အခန်း ၁၃၂

အခန်း (၁၃၂) ခြေရာခံခြင်း

ထိုအမျိုးသမီးသည် အံ့အားသင့် ကြည့်ရှုနေမိလေသည်။ ဝိညာဉ်ဆေးမြက် အမျိုးအမည် ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို ဟင်းစုံချက်သကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သန့်စင်နေသည့် ထိုမျှ ကြမ်းတမ်းလှသော ဆေးဖော်စပ်နည်းမျိုးကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် အသုံးပြုနေသော မီးလျှံမှာလည်း သားရဲမီးလျှံ ဖြစ်ဟန်တူပေသည်။

သူမသည် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်သို့ သွားရောက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ရှက်သွေးဖြန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောနောက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအမျိုးသမီးအကြောင်းကို မတွေးမိစေရန် မျက်စိကို မှိတ်ထားရင်း ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်းအပေါ်၌သာ အာရုံအပြည့်အဝ စိုက်ထားလေရာ မကြာမီပင် ဆေးမီးဖိုအတွင်း၌ ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် ပုံပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ဒီလို ဆေးဖော်စပ်နည်းမျိုးကို အခုမှပဲ မြင်ဖူးတော့တယ်" ဟု ထိုအမျိုးသမီး၏ သာယာငြိမ့်ညောင်းသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "ဒါပေါ့ ... ငါက တခြားသူတွေနဲ့မတူဘဲ ထူးခြားတဲ့သူလေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆေးရနံ့များ လေထုထဲ၌ ပျံ့လွင့်လာသည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးမီးဖိုအတွင်းမှ ဆေးလုံးကို တိုက်ရိုက်နှိုက်ယူကာ ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီဆေးလုံးက အတွင်းဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်၊ အရင်ဆုံး သောက်လိုက်ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်ရာ အမျိုးသမီးက "ဒါ ... ကျွန်မအတွက်လား" ဟု အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းရှာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "မင်း အရင်သောက်ထားမှ ငါ ကျီးကန်းနောက်ကို စိတ်အေးလက်အေး လိုက်လို့ရမှာ၊ မဟုတ်ရင် သားရဲတစ်ကောင်ကောင် လာစားသွားတာ ခံနေရဦးမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ထိုအခါ အမျိုးသမီး၏ စိတ်ထဲ၌ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး "ကျွန်မနာမည် ယီနန် ပါ၊ ယီက အမှတ်တရ၊ နန် က တောင်ဘက် လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်" ဟု မိတ်ဆက်စကား ဆိုလာခဲ့သည်။

"ငါ့နာမည်က ချင်ယွမ်ဖုန်း ပါ" ဟု သူက အေးဆေးစွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။ အမျိုးသမီးသည် ဆေးလုံးကို မျိုချကာ တရားထိုင်ရင်း ဆေးအာနိသင်ကို စုပ်ယူသန့်စင်လေသည်။

သို့သော် သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ဆေးအာနိသင်ကို အသုံးချပြီးသည့်တိုင် ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပင် ပြန်မပြည့်သေးချေ။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးခန့် အချိန်ကြာပြီးနောက် ယီနန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယီနန် ဆေးအာနိသင်ကို စုပ်ယူပြီးသည်ကို မြင်လျှင် "ကျီးကန်းက ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ့အတွက် မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင် လိုအပ်တယ်" ဟု အလောတကြီး မေးမြန်းလေသည်။

"သူ့ဒဏ်ရာတွေက ကျွန်မထက်တောင် ပိုပြင်းထန်သေးတယ်၊ အခုဆိုရင် သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် အနည်းငယ်ပဲ ပိုသန်မာတော့တာ" ဟု အမျိုးသမီးက အာဃာတအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး "ကျွန်မလည်း အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အဲဒီ မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင်ကို လိုအပ်နေတာပါ" ဟု ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ သူလည်း ထိုမြက်ပင်ကို အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ယင်းကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန် အချိန်မဟုတ်သေးပေ။

"ကောင်းပြီ၊ သူ ဘယ်ဘက်ကို ပြေးသွားလဲဆိုတာ ပြောပြပါ၊ ငါ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားမယ်" ဟု သူက ဆိုရာ အမျိုးသမီးက ကျီးကန်းသည် အနောက်ဘက် ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားကြောင်း လမ်းညွှန်ပြသလေသည်။

"နားလည်ပြီ၊ ငါ ပြန်လာတဲ့အထိ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ" ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။

ယီနန်သည် ထွက်ခွာသွားသော ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အကြောင်းရင်းကို မသိရဘဲ လုံခြုံမှုရှိသည်ဟု ခံစားနေမိသည်။

သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း နှစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် ဘေးနားရှိ သစ်ပင်ကြီးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်၏။ သစ်ပင်တက်နိုင်သော မှော်သားရဲ များစွာမရှိသဖြင့် ယခုအခါ ခွန်အားအချို့ ပြန်လည်ရရှိလာပြီဖြစ်သော သူမအတွက် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းရှိသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယီနန်တို့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ရာ နေရာသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်လေသည်။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျီးကန်းသည် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရာ၌ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လှသူဖြစ်ရာ ပင်လယ်ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများကို အလွယ်တကူ မျက်ခြေဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ပင်လယ်ဘက်သို့ တမင်တကာ ဦးတည်ပြေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်ပါလာခဲ့၏။ ယီနန်၏ အဆိုအရ ကျီးကန်းသည် သူမထက်ပင် ဒဏ်ရာပိုမို ပြင်းထန်နေပေသည်။

အကြောင်းမှာ မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင် မှာ ကျီးကန်း၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ရှိနေပြီး ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာ သည် ထိုမြက်ပင်၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိကာ ကျီးကန်းကိုသာ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျီးကန်း ချန်ထားခဲ့သော သွေးစက်များနှင့် အဝတ်စများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူသည် လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်သို့ လိုက်နေကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လေသည်။

မှောင်ရီပျိုးစပြုလာပြီး ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ဤအချိန်သည် မှော်သားရဲ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာချိန်ဖြစ်ရာ ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးအတွင်း၌ သားရဲဟိန်းသံများဖြင့် ဆူညံလျက် ရှိနေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သားရဲများကို ဂရုတစိုက် ရှောင်ကွင်းရင်း ခြေရာခံခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။

မီတာတစ်ရာခန့် ဆက်လက်လိုက်ပါပြီးနောက် ကျီးကန်း နားခိုသွားဟန်တူသည့် မြက်တောပျက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျှောက်သွားလိုက်ရာ ထိုခဏ၌ မြေပြင်အောက်မှ အမည်းရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အရှိန်ပြင်းစွာ ထိမှန်သွားတော့၏။

"တောက် ... ထောင်ချောက်ပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ ရှေ့ရှိ မြေပြင်ကို ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

"ဂျောက်" ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သေချာကြည့်လိုက်ရာ မြေအောက်တွင် မြှုပ်ထားသည့် လက်ရာမြောက်သော ဒူးလေး နှစ်လက်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မြားများမှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်မရှိတော့ကြောင်း သေချာမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလျင်အမြန် ထိုင်ချလိုက်၏။ သူ မြင်လိုက်ရသော အမည်းရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ ထိုမြားတံများ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ မြားခေါင်းများသည် ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီကောင် ယုတ်မာလှချည်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သွားကြိတ်ရင်း မြားနှစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာမှ သွေးအမည်းများ စီးကျလာလေသည်။

"အဆိပ်ပါ ခတ်ထားသေးတာလား၊ အောက်တန်းကျလိုက်တာ၊ မိလို့ကတော့ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်" ဟု ကျိန်ဆဲရင်း ကုသရေးဆေးလုံးကို မျိုချကာ ကိုယ်တွင်းရှိ အဆိပ်များကို ဖြေဖျောက်ရန် အဆိပ်တစ်သောင်း ပညာရပ် ကို စတင် အသုံးချလိုက်လေသည်။

မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်တွင်းရှိ အဆိပ်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။ ကျီးကန်းသည် အလွန်တရာ ကောက်ကျစ်သူ ဖြစ်ပေရာ တစ်ဦးဦး လိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ မကာကွယ်နိုင်သော ထောင်ချောက်များကို ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သိုလှောင်အိတ် အတွင်းမှ အဝတ်ဖြူကို ထုတ်ယူကာ ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာနှစ်ခုကို စည်းနှောင်လိုက်၏။ ကုသရေးဆေးလုံးများမှာလည်း ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေသဖြင့် ချွေတာသုံးစွဲရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာမှာ ထောင်ချောက်ဆင်ထားတယ်ဆိုရင် အရင်က ခြေရာလက်ရာတွေကိုလည်း အလွယ်တကူ ဖျောက်ဖျက်နိုင်မှာပဲ၊ သူက လူတွေကို တမင်တကာ ဒီလမ်းထဲ ခေါ်လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ဒဏ်ရာကလည်း ယီနန် ပြောသလောက် မပြင်းထန်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ထိုအခါ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား များသည် မြေပြင်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းအားလုံးကို သူ့ဦးနှောက်အတွင်းသို့ ပုံရိပ်ဖော်ပေးလိုက်၏။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ထောက်လှမ်းခြင်း စွမ်းဆောင်ရည်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အသုံးတည့်လာပြန်ချေပြီ။

ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခြေရာလက်ရာ အသေးအမွှားလေးကိုပင် မလွတ်တမ်း သိရှိနေသည့် ရေဒါတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် သူ၏ရှေ့ဘက်ဆီသို့ ဆက်လက်တိုးဝင်သွားရာ ကျီးကန်း ချန်ထားခဲ့သော အခြားသော ထောင်ချောက်များနှင့် စက်ကွင်းများကိုပါ တွေ့မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားရလေသည်။

အကယ်၍ ထိုထောင်ချောက်အားလုံးကိုသာ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပါက သူ၏ကျန်းမာရေးမှာ ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်သွားနိုင်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မီတာတစ်ထောင်ခန့်အကွာ အနောက်မြောက်ဘက်၌ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျနေသော သွေးစက်တစ်စက်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်၏။

သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်း၌ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ထိုဦးတည်ချက်အတိုင်း လိုက်လံဖမ်းဆီးလေတော့သည်။

ကျီးကန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်၌ လဲကျနေ၏။ မှောင်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ပုန်းအောင်းရန် နေရာတစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး ခွန်အားမှာ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မရှိတော့ဘဲ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် များမှာလည်း ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

"ဟဲဟဲ ... မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင် ကို ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်ပေးမယ့် ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာတွေ့တာနဲ့ ငါ သိုင်းပါရဂူရှင်နယ်ပယ် ကို တက်လှမ်းနိုင်ပြီး ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်နေရာမဆို သွားနိုင်တော့မှာ" ဟု ကျီးကန်းက တစ်ယောက်တည်း ရယ်မောရင်း ကြုံးဝါးနေလေသည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ ကျီးကန်းသည် ကောင်းကင်ယံမှ တစ်စုံတစ်ဦး ဆင်းသက်လာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်၏။ သူသည် အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော အေးစက်လှသည့် ဓားအလင်းတန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ကျီးကန်းသည် ရှိသမျှ ခွန်အားကို စုစည်းကာ ဘေးသို့ လူးလိမ့်ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းသည် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သစ်ပင်ကြီးကို နှစ်ခြမ်းကွဲသွားစေခဲ့လေသတည်း။