အခန်း ၁၃၈

အခန်း (၁၃၈) လမ်းခွဲနှုတ်ဆက်ခြင်း

ယီနန်သည် ခေါင်းညိတ်ဝန်ခံလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးမြန်းတော့ပေ။

“ဒါဆို... ငါဘက်က ကူညီပေးနိုင်တာမျိုး ရှိမလား” ယီနန်သည် မိမိအသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း သွားရောက်ယူဆောင်ပေးခဲ့သော မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင်ကို ကြည့်ရှုရင်း အားနာစိတ်တို့ ဝေစီလျက် ရှိနေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်မိ၏။ ယီနန်သည် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေမှ ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ ‘သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံး’ ဖော်စပ်ရာတွင် လိုအပ်သည့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များအကြောင်း သိရှိနိုင်ပေသည်ဟု သူက တွေးတောမိခြင်းပင်။

“ငါ ‘ကောင်းကင်ဘုံသန့်စင်သီး’၊ ‘မြူကင်းကြာပန်း’ နဲ့ ‘ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာ’ ရဲ့ အနှစ်သာရသွေးတစ်စက် လိုအပ်နေသေးတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ယီနန်အား ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ရှေ့တွင် ဖော်ပြခဲ့သော ဆေးပင်နှစ်မျိုးမှာ အဆင့် (၈) ရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ဖြစ်ကြပြီး နောက်ဆုံးပစ္စည်းမှာမူ အလွန်တရာ အဖိုးထိုက်တန်လှသည့် မှော်သားရဲတစ်ကောင်၏ အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး၏ မှတ်တမ်းများတွင် ထိုသားရဲအကြောင်း ပါရှိသော်လည်း မည်သူမျှ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ဖူးခြင်း မရှိကြပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အစဉ်၌ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယီနန်သည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ထားရင်းမှ “အဲဒီဆေးပင်နှစ်မျိုးအကြောင်းကိုတော့ ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ‘ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာ’ အကြောင်းကိုတော့ အနည်းအကျဉ်း ကြားဖူးသလိုရှိတယ်” ဟု ဆိုလိုက်ရာ—

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်တောက်ပသွားတော့သည်။

မူလက မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မထင်မှတ်ထားသော ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ သတင်းစကားကို ကြားလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

“တကယ်လား... အဲဒါကို ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ယီနန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏

“ငါတို့ရဲ့ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှာ ‘ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာ’ တစ်ကောင် ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသားရဲက အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်လွန်းလှတာကြောင့် အကယ်ဒမီက ကျောင်းသားအများစုတောင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘူး။ ငါလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကြားခဲ့ရတာပါ” ဟု ယီနန်က ရှင်းပြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ ငါသွားကြည့်ရမှာပဲ။ ဒါနဲ့ ယီနန်...ငါ့အနေနဲ့ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီကို ဝင်ခွင့်ရနိုင်မလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

ယီနန်က သက်ပြင်းချရင်း “အဲဒါကပဲ ငါ့ကို အခက်တွေ့စေတာပါ။ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီက အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ ကျောင်းသားတွေကိုပဲ လက်ခံတာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ကို ခေါ်ယူမလဲဆိုတာကို အကယ်ဒမီကပဲ တိုက်ရိုက်ဆုံးဖြတ်တာ။ ငါတို့က သွားရောက်ခေါ်ယူရသူတွေ သက်သက်ပဲ။ အခုတစ်ခေါက် ဝင်ခွင့်ရမယ့် ကျောင်းသားစာရင်းထဲမှာ နင့်နာမည် မပါလာခဲ့ဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ အားငယ်မှုအနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်သွားမိသည်။ နာမည်ကျော်ကြားလှသည့် ပါရမီရှင်များသာလျှင် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရပုံပေါ်ပေသည်။

“ဒါဆို ရှန်းဝူအကယ်ဒမီကို ဝင်ခွင့်ရနိုင်မယ့် တခြားနည်းလမ်းမျိုးကော ရှိသေးလား”

ယီနန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း—

“နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ အကယ်ဒမီက ထားရှိခဲ့တဲ့ စမ်းသပ်ချက်တွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ပါပဲ စမ်းသပ်ချက်တွေကိုသာ အောင်မြင်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ရင် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီကို ဝင်ခွင့်ရရှိမှာ အသေအချာပဲ ၊ ဒါပေမဲ့လည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းကာလအတွင်းမှာ လူများစွာက သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းကို လာရောက်စမ်းသပ် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြပေမဲ့ ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြဘူး”

မျှော်လင့်ချက်မှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသော်လည်း မိမိ၏ အသက်ရှင်သန်ရေးနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စမ်းသပ်ကြည့်လိုသော ဆန္ဒ ပြင်းပြလျက်ရှိချေသည်။

“ယီနန်... အဲဒီစမ်းသပ်တဲ့နေရာက ဘယ်မှာလဲ”

“အနောက်မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံးက ‘ရှန်းဝူမျှော်စင်’ ပဲ” ဟု ယီနန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“ရှန်းဝူအကယ်ဒမီဟာလည်း အဲဒီ မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးမှာပဲ တည်ရှိနေတာပါ”

ဤအကြောင်းအရာများကို ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မပြောပြသင့်သော်လည်း ယီနန်၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်တော့ ရှိနေသေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ရှန်းဝူမျှော်စင်၏ အခက်အခဲများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ရှန်းဝူအကယ်ဒမီသို့ တကယ်ပင် ရောက်ရှိလာနိုင်မလားဟူ၍ပင်။

ထိုသို့ဆိုပါက သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် နေ့စဉ်တွေ့ဆုံခွင့် ရပေလိမ့်မည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးအရပ်မှာ ပင်လယ်ပြင်ထက်၌ တည်ရှိပြီး ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး၏ အစွန်ဆုံးမြေဖြစ်ပေသည်။ ထိုအရပ်သည် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးလှသည့် ဝေးလံခေါင်ဖျားသော အရပ်ဖြစ်ကြောင်းသာ သူ သိထားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် အကယ်ဒမီတစ်ခု တည်ရှိနေလိမ့်မည်ဟုကား လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

“ကောင်းပြီ... ယီနန်၊ ငါတို့ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှာ ပြန်ဆုံကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေသည်။

ယီနန်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း “ဒါဆို နင်ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ” ဟု မေးမြန်းရာ—

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် “မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးကို သွားဖို့ဆိုရင် ယန်ရုအင်ပါယာကို ဖြတ်သွားရမယ်။

ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်လောက် ကြာနိုင်ပြီး အသွားအပြန်ဆိုရင် တစ်လလောက် ကြာလိမ့်မယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်တော် ခရီးစတင်ဖြစ်မှာပါ”

“အင်း” ယီနန်သည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ စိတ်ထဲ၌ ကြည်နူးမှုတို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ပြင်ပ၌ ရွာသွန်းနေသော မိုးမှာ စဲသွားလေပြီ။

သုံးရက်တိုင်တိုင် ရွာသွန်းခဲ့သော မိုးဖွဲလေးများကြောင့် ကောင်းကင်ယံမှာ ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး လေထုမှာလည်း လတ်ဆတ်လျက် ရှိနေတော့သည်။

“ကဲ... ယွမ်ဖုန်း၊ ငါ တကယ်ပဲ သွားရတော့မယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေအတွင်းမှာ ငါ့အပေါ် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာတွေအတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ယီနန်က တွန့်ဆုတ်နေသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဆုံစည်းခြင်းရှိရင် ခွဲခွာခြင်းဆိုတာလည်း ရှိတာပဲ။ နောက်ပြီး မကြာခင်မှာ ငါ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီကို ရောက်လာပြီး မင်းကို ရှာနိုင်ကောင်း ရှာနိုင်ပါလိမ့်မယ်” ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

ယီနန်သည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လိုဏ်ဂူဝတွင် လမ်းခွဲခဲ့ကြ၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထွက်ခွာသွားသော ယီနန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူ့တွင် ချစ်သူများစွာ ရှိနေပါလျက်နှင့် သူသည် မိန်းမ မလိုက်စားသူတစ်ဦးအဖြစ်သာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ထိန်းကျောင်းပြီးနောက် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မြေကမ္ဘာနက်ရှိုင်းသော ကြယ်တာရာမြက်ပင်သာမက ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည်နှင့် ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီတို့ကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ကျီးကန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ရလဒ်ကောင်းများစွာကို ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။

ယခုအခါ ‘ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာ’ အကြောင်းကို သိရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ချေ။ သူသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ဦးစွာပြန်လည်၍ လိုအပ်သည်များ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးသို့ ဦးတည်ရန် စီစဉ်လိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေးဟောင်းတောအုပ်၏ အစွန်းဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာရင်း မိမိလာခဲ့သော လမ်းအတိုင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်—

ရှေးဟောင်းတောအုပ်မှ အထွက်တွင်ပင် သူနှင့် အသိဟောင်းတစ်ဦး ဆုံတွေ့လေတော့သည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယခင်က ရှေးဟောင်းတောအုပ်အတွင်း၌ လမ်းပိတ်ဆီးခဲ့သော ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ တပည့်ဖြစ်သူ ဖန်ကု ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖန်ကုအား မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်သွားမိ၏။ ဖန်ကုသည် ယခုတိုင် ဤနေရာ၌ စောင့်ဆိုင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူက မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ဖန်ကုသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အင်္ကျီဗလာနှင့် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ပုံစံဖြစ်နေသဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် သေချာကြည့်ပြီးမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်တော့သည်။

“အကြီးအကဲကျန်း... အဲဒါ အဲဒီကောင်ပဲ” ဟု ဖန်ကုက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိ၏။

ဖန်ကုသည် ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု သူက မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် ဖန်ကု၏ အနားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာတော့သည်။

“ဒါ အဲဒီကလေးလား” ဝဖြိုးသော အကြီးအကဲသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရင်း— “သူ့ပုံစံက ဘာအန္တရာယ်မှ ပေးနိုင်မယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး”

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း နီးကပ်လာသောအခါ၌မူ ထိုအကြီးအကဲ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။ အကြောင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာ အမာရွတ်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် များပြားနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကိုပင် ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဤမျှလောက်သော အမာရွတ်များ ရရှိရန်အတွက် မည်မျှလောက်သော တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရပါသနည်း။

“ဟင်း...” အကြီးအကဲသည် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး “ဟေ့လူငယ်... မင်းရဲ့ နာမည်ကို ပြောစမ်း” ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “အကြီးအကဲ... ကျွန်တော်က ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့် ချင်ယွမ်ဖုန်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ” ဟု ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ” ဖန်ကုက သူ၏ ဖူးရောင်နေဆဲဖြစ်သော မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပျာပျာသလဲ မေးလိုက်သည်။

“ငါ့မျက်နှာကို ကြည့်စမ်းဦး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အားရပါးရ ရယ်မောမိတော့သည်။ ယီနန်၏ လက်ချက်မှာ ဤမျှပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဖန်ကု၏ မျက်နှာမှာ သုံးရက်တိုင်တိုင် ဖူးရောင်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ဝဖြိုးသော အကြီးအကဲက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် “ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေဆိုရင်ကော... အကြောင်းမဲ့ သက်သက် ငါတို့ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေကို တိုက်ခိုက်တာက ငါတို့ဂိုဏ်းသားတွေကို အရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား” ဟု ဆိုလေသည်။

“ဟူး...” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မတတ်သာသည့်အဆုံး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ခင်ဗျားတို့ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းသားတွေက အရင်ဆုံး လမ်းခွန်တောင်းခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျားတို့ အကြီးအကဲတွေပါ အမှားအမှန် မခွဲခြားနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ” ဟု ပြောဆိုလိုက်၏။

“တောက်... ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက မင်းကို လူကြီးသူမတွေအပေါ် ဒီလို စကားပြောဖို့ သင်ပေးထားတာလား” ဝဖြိုးသော အကြီးအကဲမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေတော့သည်။

“ ငါတို့ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ တပည့်တွေနဲ့အတူ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို သွားခဲ့ပေမဲ့ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။ အဲဒီကိစ္စအတွက် မင်းတို့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ရှင်းလင်းချက် ပေးသင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ရင်း “အဲဒီကိစ္စကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာ သွားရောက်စုံစမ်းနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေဟာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားခဲ့ပြီဆိုတာကိုတော့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တပည့်အများစုက မျက်မြင်သက်သေတွေပဲလေ” ဟု တည်ငြိမ်စွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်လေတော့သည်။