အခန်း ၁၃၃

အခန်း (၁၃၃) အစွမ်းအစတို့၏ ကနဦးထွက်ပေါ်လာခြင်း

“ကျီးကန်း... မင်းကို ငါရှာနေတာ ကြာပြီ”

ထိုသို့ ဟစ်အော်သံနှင့်အတူ အစွမ်းကုန် အရှိန်တင်ကာ ပြေးလွှားလာသူမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကောင်းကင်ယံ၌ ဝဲပျံနေသော ကျီးကန်းကို မြင်လျှင် မြင်ချင်းပင် သူသည် လှမ်းဖမ်းလိုက်သော်လည်း ကျီးကန်းကမူ လျင်မြန်စွာပင် ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့လေ၏။

“ကလေး... မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု ကျီးကန်းက ခပ်အေးအေးပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်မည်းနေပြီ ဖြစ်ရာ ကျီးကန်းအနေဖြင့် မိမိ၏မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရခြင်းမှာ မဆန်းပေ။

“ငါက ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား... ငါကတော့ ပင်ပန်းကြီးစွာနဲ့ ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာကို လိုဏ်ဂူထဲကနေ မျှားထုတ်ပေးခဲ့ရတဲ့သူပေါ့၊ မင်းကတော့ အလိုက်သင့်လေး ထိုင်စားသွားတာပဲ... တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲနော်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်လေသည်။

ထိုအခါမှ ကျီးကန်းသည် နေ့ခင်းဘက်က လူငယ်တစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်ဆင်ဧရာကို မျှားခေါ်သွားသဖြင့် မိမိအနေနှင့် လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ဝင်ကာ မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင်ကို ခိုးယူခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားတော့သည်။

“ဟဲဟဲ... မင်းကိုး” ကျီးကန်းက နှစ်ချက်မျှ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး “ကလေး... ဒီမြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင်ဆိုတာ အဋ္ဌမအဆင့်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်ပင်ကွ၊ မင်းရသွားရင်တောင် ဒီသတင်းသာ ပေါက်ကြားသွားလို့ကတော့ မင်းဒါကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အဲဒါ မင်းပူစရာ မလိုပါဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ရင်း သူ၏ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားသွားမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေတော့သည်။

ကျီးကန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါတို့မှာမူ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာနေချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရသည်။ အစောပိုင်းက ကျီးကန်းသည် အလွန်အမင်း အားအင်ချိနဲ့နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ နတ်ဆေးမြက်ပင် တစ်ခုခုကို စားသုံးလိုက်သကဲ့သို့ပင် သူ၏ခွန်အားများမှာ ပြန်လည် နိုးထလာနေသည် မဟုတ်လော။

“ကလေး... ဒီနေ့တော့ မင်းသေရတော့မယ်၊ ဒီလှည့်ကွက်ကို သုံးအောင် မင်းက ငါ့ကို အကျပ်ကိုင်လိုက်တာပဲ” ကျီးကန်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စွမ်းအင်အလင်းတန်း နှစ်ခုမှာ ရုတ်ချည်းပင် တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

ကျီးကန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်နေသဖြင့် မှောင်မိုက်သော ည၌ ခွဲခြားရန် ပိုမိုခက်ခဲလှသည်။

စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ရောက်ရှိလာမှသာ သူသည် သတိပြုမိတော့ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်နှင့် ထိလုနီးပါး နောက်သို့ လှန်ချလိုက်ရသဖြင့် သီသီလေးပင် ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့လေ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စပရင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ရုတ်ချည်း ပြန်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျီးကန်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိရာ သူ၏မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်လာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင် လင်းနို့နှစ်ကောင်သည် သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆင်းသက်လာခဲ့လေပြီ။

“ရှဲ...”

အသားကင်သံကဲ့သို့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို လှည့်ပတ်လိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်တွင် ကိုယ်ရံစွမ်းအင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တော့သည်။

မူလစွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လင်းနို့နှစ်ကောင်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မူလစွမ်းအင်များကြောင့်ပင် တစ်စစီ ကွဲကြေသွားရလေ၏။

“ဟဲဟဲ... ကလေး၊ မင်းက ငါ့ကို လာသတ်တာလား၊ ငါသတ်ခဲ့တဲ့လူတွေဟာ မင်းစားခဲ့တဲ့ ထမင်းလုပ်တွေထက်တောင် များသေးတယ်ကွ”

ကျီးကန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်ချည်း တုန်ခါသွားပြီး မှောင်မိုက်သော အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ပျော်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

သူ၏ ခြောက်ကပ်နေသော လက်နှစ်ဖက်မှာ မိစ္ဆာလက်သည်းများအလား ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ရက်ရက်စက်စက် လှမ်းဖမ်းလိုက်ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ဓားရှည်ကို အထက်သို့ ပင့်တင်လိုက်ရင်း နဂါးဟိန်းသံ၊ ကျားဟိန်းသံကဲ့သို့သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

မြင်သာသော အသံလှိုင်းများမှာ ရုတ်ချည်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျီးကန်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့၏။

ကျီးကန်းမှာ ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ထိုအသံလှိုင်းကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် လွင့်စင်မသွားမီမှာပင် ဓားရှည်မှာ အထက်မှနေ၍ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျဆင်းလာတော့သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ပင် မချနိုင်သေးမီမှာပင် ကျီးကန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လင်းနို့အုပ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဖရိုဖရဲ ပျံသန်းသွားကြပြီး မနီးမဝေးတွင်မှ ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ပြန်လည် စုစည်းသွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုပညာရပ်ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးလှသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုပညာရပ်က ကျီးကန်းအား သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများမှ အနာအဆာမရှိ ရှောင်ရှားခွင့်ပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ကျီးကန်းသည် သွေးတစ်လုပ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။

ကျီးကန်း၏ ပညာရပ်များမှာ အရင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်မှုမရှိတော့သည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့ရာ ယခုကြည့်ရသည်မှာ ကျီးကန်းသည် တားမြစ်ထားသော လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ သူ၏ခွန်အားကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည်ရယူထားခြင်းသာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

သို့ရာတွင် ထိုလျှို့ဝှက်ပညာရပ်မှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိပေလိမ့်မည်၊ ထို့ကြောင့်လည်း ကျီးကန်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မဖြစ်မနေ သတ်ရမည်ဟု ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“မျှော်လင့်ချက် ရှိပြီ”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်ချည်း လေထဲသို့ ပျံတက်သွားရာ ကျီးကန်းပင်လျှင် မှင်တက်သွားရသည်။

“မင်း... ဒါက ဘယ်လို သိုင်းပညာရပ်လဲ” ကျီးကန်းက တုန်လှုပ်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဒီသံသယတွေနဲ့ပဲ သေလိုက်တော့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျီးကန်း၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ပုံရိပ်သုံးခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့အား လုံးဝ ဝိုင်းရံထားလိုက်တော့သည်။

“ငါ့ရဲ့ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးတွေနဲ့ အပျော်တမ်း ကစားလိုက်ပါဦး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်လေ၏။

ထိုအလောင်းကောင်ရုပ်သေး သုံးခုမှာ တတိယအဆင့် မဟာဆရာ နှစ်ဦးနှင့် စတုတ္ထအဆင့် မဟာဆရာ တစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

အလောင်းကောင်ရုပ်သေးများ ပြုလုပ်စဉ်က ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ သန့်စင်ပစ္စည်း မြောက်မြားစွာကို ထည့်သွင်း ပေါင်းစပ်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တတိယအဆင့် ရတနာလက်နက်များနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်ချေပြီ။

ကျီးကန်းသည် တူညီသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လှောင်ပြောင်ကာ “ကလေး... မင်းကလည်း မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူပဲကိုး၊ ငါတို့ နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းကြရင် ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ့ရဲ့ မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင် တစ်ဝက်ကို မင်းကို ပေးမယ်၊ ပြီးရင် ငါတို့နှစ်ယောက် ဒီလောကကြီးမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှည့်လည်သွားလာကြတာပေါ့၊ မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲ”

ထိုစကားကို မပြောလျှင် တော်သေးသည်၊ ပြောလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားကာ “စောက်တလွဲတွေ လာမပြောနဲ့၊ အဲဒါတွေက ငါ့ဟာတွေကွ၊ အကုန်လုံး ငါ့ဟာတွေချည်းပဲ” ဟု ဟစ်အော်လိုက်တော့သည်။

အလောင်းကောင်ရုပ်သေး သုံးခုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်သွားပြီး ကျီးကန်းကို တိုက်ခိုက်ကြတော့၏။

ကျီးကန်း၏ ခွန်အားမှာ ထိုအချိန်တွင် ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် ခန့်သာ ရှိတော့သည်။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ စွမ်းအင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အလောင်းကောင်ရုပ်သေး တစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားတော့သည်။

အလောင်းကောင်ရုပ်သေးမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသော်လည်း ကျန်ရှိသော ရုပ်သေးနှစ်ခုမှာမူ ပြေးဝင်လာကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့တွင် မည်သည့် သိုင်းပညာရပ်နှင့် လက်နက်မျှ မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာပင် တိုက်ခိုက်ရေး ကိရိယာများ ဖြစ်ကြချေပြီ။

အလောင်းကောင်ရုပ်သေး တစ်ခုက ကျီးကန်းအား လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ လေထုအတွင်း၌ စူးရှသော အသံပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျီးကန်းမှာ အလောင်းကောင်ရုပ်သေး၏ လက်တကမ်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူ၏လက်အတွင်းမှ ‘ချီ’ စွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲစေကာ ရုပ်သေးကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အစောပိုင်းက လွင့်စင်သွားသော ပထမဆုံး အလောင်းကောင်ရုပ်သေးမှာ ပြန်လည် ထရပ်လိုက်ပြီး ကျီးကန်းထံသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြေးဝင်လာပြန်တော့သည်။

၎င်းတို့မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မသိ၊ နာကျင်မှုကိုလည်း မခံစားရပေ၊ အမိန့်တစ်ခု ရရှိပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့၌ ထိုတာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်ရန် ဟူသော အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

ကျီးကန်းသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအတွင်း ပိတ်မိနေချေပြီ။ သူ၏ စွမ်းအင်များမှာ များစွာ မကျန်တော့သလို အလောင်းကောင်ရုပ်သေး သုံးခု၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုများက သူ၏ စွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးစေနေတော့သည်။

လက်ဝယ်ရှိ ဆေးလုံးအားလုံးကိုလည်း အသုံးပြုပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ကျီးကန်းအနေဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ လမ်းဆုံးသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားတော့၏။

“မတိုက်... မတိုက်နဲ့တော့၊ မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင်ကို မင်းကို ပြန်ပေးမယ်၊ ငါ ဒါကို မလိုချင်တော့ဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား”

ကျီးကန်းသည် အလောင်းကောင်ရုပ်သေး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရင်း လေထဲမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ နှစ်ချက်မျှ လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး ကျီးကန်းထံသို့ လက်ကို ရုတ်ချည်း ဆန့်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ကျီးကန်းသည် မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ကျဉ်းမြောင်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ပိုင်းတစ်စ ပွင့်လင်းမြင်သာနေသော လက်ကြီးနှစ်ဖက်က မိမိအား ဖမ်းဆုပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားရသည်။ ထိုလက်ကြီးနှစ်ဖက်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်ရာ ယင်းက သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်၌ ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်ကို အထွတ်အထိပ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့လျှင် ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်နှစ်ဖက်သည် အရာခပ်သိမ်းကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်များကို ဆေးမီးဖိုအဖြစ် အသုံးပြုကာ လောကရှိ အရာအားလုံးကို သန့်စင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်နှစ်ဖက်မှာ အခြေခံအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်မှာ စွမ်းအင်ကို စတင် ပြသလာပြီ ဖြစ်ရာ ကျီးကန်းအနေဖြင့် ထိုအစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်နှစ်ဖက်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

“ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာပင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့ ပြည့်နှက်နေသော သူ၏လက်ကြီးနှစ်ဖက်မှာ ဆေးမီးဖိုတစ်ခုအလား အတူတကွ ပေါင်းစည်းကာ စတင် လည်ပတ်လာတော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်ကြီးနှစ်ဖက်မှာလည်း ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားရာ ကျီးကန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေတော့သည်။