အခန်း ၁၁၂၈

အခန်း (၁၁၂၈) သေခန်းပြတ်ရန်သူ

"ငါ ရှင်းပြချက်တစ်ခု လိုချင်တယ်" နတ်ဆိုးဧကရာဇ်က ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

တိမ်တိုက်များ အုံ့မှိုင်းစွာလွင့်မျောနေပြီး အဆုံးအစမရှိကျယ်ပြန့်လှသော ဧရာမပုံရိပ်ကြီးကို နောက်ခံပြုကာ၊ သူ၏မီးခိုးရောင်အသားအရေက မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်နေပါသည်။

၎င်းက မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင်မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာသာငုံ့ကြည့်နေ၏။

သို့တိုင်အောင် ဘုန်းကြီးဟွေ့ကျင်းက သူ၏အရိုးများထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ခြေလက်များ တောင့်တင်းသွားပါသည်။

တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်ဟု လူသိများသော သတ္တဝါ၊ မဟာနတ်ဆိုးကြီးက မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ မူလနတ်ဆိုးများထဲမှ တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ရှေးခေတ်ကာလများမှစ၍ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ရေတွက်၍မရနိုင်သော ထူးချွန်သည့်ရွယ်တူများထက် အသက်ပိုရှည်ခဲ့ကာ၊ ၎င်း၏စွမ်းအားနှင့် ဂုဏ်သတင်းမှာ အနှိုင်းမဲ့ပင်။

ဘုန်းကြီးဟွေ့ကျင်းမဆိုထားနှင့် သူ၏ဆရာ ကိုယ်တိုင်ရှိနေမည်ဆိုလျှင်ပင် ရိုသေလေးစားစွာ စကားပြောဆိုရမည်မှာ အသေအချာပင်။

တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်က စုန့်ဖုန်းစီရင်စုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သောဖြစ်ရပ်ကို သိရှိထားကြောင်း ရှင်းလင်းလှပါသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီဘုန်းကြီးလေးကို ရှင်းပြခွင့်ပြုပါ။ဒီနေ့ကိစ္စက တကယ်ကို မတော်တဆဖြစ်သွားတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါဘူး..."

ဘုန်းကြီးဟွေ့ကျင်း စကားမဆုံးမီမှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံရှိ မဟာနတ်ဆိုးကြီးက နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့သောလှောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်သည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါတို့လို သီးသန့်နေထိုင်တဲ့လူအိုကြီးတွေက နတ်ဘုရားမင်းဆက်အတွင်းက ကိစ္စတွေကို မသိဘူးလို့ မင်း ဆိုလိုချင်တာလား။ မင်းတို့ရဲ့ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဗောဓိဂိုဏ်းက စစ်သူကြီးနန်ယန်ရှိနေတာကို မသိဘူးလို့ပြောချင်တာလား"

"တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ မသိခဲ့ပါဘူး" ဘုန်းကြီးဟွေ့ကျင်းက အလိုအလျောက်ဗြုန်းခနဲ ပြောလိုက်မိသော်လည်း၊စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချွေးများရွှဲနစ်စွာကျဆင်းလာ၏။

အဆင့်တူနတ်ဆိုးမသေမျိုး ရှစ်ကောင်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး၊ ပဉ္စမအဆင့် မဟာနတ်ဆိုး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ယောက်တည်း သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော သတ္တဝါတစ်ဦး ရှိနေခြင်းကို ဗောဓိဂိုဏ်းက မသိဘဲနေမည်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်လှပေ။

အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းအား သူလုံးဝကာကွယ်ပြောဆို၍ မရနိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်၏လှောင်ပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ၎င်း၏အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားခဲ့၏။

အသက်ရှူကြပ်လုမတတ် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ ဘုန်းကြီးဟွေ့ကျင်း၏ပုတီးစေ့များက ရုတ်တရက် ကွဲကြေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

သူ နောက်သို့ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ယိုင်ထွက်သွားပြီး၊ သူ၏မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပါသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ကျေးဇူးပြုပြီး ဒေါသကို လျှော့ပါ ဒီဘုန်းကြီး... ဒီဘုန်းကြီး..."

ဘုန်းကြီးဟွေ့ကျင်းက အလိုအလျောက်တုံ့ပြန်ကာ တစ်ချိန်က သူ၏ဂိုဏ်းတွင် ဂုဏ်ယူစရာ အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သော ကပ်ဘေး ၂၃၀၀ရှိသည့် သူ၏မဟာအသီးအပွင့်ကျင့်ကြံခြင်းကို ထုတ်လွတ်လိုက်ပါသည်။

သို့သော်၊ ဤမဟာနတ်ဆိုး ဧကရာဇ်၏ရှေ့မှောက်တွင်၊ အသက်ရှင်သန်လိုသောပြင်းပြသည့်ဆန္ဒက အလကားပင်။

"အရှင်မင်းကြီး၊လက်တစ်ထောင် ဗောဓိသတ္တက ဒီဘုန်းကြီးရဲ့ဆရာပါ၊ရတနာခုနစ်ပါးဗောဓိသတ္တက ကျွန်တော့်ရဲ့ဆရာ့ဆရာပါ"

ဘုန်းကြီးဟွေ့ကျင်းက အားကိုးရာများကို အသည်းအသန်စဉ်းစားရင်း၊ ဟင်းလျာများကို စာရင်းပြုစုနေသည့်အလား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ကပ်ဘေးသုံးထောင်ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အသီးအပွင့်ကိုရရှိထားပြီး ဗုဒ္ဓကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်ကို တက်လှမ်းဖို့သေချာနေတဲ့ ကျားနဂါးဖိနှိပ်ခြင်း မဟာအလင်းဘုရင်လည်း ရှိပါသေးတယ်..သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ဖအေမတူမအေကွဲညီအစ်ကိုလိုပါပဲ"

သူ တွေးတောနိုင်သမျှဆက်သွယ်မှု အားလုံးကို ပြောဆိုနေခြင်းက သူ မည်မျှထိတ်လန့်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပါသည်။

"..."

သူ၏သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရင်း၊တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်၏မျက်လုံးများက လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့်တောက်ပနေခဲ့၏။

ဝန်းရံနေသော တိမ်တိုက်များက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်စုစည်းလာပြီး ၎င်း၏ကြီးမားလှသော ပုံစံကိုဖြည်းညှင်းစွာဖုံးကွယ်သွားချိန်အထိ မဟာနတ်ဆိုးကြီးက မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှမပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

"မင်းတို့ဂိုဏ်းကို ဝင်သွားတဲ့ ငါ့ရဲ့စစ်သူကြီး ဘယ်မှာလဲ" တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။

"သူ... သူ..."

ဘုန်းကြီးဟွေ့ကျင်းက စကားပြောရန် ရုန်းကန်နေရပြီး၊ နှလုံးသားအသီးအပွင့်ကိုကျင့်ကြံခဲ့သော ဝံပုလွေနတ်ဆိုးမှာ သူ၏ဖအေမတူမအေကွဲ ညီအစ်ကို၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအကြောင်းကို တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်အား သူမည်သို့လုပ်၍ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရဲမည်နည်း။

ပိုမိုအလားအလာကောင်းသော လက်အောက်ခံ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသဖြင့်၊ သူ၏လက်အောက်ရှိ စစ်သူကြီးများသေဆုံးသွားခဲ့သည်ကိုပင် သူ၏ဆရာက မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှပြသခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

"ဟက်"

နောက်ဆုံးတွင် တိမ်တိုက်များက တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်၏မျက်လုံးများကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

လေထုထဲတွင် အေးစက်သော အသံတစ်သံသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

"ဒီသတင်းစကားကို ယူသွားလိုက်။ ဗောဓိဂိုဏ်းနဲ့ သဘောတူညီချက်က ဒီမှာတင်ပြီးဆုံးသွားပြီ။ နောက်တစ်ခါပြန်တွေ့ရင်၊သေခန်းပြတ် ရန်သူတွေအနေနဲ့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်က ယခုလက်ရှိတွင် အားနည်းနေသော်လည်း၊ဆုလာဘ်များသာ လုံလောက်မည်ဆိုပါက ဆုံးရှုံးမှုများကိုဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ဤနယ်မြေတွင် ပရမ်းပတာဖြစ်စေရန်ဟာကွက်တစ်ခုကို ထိုးဖောက်ပေးမည့် လမ်းစဉ်သုံးသွယ်အတွက် ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့အဖြစ် ဆက်လက်တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်သေး၏။

အကယ်၍ လောကကြီးကို အမှန်တကယ်ပြန်လည်ပုံဖော်ရန် အချိန်ရောက်လာမည်ဆိုလျှင်...

ဤအခွင့်အရေးကိုရယူခြင်းဖြင့်၊ အကယ်၍ သူက ဒုတိယအဆင့် သို့မဟုတ် အမြင့်ဆုံးသော ပထမအဆင့်သို့ပင် တက်လှမ်းနိုင်မည်ဆိုပါက၊ သူက မဟာနတ်ဆိုးကြီးဟူသော အမည်ခံကို စွန့်ပယ်ကာ မသေမျိုးခုံရုံးတွင် ဧကရာဇ်တစ်ပါးအဖြစ် ဘွဲ့အမည်ကိုလက်ခံရယူနိုင်ပြီး၊ အမြင့်ဆုံးသော အထွတ်အထိပ်သို့တက်လှမ်းရောက်ရှိနိုင်ပါသည်။

ဤသည်မှာ သူနတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာရခြင်း၏အကြောင်းရင်းပင်။

သို့သော် မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ဧရာမ သက်ရှိကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်က အထက်စီးဆန်ပြီးကြီးမြတ်လှသော နတ်ဘုရားများနှင့် မသေမျိုးများက ၎င်းအားကစားစရာအရုပ်တစ်ခုသက်သက်အဖြစ် ဆက်ဆံခြင်းကို သည်းခံမည် မဟုတ်ချေ။

ဘုန်းကြီးဟွေ့ကျင်းက တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မြိုချလိုက်ပြီး၊ကောင်းကင်ယံသို့ ဗလာကျင်းစွာစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

တစ်ဖက်လူ အမှန်တကယ် ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါမှသာ၊ သူအရုပ်ကြိုးပြတ်လဲကျသွားကာ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူလိုပ်၏။

မဟာနတ်ဆိုး သုံးကောင်ကို သူတို့၏သီးသန့်နေထိုင်ခြင်းမှထွက်ခွာလာရန် ဖျောင်းဖျရခြင်းမှာ အတော်လေး ခက်ခဲခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့၏အင်အားနှင့်အတူ၊ ဗောဓိဂိုဏ်းနှင့် မသေမျိုးသုံးပါးတို့ပါ ပူးပေါင်းလိုက်မည်ဆိုပါက မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးကို မတည်မငြိမ်ဖြစ်စေရန်မှာ လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့၏။

ယခုအခါ ဤမဟာနတ်ဆိုးကြီးများက လမ်းစဉ်သုံးသွယ်အတွက် အားထုတ်ရန်ဆန္ဒမရှိကြတော့ဘဲ၊ နောက်ပိုင်းမှသာ အကျိုးအမြတ်များကိုရိတ်သိမ်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြမည် ဖြစ်ရာ၊ ခက်ခဲပြီး အန္တရာယ်များသော အလုပ်များက သူနှင့်သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တပည့်များ၏ပခုံးပေါ်သို့ မလွဲမသွေ ကျရောက်လာခဲ့လေပြီ။

တစ်ချိန်က ပြီးပြည့်စုံခဲ့သော အစီအစဉ်က ယခုအခါမမျှော်လင့်ထားသော နန်းတွင်းအရာရှိ တစ်ဦးကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပါသည်။

ဘုန်းကြီးဟွေ့ကျင်းက ခြေလှမ်းများယိမ်းယိုင်ကာလေးလံသောစိတ်ဖြင့် သူ၏ဆရာထံသို့ သတင်းပို့ရန်ပြန်သွားရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

စုန့်ဖုန်းစီရင်စု၌..

ဟုန်ကျင်းက အရှေ့မှအမျိုးသမီးနောက်သို့ အနည်းငယ်ကူကယ်ရာမဲ့စွာလိုက်ပါသွားသည်။ "စီနီယာအစ်မ၊ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ၊ပြန်ဖို့ အချိန်မရောက်သေးဘူးလား"

ဤမျှအရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်ကို သေချာပေါက် သူတို့၏ဆရာထံသို့ ဦးစွာ သတင်းပို့ရန် လိုအပ်သော်လည်း၊ သူ၏စီနီယာအစ်မမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံစိုက်နေပုံရပြီး၊စစ်သူကြီးနန်ယန်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ရည်ရွယ်နေ၏။

"အင်ပါယာခုံရုံးက ငါတို့ကို သူနဲ့ပေးတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ထျန်းတုန်းနတ်သမီးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီးဖြည်းညှင်းစွာလှည့်ကြည့်လာပါသည်။

စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ သူ၏စီနီယာအစ်မ၏အပြုံးက ထင်ရသလောက်မရိုးရှင်းဘဲဖုံးကွယ်ထားသော အဓိပ္ပါယ်များဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ဟုန်ကျင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

သူတုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့... ကပ်ဘေးတွေကြောင့်လေ..."

မေးခွန်းက အဓိပ္ပါယ်မဲ့နေပုံပင်။ ဤမျှစွမ်းအားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကိုဖုံးကွယ်ထားခြင်းမှာ ဤမသေမျိုးဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင်များကဲ့သို့သော သူများကိုရင်ဆိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းပင်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်၊ ကျောက်စိမ်းရေကန်မသေမျိုးဂိုဏ်းအနေဖြင့် သူ့ထံသို့ မည်သို့လုပ်၍ အလွာ်တကူနီးကပ်စွာချဉ်းကပ်နိုင်ပါမည်နည်း။