒူးထောက် တောင်းပန်ပါတယ်။ သား အိမ်နောက်ဖေးက ကိုယ်လုပ်တော်တွေကို ရှင်းထုတ်လိုက်ပါပြီ။ နောက်နောင်လည်း ကိုယ်လုပ်တော် ထပ်မယူတော့ပါဘူး။ ဒီသား အမတ်ချုပ်ယဲ့ကို အတုယူပြီး ဒီတစ်သက် သားရဲ့ ဇနီးမယား တစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ ပေါင်းသင်းပါတော့မယ်။ ဒါမှ အိမ်တွင်းရေး အေးချမ်းပြီး တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနိုင်မှာပါ။ သေသည်အထိ တိုင်းပြည်တာဝန် ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်”

ဝိုင်းကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးထဲမှ ဟေးခနဲ ထောပနာပြုသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အထူးသဖြင့် လူငယ် ကျောင်းသားများက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်အားပေးကြသည်။ “ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”

လင်သခင်မကြီးက တံခါးဝမှနေ၍ ငိုယိုအော်ဟစ်လေသည်။ “ငါ့သားက မြေခွေးမ စုန်းပြုစားတာ ခံလိုက်ရပြီ။ ကိုယ်လုပ်တော် မယူဘူး ဆိုတော့၊ တကယ်လို့ အဲဒီအမျိုးနိမ့်မက သားမမွေးပေးနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ လင်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်က သူ့ဆီမှာ ပြတ်သွားတော့မှာလား”

လင်စစ်ရှီ ဘေးတွင် ဝမ်နျန်သည် ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက် ဖြစ်နေလေသည်။ မိုးရေထဲတွင် ပခုံးလေး တုန်ခါနေပြီး ငိုလဲကျသွားလေသည်။

လင်စစ်ရှီသည် ဝမ်နျန်ကို တွဲထူလိုက်ပြီး တံခါးဝရှိ မိခင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။ “ဒီသား ဒီနေ့ တခြားနေရာမှာ ခဏ သွားနေလိုက်ပါ့မယ်။ အမေ စိတ်ပြေတဲ့အချိန်ကျမှ သားနဲ့ ချွေးမ ပြန်လာပြီး အမေကို ပြုစုပါ့မယ်”

လင်မယားနှစ်ယောက်သည် လူအများရှေ့တွင် လင်သခင်မကြီးကို ဦးခိုက်ကန်တော့ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ သည်းထန်လာသော မိုးရေထဲတွင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တွဲထူပြီး မြင်းရထားပေါ် တက်လိုက်ကြသည်။ လူအုပ်ကြီးကို ခွဲပြီး လူစည်ကားရာ ကျန်းထိုင် လမ်းမကြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ယန်ရန်သည် ဒီတစ်ခေါက် မေဝမ့်ရှူးနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ရထားပေါ်မှနေ၍ လိုက်ကာကို မပြီး ပွဲအစအဆုံး ကြည့်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

“ပုံမှန်ဆို လင်အမတ်ရဲ့ သတင်းတွေက သိပ်မကောင်းဘူး။ ငယ်ချစ်ကို ဂုဏ်မတူဘဲ လက်ထပ်ယူပြီး (၂) (၃) နှစ်လောက် နေတော့ ပစ်ထားပြီး ကိုယ်လုပ်တော်တွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ယူတယ် ဆိုပြီး ပြောကြတာ”

သူမ မျက်ရည်စများကို သုတ်ရင်း ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလေသည်။ “အခုကြည့်ရတာ ကောလာဟလတွေက မှားနေတာပဲ။ သူ့အမေက အတင်းအကျပ် ကိုယ်လုပ်တော် ယူခိုင်းတာ နေမှာ။ လင်အမတ် စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ငယ်ချစ် ဇနီးမယား တစ်ယောက်တည်း ရှိပုံရတယ်။ အရင်က ကိုယ်လုပ်တော် ယူတာက မိဘစကား နားထောင်လို့ နေမှာ”

မေဝမ့်ရှူး ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ယန်ရန်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သရော်ပြုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ ခင်ပွန်း။ ကျွန်မ ပြောတာ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာစကို မလိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသော လင်းမိသားစု မြင်းရထားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဝိုင်းကြည့်နေသူများ၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများကို ကြားနေရသည်။

“ဒီနေ့ လင်းအိမ်တော် ရှေ့က ကိစ္စက လူအများကြီး ရှေ့မှာ ဖြစ်ပျက်သွားတာ။ ဒီတစ်သက် ဇနီးမယား တစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ ပေါင်းသင်းမယ် ဆိုတဲ့ စကားက မကြာခင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရာဇဝင်တွင်တော့မှာ။ ငါ တခြားစကားတွေ ပြောလိုက်ရင် အရသာ ပျက်သွားလိမ့်မယ်”

သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ လင်စစ်ရှီ ဆိုတဲ့လူက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ အရာရာကို တွက်ချက်တတ်တယ်။ သူ ဒီနေ့ လူတွေရှေ့မှာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ကပြလိုက်တာပဲ။ လူအများရှေ့မှာ သူ့အိမ်တွင်းရေးကို ရှင်းလင်းလိုက်တာ။ ငါ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျရင် သူ နန်းတော်ထဲ ဝင်ပြီး ဧကရာဇ်ကို တွေ့ခွင့်တောင်းလိမ့်မယ်။ အခု နန်းတွင်းမှာ လူလိုနေတဲ့အချိန် ဆိုတော့ (၂) ရက် (၃) ရက်လောက် နေရင် သူ ရာထူး ပြန်ရလိမ့်မယ်။ အိမ်တွင်းရေး အေးချမ်းသွားပြီ၊ တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါမယ် ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ လင်အမတ်က ရာထူးတက်ဖို့ လမ်းစ ပွင့်သွားပြီ”

ယန်ရန် အံ့သြလွန်း၍ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။

မျက်ရည်စများ ခြောက်သွေ့သွားသည်။

ခဏကြာတော့ ဒေါသထွက်လာလေသည်။ “ခုနက မိုးရေထဲမှာ မိန်းမကို ချစ်ပြတာတွေ၊ အမေကို ဝမ်းနည်းပက်လက် နှုတ်ဆက်တာတွေက အကုန် ဟန်ဆောင်တာတွေလား။ ဖလူး…”

148 06

မေဝမ့်ရှူး ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒီလောက်ကြီး စိတ်ဆိုးစရာ မလိုပါဘူး။ လုံးဝ သွေးအေးရက်စက်တဲ့လူ ဆိုတာ ရှားပါတယ်။ လင်အမတ်က လောကကြီးက ယောက်ျား အများစုလိုပါပဲ။ အရာရာကို တွက်ချက်တတ်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း သံယောဇဉ် အစစ်အမှန် နည်းနည်းတော့ ရှိပါတယ်”

အဝေးသို့ ရောက်သွားသော လင်းမိသားစု ရထားကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“သံယောဇဉ် ရှိတာက အစစ် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။ ဝမ်းနည်းပက်လက် ဖြစ်တာကတော့ အစစ် ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ဘေးလူတွေပဲလေ။ ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူ့ဘေးက တရားဝင် ဇနီးမယားက အဲဒီ သံယောဇဉ် အနည်းငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တစ်သက်လုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေသွားရမယ် ဆိုရင် သူ့အတွက် ကောင်းတာပါပဲ”

“သခင်” အရှေ့က ရထားမောင်းသူက မေးလိုက်သည်။ “လမ်းပိတ်နေတာ ရှင်းသွားပြီ။ ကျန်းထိုင် လမ်းမကြီးကို ဖြတ်ပြီး နန်းတော်ဘက် ဆက်သွားမလား”

မေဝမ့်ရှူး ခေါင်းအုံးကို မှီရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

မူလက မြို့တော် လာတာက ဆရာကြီးကို ကူညီဖို့။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ လင်အမတ်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို မြင်လိုက်ရတော့ နောက် (၂) ရက်လောက် နေရင် သူ ရာထူးပြန်ရပြီး ဆရာကြီးကို သွားကူညီတော့မှာပဲ။ ဒါဆို ငါ နန်းတော်ထဲ ဝင်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။

သူမ အသံမြှင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “နန်းတော်ဘက် မသွားတော့ဘူး။ မြို့အရှေ့ဘက် အိမ်ကို မောင်း”

“ဟုတ်ကဲ့!” ရထားမောင်းသူက ချက်ချင်း ကွေ့ပြီး မြို့အရှေ့ဘက် မေအိမ်တော်သို့ မောင်းနှင်သွားလေသည်။

“မြို့အရှေ့ဘက် အိမ်မှာ မွေးရပ်မြေက ပါလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်” ရှန်ယီချန်က အရှေ့မှ ပြောလေသည်။ “သခင်ကြီး ရောက်တဲ့နေ့က လှည်းပေါ်က ချပြီး ခြံဝင်းထဲ ပုံထားတာ။ ဘယ်သူမှ နေရာမချပေးတော့ အခုထိ အဲဒီအတိုင်း ရှိနေလောက်တယ်။ ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေ၊ ငါးတွေ၊ ဆိတ်တွေ... အသက်ရှင်သေးရဲ့လား မသိဘူး”

မေဝမ့်ရှူးက မေအိမ်တော်တွင် ဖြစ်ပျက်နေမည့် ရှုပ်ထွေးပွေလီသော မြင်ကွင်းကို စဉ်းစားမိပြီး ရယ်ချင်သွားလေသည်။

“ဒါဆို မင်းကို ဒုက္ခပေးရဦးမယ်။ ခြံဝင်းကို ပြန်ပြီး အဖေနဲ့ ချန်ပေါ်ကို သွားခေါ်ပေးပါ။ လူကြီးနှစ်ယောက် ရှိမှ ဖြစ်မယ်။ အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းပြီး အဲဒီသတ္တဝါတွေ အသက်ရှင်တုန်း နန်းတော်ထဲကို လက်ဆောင် ပို့လိုက်ရမယ်”

ညဘက် မီးထွန်းချိန်အထိ အလုပ်ရှုပ်နေကြလေသည်။ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းများကို ရွေးချယ်ပြီး နန်းတော်ထဲ ပို့လိုက်သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင် လက်ဆောင်စာရင်း ရေးမှတ်ပြီး အရေအတွက် စစ်ဆေးကာ ချန်ပေါ် ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါ ပို့ဆောင်စေသည်။ ဆူးဟွေ့ကျုံး လက်ထဲ အရောက် ပေးအပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

“နန်းတော်ထဲက စကားပါးတာ၊ စာပေးတာ ရှိလား” အိပ်ရာဝင်ခါနီးတွင် သူမ ယန်ရန်ကို မေးလိုက်သည်။

ယန်ရန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မရှိပါဘူး။ ချန်ပေါ်က နန်းတော်တံခါးဝမှာ ပစ္စည်းပို့ပြီး ပြန်လာတာ။ ဒီနေ့ ငါတို့ မြို့တော် ပြန်ရောက်တာကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ။ မေအိမ်တော် တံခါးဝမှာလည်း အခုထိ တိတ်ဆိတ်နေတုန်းပဲ”

မေဝမ့်ရှူး စဉ်းစားလိုက်သည်။ “မြောက်ပိုင်းဝေတိုင်းပြည် သံတမန်တွေ ရောက်ခါနီးပြီ ဆိုတော့ နန်းတော်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေမှာပါ”

သူမ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရေချိုးပြီး မီးအိမ်ကြီးကို ငြှိမ်းလိုက်သည်။ ဆီမီးခွက်လေး တစ်လုံးသာ ထွန်းပြီး ကုတင်ဘေးတွင် စာဖတ်နေလိုက်သည်။

စာမျက်နှာ အနည်းငယ် ဖတ်ပြီးသောအခါ အိပ်ချင်လာသဖြင့် အိပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ခြေသံများ ကြားလိုက်ရလေသည်။

ခြေသံက ရင်းနှီးနေသည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ ချန်ပေါ်၏ အသံသည် ခြံဝင်းတံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“သခင်လေး... မြန်မြန် ထပါဦး” ချန်ပေါ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလေသည်။ “သခင်လေးယွမ် ရောက်လာပြီ!”

မေဝမ့်ရှူး အံ့သြသွားပြီး ဝတ်ရုံခြုံကာ တံခါးဝသို့ ထွက်လာလေသည်။ “ဧကရာဇ်က ရုပ်ဖျက်ပြီး လာတာလား”

“မဟုတ်ဘူး” ချန်ပေါ်က ချွေးတွေ ပြန်နေသည်။ “နန်းတော်ထဲက လူကြီးမင်း လာတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ဖျက်ပြီး လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ရိုးရိုး ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတယ်။ နာမည်က ယွမ် လို့ ပြောတယ်။ ကိုယ်ရံတော်တွေ ဘာတွေလည်း တစ်ယောက်မှ မပါဘူး။ သူက သခင်လေးရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ ဆိုပြီး တစ်ယောက်တည်း တံခါးလာခေါက်တာ”

148 07

မေဝမ့်ရှူး စဉ်းစားလိုက်သည်။ ကိုယ်ရံတော် မပါ၊ နာမည် မပြော ဆိုတော့ တကယ့်ကို သာမန်လူလို လာတာပဲ။ တကယ်လို့ အမတ်တွေ သိသွားရင်တော့ စာတွေ တက်လာပြီး ကန့်ကွက်ကြဦးမှာ။

သူမ ဆံပင်ကို ဆံထိုးဖြင့် သေသပ်အောင် ထိုးပြီး ခြံဝင်းအပြင်သို့ ထွက်လာလိုက်သည်။

“လူက ဘယ်မှာလဲ။ ဧည့်ခန်းထဲ ခေါ်ထားပြီလား။ မုန့်တွေ ဘာတွေ ချပေးပြီးပြီလား”

ချန်ပေါ်က ချွေးတွေ သုတ်ရင်း ပြောလေသည်။ “ဧည့်ခန်းထဲ ခေါ်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး။ လူက တံခါးဝ ရောက်တာနဲ့ အိပ်ခါနီး လမ်းလျှောက်ထွက်နေတဲ့ သခင်ကြီးနဲ့ တန်းတိုးပါလေရော။ သခင်ကြီးက သူ့ကို ဘယ်သူမှန်း မသိဘူးလေ”

“နှစ်ယောက်သား ခြံဝင်းထဲမှာ ရပ်ပြီး စကားစမြည် ပြောနေကြတယ်။ စကားပြော အဆင်ပြေနေကြတယ်”

“ကျွန်တော်မျိုး ဘေးက နားထောင်နေတာ... သခင်ကြီးက စကားနည်းနည်း ပြောပြီးတာနဲ့ သူ့ကို စစ်မေးနေပြီ။ မိဘအကြောင်း၊ မွေးရပ်မြေအကြောင်း၊ အိမ်က လူဦးရေ၊ စေ့စပ်ထားတာ ရှိလား... အကုန် မေးနေတာ။ ကျွန်တော်မျိုး နားထောင်ရင်း နားထောင်ရင်းနဲ့ သခင်ကြီး မေးပုံမေးနည်းက...”

မေဝမ့်ရှူး ခေါင်းကိုက်သွားလေသည်။ “ချန်ပေါ်... ဆက်မပြောပါနဲ့တော့။ ငါ အခု သွားလိုက်မယ်”

*** ***