အခန်း (၈၇၈)

Vol. 63 Ch. 878

အခန်း ၈၇၈ အကြွင်းအကျန်များ

စုမင်သည် ကျင့်ကြံရာ အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်မှာ ၁၇ ရက် တိတိ ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခန်းသည် မြေပြင်ပေါ်၌ တည်ရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ ယုမိသားစု၏ မြင့်မားလှသော မျှော်စင်များအောက်ရှိ ဧရာမ မြေအောက်နန်းတော်ကြီး အတွင်း၌ တည်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမြေအောက်နန်းတော်ကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီကပင် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ယုမိသားစု၏ အလုံခြုံဆုံးနှင့် အလျှို့ဝှက်ဆုံးသော နေရာတစ်နေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်၌ စုမင်ရှိရာ လျှို့ဝှက်အခန်း၏ အပြင်ဘက် မြေအောက်နန်းတော်၏ နက်ရှိုင်းရာအရပ်တွင် ပေအမြင့် ရာချီရှိသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကျောက်တံခါးကြီး နှစ်ချပ်မှာ တစ်ချပ်နှင့်တစ်ချပ် စိစပ်လျက် ရှိနေ၏။

တံခါးပေါ်တွင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော မန္တန်အမှတ်အသားများစွာ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့သည် မှေးမှိန်လိုက်၊ လင်းလက်လိုက် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားလှိုင်းများ ဖြာထွက်နေတော့သည်။ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ကမ္ဘာမြေပြင်နယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင် ထိုတံခါးကို အချိန်တိုအတွင်း ပျက်စီးအောင် ပြုလုပ်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေမည်။

အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦးမှာ ထိုတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူ များကဲ့သို့ ရိုသေစွာ ထိုင်လျက် ကျင့်ကြံနေကြသည်။ ယုမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးအပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ အကြွင်းမဲ့ ကြည်ညိုမှုများက ဘိုးဘေးကြီးအား ကာကွယ်ရန်အတွက် သူတို့၏ အသက်ကိုပင် စတေးရန် ဝန်မလေးကြချေ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤအချိန်တွင် အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားမည်ဆိုပါက ထိုသူသည် အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦး၏ အရူးအမူး တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေမည်။

ယုရိုသည်လည်း အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦး ဝန်းရံထားသော စက်ဝိုင်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားလျက် ရှိနေကာ ပုပ်ပွဆွေးမြည့်နေသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည့် အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦးနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေလေသည်။ သူမ၏ အလှတရားမှာလည်း ထိုဆန်းကြယ်ပြီး မှောင်မိုက်လှသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝပင် လိုက်ဖက်မှု မရှိချေ။

"ဘိုးဘေးကြီး အခန်းထဲဝင်သွားတာ ၁၇ ရက် တောင် ရှိပြီ။ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေတာလား" ၁၇ ရက်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင် အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦးအနက် တစ်ဦးမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုမင်သည် အခန်းထဲ မဝင်မီက ရက်အနည်းငယ်သာ ကြာမည်ဟု ပြောခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"တိတ်စမ်း။ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က အတိုင်းအဆမရှိ မြင့်မားတာပဲ။ ဘာကိစ္စ တစ်ခုခု ဖြစ်ရမှာလဲ။ ဒါဟာ ဘိုးဘေးကြီးက တမန်တော်ရဲ့ သက်စောင့်အားတွေကို စုပ်ယူနေတာ သေချာတယ်။ ဒါမှလည်း ခန္ဓာကိုယ်သစ်ကို ပိုပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပေါ့" အနားရှိ အခြားတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြောလိုက်သူမှာ အဆင့်အတန်း အနည်းငယ် ပိုမြင့်ပုံရသဖြင့် စိုးရိမ်နေသော အဘိုးအိုမှာ ခေါင်းငုံ့သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ဆက်မပြောရဲတော့ချေ။

"ဒါလည်း ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပေါ့" ဘေးနားရှိ အရိုးပေါ် အရေတင်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးထံမှ အိုမင်းလှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားမိဘူးလား။ ဘိုးဘေးကြီးအနေနဲ့ တမန်တော်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားရာမှာ ရှုံးနိမ့်သွားတာမျိုးရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"

"မဖြစ်နိုင်တာ။ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့ နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ ပြင်ဆင်လာခဲ့တာတွေကို ကြည့်ရင် သူ ရှုံးနိမ့်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဟုတ်တယ်။ သတ္တမမြောက် အဘိုးအို ပြောတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ တကယ်လို့... သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရင်ရော"

"တကယ်လို့ သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တယ်ဆိုရင်တော့... အခုနက ငါတို့ရှေ့မှာ ပေါ်လာတဲ့သူဟာ ဘိုးဘေးကြီး မဟုတ်ဘဲ တမန်တော်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦး၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာပြီး သူတို့၏ စိတ်အာရုံချင်း ဆက်သွယ်ကာ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။

ယုရို တစ်ဦးတည်းသာ အဝေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး သူတို့၏ စကားများကို နားထောင်ခြင်း မရှိပေ။

သူတို့၏ ရှည်လျားလှသော စောင့်ဆိုင်းမှုအတွင်း သံသယများနှင့် ထင်မြင်ချက်များ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် သုံးရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။

စုမင် အခန်းထဲဝင်သွားသည်မှာ ရက်ပေါင်း ၂၀ တိတိ ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့တွင် မြေအောက်နန်းတော်၏ အပြင်ဘက် ကမ္ဘာကြီး၌ နေဝင်ချိန် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ နူးညံ့သော လေပြေညင်းသည် သစ်ပင်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ တိုက်ခတ်နေသည်။ ထိုအခိုက်၌ပင် မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ထိုအသံကြောင့် အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦးမှာ ခေါင်းများကို ချက်ချင်း မော့လိုက်ကြပြီး အခန်းတံခါးဝသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လိုက်ကြလေသည်။

ထိုပေါက်ကွဲသံမှာ အခန်းတံခါးဝထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အတွင်းဘက်မှ တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သော အသံပင် ဖြစ်၏။ ပေါက်ကွဲသံများမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်နှင့်အမျှ တံခါးချပ်ကြီးများမှာ ပွင့်ဟလာပြီး ကြားထဲတွင် အက်ကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုအက်ကြောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာ၏။ ခဏအကြာတွင် တံခါးကြီးမှာ လုံးဝ ပွင့်သွားသောအခါ အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦးမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲရှိ သံသယများကို မေ့ပျောက်လိုက်ကြပြီး ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်ကြလေသည်။

"ဘိုးဘေးကြီးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ကျောက်တံခါးကြီးမှာ အသံကြီးနှင့်အတူ လုံးဝ ပွင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အခန်းအတွင်း၌ မှောင်မိုက်နေ၏။ မြေအောက်နန်းတော်ရှိ ဖယောင်းတိုင် မီးစိမ်းများမှာ အခန်းအတွင်းရှိ အမှောင်ထုထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လိုသကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း တံခါးဝ၌ပင် တားဆီးခံထားရသည်။ အခန်းအတွင်းသို့ မည်သည့် အလင်းရောင်မျှ မဝင်ရောက်နိုင်အောင် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ပင်။

ခြေသံများမှာ အမှောင်ထုအတွင်းမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထိုခြေသံများမှာ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းလာသော အသံမျိုး ဖြစ်သည်။ အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ် အကြာတွင် စုမင်၏ ပုံရိပ်မှာ ကျောက်ခန်းအတွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး လူတို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခြင်း မရှိတော့ချေ။

သူသည် အမှောင်ထုအတွင်း၌ ရပ်နေ၏။ သူနှင့် တစ်လှမ်းအကွာရှိ မှေးမှိန်သော မီးစိမ်းရောင်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ထို့ကြောင့် စုမင်သည် အပြင်ဘက်ရှိ နယ်မြေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ လူများမှာမူ သူ့အား ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

စုမင်သည် အဘိုးအိုများ၏ စကားကို ပြန်လည် မထူးချေ။ သူသည် အမှောင်ထဲတွင် ရပ်လျက် လူတိုင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးသည် သေမင်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အသက်ရှူသံများပင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ လေထုအတွင်း၌ အလွန်ပင် ဖိအားပေးလှသော ခံစားချက်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။ အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦးမှာ ဤအချက်ကို အလွန်ပင် ထင်ရှားစွာ ခံစားမိနေကြ၏။ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်ထားကြပြီး ခေါင်းမော့ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြချေ။ သို့သော် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချွေးပေါက်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အမွေးအမျှင်များ ထောင်ထလာသည်ကို သူတို့ ခံစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ လူတစ်ဦးသည် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဖြစ်ပေါ်တတ်သော ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ ခေါင်းမော့မကြည့်သောကြောင့်ပင် သူတို့၏အတွင်းရှိ ခံစားချက်မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့သည်။ အခန်းအတွင်းမှ အလွန်တရာ ယုတ်မာညစ်ထေးသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်ကို သူတို့ ခံစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ ပြင်းထန်သောအရှိန်အဝါနှင့် နူးညံ့သောအရှိန်အဝါတို့ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားခြင်းမှ ပေါ်ထွက်လာသော အရှိန်အဝါပင် ဖြစ်၏။

ထိုအရှိန်အဝါမှာ အမြဲမပြတ် ပြောင်းလဲနေသဖြင့် မည်သူမျှ ရှင်းလင်းစွာ သဘောမပေါက်နိုင်ကြချေ။ ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါအား ထုတ်ဖော်လိုက်သောအခါ သက်ရှိအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး နူးညံ့သော အရှိန်အဝါအား ထုတ်ဖော်လိုက်သောအခါတွင်မူ စေးကပ်သော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေကာ လူတစ်ဦးသည် နွံထဲသို့ ကျရောက်သွားသဖြင့် ပြန်လည် ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦးမှာ သူတို့၏ ခန့်မှန်းချက်များကို မသေချာတော့ဘဲ အမှန်တရားအား ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

ထိုလူ တစ်ဆယ့်သုံးဦးမှာ ထိတ်လန့်နေကြသော်လည်း ယုရိုမှာမူ ဘေးနားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် ၎င်းမှာ အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်သာ ဖြစ်၏။ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူမသည်လည်း အနည်းငယ် တုန်ရင်နေသော်လည်း ထိုတုန်ရင်မှုမှာ သိသာခြင်း မရှိချေ။

အသက်ရှိုက်စာ ဆယ်ကြိမ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်မှသာ ထိုအရှိန်အဝါမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦးမှာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည့် တစ်ခဏ၌ပင် စုမင်သည် နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်ပြီး အမှောင်ထုအတွင်းမှ အလင်းရောင်ရှိရာသို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှည်လျားသော ဆံပင် မီးခိုးရောင်များ၊ ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံဖြူကြီးနှင့် ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်လောက်သော သူ၏ ချောမွေ့လှသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် အတိုင်းအဆမရှိသော ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ရှိနေလေသည်။ ထိုရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များမှာ သူနှင့် သက်ဆိုင်ပုံမရသော်လည်း အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ယာယီအားဖြင့် ကပ်ငြိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထုတ်ဖော်ထားခြင်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ လူတစ်ဦးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ရှင်သန်ခဲ့ခြင်း မရှိဘဲနှင့်လည်းကောင်း လောကကြီး၏ ပုံရိပ်ယောင်အားလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်ရခြင်း မရှိဘဲနှင့်လည်းကောင်း ဤကဲ့သို့သော အငွေ့အသက်မျိုးမှာ ပေါ်ထွက်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထိုရှေးဟောင်း အရှိန်အဝါကြောင့်ပင် အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦး၏ နှလုံးသားများမှာ တုန်ခါသွားရ၏။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အိုမင်းရင့်ရော်မှုများမှာ စုမင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ၏ ရှေ့တွင်မူ အလွန်ပင် သေးသိမ်လှပေသည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့သည် အဘိုးအိုဟုပင် အခေါ်ခံထိုက်သည့် အဆင့်၌ မရှိတော့ချေ။

အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦး၏ စိတ်နှလုံးများ တုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင် စုမင်သည် သူတို့ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နွံအိုင်အတွင်းရှိ ရေပြင်ကဲ့သို့ လုံးဝပင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က အနီးကပ် ကြည့်ရှုမည်ဆိုပါက ချက်ချင်းပင် ထိုမျက်ဝန်းများ အတွင်း၌ လမ်းပျောက်သွားပေမည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ နက်နဲလှသော အမူအရာမှာ အတွင်းဘက်သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝှက်ဖုံးနေပြီး အခြားသူများကို သူ့အပေါ် ယုံကြည်လာအောင် တွန်းအားပေးနေသည့် အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ပင် ပါဝင်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ ဤအကြည့်အောက်တွင် စုမင်ပြောသမျှ အရာအားလုံးကို ယုံကြည်ထိုက်သည်ဟု ထင်မြင်ရစေသည်။

ဤသည်မှာ ယုံကြည်နေသရွေ့ တည်ရှိနေမည့် စွမ်းအားပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ စုမင်အနေဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ တံခါးသုံးပေါက်ထံမှ ရရှိခဲ့သော ဉာဏ်အလင်းပင် ဖြစ်၏။ သူသည် ထိုဉာဏ်အလင်းကို သူ၏ နေ၊ လနှင့် ကြယ်တာရာ ပုံရိပ်ယောင်များဖြင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုနတ်ဘုရား စွမ်းရည်သည် သူ၏ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များ အားလုံးအနက် အားအကောင်းဆုံးနှင့် အဆန်းကြယ်ဆုံးသော စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူသာ ၎င်းကို အသုံးပြုလိုက်မည်ဆိုပါက ရာသီဥတုမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကမ္ဘာကြီးမှာလည်း အလင်းရောင် ကင်းမဲ့သွားပေမည်။

"မင်းတို့ ငါ့ကို ယုံကြည်လား" စုမင်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။ သူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်ကြီးထံမှ ပြန်လည် နိုးထလာစပင် ရှိသေးသဖြင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ကျန်ရှိနေသေးသလို ဆံပင်ဖြူနှင့် လူ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း သူ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ထိုလူသည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ဝမ်းနည်းမှုများမှာပင် စုမင်၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း ကျန်ရှိနေသေးလေသည်။

ထိုရှေးဟောင်း အရှိန်အဝါ၊ ထိုပုံရိပ်၊ ထိုဝမ်းနည်းမှုများနှင့် စုမင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကျန်ရှိနေသော အရာအားလုံးမှာ သူ မေးခွန်းမေးလိုက်သည့် တစ်ခဏ၌ပင် သူ့အတွင်းမှ မမြင်ရသော နည်းလမ်းဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုအရှိန်အဝါကြောင့်ပင် မြေအောက်နန်းတော် အတွင်းရှိ လေထုမှာ တွန့်လိမ်သွားပြီး လှိုင်းတွန့်များမှာ ထိုနယ်မြေတစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် မြေအောက်နန်းတော် တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

သူ့အသံအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေ၏။ ၎င်းသည် လေထုအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့်အမျှ ထိုနေရာရှိ ဖယောင်းတိုင် မီးစိမ်းများမှာပင် အကြိမ်အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းသွားရလေသည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုခဏအတွင်း စုမင်၏ ရုပ်သွင်မှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး အခြားသူများကို ဝေဝါးသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။ သူသည် ထိုခဏ၌ ဆံပင်ဖြူနှင့် လူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးနေစဉ်မှာပင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဤသည်မှာ စုမင်၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအား မဟုတ်ဘဲ သူ နားလည်အောင် ကြိုးစားစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော စွမ်းအား၏ အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်ပေသည်။ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ၎င်းမှာ စုမင်အနေဖြင့် ထိုဆံပင်ဖြူနှင့် လူ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်၏။ ထိုလူသည် သူ ချန်ထားခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော နတ်ဘုရား စွမ်းရည်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူ၏ စွမ်းအားကို ဤကဲ့သို့ ခေတ္တမျှ ငှားရမ်းအသုံးပြုနိုင်ခြင်းမှာ ဤအခိုက်အတန့်၌ စုမင်အတွက်သာ ဖြစ်နိုင်ပေမည်။ သူသည် ထိုစကားစုထံမှ နောက်ထပ် ဉာဏ်အလင်း ရရှိရန် ကြိုးစားမည်ဆိုလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် ထိုစကားစုကို နားလည်အောင် ပြုလုပ်သည့် ဖြစ်စဉ်အား ပြီးမြောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ တံခါးသုံးပေါက်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းနှင့် သက်ဆိုင်သော အချိန်ကာလဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စုမင်အနေဖြင့် ၎င်းကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားခြင်း မရှိပါက သူ၏ ဤနတ်ဘုရား စွမ်းရည်မှာ ယခုအခိုက်အတန့်၌ အားအကောင်းဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများမှာ ကမ္ဘာ့မြေပြင် နယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသော အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦးစလုံး၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ ထိုအသံများအကြားတွင် စုမင်၏ အသံမှာ သူတို့၏ နားထဲသို့သာမက သူတို့၏ စိတ်အာရုံနှင့် ဝိညာဉ်များအတွင်းသို့ပါ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ထိုအသံအတွင်း၌ အရှင်သခင်တစ်ဦး၏ လေသံ ပါဝင်နေပြီး သူ၏ စကားများအား မည်သည့် သံသယနှင့် ခုခံမှုကိုမျှ ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသလို လောကကြီးကပင် ဦးညွှတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး စကြဝဠာကြီးကပင် ခေါင်းငုံ့ရမည်ဖြစ်သော မာန်မာနမျိုးလည်း ပါဝင်နေလေသည်။ အကယ်၍ မည်သည့် သက်ရှိမျိုးမဆို သူ့ကို မနာခံပါက ထိုသူသည် မည်မျှပင် မြင့်မားသော ကျင့်စဉ်အဆင့်အား ပိုင်ဆိုင်ထားပါစေ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေမည်။

ပေါက်ကွဲသံကြီးမှာ အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦး၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် သွေးတစ်လုတ်စီ အန်လိုက်ကြရပြီး သူတို့၏ မျက်လုံး၊ ပါးစပ်၊ နှာခေါင်းနှင့် နားများအတွင်းမှ သွေးများ စီးကျလာတော့သည်။ သူတို့သည် နောက်သို့ ယိုင်နဲ့စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြရပြီး ပေပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှသာ ရပ်တန့်သွားကြတော့သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော်နေပြီး ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌မူ မီးတောက်တစ်စ ကိန်းအောင်းနေလေသည်။

၎င်းမှာ ခရမ်းရောင် မီးတောက်တစ်စ ဖြစ်သည်။ ထိုမီးတောက်မှာ သူတို့ ယုမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးအပေါ် ထားရှိခဲ့သော ကြည်ညိုမှုများထက်ပင် ပိုမို၍ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေတော့သည်။

ယုရိုသည်လည်း စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထိုအရှိန်အဝါ အကြွင်းအကျန်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသောအခါ သွေးတစ်လုတ် အန်လိုက်ရပြီး နောက်သို့ အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ ခန့်ညားမှုများလည်း ပျက်ပြယ်သွားကာ ထိုခဏ၌ သူမ၏ စိတ်အာရုံအတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆန္ဒတစ်ခုတည်းသာလျှင် သူမ၏ ခေါင်းထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ စုမင်ကို နာခံရန် သူမကို တွန်းအားပေးနေသော ဆန္ဒပင် ဖြစ်၏။

ထိုခရမ်းရောင် မီးတောက်မှာပင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်!

"ကျွန်မ အရှင့်ကို ယုံကြည်ပါတယ်..." ယုရို၏ အသက်ရှူသံများမှာ မြန်လာ၏။ သူမက ထိုစကားများကို တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သောအခါ အဘိုးအို တစ်ဆယ့်သုံးဦးမှာလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဟောက်လိုက်ကြလေသည်။

"ကျွန်တော် အရှင့်ကို ယုံကြည်ပါတယ်"

အသံ တစ်ဆယ့်သုံးသံမှာ လေထုအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မြေအောက်နန်းတော် တစ်ဆောင်လုံး၌ အဆုံးမရှိသော ပဲ့တင်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် အပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ မြေအောက်နန်းတော်ကြီး တစ်ဆောင်လုံး တုန်ခါနေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်မှားရလေသည်။

သူတို့ ထိုစကားများကို ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် စုမင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများအား ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်၏။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှေးဟောင်း အရှိန်အဝါ အကြွင်းအကျန်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဝေဝါးနေခြင်း မရှိတော့ချေ။

'မင်းရဲ့ စွမ်းအားကတော့ အခြားသူတွေကို မင်းကို ယုံကြည်လာအောင်နဲ့ စိတ်နှလုံးထဲကနေ ကိုးကွယ်လာအောင် လုပ်တာပဲ။ ငါ့အတွက်တော့... သူတို့ ငါ့ကို နာခံလာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ ရွေးချယ်မယ်'