အခန်း ၁၁၄

အခန်း (၁၁၄) မြေအောက်လောင်းကစားရုံ

“ချင်ဟွား... မင်းမှာ သားကောင်းတစ်ယောက် ရှိခဲ့တာပဲ၊ ကောင်းရာမွန်ရာရောက်ပါစေတော့...”

ချင်မိသားစု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ချင်မင်ကျိသည် ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ အမွှေးတိုင်အိုးထဲသို့ အမွှေးတိုင်များ ထိုးစိုက်လိုက်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ဒီကိစ္စကတော့ ပြီးပြတ်သွားပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်စရာတစ်ခု ကျန်နေပါသေးတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

“ငါ သိပါတယ်” ချင်မင်ကျိက ခေါင်းညိတ်ရင်း “စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်ထားပြီးပြီ၊ အချိန်တော့ နည်းနည်းယူရလိမ့်မယ်” ဟု ပြန်လည် မိန့်ကြားသည်။

“မလိုတော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ရှာတွေ့ပြီးပါပြီ”

ချင်မင်ကျိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ “ရှာတွေ့ပြီ ဟုတ်လား... ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးမြန်းလေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက “ရှာမိသားစုက ရှာယောင် ပါပဲ” ဟု အေးဆေးစွာပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“သူတို့တွေလား...” ချင်မင်ကျိ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသရိပ်တို့ ဖြတ်ပြေးသွားကာ “ငါ့ရဲ့ ချင်မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်လို့ လွယ်တယ်လို့ သူတို့ ထင်နေကြတာလား” ဟု ခက်ထန်စွာ ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ဒီ ရှာမိသားစုရဲ့ နောက်ကြောင်းက ဘယ်လိုရှိလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

ထိုအခါ ချင်မင်ကျိပင်လျှင် ခေါင်းခါယမ်းလျက် “ရှာမိသားစုက အတော်လေးကို နက်နဲတယ်၊ လူမြင်ကွင်းကိုလည်း ထွက်ခဲကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ထျန်းတူးမြို့တော်ထဲက မှောင်ခိုလုပ်ငန်း တော်တော်များများကို သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အဲဒီကနေ ရရှိတဲ့ ကြွယ်ဝမှုတွေကြောင့် ထျန်းတူးမြို့ရဲ့ အဓိက မိသားစုကြီး သုံးစုထဲမှာ တစ်စု အပါအဝင် ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ” ဟု ရှင်းပြလေသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာတဲ့ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ သူတွေပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မထီမဲ့မြင် ဆိုလိုက်ပြီးနောက် “ဒါနဲ့... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ပြောစရာ တစ်ခုရှိပါသေးတယ်” ဟု ဆက်ပြောသည်။

“ဘာကိစ္စလဲ”

“ကျွန်တော့်ကို ‘ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ဂူ’ အဆိပ် ပေးခဲ့တာက ရှာယောင် ဖြစ်ပေမဲ့၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကတော့ တခြားတစ်ယောက်ပါ၊ အဲဒီလူက ကျွန်တော်တို့ ချင်မိသားစုထဲက လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေမလားလို့ ကျွန်တော် သံသယဖြစ်မိတယ်”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ချင်မင်ကျိ၏ မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း အုံ့မှိုင်းသွားတော့သည်။

ချင်မိသားစုက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပျိုးထောင်ရန် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သော်လည်း မိသားစုဝင်အချင်းချင်းပင် ပြင်ပလူနှင့် ပူးပေါင်းကာ လုပ်ကြံရက်သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေစွ။

“ဘယ်သူလဲ... ငါသာ သိခဲ့ရင် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ချင်မင်ကျိက သွားကြိတ်လျက် ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ “သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပေမဲ့၊ အလုပ်ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ ရှာယောင်က နှုတ်ပိတ်တဲ့အနေနဲ့ သတ်လိုက်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်၊ ဒါကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မိသားစုဝင်တွေထဲက ဘယ်သူတွေ မတော်တဆ သေဆုံးခဲ့သလဲဆိုတာကို စစ်ဆေးပေးပါ” ဟု တောင်းဆိုလိုက်၏။

ချင်မင်ကျိက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “စုံစမ်းနေဖို့တောင် မလိုပါဘူး၊ အခုပဲ ငါ ပြောပြနိုင်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ သေဆုံးတဲ့သူ အတော်လေး နည်းတယ်၊ မင်း အဆိပ်မိခဲ့တဲ့ အချိန်နဲ့ တွက်ကြည့်ရင် မကြာသေးခင်က သေဆုံးတာဆိုလို့ မင်း သတ်လိုက်တဲ့ ချင်ယုံဟုန်း တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားသော်လည်း အဖြေရှာရန် လမ်းစတစ်ခုကိုတော့ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ရှာယောင်က အဲဒီလူကို သတ်လို့မရခဲ့တဲ့ သဘောပဲ၊ အဲဒီလူဟာ ချင်မိသားစုထဲမှာ အတော်လေး နာမည်ကျော်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်၊ အကယ်၍ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် မိသားစုက သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ရှာယောင်က သူ့ကို မသတ်ရဲခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ သုံးသပ်ပြလေသည်။

လူသတ်သမား၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို တိတိကျကျ မသိရသေးသော်လည်း ယင်းက ချင်မင်ကျိအတွက် စုံစမ်းရန် လမ်းစတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ... ငါ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး စုံစမ်းသွားမယ်” ဟု ချင်မင်ကျိက ဆို၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် မဟုတ်စေကာမူ ပြင်ပလူနှင့် ပူးပေါင်းကာ မိသားစုကို သစ္စာဖောက်သည့် အညစ်အကြေးများကို သုတ်သင်ရန်မှာ သူ၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်ပေရာသည်။

“ဒါဆိုရင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကိုပဲ အားကိုးရပါတော့မယ်” ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဂူဗိမာန်အတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

ချင်မင်ကျိက လှမ်း၍ ခေါ်လိုက်ကာ “ယွမ်ဖုန်း... ဒီည ညစာ အတူတူ စားပါလား” ဟု ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလျက် -

“မလိုတော့ပါဘူး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ လူတော်တော်များများက ကျွန်တော့်အပေါ် အာဃာတ ရှိနေကြတုန်းပဲ၊ ဒီလိုပွဲမျိုးက ကျွန်တော်နဲ့ မသင့်တော်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင် မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာအောင်တော့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာပါ”

ချင်မင်ကျိ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက မိသားစုကို ဦးဆောင်ကာ သူ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ချင်မိသားစုကို ရေရှည် တည်တံ့စေရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကြောင့် ချင်မင်ကျိမှာ စိတ်အေးသွားရသကဲ့သို့ မိသားစုအတွင်းရှိ သစ္စာဖောက်များကို ဖော်ထုတ်ရန်လည်း တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ ရင်ထဲတွင် အလုံးကြီးကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထျန်းတူးမြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် လုပ်ဆောင်ရန် ကိစ္စနှစ်ခု ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု တိုးလာခဲ့ချေပြီ။

ထိုစဉ်မှာပင် စူးရှသော လေတိုးသံတစ်ခုကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြှားတစ်စင်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ သူ၏ထံသို့ တိုးဝင်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျင်မြန်စွာပင် ကိုယ်ကို တိမ်းစောင်းလိုက်ရာ မြှားမှာ သူ၏ အဝတ်စကို သီကာ နံရံထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

မြှားပစ်လိုက်သော လူမည်းဝတ်စုံနှင့် လူမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြှား၏ အမြီးပိုင်းတွင် စာတိုလေးတစ်စောင် ကပ်ပါလာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ယင်းကို ဖြုတ်ယူကြည့်ရှုရာ “ဒီည သန်းခေါင်ယံ၊ မြို့ပြင်က တောအုပ်ထဲမှာ” ဟု ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“ဟွန်း... မင်းက ငါ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။ ရှာယောင်သည် တောအုပ်ထဲတွင် ထောင်ချောက်ဆင်ကာ သူ့ကို စောင့်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြိုတင် သိမြင်ပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထျန်းတူးမြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်မှာ နှစ်ရက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း အကြီးအကဲ သုံးဖြစ်သူ ချင်မင်ပေါင်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူ မည်သူ့ကိုမျှ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အား ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ချင်မင်ပေါင်သည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏လက်တွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကို လိုက်လံ ကြွားဝါနေမည့်သူ မဟုတ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တခြားသူများအတွက် ပဟေဠိတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပါရမီများ မဆုံးရှုံးမီက သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ နဝမအဆင့် ပညာရှင်နယ်ပယ်သာ ရှိသေးပြီး၊ မဟာဆရာ နယ်ပယ်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးချေ။

သို့သော်လည်း ထျန်းတူးမြို့တော်တွင်မူ အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်နှင့် ပညာရှင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်နိုင်ပြီး ရှန်းဝူစကြဝဠာ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင်ပင် ရှားပါးလှသည့် အခြေအနေ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှာယောင်သည် သူ့ကို ချိန်းဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ အစစ်အမှန် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သိရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ညနေစောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မြို့ပြင်သို့ မထွက်သွားဘဲ မြို့ထဲတွင်သာ လှည့်ပတ်သွားလာနေခဲ့သည်။

“မင်းက ငါ့ကို အယုံလွယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းရင်း ဆိုလိုက်၏။

အကာအကွယ် ရှိမှန်းသိလျက်နှင့် သူ စွန့်စားသွားမည် မဟုတ်ချေ။ ရှာယောင်ကို အတင်းအကျပ် ထွက်လာအောင် လုပ်နိုင်သည့် ပိုကောင်းသော နည်းလမ်း သူ၏ လက်ဝယ်တွင် ရှိနေပေသည်။

နေအိမ်အချို့ ရှိရာ ရပ်ကွက်တစ်ခုတွင် လူအများအပြားမှာ ဝင်သွားကြပြီး ပြန်ထွက်မလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုနေရာမှာ ရှာမိသားစု ပိုင်ဆိုင်သော မြေအောက်လောင်းကစားရုံ ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိထား၏။

နေ့ခင်းပိုင်းကတည်းက သူသည် ရှာမိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ပိုင်ဆိုင်မှု အချို့ကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် လူတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလေသည်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ” ထိုလူက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်၏။

“ငါ အထဲဝင်ပြီး ပျော်ပါးချင်လို့ပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ထွက်သွားစမ်း... ဒီနေရာက အသိမိတ်ဆွေပါမှ ဝင်လို့ရတာ” ဟု ဆိုကာ ထိုလူက တံခါးပိတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ဖြင့် လှမ်းတားလိုက်လေသည်။

“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ” ထိုလူ၏ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလျက် ထိုလူ၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ ယင်းမှာ လွင့်ထွက်သွားလေတော့၏။

ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြန်ပြင်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတွင်းဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားကာ တံခါးစောင့်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို အောက်ထပ် ခေါ်သွားစမ်း”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အစွမ်းကို သိသွားပြီဖြစ်သော တံခါးစောင့်မှာ မခုခံရဲတော့ဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ကာ သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် သာမန်နေအိမ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း မြေအောက်တွင်မူ လောင်းကစားရုံတစ်ခုကို ဝှက်ထားကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိပြီးသားပင်။

တံခါးစောင့်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားသော ကျောက်လှေကားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“ကယ်ကြပါဦး... ပြဿနာရှာတဲ့သူ ရောက်နေလို့ပါ”

ရုတ်တရက်ပင် တံခါးစောင့်မှာ ဝင်ပေါက်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။

“သူတို့တွေကတော့ သင်ခန်းစာ မရကြသေးဘူးပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုကာ တံခါးစောင့်ကို ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ထွားကျိုင်းသော သိုင်းသမား အများအပြားမှာ ဝင်ပေါက်မှ ပြေးထွက်လာကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အေးစက်စက် အကြည့်များဖြင့် ဝိုင်းရံထားကြတော့၏။