အခန်း ၁၃၆

အခန်း (၁၃၆) မိုးခိုရာအရပ်ကို ရှာဖွေခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချမိလေသည်။ စတုတ္ထအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးမှ ပဉ္စမအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်မှာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေဖို့ လိုအပ်ကြောင်း သူကောင်းစွာ နားလည်ထား၏။

အကယ်၍သာ ကျီးကန်း၏ ကျင့်စဉ်များကို စုပ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက မည်သည့်အချိန်တွင်မှ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ကိုယ်တိုင်ပင် မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင်စုပ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် ပဉ္စမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန်မှာလည်း အချိန်မည်မျှ ပေးဆပ်ရဦးမည်ကို မသိနိုင်သေးရာ ယခုအခါ၌ ထိုအရေးကိစ္စများကို ပူပန်နေရမည့် အချိန်မဟုတ်တော့ချေ။

သူသည် ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူ၍ စစ်ဆေးကြည့်ရာ 'နတ်ဘုရားအမှတ်အသား' မပါရှိသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဖြေတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားတော့၏။

အတင်းအဓမ္မ ဖိအားပေး၍ ပေါင်းစပ်ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများတွင်သာ အမှတ်အသား ပါရှိပြီး အဆင့်အတန်း ပြည့်စုံလေ့ရှိသော်လည်း၊ သာမန်နည်းလမ်းဖြင့် တရွေ့ရွေ့ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများတွင်မူ ထိုအမှတ်အသား ပါဝင်ခြင်း မရှိချေ။

“ဒီ ‘ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်’ ကတော့ တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှပေတာပဲ၊ ဒီနည်းလမ်းနဲ့သာ ဖော်စပ်မယ်ဆိုရင် ဆေးလုံးတိုင်းက အဆင့်အတန်း ပြည့်စုံနေတော့တာပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ဒါပေါ့... ငါ့ရဲ့ အမြင်က ဘယ်တုန်းကမှ မမှားခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီပညာရပ်က တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပဲ ရှိနေသေးတာပါပဲ” ဟု ရှောင်လင်က အားမလိုအားမရ ပြောကြားလာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း “ဒါက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့မှာ ‘အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံး’ ရှိနေသရွေ့တော့ ကျန်နေတဲ့ ပညာရပ်တွေကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဖြည့်စွက်သွားလို့ ရတာပဲ” ဟု ဆို၏။

အသိဉာဏ်ပွင့် ဆေးလုံးကို သုံးစွဲပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ‘ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်’ ကို အောင်မြင်စွာ တတ်မြောက်သွားခဲ့ရာ၊ ထိုဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကြောင့်ပင် သူ၏ ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ‘ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်’ မှာ နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေရာ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်မျှဖြင့် ပြီးပြည့်စုံအောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ရန်ကား မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှုပ်ထွေးလှသော အတွေးတို့ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ‘နတ်သက်ကြွေ ဆေးလုံးငယ်’ ကို မျိုချကာ မိမိ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ကျီးကန်း မသေဆုံးမီက တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဒဏ်ရာများအပြင်၊ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင်လည်း ကျီးကန်း ထောင်ထားသော ထောင်ချောက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသော ဒဏ်ရာနှစ်ခုနှင့် ပုခုံးပေါ်ရှိ လင်းနို့ကိုက်ရာ ဒဏ်ရာနှစ်ခုကလည်း အထင်သား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

နတ်သက်ကြွေ ဆေးလုံးငယ်၏ အာနိသင်ကြောင့် ထိုဒဏ်ရာများသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ကျက်သွားခဲ့ပြီး မကြာမီအတွင်းမှာပင် အမာရွတ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ယီနန်တို့သည် မနီးမဝေးတွင် ထိုင်လျက် ဒဏ်ရာများကို အသီးသီး ကုသနေကြ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်၌ သားရဲတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း၊ သူတို့အနားသို့မူ မည်သည့်သားရဲမျှ ချဉ်းကပ်လာခြင်း မရှိချေ။

အလောင်းကောင်ရုပ်သေး သုံးခုတို့သည် သစ္စာအရှိဆုံးသော အစောင့်အရှောက်များအဖြစ် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနီးအနားတွင် ရပ်တန့်နေကြပေသည်။

အရုဏ်တက်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မိုးဖွဲဖွဲလေးများ စတင်ရွာသွန်းလာပြီး တောအုပ်အတွင်းသို့ တိုက်ခတ်လာသော လေပြေအေးတို့ကလည်း အေးစိမ့်စိမ့် အရသာကို ဆောင်ကြဉ်းလာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “ယီနန်... ငါတို့ မိုးခိုဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာရအောင်” ဟု လှမ်း၍ ခေါ်လိုက်၏။

ယီနန်သည်လည်း ထရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ယီနန်သည် ရုတ်ချည်းပင် ကိုယ်ကို တင်းခံလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခက်ထန်သော အကြည့်တို့ဖြင့် ကြည့်ရှုနေတော့၏။

“လူသုံးယောက်... အားလုံးက မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်တွေပဲ” ဟု သူမက သတိကြီးစွာဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း “စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ အဲဒါ ငါ့ရဲ့ အလောင်းကောင်ရုပ်သေးတွေပါ” ဟု ရှင်းပြလိုက်၏။

“အလောင်းကောင်ရုပ်သေး ဟုတ်လား” ဟု ယီနန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးမြန်းသည်။ ထိုအရာက ကြားရသည်မှာပင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားရစေသည် မဟုတ်လော။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “အရင်က ငါသတ်လိုက်တဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ချန်ထားခဲ့တာပါ၊ လွှင့်ပစ်လိုက်ရင် နှမြောစရာကောင်းလို့ ငါပဲ သိမ်းထားလိုက်တာ” ဟု ဆိုသည်။

“အော်... ဒီလိုကိုး” ဟု ယီနန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ စိတ်ထဲ၌မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မိစ္ဆာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေမည်ကို အမြဲတစေ စိုးရိမ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကမ်းခြေမှ ထွက်ခွာလာပြီး မိုးခိုရန် နေရာရှာဖွေခဲ့ရာ အနီးရှိ တောအုပ်အတွင်းမှ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားကြ၏။

“ဒီမှာပဲ ခဏ နားကြတာပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျောပိုးထားသော လုယန့်ဓားကို ထုတ်ယူကာ တောင်ခြေ၌ ကျင်းတစ်ခု စတင်တူးဆွလေသည်။

ထက်မြက်လှသော ဓားသွားအောက်တွင် ထိုတောင်ကုန်းမှာ ဒိန်ခဲကဲ့သို့ပင် နူးညံ့နေတော့ရာ မကြာမီအတွင်းမှာပင် လူနှစ်ဦး ခိုနားရန် လုံလောက်သော ကျယ်ဝန်းသည့် လိုဏ်ဂူတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခြောက်သွေ့သော သစ်ကိုင်းများကို ရှာဖွေကာ မီးမွှေးလိုက်ရာ လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် နွေးထွေးအေးချမ်းသွားတော့၏။

ထိုအချိန်၌ ယီနန်၏ အဝတ်အစားများမှာ မိုးရေထဲတွင် တစ်ဖန် စိုရွှဲသွားခဲ့ပြီး၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း အပေါ်အင်္ကျီ မပါဘဲ ဗလာကျင်းနေပေ၏။

...

“ဂူး... ဂူး...”

ချင်ယွမ်ဖုန်း မီးမွှေးပြီးသည့် ခဏ၌ပင် ယီနန်၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံများ မြည်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ယီနန်သည်လည်း အလွန်ပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန့် ဖြစ်သွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတက်သွားတော့၏။

“အတော်ပဲ... ငါလည်း ဗိုက်ဆာနေတာ၊ ငါသွားပြီး စားစရာ တစ်ခုခု ရှာခဲ့မယ်၊ မင်းကတော့ အအေးမမိအောင် အဝတ်အစားတွေကို မီးနဲ့ ကင်ထားလိုက်ဦး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောကာ လိုဏ်ဂူအပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်သည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း” ဟု ယီနန်က လှမ်း၍ တားလိုက်ရင်း “အပြင်မှာ မိုးရွာနေသေးတယ်၊ မိုးတိတ်မှ သွားလည်း ရပါတယ်၊ ငါ အောင့်ထားနိုင်ပါတယ်...” ဟု ဆို၏

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး “စားသောက်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ၊ တို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်နေ့လုံး ဘာမှ မစားရသေးဘူး၊ အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်ဖို့ တစ်ခုခု စားဖို့ လိုတယ်” ဟု ပြောပြီး မိုးထဲသို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မကြာမီအတွင်းမှာပင် သူသည် လတ်ဆတ်သော သစ်ကိုင်းအစည်းကြီး တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး၊ အတွင်းမှ မီးခိုးများ ထွက်နိုင်ရန် အပေါက်ငယ်အချို့ ချန်ထားလျက် လိုဏ်ဂူဝကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... အထဲမှာပဲ အဝတ်တွေ အေးအေးဆေးဆေး လှန်းထားပါ၊ ငါ ချောင်းမကြည့်ပါဘူး” ဟု သူက ရယ်မောလျက် ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာသွားပြန်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယီနန်က ပြုံးလိုက်မိပြီး “ဒီလူကတော့ တကယ်ကို လူဆိုးလေးပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။

အသက်သုံးဆယ်တိုင်အောင် မည်သူ့အပေါ်၌မျှ စိတ်မလှုပ်ရှားခဲ့သော ယီနန်မှာ ယခုအခါ၌မူ လူလားမြောက်ခါစ လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောသည့်အတိုင်း အဝတ်အစားများကို ချွတ်၍ မီးဖိုအနီး၌ ကင်ထားလိုက်တော့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နတ်သက်ကြွေ ဆေးလုံးငယ်ကြောင့် ယီနန်၏ ဒဏ်ရာများ အတန်ငယ် သက်သာလာခဲ့သော်လည်း ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာမူ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသေးရာ၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်ချိနဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူနိုင်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး သုံးရက်ခန့် အချိန်ပေးရဦးမည် ဖြစ်၏။

“သူနဲ့အတူ နောက်ထပ် သုံးရက်လောက် နေလို့ရသေးတာပဲ...” ဟု ယီနန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း လိုဏ်ဂူသို့ ပြန်ရောက်လာသော်လည်း တိုက်ရိုက်မဝင်ဘဲ ဂူဝ၌ ရပ်တန့်နေ၏။

“ယီနန်... အဝတ်တွေ ခြောက်ပြီလား”

အတွင်းမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်သံမျှ မကြားရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်ပူသွားကာ “ယီနန်” ဟု ထပ်မံခေါ်လိုက်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဒုက္ခပဲ”

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ယီနန် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလေသလော။

သို့သော် အလောင်းကောင်ရုပ်သေး သုံးခု ရှိနေပါလျက်နှင့် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သူသည် ဂူဝရှိ သစ်ကိုင်းများကို ဖယ်ရှားကာ အမြန်ဝင်သွားသောအခါ ယီနန်မှာ ဘေးကင်းစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့၏။

ယီနန်မှာ အိပ်ပျော်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဉ်၌ ယီနန်မှာ အတွင်းခံမျှသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျန်အဝတ်အစားများကို မီးကင်ထားဆဲ ဖြစ်ရာ၊ သူမ၏ ပြည့်စုံလှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်စိရှေ့၌ အထင်သား ရှိနေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရုတ်ချည်းပင် အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာ၏။

သူသည် မျက်နှာကို အသာအယာ လွှဲလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို တစ်ချက်မျှ ပြန်လည်ကြည့်ရှုမိခြင်းအား မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ကိုတင်းခံလျက် ဂူအပြင်သို့ ထွက်ကာ မိုးရေထဲ၌ စိတ်အေးအောင် ဆောင်ရွက်လိုက်ရသည်။

“ယီနန်... ထတော့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဂူအပြင်မှ အော်ဟစ်လိုက်မှသာ ယီနန်မှာ နိုးလာတော့၏။