အခန်း (၈၇၅)
Vol. 63 Ch. 875
အခန်း ၈၇၅ ဘိုးဘေးကြီး ကြွမြန်းလာခြင်းကို ကြိုဆိုပါ၏
သူသည် အဆုံးအစမရှိသော စကြဝဠာကြီးအတွင်း၌ ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲသော အရွယ်အစားရှိသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရာဝတ္ထုကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မြင်နေရသောအရာကို အခြားမည်သည့်အရာနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေ၏။
၎င်းမှာ ဧရာမ တိုင်လုံးကြီးတစ်လုံးနှင့် တူသော်လည်း ၎င်း၏ အကျယ်အဝန်းမှာ စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံးကို အစားထိုးထားသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် မြင်တွေ့ရသူတိုင်းမှာ အတားအဆီးကြီးတစ်ခုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
"ဒါ... ဒါက..."
အဘိုးအို၏ စိတ်အာရုံမှာ တုန်ခါသွားရ၏။ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် သူ့ကိုယ်ပွားဖြစ်သော မီးခိုးရောင် မြူခိုးများသည်လည်း အတက်အကျ ပြင်းထန်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းအား အစွမ်းကုန် မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုဧရာမ တိုင်လုံးကြီး၏ ထိပ်ဖျားကိုမူ မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိသေးချေ။
သူ၏ ကျယ်ပြောလှသော နတ်ဘုရားအာရုံကို အသုံးပြု၍ ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ သူ့ကိုယ်ပွား မြူခိုးများသည် တုန်ခါနေခြင်းမှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ပြီး ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ သူ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ စိုးစဉ်းမျှသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုပင် မရှိတော့ဘဲ သူသည် မှင်သက်အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ဗလာဖြစ်သွားပြီး မည်သည့်အတွေးမျှ မရှိတော့ချေ။ ကျန်ရှိနေသည်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောင်အအ အခြေအနေတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။
ထိုဧရာမ တိုင်လုံးကြီး၏ မျက်နှာပြင်မှာ သစ်ခေါက်နှင့် တူနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း ဤမျှလောက် စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်အောင် ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးမျိုး လောကတွင် တည်ရှိနေနိုင်မည်ဟု သူ မယုံကြည်နိုင်ချေ။
သို့သော် ခဏအကြာတွင် ဧရာမ သစ်ပင်ဦးရစ်၊ အဆုံးမရှိသော သစ်ကိုင်းသစ်ခက်များနှင့် အတိုင်းအဆမဲ့သည့် သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူသည် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ။ မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ" သူသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
"ငါက မင်း သိမ်းပိုက်ချင်နေတဲ့ လူလေ" စုမင်၏ ဧရာမ ခရမ်းရောင် အိစန်းကိုယ်ပွားက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ သူ့အသံမှာ စကြဝဠာအတွင်း၌ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ သူ၏ အသံ ပျံ့နှံ့သွားရုံမျှဖြင့်ပင် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများကို ပြိုကွဲပျက်စီးတော့မတတ် တုန်ခါသွားစေတော့သည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ မင်းက တမန်တော်ပဲ။ တမန်တော်ဆိုတာ နေနတ်ဘုရားနဲ့ လနတ်သမီးတို့ရဲ့ အမွေကို ဆက်ခံတဲ့သူ။ ဒါပေမဲ့ နေနတ်ဘုရားနဲ့ လနတ်သမီးတို့ဟာ သက်ရှိအားလုံး သေကျေပျက်စီးခဲ့တဲ့ ခေတ်တုန်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့ကြတာ။ မင်း သူတို့ရဲ့ အမွေကို ရခဲ့ရင်တောင် ဒီလို ဝိညာဉ်မျိုး မင်းဆီမှာ ရှိနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"
"မင်း... မင်းက တမန်တော် မဟုတ်ဘူး"
အဘိုးအိုက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်စဉ် သူ့ကိုယ်ပွား မြူခိုးများသည် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်ကာ စုမင်၏ စိတ်အတွင်းမှ ထွက်ပြေးရန် ထပ်မံကြိုးစားပြန်သည်။ သို့သော် သူသည် ယခင်ကလည်း ကြိုးစားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ၌ ထပ်မံကြိုးစားခြင်းမှာလည်း အပိုသာ ဖြစ်ပေမည်။
ဤသည်မှာ စုမင်၏ စိတ်အာရုံ ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ သူ၏ နဂါးငွေ့တန်း တစ်သိန်း ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စကြဝဠာကြီး ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ် အစွမ်းထက်ဆုံးသော နေရာဖြစ်ပြီး စုမင်သာလျှင် အရှင်သခင် ဖြစ်သော နေရာပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
စုမင်သည် အိစန်းကိုပင် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ လောကတွင် သူ့အား သိမ်းပိုက်နိုင်မည့် သက်ရှိမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေမည်။ အဘိုးအို၏ ဤလုပ်ရပ်မှာ စုမင် အိစန်းကို သိမ်းပိုက်စဉ်ကထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲနေမည် မဟုတ်လော။
အဘိုးအို ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ အစွမ်းကုန် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည့် ခဏ၌ပင် စုမင်ဖြစ်သော အိစန်းသစ်ပင်ကြီး၏ ပင်စည်၌ အက်ကြောင်းတစ်ကြောင်း ပွင့်လာလေသည်။
ထိုအက်ကြောင်းမှာ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်သော ဟာလာဟင်းလင်း ပါးစပ်ကြီးတစ်ပေါက်နှင့် တူလှပေ၏။
စုမင်သည် အလျင်စလို မလုပ်ဆောင်ချေ။ သို့သော် ထိုသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေမှုကပင် အဘိုးအိုအတွက်မူ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။ ထိုကြောက်ရွံ့မှုများမှာ သူ့စိတ်အတွင်းမှ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် အသည်းအသန် အော်ဟစ်ရင်း ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ။ စုမင်ဖြစ်သော သစ်ပင်ကြီးက ပါးစပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်အား တဖြည်းဖြည်းချင်း ထင်ရှားလာစေသည်ကိုသာ သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေရတော့သည်။
"မလုပ်ပါနဲ့၊ ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ။ ငါ့ကို ဝါးမြိုမပစ်ပါနဲ့။ ငါ မင်းရဲ့ အစေခံ ဖြစ်ပါ့မယ်"
"ငါ... ငါ ယုမိသားစု တစ်စုလုံးကို မင်းရဲ့ အစေခံတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်။ ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့။ ငါ... ငါ မင်နက်ရောင်ဂြိုဟ် တစ်ဂြိုဟ်လုံးကို မင်းအတွက် သိမ်းပိုက်ပေးပါ့မယ်"
အဘိုးအိုမှာ အသည်းအသန် လျှောက်လဲနေတော့သည်။ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ သူ မျှော်လင့်တောင့်တခဲ့သော အခွင့်အရေးမှာ ယခုအခါ သေခြင်းတရား၏ အရိပ်အယောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤအရာကို သူ အောင်မြင်မည့် အခွင့်အရေးဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အခြေအနေမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် သူ၏ အသက်ဖြင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရတော့မည် ဖြစ်ရာ ဤအရာအားလုံးကို အဘိုးအိုအနေဖြင့် လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။
"မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" စုမင်၏ အသံမှာ အနှိုင်းမဲ့သော ဖိအားများနှင့်အတူ လေထုအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူ့အသံမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုဆန္ဒကဲ့သို့ပင် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော အရှိန်အဟုန် ရှိနေလေသည်။
စုမင်၏ မေးခွန်းက အဘိုးအိုအတွက် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးရှိသေးသည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။ "ယုဟန်... ငါက ယုမိသားစုရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ဘိုးဘေးကြီး ယုဟန်ပါ"
သို့သော် သူ ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုမင်ဖြစ်သော အိစန်းသစ်ပင်ကြီး၏ ဟာလာဟင်းလင်း ပါးစပ်ကြီးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။
ထိုအခါ နဂါးငွေ့တန်း တစ်သိန်းစလုံးမှာ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဟိန်းဟောက်သွားကြ၏။ စကြဝဠာကြီး ပြိုလဲတော့မည့်အလား လောကကြီး ပျက်စီးတော့မည့်အလား အားလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကြတော့သည်။
ထိုခဏ၌ပင် အဘိုးအိုဖြစ်သော မီးခိုးရောင် မြူခိုးများထံမှ အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများသည် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အိစန်း၏ ပါးစပ်ကြီးအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသော မီးခိုးတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
"ငါ နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး စောင့်ခဲ့ရတာ။ မျိုးဆက်ပေါင်း ဆယ်စုကျော်ရဲ့ အကူအညီကို ယူပြီး ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရတာ။ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာပြီ ဆိုမှ... ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး။ ငါ... ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး"
အိစန်း၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသော မြူခိုးတန်းများ အတွင်း၌ အဘိုးအို၏ တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာကြီး ပေါ်ထွက်လာ၏။ နာကျည်းမှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် အရှုံးကို လက်မခံလိုသော စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်မှုများမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ အထင်အရှား ရှိနေသည်။
သို့သော် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ သူ့ထံသို့ ရောက်လာမည့်သူမှာ သူ အလိုရှိသလို အသုံးချနိုင်မည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးများထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုမျိုး သူ့ထံသို့ ရောက်လာမည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
......
ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ တတိယတံခါးအတွင်း၌ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ကြချေ။ ကောင်းကင်ယံ၌ တောင်ကုန်းကြီး တစ်လုံးပမာ ကြီးမားလှသော ဆင်မင်းရှိရာ ငြိမ်းချမ်းသာယာခြင်းများ ဆိုက်ရောက်လာခြင်း ပုံရိပ်ကြီးမှာ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်ကိုသာ သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည်။
ထိုအလင်းရောင်များမှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသဖြင့် ဆင်မင်းပုံရိပ်ကြီးမှာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။ ထို့ပြင် ၎င်းအတွင်းမှ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံများမှာလည်း လေထုအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်ကာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့နေလေသည်။
သတိလစ်နေကြသော ယုမိသားစုဝင်များကြားတွင် ရပ်နေသူမှာ ယုရိုပင် ဖြစ်၏။ သူမသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်၌ မည်သူမျှ သတိမထားမိသော အပြုံးနုနုလေးတစ်ချက် ပေါ်ထွက်လာ၏။
ထိုအပြုံးမှာ အလွန်ပင် သိမ်မွေ့လှသည်။ အမှန်စင်စစ် တစ်စုံတစ်ယောက်က အနီးကပ် ကြည့်ရှုလျှင်ပင် မြင်တွေ့နိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ထိုခဏ၌ သူမ မည်မျှအထိ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင်သာလျှင် အသိဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
'တမန်တော်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူဖို့ ကြံစည်ရဲတယ်ပေါ့။ ဘိုးဘေးကြီး ယုဟန်၊ နေနတ်ဘုရားနဲ့ လနတ်သမီးတို့ရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာတော့ ရှင် အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး'
ဤစကားလုံးများသည် ယုရို၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ၎င်းကပင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်၌ အပြုံးနုနုလေးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ယံမှ တတိယတံခါးသည် ပေပေါင်း တစ်သိန်းခန့် ကျယ်ဝန်းသော အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်လာသောအခါ ယုရို၏ အနားရှိ မြေပြင်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး အက်ကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုအက်ကြောင်းများသည် တစ်ကြောင်းနှင့်တစ်ကြောင်း ဆက်စပ်သွားကာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာပြီး ဧရာမ ချောက်ကမ်းပါးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်ပေါ်လာစဉ်မှာပင် ယုရို၏ ပတ်လည်၌ အမှတ်အသား ၁၃ ခု ပေါ်ထွက်လာလေ၏။
ထိုနေရာများမှ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမြူခိုးများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး စုစည်းမိသွားသောအခါ ပေပေါင်း ဆယ်ချီခန့် ကြီးမားသော ပုံရိပ် ၁၃ ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ထိုမြူခိုးလုံး ၁၃ လုံးအတွင်း၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကြသော အလွန်အိုမင်းလှသော အဘိုးအို ၁၃ ဦးကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရသည်။ ထိုမြူခိုးများမှာ သူတို့အတွက် အကာအကွယ် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် အပြင်သို့ ထွက်လာနိုင်ကြမည် မဟုတ်ချေ။
ဤအဘိုးအို ၁၃ ဦးမှာ မြေအောက်နန်းတော်မှ လူ ၁၃ ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုခဏ၌ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးက ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်မင်းပုံရိပ်ကြီးကို မော့ကြည့်နေကြ၏။ ဘိုးဘေးကြီး ယုဟန်နှင့် ခေတ်အဆက်ဆက် အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဘိုးဘေးကြီး စောင့်မျှော်နေသည့် တမန်တော် ရောက်ရှိလာပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားကြသောအခါ ဤပုံရိပ်ကြီးမှာ ဤကဲ့သို့သော အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းလက်လာတတ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိထားကြသည်။
ထို့ပြင် နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ပြင်ဆင်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ တံခါးသုံးပေါက်အတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများကိုပင် အသုံးပြုနိုင်သော ဘိုးဘေးကြီးအနေဖြင့် ရှုံးနိမ့်စရာ အကြောင်းမရှိဟုလည်း သူတို့ ယုံကြည်ထားကြသည်။ ဘိုးဘေးကြီးကသာ ထိုတမန်တော်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုလျှင် နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေရာမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာမည့်သူမှာ ဘိုးဘေးကြီးသာ ဖြစ်ပေမည်။
ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ မြေအောက်နန်းတော်မှ ထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ဘိုးဘေးကြီး အောင်မြင်စွာ ထွက်လာချိန်တွင် ကြိုဆိုလိုကြသည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြားတွင် ဘိုးဘေးကြီး ထွက်လာမည့် အချိန်ကိုပင် သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ ဆင်မင်းရှိရာ ငြိမ်းချမ်းသာယာခြင်းများ ဆိုက်ရောက်လာခြင်း ဟူသော ရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး နေနတ်ဘုရားနှင့် လနတ်သမီးတို့၏ တမန်တော် ခန္ဓာကိုယ်အား ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ တံခါးသုံးပေါက်၏ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်သည့် ဘိုးဘေးကြီးသည် ယုမိသားစုအား ဦးဆောင်ကာ မင်နက်ရောင်ဂြိုဟ်ပေါ်၌ ကြီးကျယ်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်လော။
အမှန်စင်စစ် သူတို့အားလုံးကို နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားကာ တာအိုတံခါး မျိုးနွယ်စုဝင်များအား ရှာဖွေပြီး တာအိုတံခါး မျိုးနွယ်စု၏ ရှေးဟောင်း ဂုဏ်ရည်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန်မှာ သူတို့အတွက် မဖြစ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်တော့ချေ။
"ဘိုးဘေးကြီး သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ။ မကြာခင်မှာ သူ ဒီပုံရိပ်ကြီးထဲကနေ ထွက်လာတော့မှာ"
"ယုမိသားစု အင်အားကြီးလာမယ့်နေ့ ရောက်လာပြီဟေ့" အဘိုးအို ၁၃ ဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေကြစဉ် ယုရိုမှာမူ ဘေးနားတွင် အေးစက်စွာ ရပ်နေ၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ခဏမျှ ဖြတ်ပြေးသွားသော လှောင်ပြုံးကိုမူ မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ကြချေ။
ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကောင်းကင်ယံမှ တတိယတံခါး၏ အလင်းရောင်မှာ ရုတ်တရက် အတောက်ပဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မြင်တွေ့ရသူတိုင်းအတွက် နေမင်းကြီး တစ်စင်းပမာ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ထိုအလင်းရောင်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျလာပြီး ကြီးမားလှသော ဖိအားများကိုလည်း ယူဆောင်လာလေ၏။
ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ဆင်မင်းရှိရာ ငြိမ်းချမ်းသာယာခြင်းများ ဆိုက်ရောက်လာခြင်း အတွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
ထိုပုံရိပ် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဘိုးအို ၁၃ ဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြ၏။
"ဘိုးဘေးကြီး ကြွမြန်းလာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်"
"ဘိုးဘေးကြီး ကြွမြန်းလာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်"
အိုမင်းရင့်ရော်သော အသံ ၁၃ သံမှာ တစ်ပြိုင်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ အသံများမှာ အလွန်ပင် ကျယ်လောင်လှသဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို တုန်ခါသွားစေပြီး ပေါက်ကွဲသံကြီးများနှင့်အတူ အထက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
ယုရို၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ထိုခဏ၌ ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုပုံရိပ်ကို အရိုအသေပြုရင်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "တမန်တော်ကြီး ကြွမြန်းလာခြင်းကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်..."
သို့သော် သူမ၏ အသံမှာ အဘိုးအို ၁၃ ဦး၏ အသံများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားသဖြင့် သူမ ပြောလိုက်သော စကားလုံးများသည် အခြားသူများ၏ စကားလုံးများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေကြောင်းကိုမူ မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ကြချေ။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အသက်ရှိုက်စာ ဆယ်ချီခန့် ကြာမြင့်သွား၏။ ပုံရိပ်ကြီးမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာသောအခါ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဘိုးအို ၁၃ ဦး၏ ကြိုဆိုသံများမှာလည်း ပို၍ ပြင်းထန်လာတော့သည်။
"ဘိုးဘေးကြီး ကြွမြန်းလာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်"
လောကကြီးရှိ အသံအားလုံးမှာ ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဤစကားလုံးများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားပြီး ဤအသံတစ်သံတည်းသာ လောကအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။
ပုံရိပ်မှာ ပို၍ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံသည် ထိုကြိုဆိုသံများကို ထိုးဖောက်ကာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ စုမင်သည် တတိယတံခါးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အဆုံးမရှိသော အလင်းတန်းများကြားမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာတော့သည်။
သူသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ အသွင်အပြင်မှာလည်း စိုးစဉ်းမျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။ သူ လမ်းလျှောက်ထွက်လာစဉ် သူ၏ ဆံနွယ်ရှည်များမှာ လေထဲ၌ ဝဲလွင့်နေပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာလည်း လှုပ်ခတ်နေသဖြင့် နတ်ဘုရား တစ်ပါးပမာ ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ ခန့်ညားထည်ဝါသော အကြည့်များမှာမူ သူသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်နေပါက စကြဝဠာ၏ အလိုဆန္ဒထက်ပင် သာလွန်သော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ကဲ့သို့လည်းကောင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ရပ်နေပါက သက်ရှိအားလုံးထက် သာလွန်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ကဲ့သို့လည်းကောင်း ထင်မှတ်ရလေသည်။
သူ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည့် ခဏ၌ပင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဘိုးအို ၁၃ ဦးမှာ သူတို့၏ ဘဝတွင် အားအပါဆုံးနှင့် အကြည်ညိုဆုံးသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြပြန်သည်။
"ဘိုးဘေးကြီး... ကြွမြန်းလာတာကို... ကြိုဆိုပါတယ်"
စုမင်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဘိုးအို ၁၃ ဦးနှင့် ယုရိုတို့ကို ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် နားလည်ရခက်လှသော အလွန်ထူးဆန်းပြီး ထူးခြားလှသော အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။