အခန်း (၈၇၇)
Vol. 63 Ch. 877
အခန်း ၈၇၇ ဆင်မင်းကို ချိန်တွယ်နေသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်
သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင်မူ အလင်းရောင်ဟူသည် တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ အလင်းရောင်မှာ နှစ်မျိုးကွဲပြားနေ၏။ တစ်မျိုးမှာ ရဲရင့်ပြင်းထန်သော အလင်းမျိုးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်မျိုးမှာမူ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အလင်းမျိုး ဖြစ်သည်။
နေနတ်ဘုရားနှင့် လနတ်သမီးတို့၏ ရုပ်ထုများထံမှ တောက်ပစွာ ဖြာထွက်နေသော အလင်းတန်းများသည် အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံထားရာ နေရာတိုင်းတွင် အလင်းများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ထိုပြင်းထန်သောအလင်းနှင့် နူးညံ့သောအလင်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက်သွားခြင်းမရှိဘဲ စုမင်ကို ဗဟိုပြု၍ အခန်းအား စက်ဝိုင်းခြမ်း နှစ်ခြမ်းအဖြစ် ပိုင်းခြားထားလေသည်။
တစ်ဖက်မှာ အလွန်တရာ အရှိန်အဝါကြီးမားနေပြီး အခြားတစ်ဖက်မှာမူ စီးဆင်းနေသော ရေပြင်ပမာ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေ၏။
မှိတ်ထားသော စုမင်၏ မျက်ဝန်းများပေါ်တွင်ပင် အရောင်နှစ်မျိုး ထင်ဟပ်နေသဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုခဏ၌ နှစ်ခြမ်းကွဲနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ နှာတံ၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်မှ မျဉ်းတစ်ကြောင်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝဲယာနှစ်ခြမ်း ပိုင်းခြားထားပြီး ထိုနှစ်ခြမ်းလုံးမှာ ပြင်းထန်သောအလင်းနှင့် မှေးမှိန်သော အလင်းတို့ဖြင့် အသီးသီး လင်းလက်နေတော့သည်။
စုမင်၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်လုံးမှာ ဒူးပေါ်၌ အထက်သို့ လှန်ထားလျက်ရှိပြီး သူ၏ ညာလက်ပေါ်တွင်မူ တာအိုရိပ်သာတောင်တန်း ရှိနေ၏။ ထိုအခိုက်၌ အလင်းရောင်များ အောက်တွင် ထိုရတနာသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းလာသည်။ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကြီးမှာ ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏လက်ထဲရှိ လင်းနို့မှာလည်း စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လာတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် တာအိုရိပ်သာ တောင်တန်းပေါ်ရှိ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကြီးမှာ ခေါင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တွန့်လိမ်သွားသည်နှင့်အမျှ တာအိုရိပ်သာ တောင်တန်းမှာ လေထဲသို့ ကြွတက်လာပြီး မြူခိုးများပမာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော အလင်းနှင့် နူးညံ့သော အလင်းတို့ကြားတွင် ကူးခတ်လျက် စုမင်ကို ဝန်းရံထားရာ စုမင်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံသွားလေတော့သည်။
စုမင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်၏။ သူ၏ ဝဲဘက်လက်ပေါ်ရှိ ဆင်မင်းရှိရာ ငြိမ်းချမ်းသာယာခြင်းများ ဆိုက်ရောက်လာခြင်း ရတနာထံမှလည်း ထိုအခိုက်၌ ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး ဆင်မင်းတစ်ကောင်နှင့် ချိန်ခွင်တစ်ခွင်၏ ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကြီးနှင့်အတူ စုမင်၏ ပတ်လည်တွင် ကူးခတ်နေတော့သည်။
"ယုံကြည်နေသရွေ့ တည်ရှိနေမယ့် စွမ်းအား... ပေါ်ထွက်လာစမ်း"
စုမင်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်မှာ အခန်းအတွင်းရှိ ပြင်းထန်သောအလင်း၊ နူးညံ့သောအလင်းတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုနေသည့်အလား ရှိနေပြီး တတိယမြောက် အလင်းတစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။
သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့် တစ်ခဏ၌ပင် သူ့ပတ်လည်၌ ကူးခတ်နေသော တာအိုမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကြီးမှာ ကောင်းကင်သို့ မော့၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ဟိန်းဟောက်ရင်း ၎င်းသည် ဝဲဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ဘေးနားတွင် ရွေ့လျားနေသော ချိန်ခွင်အား ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။
ချိန်ခွင်ကို လက်ထဲ၌ ကိုင်ထားလိုက်သောအခါ ထိုမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကြီးမှာ ချိန်ခွင်အား ချိန်ညှိနေသော လူတစ်ဦးအလား ဖြစ်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆင်မင်းကြီးမှာလည်း အလင်းတန်း တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချိန်ခွင်ခွက်ပေါ်သို့ သဘာဝအတိုင်း ရောက်ရှိသွား၏။
ဤအရာအားလုံးမှာ အချိန်အတော်ကြာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ပြီးမြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမနေတော့ဘဲ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံနေတော့သည်။ ထိုခဏ၌ ၎င်းသည် လေထဲမှ လင်းနို့ကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ချိန်ခွင်လက်တံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။
ဤသို့ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုမင်ရှေ့တွင် ဆင်မင်းကို ချိန်တွယ်နေသော မိစ္ဆာဝိညာဉ် ပုံရိပ်ကြီး ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
လင်းနို့မှာ ချိန်ခွင်၏ အလေးတုံးပမာ ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေ၏။
ဤအရာအားလုံးမှာ ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှသဖြင့် စုမင်အနေဖြင့် စိုးစဉ်းမျှ အပြစ်ပြောစရာ မရှိချေ။ အရာအားလုံးမှာ ဤကဲ့သို့ပင် ပေါ်ထွက်လာရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ပင်။
"ဆင်မင်းမှာ ပုံစံနှစ်မျိုး ရှိတယ်။ တစ်ခုက သူ့ရဲ့ ရုပ်ဝတ္ထုပုံစံဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုကတော့ ချိန်ခွင်ပေါ်က ပုံရိပ်ယောင် ပုံစံပဲ" မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကြီး၏ ပါးစပ်မှ တဝီဝီမြည်သံနှင့်အတူ မပီမပြင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ချိန်ခွင်ပေါ်က ဆင်မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာဟာ ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုရဲ့ ပုံစံနဲ့တူပြီး မူလဝိညာဉ်ရဲ့ စွမ်းအားတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီဆင်မင်းကို ချိန်တွယ်ဖို့ စိတ်ကူးတာဟာ စိတ်ကူးယဉ် တစ်ခုလိုပဲ ဖြစ်ပြီး အဲဒါက မင်းကို အသက်ရှိုက်စာ သုံးကြိမ်အတွင်းမှာ ဒီဆင်မင်းကို ချိန်တွယ်ခွင့် ပေးလိမ့်မယ်"
ဆင်မင်းကို ချိန်တွယ်နေသော မိစ္ဆာဝိညာဉ် ပုံရိပ်မှာ စုမင်ရှေ့၌ အသက်ရှိုက်စာ သုံးကြိမ်ခန့် တည်ရှိနေပြီးနောက် အလင်းတန်း နှစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ တာအိုမိစ္ဆာဝိညာဉ်နှင့် အလေးတုံးအဖြစ် လုပ်ဆောင်သော လင်းနို့တို့သည် စုမင်၏ ဝဲဘက်မျက်လုံးအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဆင်မင်းနှင့် ချိန်ခွင်ခွက်တို့မှာမူ သူ၏ ညာဘက်မျက်လုံးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။
စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားရ၏။
"ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ..."
စုမင်က မိမိဘာသာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ဝေဝါးသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း ကိန်းအောင်းနေသော စွမ်းအားကို သူ အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ ထိုစွမ်းအားသည် သူ့စိတ်အာရုံ အတွင်း၌ အလွန်ကျယ်လောင်လှသော အသံတစ်သံအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသောကြောင့်ပင်။
ထိုအသံအတွင်း၌ မြင့်မြတ်ပြီး ခန့်ညားလှသော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဟိန်းဟောက်သံ တစ်သံနှင့် တူပြီး စုမင်၏ စိတ်အာရုံအတွင်း၌ အဆုံးမရှိ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ သို့သော် သူသည် ထိုအသံထံမှ မည်သည့် ဘေးအန္တရာယ်ကိုမျှ ခံစားရခြင်း မရှိပေ။ ထိုအသံအတွင်း၌ သူ့ကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြံစည်နေသော ဝိညာဉ်လည်း ပါဝင်မနေချေ။ ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကပင် တည်ရှိခဲ့ပြီး အချိန်ကာလ၏ လမ်းကြောင်းများအတွင်း၌ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော အသံတစ်သံသာ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအသံကို သာမန်အားဖြင့် မကြားနိုင်ချေ။ လူတစ်ဦးသည် နေနတ်ဘုရားနှင့် လနတ်သမီးတို့၏ အလင်းရောင်ကို ရရှိထားပြီး တာအိုမိစ္ဆာဝိညာဉ်နှင့် ငြိမ်းချမ်းခြင်းအား ကိုယ်စားပြုသော ဆင်မင်းတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ ၎င်းတို့အား နတ်ဘုရားအနှစ်သာရ စွမ်းအားဖြင့် အသက်သွင်း၍ ဆင်မင်းကို ချိန်တွယ်နေသော မိစ္ဆာဝိညာဉ် ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာမှသာ ထိုအသံ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဆင်မင်းကို ချိန်တွယ်နေသော မိစ္ဆာဝိညာဉ် ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ တံခါးသုံးပေါက်၏ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်ပြီး စုမင် တောင့်တနေသည့် တံခါးသုံးပေါက်အတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားမှာ ထိုပုံရိပ်အတွင်း ဝှက်ဖုံးနေသည့် ဤစကားလုံး သုံးလုံးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
"ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ..." ထိုအသံမှာ သူ့စိတ်အာရုံအတွင်း၌ ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူသည် ထိုအသံ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ထိုအသံသည် ပုံရိပ်ယောင်အတွင်း၌ ဝှက်ဖုံးနေပြီး ထိုပုံရိပ်မှာလည်း ကောင်းကင်ဘုံ တံခါးသုံးပေါက်အတွင်း၌ ဖုံးကွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအသံနှင့် စကားလုံး သုံးလုံးတို့မှာ ထူးဆန်းသော စွမ်းအား၏ ဗဟိုချက်နှင့် မြစ်ဖျားခံရာပင် ဖြစ်လေသည်။
"ငါ အသည်းအသန် လိုချင်နေတဲ့ စွမ်းအားဟာ... ဒီစကားတစ်ခွန်းကနေ ဆင်းသက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" စုမင်၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ မှောင်မိုက်သော အလင်းရောင်များ လင်းလက်လာသည်။ ထိုအခိုက်၌ သူသည် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်နေပြီး သူ၏ တိုးညှင်းသော ရေရွတ်သံများမှာပင် ဝေဝါးပြီး အနှစ်သာရ မရှိသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
"ဒီစကားတစ်ခွန်း အတွင်းမှာ ပါဝင်နေတဲ့ ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်တွေ... ဒါလေးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုစည်းထားနိုင်တာပဲ။ ဒါက နေနတ်ဘုရားနဲ့ လနတ်သမီးတို့ လုပ်နိုင်တဲ့အရာမျိုး သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး"
"ကောင်းကင်ဘုံ တံခါးသုံးပေါက်က နေနတ်ဘုရားနဲ့ လနတ်သမီးတို့ထက်တောင် ပိုပြီး စောစောစီးစီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင်... ဒါဟာ နေနတ်ဘုရားနဲ့ လနတ်သမီးတို့ထက်တောင် ပိုပြီး ရှေးကျတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုက ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာပဲ"
စုမင်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အကြိမ်အနည်းငယ် မြန်သွား၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ မှောင်မိုက်သော အလင်းတန်းများ ရှိနေပြီး သူသည် လက်သီးများကို ဒူးပေါ်မှ မခွာဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်လိုက်လေသည်။
"ဒီစွမ်းအားကို ငါ နားလည်အောင် လုပ်ရမယ်။ ယုမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးတောင်မှ စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ ဒါကို နည်းနည်း နားလည်ခဲ့ပြီး ဒီလိုစွမ်းအားမျိုးကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ငါသာ ဒီစွမ်းအားကို အပြည့်အဝ နားလည်အောင် လုပ်နိုင်ပြီး ငါ့ပတ်လည်မှာရှိတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အလင်းနဲ့ နူးညံ့တဲ့ အလင်းတွေကို ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်စုပ်ယူနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ အောင်မြင်မှာပဲ"
သူ၏ လက်များကို လက်သီးအဖြစ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်လိုက်စဉ်မှာပင် အခန်းအတွင်းရှိ အလင်းရောင်များမှာ ချည်မျှင်များအလား ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ စုမင်၏ လက်များဆီသို့ စုပြုံလာတော့သည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုတစ်ရက်အတွင်း စုမင်သည် မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ခဲ့ချေ။ သူ့မျက်ဝန်းအတွင်းရှိ မှောင်မိုက်သော အလင်းရောင်မှာ ပိုမို၍ အားကောင်းလာပြီး အခန်း၏ အနားသတ်များမှာမူ ယခင်က လင်းလက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြည့်ရှုမည်ဆိုပါက ဤအခန်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသည်ကို တွေ့ရပေမည်။ အလင်းရောင်မှာ နယ်ပယ်တစ်ခုအတွင်း၌သာ ကန့်သတ်ခံထားရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုနှင့် သီးခြားဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ ၎င်းတို့အကြား၌ အတားအဆီးတစ်ခု ပိုင်းခြားထားသကဲ့သို့ပင်။
စုမင်၏ မျက်နှာမှာ မှေးမှိန်သောအလင်းနှင့် တောက်ပသောအလင်းတို့အကြား တစ်လှည့်စီ လင်းလက်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်းရှိ အမှောင်အလင်းထဲတွင် အနီရောင်များစွာကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရ၏။ အပြင်ပန်းတွင် သူသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်နှလုံး နက်ရှိုင်းရာတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေလေသည်။ ထိုအသံမှာ သူ့စိတ်အာရုံအတွင်း၌ ထပ်တလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး စကားလုံးတိုင်းမှာ သူ့ခေါင်းထဲ၌ ဟိန်းဟောက်နေတော့သည်။
အစပိုင်းတွင်မူ ထိုအသံမှာ အချိန်အတော်ကြာမှ တစ်ခါ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ၌မူ စုမင်၏ စိတ်အာရုံနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ အဆုံးမရှိ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။
"ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ... ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ... ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ..."
ထိုရှေးဟောင်းအသံ အတွင်း၌ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျ မရှိချေ။ ၎င်းသည် စုမင်၏ အတွေးအမြင်များနှင့် သူ့သိစိတ် တစ်ခုလုံးကို အစားထိုးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုခဏ၌ ဗလာဖြစ်နေပြီး ထိုအသံ တစ်သံတည်းသာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသို့ အဆက်မပြတ် ပျံ့နှံ့နေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။
ဤအရာအားလုံးမှာ အန္တရာယ်ရှိပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ စုမင်အနေဖြင့် ဤအရာက ပေးစွမ်းနိုင်သော အန္တရာယ်မှာ မကြီးမားကြောင်း သိရှိနေသည်။ သူသည် သတိကိုလည်း လျှော့ချထားခြင်း မရှိပေ။ ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းခေတ်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အသံတစ်သံထံမှ ဉာဏ်အလင်း ရရှိရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူ အောင်မြင်ခဲ့လျှင် ထိုစကားလုံးများ အတွင်းရှိ စွမ်းအားကို ရရှိပေလိမ့်မည်။ သူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင်လည်း ရှုံးနိမ့်သွားရုံသာ ရှိပေမည်။
နောက်ထပ် တစ်ရက် ကုန်လွန်သွားပြန်ရာ စုမင်သည် အခန်းအတွင်း၌ နှစ်ရက်တိတိ ထိုင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ခေါင်းထဲ၌ ထိုအသံ၏ ပဲ့တင်သံပေါင်း များစွာ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့သည် အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့မည့်အစား တစ်ဖန် ပြန်လည်စုစည်းလာမည့် အမှတ်အသားများ ပြသလာတော့သည်။
တတိယမြောက်နေ့ ကုန်လွန်သွားသောအခါ စုမင် ခေါင်းထဲရှိ အသံများသည် ပျံ့နှံ့နေမည့်အစား တစ်သံတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားသည့် ဖြစ်စဉ်ကို နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် စကားတစ်ခွန်းအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
"ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ..."
ဤစကားတစ်ခွန်းမှာ သူ ယခင်က ကြားခဲ့ရသော စကားလုံး အားလုံးနှင့် ကွဲပြားနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ သူသည် ထိုကွဲပြားမှုကို မဖော်ပြနိုင်သော်လည်း ထိုအသံသည် သူ့စိတ်အာရုံအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် တစ်ခဏ၌ပင် သူ့ခေါင်းထဲ၌ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ထိုပေါက်ကွဲသံကြီး၏ အလယ်ဗဟို၌ သူ၏ သိစိတ်မှာ တွန့်လိမ်သွားပြီး သူ့ဝိညာဉ်မှာ ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ထူးဆန်းသော ကမ္ဘာတစ်ခုဆီသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုနေရာမှာ ပျက်စီးနေသော ကောင်းကင်ယံတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပြာလဲ့သော အရောင်ရှိကာ လျင်မြန်စွာ ပြိုလဲပျက်စီးနေလေသည်။ စကြဝဠာအတွင်း၌ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ နဂါးငွေ့တန်းများကို ထိုးဖောက်၍ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသော အလင်းတိုင်ကြီးများကို သူ မြင်တွေ့နေရပြီး ၎င်းတို့နှင့်အတူ စူးရှလှသော လေတိုးသံများလည်း ပါရှိလာလေသည်။ ၎င်းတို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပြိုကွဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံကြီးမှာလည်း ပျက်စီးသွားတော့သည်။
ထိုအလင်းတိုင်ကြီးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လိုက်သောအခါ စက်ဝိုင်းပုံစံ ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းများ ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားစဉ်မှာပင် မြေလွှာအထပ်ထပ်မှာ ပျက်စီးသွားရလေသည်။
၎င်းမှာ လောကပျက်ကပ်တစ်ခုအလား ရှိနေပြီး ကမ္ဘာကြီးမှာ ထိုခဏ၌ ပျက်စီးနေတော့သည်။
"ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ..."
ထိုအခိုက်၌ ကြီးမားလှသော အသံကြီးတစ်သံ မြေပြင်ထံမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ စုမင် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လှိုင်းလုံးများပမာ တုန်ခါနေသော ပျက်စီးနေသည့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ တောင်ကုန်း တစ်လုံးပေါ်တွင် ရပ်နေသော လူတစ်ဦးကို သူ ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်အားလုံး ဖြူဖွေးနေသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် သာမန်ရုပ်ရည်သာ ရှိပြီး ထူးခြားချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် သူ၏ထံတွင် ထူထပ်လှသော ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ရှိနေလေသည်။
သူသည် သူ့ဘဝတွင် အရာရာကို အလွန်အမင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ့ထံတွင် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း မြင်တွေ့ရသူတိုင်း တစ်သက်မမေ့နိုင်လောက်သော တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် သူသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေ၏။ သူ့မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ဝမ်းနည်းမှုများ ရှိနေသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာ ဝဲလွင့်နေပြီး ဆံပင်ဖြူများမှာလည်း လေထဲ၌ ကခုန်နေကြ၏။ သူသည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိနေစဉ် သူ၏ အသံမှာ လေထုအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
"ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ..."
စုမင်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ခါသွားရ၏။ သူသည် ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ရှေ့မှ ပျက်စီးနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းနေကြသော များပြားလှသော သက်ရှိသတ္တဝါများကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသက်ရှိများမှာ တုန်ရင်နေကြပြီး သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲနေမှုကို ထင်ရှားစွာ ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ထ၍ ထွက်ပြေးခြင်း မရှိကြချေ။
သူတို့သည် ဆံပင်ဖြူနှင့် လူကို ကြည့်နေကြပုံမှာ သူ၏ စကားလုံးများသည် ယုံကြည်ချက် တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရိုအသေပြုမှုကို ခံထိုက်သကဲ့သို့ပင်။
"တစ်ခါက လူတစ်ယောက်က ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်။ ငါ့ကို ယုံကြည်တဲ့ လူတွေဟာ ကမ္ဘာကြီး သေဆုံးသွားရင်တောင် ငါက သေဆုံးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်တဲ့။ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားရင်တောင် ငါဟာ ပျက်စီးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းတို့အားလုံးကို ဒါကို ပြောပြမယ်"
"ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ..."
စုမင်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ခါသွားရ၏။ သူ့မျက်စိရှေ့ရှိ အရာအားလုံးမှာ ရုတ်တရက် ပြိုကွဲသွားပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော အစအနများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုအစအနများမှာ လေထဲ၌ ကခုန်နေကြစဉ်မှာပင် သူ့ရှေ့မှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။
စုမင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ သို့သော် ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မျက်လုံးများမှာ အစကတည်းက ပွင့်နေခြင်း ဖြစ်ရာ ယခု သူ ဖွင့်လိုက်သော မျက်လုံးများမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်မျက်စိများသာ ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် အခန်းအတွင်း၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်မိုက်နေဆဲပင်။ သို့သော် သူ့ဝဲဘက်လက်ထဲတွင် ပြင်းထန်ပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားသော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေသော နေမင်းတစ်စင်း ရှိနေ၏။ သူ၏ ညာဘက်လက်ထဲတွင်မူ မှေးမှိန်ပြီး နူးညံ့သောအလင်းဖြင့် တောက်ပနေသော လမင်းတစ်စင်း ရှိနေသည်။ အခန်းအတွင်းရှိ အလင်းရောင်အားလုံးမှာ ထိုနှစ်ခုထံတွင် စုစည်းနေတော့သည်။
"ငါ နားလည်သွားပြီ"
စုမင် မျက်နှာပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အနီးကပ် ကြည့်ရှုမည်ဆိုပါက သူ၏ထံတွင်ရှိသော ထိုရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များမှာ အပြာရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူထံတွင်ရှိသော အငွေ့အသက်များနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေသည်ကို တွေ့ရပေမည်။