အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)

အခန်း။ ၁၃၁

"အတိအကျပဲ"

ယွီကျန့်မောက်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အခန်းထဲရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ အမူအရာများမှာ လေးနက်ကာ ခက်ထန်သွားကြသည်။ ခေတ္တမျှ မည်သူမျှ စကားမပြောနိုင်ကြပေ။

လီမိသားစု...

ကုယွမ် စဉ်းစားကြည့်လိုက်မိသည်။

လုမင်နှင့် အခြားသူများ ပြောနေကြသော လီမိသားစုဆိုသည်မှာ ချင်ကျိုးပြည်နယ်ရှိ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော ကျင့်ကြံသူ မိသားစုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့ထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်းက ထိုမိသားစုမှ လောကကို တုန်လှုပ်စေမည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်ခဲ့ခြင်းပင်။

သူ၏အမည်မှာ လီချန်ရှန်းပင်။

လီချန်ရှန်း မွေးဖွားသည့်နေ့တွင် ဆန်းကြယ်သော နိမိတ်များ ပေါ်ထွန်းခဲ့ကာ ကောင်းကင်ယံ၌ နီရဲနေသော နေမင်ဟကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ခရမ်းရောင် အရှိန်အဝါများမှာ ပေပေါင်း သုံးထောင်ခန့်အထိ ဖြာထွက်ခဲ့သည်ဟု ပြောကြသည်။

ထိုနိမိတ်ကြောင့် ဆေးဘုရင်တောင်တန်း၏ အကြီးအကဲချုပ်ကိုယ်တိုင် လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး လီချန်ရှန်းတွင် အလွန်ရှားပါးလှသော စစ်မှန်သော ယန်ဓာတ် ခန္ဓာရှိကြောင်း အတည်ပြုကာ သူ၏ တိုက်ရိုက်တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။

လီချန်ရှန်းသည်လည်း အကြီးအကဲချုပ်၏ မျှော်လင့်ချက်များကို အပျက်အစီးမရှိဘဲ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်မှာပင် သူသည် ရွှေအမြုတေကို ဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး သာမန်လူသားဘဝမှ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူဖော်ဆောင်ခဲ့သော ရွှေအမြုတေမှာ ပထမတန်းစား မူလဝိညာဉ် မျိုးစေ့အဆင့်ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြရာ သူသည် ယခုခေတ်၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာသလို ဆေးဘုရင်တောင်တန်း၏ ပထမဆုံးသော အမွေဆက်ခံသူစစ်စစ်လည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ့ကြောင့်ပင် ချင်ကျိုးပြည်နယ်အတွင်းရှိ လီမိသားစု၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် သြဇာအာဏာမှာ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ကုယွမ် စဉ်းစားမရသော အချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ လီချန်ရှန်းသည် ဆေးဘုရင်တောင်တန်းအတွင်းရှိ မိသားစုဂိုဏ်းစု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လော့ဂျစ်အရဆိုလျှင် လီမိသားစုမှ အခြားသူများ ဆေးဘုရင်တောင်တန်းသို့ ဝင်လိုပါက လီချန်ရှန်း၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း မိသားစုအုပ်စုထဲသို့သာ ဝင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

"လီမိသားစုမှာ လီချန်ရှန်း ရှိနေတာပဲ။ ဘာလို့ အခုမှ ဆရာကြီးဟယ်လင်ရဲ့ တပည့်အရွေးပွဲကို သီးသန့်လာရတာလဲ"

အခြားတစ်ဦးကလည်း ကုယွမ်ကဲ့သို့ပင် တွေးမိပုံရကာ ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။

"လီချန်ရှန်းက မိသားစုဂိုဏ်းစုရဲ့ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေချိန်မှာ ဆရာကြီးဟယ်လင်က ကျောင်းတော်ဂိုဏ်းစုက ဖြစ်နေတယ်။ ဒါက... ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိသလိုပဲနော်ဟုတ်တယ်မလား"

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒါဟာ မိသားစုဂိုဏ်းစုရဲ့ တစ်ခုခုကို ကြံစည်ထားတဲ့ အစီအစဉ်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

တစ်ဦးက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသော်လည်း မည်သူမျှ ဆက်၍ မဆွေးနွေးရဲကြတော့ပေ။

သူတို့သည် ဆေးဘုရင်တောင်တန်း၏ တပည့်များ မဟုတ်ကြသေးသော်လည်း ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ မိသားစုအုပ်စုနှင့် ကျောင်းတော်အုပ်စုတို့အကြား ပဋိပက္ခများကို အနည်းနှင့်အများ ကြားဖူးနားဝ ရှိကြသည်။

ထိုသို့သော ကိစ္စရပ်များမှာ သူတို့ကဲ့သို့ လူငယ်များ ဆွေးနွေးရမည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စကားဝိုင်းကို အခြားခေါင်းစဉ်များသို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။

...

စားသောက်ပြီးနောက် ကုယွမ်သည် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ရှရှို့ရွှယ်မှလွဲ၍ ကျန်သူများကမူ သူ့ကို အရေးတယူ မလုပ်ကြပေ။ ကုယွမ် ထွက်သွားပြီးနောက် ယွီကျန့်မောက်က ပြုံးလျက်

"မမလေးရှ... ဒီ ကုယွမ်ဆိုတဲ့လူက မွေးရာပါ ကိုယ်ခံပညာရှင် ဖြစ်လာတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ သူက ပါရမီရှိတာ မှန်ပေမဲ့ မမလေးက အခုလို အလေးပေး ဆက်ဆံရလောက်အောင် တကယ်ပဲ တန်ဖိုးရှိလို့လား"

သူ့ဘေးရှိ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း စနောက်လိုက်သည်။

"အစ်မရှို့ရွှယ်... အစ်မက ရှမိသားစုကလေ။ အစ်မတို့ မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးဆိုရင် ရွှေအမြုတေအဆင့်ကိုတောင် တက်လှမ်းတော့မှာ။ ဆေးဘုရင်တောင်တန်းမှာတောင် ဂုဏ်သိက္ခာကြီးတဲ့သူပဲ။ ဘာလို့ ဒီလူငယ်လေးကို အဲလောက် အလေးထားနေတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ်... အစ်မက ဒီလူချောလေးကို သဘောကျနေတာလား"

ထိုစကားကြောင့် လူအချို့က ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုကုက ကျွန်မရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ပါ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံတာက မှန်ကန်တဲ့အပြုအမူပဲ"

ရှရှို့ရွှယ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ရှင်တို့က အစ်ကိုကုရဲ့ နောက်ခံကြောင့် သူ့ကို အထင်သေးနေမယ်ဆိုရင်တော့ တကယ်ကို မှားသွားလိမ့်မယ်"

"ကျွန်မရဲ့ ဆရာတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်။ အစ်ကိုကုမှာ သံမဏိအရိုးနဲ့ နူးညံ့တဲ့အကြောဆိုတဲ့ ထိပ်တန်းပါရမီ ရှိနေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒါက ထိပ်တန်းအရိုးတည်ဆောက်ပုံတွေထဲမှာတောင် အဆင့်မြင့်တဲ့ အမျိုးအစားပဲ"

"သံမဏိအရိုးနဲ့ နူးညံ့တဲ့အကြော ဟုတ်လား"

အခြားသူများမှာ ထိုစကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး လုမင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒီလို ပါရမီမျိုးရှိရင်တော့ ဒီလူက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပါပဲ"

သို့သော် သူက စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးမှာ ပါရမီနဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံကပဲ အရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ခံနဲ့ မိသားစုကလည်း အညီအမျှ အရေးပါတယ်လေ။ သူ့ရဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဆေးဘုရင်တောင်တန်းကို ဝင်နိုင်ရင်တောင်မှ အနာဂတ်မှာ အဝေးကြီး ရောက်ဖို့ မလွယ်ဘူး"

သူ့ဘေးရှိ တစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလု ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့လို ချမ်းသာတဲ့ နောက်ခံကလာတဲ့သူတွေက ဆေးဘုရင်တောင်တန်းကို ဝင်တဲ့အခါ မိသားစုလူကြီးတွေရဲ့ ထောက်ပံ့မှု ပါလာတယ်။ နေ့စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကိုလည်း အသင့်ပြင်ပေးထားကြတယ်။ ဒါက ကျင့်ကြံခြင်းခရီးလမ်းကို ပိုပြီး ချောမွေ့စေတာပေါ့။ သာမန်နောက်ခံက တပည့်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေရဖို့ ကိုယ့်ဘာကိုယ် ရုန်းကန်ရလိမ့်မယ်။ ဒါက သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ကြန့်ကြာစေပြီး ခရီးလမ်းကို ပိုပြီး ခက်ခဲစေမှာပဲ"

အခြားသူများက ကုယွမ်ကို အရေးမပါသလို ဆက်လက် သဘောထားနေကြသည်ကို မြင်

သောအခါ ရှရှို့ရွှယ်က စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးခံစားလိုက်ရပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကုက ကိုယ်ခံပညာကို စတင်ကျင့်ကြံတာကနေ မွေးရာပါ ကိုယ်ခံပညာရှင် ဖြစ်လာဖို့ ဘယ်လောက်ကြာခဲ့လဲဆိုတာ ရှင်တို့ သိကြလား"

ရှရှို့ရွှယ်၏ ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သည့်အခါ တစ်ဦးက တစ်ခုခု မှားနေပြီကို ရိပ်မိသွားပြီး ဘေးရှိ အမျိုးသမီးက ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ ပြောချင်တာက ဒီကုယွမ်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျင့်ကြံလာတာ မဟုတ်ဘူးလို့လား ကိုယ်ခံပညာကို နောက်မှ စလိုက်တာလား"

"အတိအကျပဲ"

ရှရှို့ရွှယ်က ပြန်ဖြေလိုက်တော့သည်။

ရှရှို့ရွှယ်သည် သူမရှေ့ရှိလူအုပ်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကုက မနှစ်က ဆောင်းဦးအစမှာမှ ကိုယ်ခံပညာကို စတင်သင်ယူခဲ့တာ။ သုံးလအတွင်းမှာတင် မွေးရာပါ ကိုယ်ခံပညာရှင်အဆင့်ကို ရောက်သွားခဲ့တာပါ"

"အခုဆိုရင်တော့ သူဟာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးကြောခြင်းမှာ အောင်မြင်မှုရရှိပြီး သွေးလဲလှယ်ခြင်းအဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီလို့ ကျွန်မ ထင်မိတယ်..."

ရှရှို့ရွှယ်၏ စကားကြောင့် တစ်ခန်းလုံး ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အကာ အံ့အားသင့်နေကြရသည်။

"သုံးလ ဟုတ်လား အစ်မရှို့ရွှယ်... ကျွန်မတို့ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ဘေးရှိ လှပသောအမျိုးသမီးမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။ ရှရှို့ရွှယ်၏ ပြောကြားချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလွန်းနေသောကြောင့် သူမ သံသယဖြစ်သည်မှာလည်း အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

ကိုယ်ခံပညာရှင်ဖြစ်လာရန်နှင့် ထိုမှတစ်ဆင့် မွေးရာပါ ကိုယ်ခံပညာရှင်ဖြစ်လာရန်ဟူသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သို့ မဝင်ရောက်မီ အခြေခံအဆင့်များသာ ဖြစ်သော်လည်း အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။

သာမန်လူတစ်ဦးအတွက် သုံးလဟူသော အချိန်မှာ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ရန် အခြေခံချရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။

သာမန်လူဘဝမှ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း မွေးရာပါ ကိုယ်ခံပညာရှင်ဖြစ်လာသည်ဆိုလျှင် လီချန်ရှန်းကဲ့သို့သောသူဆိုပါက လူအချို့ ယုံကြည်ကောင်း ယုံကြည်နိုင်

လိမ့်မည်။

အကြောင်းမှာ စစ်မှန်သော ယန်ဓာတ် ခန္ဓာပိုင်ရှင်ဖြစ်သောကြောင့် မခန့်မှန်းနိုင်သောအစွမ်းအစများ ရှိနေနိုင်၍ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ကုယွမ်လို သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် ဒီလောက်မြန်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"မယုံဘူးဆိုရင်လည်း ရှင်တို့ဘာသာ စုံစမ်းကြည့်နိုင်ပါတယ်"

ရှရှို့ရွှယ်က ထပ်မံ၍ အကျယ်တဝင့် ရှင်းမပြတော့ပေ။ သို့သော် ထိုသို့ပြောလိုက်ခြင်းကြောင့်ပင် ကျန်ရှိနေသူများမှာ သူမ၏စကားကို ပို၍ ယုံကြည်သွားကြသည်။

"ငါ အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ... ပိုင်လျန်လို မြို့နယ်လေးမှာ ဒီလိုလူမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ..."

လုမင်သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုများကို ထိန်းချုပ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကုယွမ်အနေဖြင့် ဤမျှမြန်မြန် မွေးရာပါ ကိုယ်ခံပညာရှင်ဖြစ်လာသည်ဆိုပါက သူ၌ မည်သူမျှမသိသော ဖုံးကွယ်ထားသည့် ပါရမီတစ်ခုခု ရှိနေခြင်းပင်။

သို့မဟုတ်ပါကလည်း ရှေးလူကြီးသူမများထံမှ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အခွင့်အရေးတစ်ခုခု ရရှိခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းမှာ ဖုံးကွယ်ထားသည့် ပါရမီကြောင့်ဆိုလျှင် အမှန်တကယ်ပင် အလေးထားသင့်သောသူ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှေးလူကြီးသူမများ၏ အခွင့်အရေးကြောင့် မွေးရာပါ ကိုယ်ခံပညာရှင်ဖြစ်လာခဲ့သည်ဆိုလျှင်လည်း ၎င်းမှာ ကုယွမ်၏ ကံတရားနှင့် ကံကောင်းမှုမှာ မသေးလှကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ပါရမီမှာ အရေးကြီးသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ကံတရားနှင့် ကံကောင်းခြင်းတို့ကိုလည်း လျှော့တွက်၍ မရပေ။

ကံကောင်းသူအချို့မှာ ဈေးထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်ရတနာ အပိုင်းအစများကို တွေ့ရှိတတ်ကြသလို တောင်ကမ်းပါးမှ ပြုတ်ကျကာ ရှေးကျင့်ကြံသူများ၏ အမွေအနှစ်များ သို့မဟုတ် တန်ဖိုးရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို ရရှိတတ်ကြသည်။

ကုယွမ်မှာ မည်သို့သောအခြေအနေမျိုးပင် ဖြစ်ပါစေ သူ့ကို အထင်သေး၍ မရတော့သည်မှာ အမှန်ပင်။

အံ့အားသင့်ရုံသာမက အခြားသူများမှာလည်း စောစောက ကုယွမ်နှင့် စကားပြောဆိုကာ ရင်းနှီးမှု မရယူခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေကြသည်။

သူကဲ့သို့သောသူမျိုးသာ ဆေးဘုရင်တောင်တန်းသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ပါက ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးတွင် သေချာပေါက် အောင်မြင်လာပေလိမ့်မည်။

ဘေးရှိ လှပသောအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာပြီး ရှရှို့ရွှယ်အနားသို့ တိုးကပ်ကာ "အစ်မရှို့ရွှယ်... နောက်တစ်ခါကျရင် အဲဒီ အစ်ကိုကုနဲ့ ကျွန်မကို မိတ်ဆက်ပေးပါဦးနော်"

ရှရှို့ရွှယ်မှာ စိတ်ထဲမှသာ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ စောစောက ကုယွမ်အပေါ် ဤလူများ ဆက်ဆံခဲ့သည့်ပုံစံကို သူမ သတိထားမိသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ အစကတည်းက တက်တက်ကြွကြွနှင့် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံခဲ့ပါက ကုယွမ်နှင့် ပတ်သက်မှုတစ်ခုခု တည်ဆောက်နိုင်ကောင်း တည်ဆောက်နိုင်လိမ့်မည်။

"ကုယွမ်က ငတုံးမှမဟုတ်တာ... ဒီလူတွေရဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ အမူအရာတွေကို နောက်တစ်ကြိမ်မှာ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရိပ်မိမှာမဟုတ်ဘဲ နေမလဲ"

အခန်း။ ၁၃၂

နွေဦးရောက်အဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကုယွမ်သည် သူ၏ မူလရေစင်ချီစွမ်းအင်ကို အသာအယာ လှည့်ပတ်လိုက်ရာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရက်နံ့များမှာ ချီစွမ်းအင်နှင့်အတူ လေထဲ၌ ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျယ်သွားတော့သည်။

သူ ခံစားနေရသော အနည်းငယ် မူးနောက်နောက် ဖြစ်မှုမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မင်း... မင်း တော်တော် အရှက်မရှိတာပဲ ဒီပစ္စည်းက ငါကိုယ်တိုင် မြေကြီးထဲက တူးထုတ်ထားတာ သိသိသာသာကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် မင်းဟာ ဖြစ်သွားရတာလဲ"

"လျှောက်မပြောနဲ့ ဒါက ငါ့ပစ္စည်းဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ အခိုးခံလိုက်ရလို့ ဘယ်နား ပျောက်သွားပါလိမ့်လို့ စဉ်းစားနေတာ။ အခုတော့ မင်းလို သူခိုးလက်ထဲ ရောက်နေတာကိုး"

မူလက အိမ်သို့ ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ရှေ့နားတွင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်ကို ကုယွမ် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီမှန်း သိလိုက်သည်။

ကုယွမ်သည် ထိုလူအုပ်ထဲ ဝင်မရှုပ်ချင်သော်လည်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ သတ္တဝါငယ်လေး ရှောင်ချင်းက ခေါင်းလေးပြူထွက်လာကာ တကျိကျိမြည်လျက် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက ရေခဲပိုးစုန်းကြူးကို တွေ့ခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပင်။

အကယ်၍ ကုယွမ်ကသာ သူမခိုင်းဘဲ အပြင်မထွက်ရန် အထပ်ထပ် အမိန့်မပေးထားပါက ရှောင်ချင်းမှာ ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ချင်းကို ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားစေနိုင်သည့်အရာမှာ သာမန်မဟုတ်မှန်း ကုယွမ် သိလိုက်သည်။

သူသည် ရတနာရှာဖွေသည့် အစွမ်းကို အသုံးပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါ မြေကမ္ဘာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ သန့်စင်တောက်ပစွာဖြင့် နေမင်းအသေးစားလေးတစ်ခုအလား စူးရှတောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ တောက်ပမှုမှာ ယခင်က ချင်ဟုန်ရှောင်ထံမှ ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်မက်မွန်သီးထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေသည်။

"ဒီလောက် တောက်ပတဲ့ ဝိညာဉ်အလင်းမျိုး..."

ကုယွမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်ဝင်တစား တောက်ပလာပြီး သူသည် တကယ့်ရတနာတစ်ခုနှင့် တွေ့ပြီမှန်း သိလိုက်သည်။

လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ လူနှစ်ဦး ငြင်းခုံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ တစ်ဦးမှာ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ပုခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် မျက်ခုံးထူထူ မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် လူငယ်

တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်မှာ သန်မာထွားကြိုင်းသော်လည်း ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး ရိုးသားအေးဆေးသော အသွင်ရှိရာ ချမ်းသာသော မိသားစုမှ မဟုတ်မှန်း သိသာသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် မြေရောင်အလုံးအခဲတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏ ညိုဝါရောင်မှာ သာမန်ကျောက်ခဲကဲ့သို့ပင် ထင်ရသဖြင့် သာမန်လူများမှာ ထူးခြားမှုကို မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အခြားတစ်ဦးမှာမူ ခန့်ညားထည်ဝါသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သတ်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး ကြွယ်ဝပုံရသော်လည်း လူငယ်၏ လက်ထဲမှ ပစ္စည်းကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လောဘရိပ်များမှာ ဖုံးကွယ်မရအောင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ငါက သူခိုးမဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါ့ပစ္စည်းကို လိုချင်လို့ ငါ့ကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲနေတာ"

ထိုလူငယ်က ဒေါသကြောင့် မျက်နှာနီမြန်းကာ လည်ပင်းကြောများ ထောင်သည်အထိ အော်ဟစ်နေသည်။

ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် အမျိုးသားက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး "ဟေ့ကောင်... မင်းကြည့်စမ်း။ ငါ့ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေက မင်းအသက်ထက်တောင် တန်ဖိုးရှိသေးတယ်။ ငါက ပိုက်ဆံမရှားပါဘူး ဘာလို့ မင်းကို အကြောင်းမဲ့ စွပ်စွဲရမှာလဲ"

"ဒါ့အပြင် မင်းလက်ထဲက ကျောက်တုံးက ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျန်းမာစေတဲ့ ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးထားရတဲ့ ရတနာပဲ။ ငွေပြား တစ်ရာတောင် တန်တာ။ ငါက မင်းကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲတယ်ဆိုရင် မင်းလို လူဆင်းရဲတစ်ယောက်ဆီမှာ ဒီလို ရတနာမျိုး ဘယ်ကနေ ရောက်လာသလဲဆိုတာ ရှင်းပြနိုင်မလား"

"ကဲ... ငါက မင်းကို လုပ်ကြံပြောတယ်လို့ ထင်ရင်လည်း ဒီက လူအများကြီး ရှေ့မှာပဲ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းကြတာပေါ့"

ထိုသူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူအုပ်ထဲမှ လူအတော်များများက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြသည်။ သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူသည် ငွေကြေးချမ်းသာသူမှန်း သိသာလှရာ ရတနာအချို့ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။

လူအများစုမှာ ထိုသို့သာတွေးကြသည်။

"တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့... ဒီလူငယ်က ဆင်းရဲနွမ်းပါးပုံပေါက်နေတာ။ သူ့ဆီမှာ ဒီလောက်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းကောင်းမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနိုင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း... ဒီလောက် အရှိန်အဝါရှိတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ကတော့ အကြောင်းမဲ့သက်သက် လာနောက်နေမှာမဟုတ်ဘူး"

"ဒီကျောက်တုံးက ငါ့ဟာ အစစ်ကွ... မင်း... မင်း ငါ့ကို စွပ်စွဲနေတာ..."

ရိုးသားသော လူငယ်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး မည်သို့ ပြန်လည်ခုခံ ပြောဆိုရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် စကားမပြောတတ်သော်လည်း အူကြောင်ကြောင်တော့ မဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်လူမှာ သူ၏ ပစ္စည်းကို လိုချင်သဖြင့် မဟုတ်မတရား လုပ်ကြံနေမှန်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ထိုအမျိုးသား၏ စကားမှာ အပေါ်ယံတွင် ယုတ္တိရှိသယောင် ထင်ရသော်လည်း လူငယ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်းမဟုတ်မှန်း သိသာသည်။

ထို့ကြောင့် လူအချို့မှာ ထိုအမျိုးသား၏ ပရိယာယ်ကို ရိပ်မိကြသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအမျိုးသားမှာ အရှိန်အဝါရှိသည့်အပြင် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးမှန်း သိသာလှရာ သူစိမ်းတစ်ယောက်အတွက်နှင့် မည်သူကမှ ထိုသို့သောသူကို သွားရောက် ရန်မစလိုကြပေ။

ကုယွမ်သည် မူလက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အစီအစဉ်မရှိသော်လည်း ထိုရတနာကို သူကိုယ်တိုင် ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

နွေဦးရောက်အဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သော်လည်း ကုယွမ်သည် ထိုရိုးသားသောလူငယ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏အမူအရာမှာ ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားသည်။

ထို့နောက် သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် ပြတ်သားစွာပင် ရှေ့သို့တိုးကာ ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် အမျိုးသား၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက ပြုံးလျက်ပင် "မိတ်ဆွေ... အခုလို သာမန်လူတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေတာက နည်းနည်းတော့ ရိုင်းပျလွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အော်"

ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် အမျိုးသားသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကုယွမ်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ကုယွမ်သည် နောက်ခံတစ်ခုခုရှိပုံရသော်လည်း ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံထားသည့် အရိပ်အယောင်မှာမူ များစွာမတွေ့ရပေ။

"ဒါဆို မင်းက ဒီကိစ္စကို မကြည့်ရက်လို့ ဝင်ပါချင်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

သူက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ခြိမ်းခြောက်သည့် လေသံဖြင့် "ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို အကြံပေးပါရစေ။ တချို့ ပြဿနာတွေဆိုတာ တစ်ခါ ငြိတွယ်မိသွားရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်လောင်မြိုက်စေတတ်တယ်နော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုယွမ်သည် ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး

"မင်းက ဝတ်ကောင်းစားလှတွေ ဆင်မြန်းထားပေမဲ့ မင်းကိုယ်ပေါ်က ယုတ်မာတဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ သွေးညှီနံ့တွေကိုတော့ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ဘူးပဲ။ မင်းက တခြားသူတွေကို ကြံစည်ဒုက္ခပေးတာတွေ အတော်လေး လုပ်ခဲ့ပုံပဲ။ ဒါကြောင့် ငါလည်း ဘာမှအားမနာဘဲ မင်းကို ကိုင်တွယ်လို့ ရတာပေါ့..."

"မင်း..."

အန္တရာယ်ကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကုယွမ်က ပို၍ မြန်ဆန်လှသည်။

ဝှစ်

ကုယွမ်က လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက်သာ ထိုးညွှန်လိုက်သော်လည်း ဂွပ်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ထိုအမျိုးသား၏ ရင်ဘတ်မှာ ချိုင့်ဝင်သွားကာ သွေးများအန်လျက် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ တညီတညွတ်တည်း နောက်သို့ဆုတ်ကာ ဘေးလွတ်ရာသို့ အမြန်ရှောင်တိမ်းကြတော့သည်။

မကြာသေးမီက ပိုင်လျန်မြို့အတွင်း ကိုယ်ခံပညာရှင်များစွာ စုဝေးနေကြသဖြင့် ခဏခဏ ရန်ပွဲများ ဖြစ်ပွားတတ်ရာ လူများမှာလည်း အတွေ့အကြုံရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရန်မဖြစ်ခင်အထိ အဝေးကကြည့်ကြသော်လည်း တကယ်တိုက်ကြပြီဆိုလျှင်တော့ ဝေးဝေးက ရှောင်ကြသည်မှာ အကောင်းဆုံးပင်။

ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် အမျိုးသားမှာ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားပြီး သွေးများစွာ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူသည် ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်ထကာ ကုယွမ်ကို တစ်ချက်

ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောရဲဘဲ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

စိန်ခေါ်စကားတစ်ခွန်းပင် မဟရဲပေ။ သူကိုယ်တိုင်မှာ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်သူမှာ သူ ရန်စရမည့်သူ မဟုတ်မှန်း သိသာလှသည်။

ထိုသူ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ကုယွမ်က ထပ်မံ၍ အရေးမယူတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ပိုင်လျန်မြို့တွင် အနည်းငယ် လူသိများသူဖြစ်ရာ လမ်းပေါ်တွင် လူသတ်သည့်ကိစ္စမျိုးကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်လိုသည်။

သို့သော် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ရှောင်ချင်းမှာမူ မည်သည့်အချိန်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်မသိပေ။

"အစ်ကို... မဟုတ်ပါဘူး။ သူရဲကောင်းလေး... တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အစ်ကိုသာ မရှိရင် ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေ အဲဒီလူလက်ထဲ ပါသွားတော့မှာ"

ရိုးသားသော လူငယ်မှာ ကုယွမ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်နေခဲ့သည်။

ကုယွမ်က ပြုံးလျက် လက်အုပ်ချီနှုတ်ဆက်ကာ "ကျွန်တော့်နာမည်က ကုယွမ်ပါ။ ကုယွမ်လို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ မိတ်ဆွေရဲ့ နာမည်ကိုလည်း သိပါရစေဦး"

လူငယ်က သတိဝင်လာဟန်ဖြင့် "ကျွန်တော့်နာမည်က နွီယိုတပါ"

"ဩော်... အစ်ကိုနွီကိုး"

စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ကုယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လူအများမှာ အဝေးကနေ စပ်စုကြည့်နေကြဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ "ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မကောင်းဘူး။ တခြားတစ်နေရာသွားပြီး စကားပြောကြမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

နွီယိုတကလည်း သဘာဝကျစွာပင် သဘောတူလိုက်တော့သည်။