အခန်း (၈၇၄)
Vol. 63 Ch. 874
အခန်း ၈၇၄ ပိုးစုန်းကြူး၏ အလင်းရောင်မျှသာ
"သိမ်းပိုက်ခြင်းတဲ့လား..."
စုမင်သည် မိမိရပ်မြဲနေရာတွင်ပင် မတုန်မလှုပ် ရပ်နေ၏။ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် ဆုတ်မသွားချေ။ အဖြစ်အပျက် အတော်များများကို သူသည် ကြိုတင်တွက်ဆထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ဆင်မင်းရှိရာ ငြိမ်းချမ်းသာယာခြင်းများ ဆိုက်ရောက်လာခြင်းဟု ခေါ်ဝေါ်သော မှော်သင်္ဘောအတွင်းမှ သင်္ဘောဝိညာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ အလင်းတစ်ချက် လက်သွား၏။ သူသည် သိမ်းပိုက်ခြင်းခံရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် စေတနာ့ဝန်ထမ်း အပ်နှင်းနေသကဲ့သို့ပင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သေး၏။
ကြီးမားလှသော အလိုဆန္ဒသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့ထံသို့ တိုးကပ်လာ၏။ သို့သော်လည်း စုမင်က ဆုတ်မသွားဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအလိုဆန္ဒမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားလေသည်။ သို့သော်ငြားလည်း နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော ဤအခွင့်အရေးကိုမူ ဤမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်မှုကြောင့် လက်လွှတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများနှင့်အတူ ထိုအလိုဆန္ဒသည် စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။ ၎င်းမှာ စီးဆင်းနေသော ရေအလျဉ်များကဲ့သို့ပင် ချွေးပေါက်များမှတစ်ဆင့် သူ၏ ကိုယ်အတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်သွားလေ၏။ စုမင်၏ စိတ်အာရုံအတွင်း၌လည်း ရူးသွပ်လှသော ရယ်မောသံကြီး တစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
"ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အသစ် ဖြစ်လာရတာဟာ မင်းအတွက်တော့ ကံကောင်းခြင်း လက်ဆောင်ပဲ။ မင်းက ငါ့ကို ခေါ်ထုတ်သွားမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာဆိုတော့ အခု မင်းဟာ... ငါ့အပိုင်ပဲ"
စုမင်၏ စိတ်အတွင်း၌ ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သိမ်းပိုက်ခြင်းခံရမည့် အရေးကို သူက မည်သို့မျှပင် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူ၏ စိတ်အတွင်း၌ ပေါက်ကွဲသံများ ပြင်းထန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေစဉ်မှာပင် သူသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေသည်။
'ငါတို့ အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင်တွေရဲ့ မွေးရာပါ စွမ်းရည်က သူတစ်ပါးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ရှင်သန်နိုင်တာပဲ။ မင်းကတော့ မှော်သင်္ဘောထဲက သင်္ဘောဝိညာဉ် တစ်ခုလောက်ပဲ ရှိသေးတာ။ တကယ်ဆို မင်းက ဝိညာဉ်အစစ်တောင် မဟုတ်ဘဲ မတော်တဆ ပေါင်းစပ်သွားတဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ကောင်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ မင်းကများ... ငါ့ကို သိမ်းပိုက်ချင်နေတာ ဟုတ်လား'
စုမင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် သူ၏ အတွေးစများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို တုန်ခါသွားစေနိုင်သော မိုးခြိမ်းသံကြီးများကဲ့သို့ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း၌ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ကြီးမားလှသော အလိုဆန္ဒသည် စုမင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီးနောက် ဆင်မင်းကြီး၏ မျက်ဝန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာကာ ၎င်းသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းရောင်များ မှိန်ဖျော့သွားသလို ချိန်ခွင်ကြီးမှာလည်း အရောင်အဝါများ ကွယ်ပျောက်သွား၏။ ထို့နောက် တိမ်တိုက်ပင်လယ်ကြီးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဤလောကကြီးသည် သေမင်းသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။
လှိုင်းလုံးများ လူးလွန့်ခြင်း မရှိတော့။ တိမ်တိုက်များ ရွေ့လျားခြင်း မရှိတော့ချေ။ အရာအားလုံးမှာ ရေခဲရိုက်ထားသကဲ့သို့ တန့်သွားရ၏။
သို့သော်လည်း ပြင်ပလောက၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စုမင်၏ စိတ်အာရုံအတွင်း၌မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေပြီး တောင်ပြိုသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံများမှာ သူ့အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။
စုမင်၏ စိတ်အာရုံမှာ စကြဝဠာကြီးကဲ့သို့ပင် အဆုံးမရှိသော ခရမ်းရောင် နဂါးငွေ့တန်းကြီး တစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ ထိုခရမ်းရောင် နဂါးငွေ့တန်းအတွင်း၌ ပေပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ကျယ်ဝန်းသော မီးခိုးရောင် မြူခိုးအလွှာတစ်လွှာ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ဤအရွယ်အစားမှာ ကြီးမားလှသည်ဟု မထင်ရသော်လည်း အနီးကပ် ကြည့်ရှုသူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပေမည်။
ထိုမီးခိုးရောင် မြူခိုးများ လူးလွန့်နေစဉ်မှာပင် အိုမင်းရင့်ရော်သော မျက်နှာကြီးတစ်ခု၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ထိုမျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ တွန့်လိမ်နေပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော ဝမ်းမြောက်မှုနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသော ဖိနှိပ်ခံရမှုမှ ပေါက်ဖွားလာသော ရူးသွပ်မှုများ ကိန်းအောင်းနေ၏။ ယခုအခါ ထိုမျက်နှာကြီးမှာ နေရာတစ်နေရာလုံးကို ဝါးမြိုရန်အတွက် အဆုံးမရှိ ပျံ့နှံ့နေလေသည်။
"ဟားဟား... ငါ နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး စောင့်ခဲ့ရတာ။ နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီးကွ။ နောက်ဆုံးတော့ တမန်တော် ရောက်လာပြီပဲ။ ငါ မင်းကို သိမ်းပိုက်ပြီး မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးမှာပေါ့။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးရတဲ့ နာကျင်မှု ဝေဒနာကိုလည်း ငါ မင်းကို အရသာ ခံခိုင်းမယ်"
မီးခိုးရောင် မြူခိုးကြီးမှာ ခရမ်းရောင် နဂါးငွေ့တန်းအတွင်း၌ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း နေရာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် မူလအရွယ်အစားထက် ဆယ်ဆမျှ ကြီးမားလာ၏။
"ဟားဟား... ငါနဲ့ ပုန်းတမ်းကစားချင်တာလား။ ကောင်းပြီလေ။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ငါ ရှာဖွေမှာပေါ့။ မင်းရဲ့ စိတ်အာရုံက ဘယ်လောက်ပဲ ကျယ်ကျယ် မင်း လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ငါ အေးအေးဆေးဆေး ရှာဖွေပြီး ဝါးမြိုပစ်မယ်။ ငါ့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်" အဘိုးအို၏ မျက်နှာကြီးမှာ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများအတွင်း၌ ရူးသွပ်မှုများ ပေါ်လွင်နေ၏။ ၎င်းမှာ အဝေးတစ်နေရာသို့ ထပ်မံ၍ လွင့်စင်ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
အချိန်များမှာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွား၏။ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများမှာ နဂါးငွေ့တန်းအတွင်းသို့ ဆက်လက်၍ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း စုမင်၏ ဝိညာဉ်ကိုမူ ရှာမတွေ့သေးချေ။ အဘိုးအိုမှာ အဆုံးမရှိသော ခရမ်းရောင် နဂါးငွေ့တန်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မှောင်လာလေသည်။
"မင်း ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"
သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည် မှုတ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ထိုအခါ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများသည် တဟုန်ထိုး ကြီးမားလာပြီး အဆုံးမရှိသော နယ်မြေအတွင်းသို့ လူးလွန့်ဝင်ရောက်သွား၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများသည် နဂါးငွေ့တန်း၏ နေရာအတော်များများကို နေရာယူထားလိုက်လေသည်။
ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက ဤနဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုလုံးမှာ အဘိုးအို၏ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေမည်။ သူက ထပ်မံ၍ အသက်ကို ရှူသွင်းလိုက်သောအခါ ခရမ်းရောင် နဂါးငွေ့တန်း၏ နေရာအားလုံးမှာ ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံနှင့်အတူ မီးခိုးရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ တစ်နေရာလုံးတွင် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။
စုမင်၏ စိတ်အာရုံဖြစ်သော ခရမ်းရောင် နဂါးငွေ့တန်းကြီးသည် ယခုအခါ သူ့အပိုင် မဟုတ်တော့ဘဲ အဘိုးအို၏အပိုင် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ အဘိုးအိုမှာ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရယ်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ထပ်မံ၍ မှောင်ကျသွားပြန်သည်။ အကြောင်းမှာ စုမင်၏ စိတ်အာရုံအား သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီဟု သူ ထင်မှတ်ထားသော်လည်း စုမင်၏ ဝိညာဉ်ကိုမူ သူ ရှာမတွေ့သေးခြင်းကြောင့်ပင်။
"တောက်... ကောင်လေး၊ မင်း တကယ် ပုန်းနိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို ရှာတွေ့မှာပါ"
အဘိုးအိုက တိုးညှင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူ မည်သို့သော နတ်ဘုရား စွမ်းရည်အား အသုံးပြုလိုက်သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သော်လည်း မီးခိုးရောင် မြူခိုးများသည် ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံနှင့်အတူ အဆုံးမရှိသော မီးခိုးရောင် မျှင်တန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနဂါးငွေ့တန်းကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား ပေါက်ကွဲသံကြီးများနှင့်အတူ အပြင်ဘက်သို့ တိုးဝင်သွားကြတော့၏။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။ နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် အဘိုးအို၏ ရူးသွပ်နေသော အသံမှာ စုမင်၏ စိတ်အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်လာလေသည်။
"မင်း ဘယ်မှာလဲ။ ငါ မင်းရဲ့ စိတ်အာရုံ တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားပြီးပြီလေ။ ဘာလို့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ရှာမတွေ့ရတာလဲ။ မဖြစ်နိုင်တာ၊ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က ဒီမှာပဲ ပုန်းနေရမယ်"
"မင်း အပြင်ကို ထွက်မလာရင်တောင်၊ မင်း နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး ပုန်းနေရင်တောင် အလကားပဲ။ ငါ အခုချက်ချင်း မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သွားပြီး ထိန်းချုပ်တော့မယ်။ မင်းသာ အပြင်ထွက်လာပြီး ငါ့ကို နှောင့်ယှက်ရဲရင် ငါ မင်းကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုပစ်မယ်"
အဘိုးအိုက ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွား၏။ အကြောင်းမှာ သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်သွား၍ မရသလို စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ထိန်းချုပ်၍ မရကြောင်း သတိပြုမိသွားသောကြောင့်ပင်။
"ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ"
အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွား၏။ သူသည် လက်မခံနိုင်သဖြင့် စုမင်၏ စိတ်အာရုံဖြစ်သော နဂါးငွေ့တန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာ၍ စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ထပ်မံကြိုးစားပြန်သည်။ သို့သော် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုမှာ ပိုမိုကြီးထွားလာ၏။ သူ ထွက်ခွာ၍ မရသေးချေ။
သူ သိထားသော အရာများအရ ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။ သူသည် မည်သည့် အကြောင်းပြချက်ကိုမျှ စဉ်းစား၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ဟိန်းဟောက်ရင်းနှင့် ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ မြူခိုးများသည် စုမင်၏ စိတ်အာရုံကို မီးပုံးပျံ တစ်လုံးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားစေရန် ရည်ရွယ်ကာ လူးလွန့်နေကြ၏။
"တောက်... မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ငါ ရှာတွေ့အောင် ရှာမယ်။ ငါ့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ စောင့်နေလိုက်စမ်း။ ငါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ရှာတွေ့တာနဲ့ နာကျင်မှုက ဘာလဲဆိုတာ မင်းကို သိအောင် လုပ်ပေးမယ်"
သူ တက်ခေါက် ဆဲဆိုနေစဉ်မှာပင် တည်ငြိမ်လှသော အသံတစ်သံသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ လျစ်လျူရှုသော အမူအရာဖြင့် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
"ငါ့ဝိညာဉ်ကို မင်း မြင်ချင်တာလား"
"ဒီကို လာခဲ့စမ်း" အဘိုးအိုသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် ချက်ချင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ ဤဟိန်းဟောက်သံမှာ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး သူ သိမ်းပိုက်ထားသော နဂါးငွေ့တန်းကြီး တစ်ခုလုံးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
"မင်း သဘောပဲ"
စုမင်၏ အေးစက်လှသော အသံမှာ နဂါးငွေ့တန်းအတွင်းသို့ တည်ငြိမ်စွာ စီးဝင်လာချိန်တွင် အဘိုးအို သိမ်းပိုက်ထားသည့် မီးခိုးရောင် နဂါးငွေ့တန်း၏ အပြင်ဘက်၌ ထိုအရွယ်အစားအတိုင်းပင် ရှိသော အခြား နဂါးငွေ့တန်းကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ထို့နောက် အခြားတစ်ခု၊ နောက်ထပ်တစ်ခု၊ နောက်ထပ်တစ်ခု စသည်ဖြင့်... အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြား၌ အဆုံးမရှိသော နဂါးငွေ့တန်းကြီးများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
စုစုပေါင်း နဂါးငွေ့တန်း တစ်သိန်းပင် ဖြစ်လေသည်။
အဘိုးအိုသည် နဂါးငွေ့တန်း တစ်သိန်းအနက် တစ်ခုတည်းကိုသာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
စုမင်၏ ဝိညာဉ်မှာ အမှန်စင်စစ် ပြီးပြည့်စုံသော စကြဝဠာကြီး တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခြင်းပင်။
ဤမြင်ကွင်းက အဘိုးအိုကို လုံးဝ မှင်သက်သွားစေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ခဏမျှ ကြောင်အအ ဖြစ်သွားစေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို ကျော်လွန်နေ၏။ လူတစ်ယောက်၏ စိတ်အာရုံမှာ ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးချေ။
အဘိုးအို၏ စိတ်အတွင်း၌ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူက အံကြိတ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ "မင်း ဘယ်မှာလဲ"
"ငါ မင်းရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာလေ။ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်။ ငါ့ကို မြင်ရလိမ့်မယ်" အဘိုးအိုအား ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သောအရာမှာ နဂါးငွေ့တန်း တစ်သိန်းစလုံး တစ်ချိန်တည်းတွင် စကားပြောလိုက်သောကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသည့် ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးပင် ဖြစ်တော့သည်။
အဘိုးအိုသည် အလိုအလျောက်ပင် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ...