အခန်း ၁၁၈

အခန်း (၁၁၈) မမျှော်လင့်ထားသောသူများ

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေသော ရှာယောင်နောက်သို့ လှစ်ခနဲ လိုက်ပါသွားပြီးလျှင် ရှေ့မှ

ပိတ်ဆို့ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ရှာယောင်မှာလည်း ခြေလှမ်းတို့ တန့်သွားရပြီး မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေလျက် -

“ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်း... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ” ဟု မေးမြန်းရှာသည်။

“ဘာလုပ်မလို့လဲ ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်ယဲ့ယဲ့ နှစ်ချက်မျှ ပြုံးလိုက်ရင်း -

“ရှင်းပါတယ်၊ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း ငါပြန်လုပ်ပေးမလို့ပေါ့။ မင်းက ငါ့ကို အဆုံးစီရင်ချင်သလို ငါကလည်း မင်းကို ကလဲ့စားချေချင်နေတာလေ”

ထိုစဉ် ရှာယောင်က လျင်မြန်စွာပင် ကြားဖြတ်၍ -

“အခုတော့ မင်းလည်း နဂိုအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီပဲ၊ ဒါကို ဘေးဒုက္ခကနေ ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်လာတယ်လို့တောင် ဆိုနိုင်တာပဲဥစ္စာ။ ငါတို့ကြားက ရန်ငြိုးတွေကို ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်သင့်ပြီ မဟုတ်လား” ဟု ပြောဆိုလာချေသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ကာ -

“ရပ်လိုက်သင့်တယ် ဟုတ်လား။ ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေ ဆုံးရှုံးပြီး အနှိမ်ခံ၊ အစော်ကားခံနေရတုန်းက မင်းတို့ ဒီလိုမျိုး ဘာလို့ မတွေးခဲ့ကြတာလဲ”

ရှာယောင်မှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားမိပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မသိစိတ်အရ တုန်ရီနေတော့သည်။

“မင်း အလိုရှိတာ မှန်သမျှ ငါပေးပါ့မယ်၊ ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့” ရှာယောင်မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေရှာသည်။

ဝမ်တာနှင့် အခြားသူများပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏အခြေအနေမှာ လွတ်မြောက်နိုင်ဖွယ် မရှိပေ။

“အိပ်မက်ယောင်မနေနဲ့၊ ဒီနေ့ဟာ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ရှာယောင်၏ မျက်နှာထားမှာ ရုတ်ချည်းပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်ထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် ဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်လာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှာယောင်ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေမိသည်။ ကိုးဆင့်မြောက် သိုင်းပညာရှင်နယ်ပယ်မျှသာ ဖြစ်သော ရှာယောင်ကို သူက အမှုထားစရာဟု မမှတ်ယူပေ။

ဓားရှည်က ထိုးစိုက်လာသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို အသာအယာ ဆန့်ထုတ်ကာ ဓားသွားကို ညှပ်၍ ဖမ်းယူလိုက်လေသည်။

ရှာယောင်သည် ဓားရှည်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အတင်းအဓမ္မ လှုပ်ခါသော်လည်း လက်မတင်မျှပင် ရွေ့လျားအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ချောင်းများဖြင့် ရုတ်တရက် အားစိုက်ကာ ဆွဲလိုက်ရာ ရှာယောင်၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ လွတ်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

“ငါ့အပေါ်မှာ ‘ဂူ’ အဆိပ် အသုံးပြုခဲ့ကတည်းက ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမယ်ဆိုတာ မင်း သိထားသင့်တာ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ရှာယောင်၏ ရင်ဘတ်ကို နင်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားဖြင့် ဖိချထားလိုက်တော့သည်။

ရှာယောင်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသောကြောင့်လော သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လော မသိရဘဲ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလေတော့သည်။

သူသည် သေဘေးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း ကင်းမဲ့သွားပုံရပေသည်။

“ဟားဟားဟား... ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ မင်းက တကယ် သနားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်ပဲ။ ချင်မိသားစုကလည်း မင်းကို မကြည်ဖြူဘူး၊ တခြားလူတွေကလည်း မင်းကို မနာလိုဖြစ်နေကြတာ။ မင်းက နိမိတ်မကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ၊ မင်းကြောင့် မင်းအမေတောင် သေခဲ့ရတာ မဟုတ်လား”

ရှာယောင်က ကြမ်းကြုတ်စွာ ရယ်မောနေစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ လုယန့်ဓားကို အရှိန်ဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ရှာယောင်၏ ပုခုံးကို ချက်ချင်းပင် ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။

“အား...” ရှာယောင်သည် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး နဖူးထက်တွင် ချွေးစေးများ ပြန်လာသော်လည်း မျက်နှာထက်မှ စက်ဆုပ်ဖွယ် အပြုံးမှာမူ ပျောက်ကွယ်မသွားချေ။

“မင်း သိလား... ငါ ‘ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ဂူ’ ကို ရခဲ့ပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ဆီ လာပြီး မင်းကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ ပူးပေါင်းခဲ့တာ။”

ရှာယောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ - “အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား၊ မင်း ဘယ်တော့မှ ခန့်မှန်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး”

“အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဟားဟား... အဲ့ဒါ မင်းနောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်ပြီး ‘အစ်ကို’ လို့ ခေါ်နေတဲ့ ချင်ဝူယန်းလေ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်သွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

သူ့နောက်ကို အမြဲလိုက်နေတဲ့ ထိုချစ်စရာကောင်းသော ညီမလေးမှာ သူ့ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်နေသူ ဖြစ်နေသည်လော။

“မဖြစ်နိုင်တာ၊ မင်း လိမ်နေတာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ လုယန့်ဓားကို ဆွဲနှုတ်ပြီး ရှာယောင်၏ အခြားပုခုံးတစ်ဖက်သို့ ထပ်မံ ထိုးစိုက်လိုက်ပြန်သည်။

နာကျင်မှုကြောင့် ရှာယောင်၏ အသံမှာ အက်ရှရှ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှူပင် ကျပ်လာသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ် အပြုံးက ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

“ဟားဟားဟား... မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ အရည်အချင်းတွေကို လူတွေက မနာလိုဖြစ်နေကြတာလေ၊ ပြီးတော့ မင်းက ရှန်မိသားစုက ရှန်ယွဲ့နဲ့တောင် ပတ်သက်နေသေးတယ်။ ဒါကို ငါတို့ ရှာမိသားစုက ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ မင်းရဲ့ ညီမလေးက ငါ့ဆီ ရောက်လာတာပေါ့”

“မင်း လျှောက်ပြောနေတာ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လုယန့်ဓားကို ရှာယောင်၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ရှာယောင်၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်ကျလာပြီး အသက်ဝိညာဉ်မှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်မှ လျင်မြန်စွာ ကင်းကွာသွားတော့သည်။

“ဒါကြောင့်... မင်းရဲ့ ညီမလေးက ငါ့ဆီ လာပြီး မင်းကို အဆိပ်ခတ်ဖို့၊ မင်းရဲ့ နာမည်ပျက်အောင် လုပ်ဖို့ ပြောခဲ့တာပေါ့... ဟားဟား... မင်း ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ ငါ တကယ် မြင်ချင်သေးတယ်...”

ရှာယောင်သည် စကားပြောအပြီးတွင် မျက်နှာထက်မှ ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာမှာ တန့်သွားပြီး အသက်ပျောက်သွားလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဓားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာမူ အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ငြိမ်ခြင်း မရှိပေ။

ဒါကို သူ စောစောကတည်းက သတိထားမိသင့်သည် ဖြစ်တန်ရာ၏။ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွင် ရှိစဉ်က ချင်ဝူယန်းကို သူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ချင်ဝူယန်းထံမှ အာဃာတ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးများ ရရှိခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုသာ အမြဲ တွေးတောခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ချင်ဝူယန်း တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူနှင့် ကစားပေးလိုခဲ့သဖြင့် သူကလည်း ဤညီမလေးအပေါ် အထူးပင် ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

မိသားစုထံမှ ဆေးလုံးများ ရရှိသည့်တိုင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမြဲတမ်း ချင်ဝူယန်းအတွက် အချို့ကို ဖယ်ချန်ထားပေးခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာပင် ရှိခဲ့လေပြီ။

“ဝူယန်း... တကယ်ပဲ မင်းလား” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ အဆုံး၌ သူ ယုံကြည်ခဲ့ရသော သူတစ်ဦး၏ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရခြင်းမှာ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် အမွှန်းခံရသကဲ့သို့ပင် ရှိချေသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ ငါတို့ကြားမှာ သွေးခွဲဖို့ ရှာယောင် ကြံစည်ခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ငါ့ရန်သူရဲ့ စကားကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်နိုင်မှာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မျှော်လင့်ချက်ကလေးတစ်ခု ပေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ရှာယောင်၏ သိုလှောင်အိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့နှင့် တတိယအဆင့် မှော်လက်နက် တစ်ခုအပြင် ရှေးဟောင်းပုံစံ သော့တစ်ချောင်းကိုလည်း တွေ့ရှိရသည်။

ထိုသော့မှာ အလွန်ဟောင်းနွမ်းပုံရပြီး ထူးဆန်းသော ပုံစံများကို ထွင်းထုထားသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုသော့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ချောင်းကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သားရဲမီးလျှံများ ရှာယောင်၏ အလောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ပြာဖြစ်သည်အထိ လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။

တရားခံတစ်ဦးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်နှလုံးမှာမူ ပိုမို လေးလံနေလျက် ရှိချေသည်။

သူသည် တောအုပ်အတွင်းသို့ ပြန်သွားကာ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ချင်မိသားစုထံသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​မကြာမီမှာပင် ရှာမိသားစုမှ အကြီးအကဲများ ဦးဆောင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် ထိုနေရာသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာကြလေသည်။ အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင်မူ အရှိန်အဝါတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားသော အဘိုးအို အနည်းငယ် ပါဝင်လာပြီး ၎င်းတို့မှာ လက်ရွေးစင် အတတ်ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

​ဝမ်တာမှာမူ ဒဏ်ရာဗရပွဖြင့် ထိုအကြီးအကဲများ၏ နောက်မှ အပန်းတကြီး လိုက်ပါလာရင်း -

“အကြီးအကဲ... ဒီနေရာပါပဲ” ဟု အသက်ကို လုရှူရင်း လျှောက်တင်လေတော့သည်။

ဝမ်တာက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် - “ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ၊ ဒီနေရာပါပဲ” ဟု ဖြေကြားသည်။

“ရှာဖွေကြစမ်း” အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

၎င်းတို့နောက်မှ ပါလာသော ရှာမိသားစုဝင်များသည် တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို နှံ့စပ်အောင် ရှာဖွေကြတော့သည်။

ချည်နှောင်ခံထားရသော သိုင်းပညာရှင်များနှင့် သတိလစ်နေသော ဝမ်အာ၊ ဝမ်ဆန်းတို့ကို တွေ့ရှိရသော်လည်း ရှာယောင်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ မတွေ့ရပေ။

အဘိုးအိုသည် တောအုပ်နောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားရာ ဝမ်တာ၏ ပြောပြချက်အရ ရှာယောင်သည် ထိုဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

တောအုပ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အမှတ်အသားများနှင့် အတွင်းရှိ ပြာအချို့မှလွဲ၍ ဘာမျှ မရှိတော့ချေ။

အဘိုးအိုသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုပြာအချို့ကို လက်ချောင်းဖြင့် ယူကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“အကြီးအကဲ... သခင်လေး ရှာယောင်ကို မတွေ့ရသေးပါဘူး” ဝမ်တာက အပြေးအလွှား လာရောက် ပြောဆိုသည်။

သူ၏ ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ရပ်တန့်ဝံ့ခြင်း မရှိချေ၊

သို့မဟုတ်ပါက သူတို့အားလုံး သေဆုံးရမည် မဟုတ်လော။