အခန်း ၁၂၉

အခန်း ၁၂၉ - မမျှော်လင့်သော ဖြစ်ရပ်ဆန်း

သို့သော်ငြားလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် စိတ်အနားမပေးဝံ့သေးချေ။ အကယ်၍သာ ထိုဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ ကြီးသည် သူ့အား ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပါက တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်မည်မှာ ဧကန်မလွဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ ကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း နောက်ဆုံးချထားခဲ့သော ဆေးလုံးရှိရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာပြီးလျှင် ယင်းဆေးလုံးအား နှာမောင်းဖြင့် စုပ်ယူကာ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်လေတော့သည်။

“အခုပဲ...”

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ရုတ်ချည်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီးလျှင် ထူးဆန်းသော လက်ကွက်ဗျူဟာတစ်ခုအား ဖော်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။

“ဖြစ်စေ...”

ရုတ်ခြည်းဆိုသလိုပင် ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ ၏ ခြေဖဝါးအောက်၌ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာချေသည်။ ယင်းအဆောင်ပေါ်ရှိ အင်းကွက်တို့သည် ဝင်းလက်တောက်ပလာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကြီးထွားလာကာ ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ တစ်ကိုယ်လုံးအား လွှမ်းခြုံအုပ်မိုးသွားတော့သည်။

ယင်းကား ချင်ယွမ်ဖုန်း ကြိုတင်စီမံထားခဲ့သော ဝိညာဉ်ပိတ်လှောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကာကွယ်ရေး အလင်းဒိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ အား အထဲ၌ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်လေသည်။

ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ သည် အမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အနီရောင်အစင်းကြောင်းများမှာလည်း တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်လာချေသည်။ ၎င်း၏ ရှည်လျားလှသော နှာမောင်းကြီးဖြင့် အလင်းဒိုင်းအား အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်သဖြင့် အလင်းဒိုင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ ပုံပျက်သွားသော်လည်း ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိဘဲ ကြံ့ကြံ့ခံနေဆဲပင်။

“ကောင်းပြီ...”

ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ သည် အလင်းတားဆီးလွှာအား ခဏချင်းအတွင်း မဖျက်ဆီးနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် လိုဏ်ဂူ ရှိရာသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် လိုဏ်ဂူ အပြင်ဘက် ကိုက်တစ်ရာခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ လိုဏ်ဂူ ထဲမှ မည်းမှောင်သော အရိပ်တစ်ခုသည် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်နှယ် အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်လာပြီး ခဏချင်းအတွင်း အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

“တောက်... အမင်္ဂလာပဲ...” ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ အား မျှားထုတ်ရန်နှင့် ပိတ်လှောင်ရန် အပင်ပန်းခံ ကြိုးစားခဲ့ရသမျှသည် သူတစ်ပါးအတွက် လာဘ်ပိတ်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရချေပြီ။

“ရပ်လိုက်စမ်း...” ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လိုဏ်ဂူ အတွင်းမှ နောက်ထပ် အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသူဖြစ်ပြီး ရှေ့မှ အမည်းရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူနောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံနေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“နောက်ထပ် နှစ်ယောက်တောင် ကျန်သေးတာလား...” ချင်ယွမ်ဖုန်း မှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရပြီး ထိုအဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူအား တစ်နေရာရာ၌ မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

“သခင် ... ကျနော်တို့ ဂူထဲဝင်ပြီး ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် တွေကို ယူသွားကြပြီလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်” ဟု ရှောင်လင် ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦး၏ အရှိန်အဟုန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ သူ့ထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း သိမြင်နိုင်ပေသည်။

“ကောင်းပြီ... ငါအရင်ဆုံး ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် ကို ထုတ်ယူပြီးရင် သူတို့နောက်ကို လိုက်ကြည့်မယ်... ငါ့အတွက် အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခု ရနိုင်မလားပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း က ခက်ထန်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ ထိုသူတို့က ရက်စက်မှတော့ သူကလည်း တရားမျှတနေရန် မလိုတော့ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် လိုဏ်ဂူ ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွား၏။ ဂူအတွင်း၌ စိုစွတ်နေပြီး အချို့သော ထောင့်စွန်းများတွင် မှိုတက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဂူ၏ အတွင်းပိုင်းရောက်သော် မြေပြင်ပေါ်၌ မြက်ခြောက်များ ခင်းကျင်းထားသည်မှာ ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ များ အိပ်စက်ရာနေရာနှင့် တူလှပေသည်။

အနောက်ဘက်တွင်မူ အပေါက်ပါသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခုရှိပြီး ယင်းအပေါက်ထဲ၌ ရွှံ့နွံများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ပြေးသွားကြည့်သောအခါ ထိုကျင်းထဲရှိ မြေကြီးများမှာ မွှေနှောက်ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ငါ့အတွက် ဘာမှမချန်ထားကြဘူးပဲ... အမြစ်လေး တစ်ခုလောက်တောင် ချန်မထားခဲ့ကြဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ဒေါသတကြီး ဆိုလေသည်။

“သခင် ... သူတို့က အဖိုးတန်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် ကိုတော့ ယူမသွားကြသေးဘူး ထင်တယ်... မြန်မြန်လုပ်ပါ... ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ က ဝိညာဉ်ပိတ်လှောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို ဖျက်ဆီးတော့မယ်” ဟု ရှောင်လင် က စိုးရိမ်တကြီး သတိပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို လျစ်လျူရှုကာ ကျောက်တုံးကြီးအောက်သို့ လက်နှစ်ဖက်သွင်း၍ အားကုန်သုံးကာ လွှဲဖယ်လိုက်သောအခါ ကျောက်တုံးကြီးမှာ ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ကျောက်တုံးကြီး၏ အောက်ဘက်တွင်မူ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အပေါက်တစ်ခုရှိနေပြီး ယင်းအတွင်း၌ စေးပျစ်သော အရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ဒါက ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် လား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း က အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။ ထိုကျင်းထဲရှိ အရည်များသည် မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး ထူးခြားသော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်နေချေသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ဒါက ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် အစစ်အမှန်ပါပဲ” ဟု ရှောင်လင် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ကျင်းထဲရှိ အရည်များကို ခပ်ယူလိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် ငါးလုံးခန့်သာ ရရှိလေသည်။ ထိုကျင်းငယ်လေးအတွင်းရှိ ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် များ ပြန်လည် စုစည်းမိစေရန်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ဦးမည် ဖြစ်ရာ နှမြောစရာပင် ကောင်းလှပေသည်။

“ကောင်းပြီ... ငါတို့ ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် ကို ရပြီဆိုတော့ သွားကြရအောင်” ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် အပြင်ဘက်မှ ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ ၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားနေရပြီဖြစ်သဖြင့် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“သခင် ... နည်းနည်းလောက် ထပ်တူးကြည့်ပါဦး... အံ့သြစရာ တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်သေးတယ်” ဟု ရှောင်လင် က ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင် အကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေမိသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးလျှင် ကျောပေါ်မှ လုယန့်ဓား ကို ဆွဲထုတ်ကာ မြေကြီးထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

လုယန့်ဓား မှာ ခဏချင်းအတွင်း မြေတူးကိရိယာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။ ယင်းဓားကို သွန်းလုပ်ခဲ့သော သခင်ဖုန်းယွဲ့ သာ သိရှိပါက မည်သို့ ခံစားရမည်ကို တွေးဆရခက်လှပေသည်။

မြေအောက်သို့ နှစ်မီတာခန့် တူးပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် လက်လျှော့ရန် ပြင်နေစဉ် ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

“ဒါက ဘာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

“ဒါက ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီ ပါ... ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီ အစစ်ပါပဲ သခင် ... မြန်မြန်တူးထုတ်လိုက်ပါ” ဟု ရှောင်လင် သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ခုန်ပေါက်ကာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုကမ္ဘာမြေခြင်ဆီ အပိုင်းအစကို အလျင်အမြန် တူးထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး အရှည် တစ်မီတာခန့်နှင့် လက်မောင်းခန့် အထူရှိကာ အလေးချိန်မှာ ကီလိုဂရမ် ရာဂဏန်းခန့် ရှိသဖြင့် အတော်ပင် လေးလံလှပေသည်။

ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် အပြင်ဘက်မှ ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ ၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး ယင်းအသံမှာ လိုဏ်ဂူ အဝနှင့် အလွန်နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး... ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ က ဝိညာဉ်ပိတ်လှောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ”

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် တူးထားသော ကျင်းကို ပြန်ဖုံးရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီ အား သိမ်းဆည်းကာ လိုဏ်ဂူ အဝသို့ အစွမ်းကုန် ပြေးထွက်လိုက်တော့သည်။

သူ ဂူအပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ ကြီးသည် သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အစင်းကြောင်းများသည် နီရဲစွာ တောက်ပနေပြီး ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ ပြေးလာသည့် အရှိန်ကြောင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါနေတော့သည်။

“ပြေးမှဖြစ်မယ်”

ယခုအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း တွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်မှာ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် ကိုယ်တိုင် ဤနေရာ၌ ရှိနေလျှင်ပင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ အား ရင်ဆိုင်ဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် မြူဖြူများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသူ နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း အမြန်ဆုံး ပျံသန်းသွားတော့သည်။

“... ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ ဆီမှ အာဃာတတန်ဖိုး +၁၀၀ ရရှိသည်”

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် အသိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ အကယ်၍သာ တစ်ကြိမ်လျှင် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး တစ်သောင်းအထိ ရနိုင်မည်ဆိုပါက ဤဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ ၏ ဒေါသမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ သည် ဦးစွာ လိုဏ်ဂူ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားပြီးနောက် မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အမျက်ဒေါသဖြင့် ဟိန်းဟောက်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်း နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် လေထဲ၌ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေသော်လည်း မီတာ သုံးထောင်ခန့် ရောက်တိုင်း ခေတ္တရပ်နားကာ အားပြန်ဖြည့်၍ ပြန်လည် ပျံသန်းရ၏။ ယင်းမှာ သူ၏ မိုးတိမ်နင်းခြင်း ပညာရပ် အစွမ်းဖြင့် တစ်ကြိမ်လျှင် ထိုမျှသာ သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ ကလည်း မလျှော့သော ဇွဲဖြင့် လိုက်လံနေပြီး လမ်းခုလတ်ရှိ သစ်ပင်ကြီးများကို တိုက်ဖြဖြိုလှဲကာ တောအုပ်အတွင်း လမ်းကြောင်းတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

“ရှောင်လင် ... ဒီကမ္ဘာမြေခြင်ဆီ ဆိုတာက တကယ်တော့ ဘာလဲ” ပြေးလွှားနေရသည့် ကြားမှပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ရှောင်လင် နှင့် စကားပြောရန် အချိန်ရနေသေးသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ ကြီးသည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ မပျံသန်းနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

“ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် လိုပါပဲ... ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီ ဆိုတာက မြေကမ္ဘာရဲ့ ဝိညာဉ်ကြောတွေက စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ စုစည်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်ဒြပ်စင် တစ်မျိုးပါ... ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် က ကျဲပေမဲ့ ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီ ကတော့ စွမ်းအင်သိပ်သည်းဆ အလွန်မြင့်မားတဲ့အတွက် အခဲအဖြစ် တည်ရှိနေတာ ဖြစ်ပါတယ်” ဟု ရှောင်လင် က ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း “ဒါဆို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှိုင်းယှဉ်သလိုမျိုးပေါ့ ဟုတ်လား” ဟု ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်လေတော့သည်။