အခန်း ၁၃၉

အခန်း (၁၃၉) ဝဖြိုးဖြိုး အကြီးအကဲ

ထိုဝဖြိုးဖြိုး အကြီးအကဲသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း အား အငြိုးအတေးတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေရင်းမှ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်း က တပည့်တွေကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် မင်းမှာ တာဝန်ရှိတယ်၊ အဖြေတစ်ခုခုတော့ ပေးရလိမ့်မယ်" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"အဖြေပေးရမယ် ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။ ဤအကြီးအကဲမှာ ပဥ္စမအဆင့် မဟာဆရာ မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် သူက အရေးတယူ ရှိလှသည်မဟုတ်။ "ဘယ်လိုမျိုး အဖြေပေးစေချင်တာလဲ"

"ရှင်းနေတာပဲ၊ မင်းက လမ်းခွန် နှစ်ဆပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းက တပည့်တွေကိုလည်း တောင်းပန်ရမယ်" ဟု အကြီးအကဲက အေးစက်စက် ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "အကြီးအကဲ... ခင်ဗျား စိတ်များ ဖောက်ပြန်နေတာလား။ ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ လမ်းခွန် ကောက်နေတယ်ဆိုတာ ကျုပ်ဖြင့် မယုံနိုင်ဘူး"

"မင်းယုံတာ မယုံတာက မင်းအပိုင်းပဲ။

ဘယ်သူ့ကိုသွားပြောပြော ဘယ်သူကမှ မင်းစကားကို ယုံမှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

ဝဖြိုးဖြိုး အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာတွင် ကောက်ကျစ်သော အရိပ်အယောင်တို့ ထင်ဟပ်လာလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ရုတ်ခြည်း သဘောပေါက်သွားကာ "ဪ... ဒီလမ်းခွန်ကောက်တဲ့ အကြံက ခင်ဗျားဆီက ထွက်လာတာကိုး"

"မှန်တယ်။ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းမှာ ဒီလောက် အရင်းအမြစ်တွေ ရှိနေတာကို ဘာမှအသုံးမချဘဲ ထားတာ နှမြောစရာပဲ။ ဒါကြောင့် ဂိုဏ်းအတွက် အထောက်အပံ့ဖြစ်အောင် လမ်းခွန်ကောက်ရတာပေါ့" ဟု ထိုသူက ပြုံးစိစိဖြင့် ဆို၏။

"ဂိုဏ်းကို ထောက်ပံ့ဖို့ ဟုတ်လား၊ ခင်ဗျား ပြောရတာ မရှက်ဘူးလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်ပြီး "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားလိုချင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တော့ မရှိဘူး၊ အသက်ပဲ လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ်တိုင်လာယူကြည့်လိုက်လေ"

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့လက်ရဲဇက်ရဲ ရှိတာကို မင်းအပြစ်မတင်နဲ့တော့" အကြီးအကဲသည် အေးစက်စွာ မြွက်ဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်တွင် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် တို့ကို စတင် စုစည်းလိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျောပိုးထားသော လုယန့်ဓား ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ပဉ္စမအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် မိမိတွင် မည်မျှအထိ စွမ်းအားရှိနေသည်ကို စမ်းသပ်ရန် သူက အဆင်သင့် ဖြစ်နေချေပြီ။

"ဒီမှာတင် ဇာတ်သိမ်းလိုက်တော့"

ဝဖြိုးဖြိုး အကြီးအကဲသည် လက်အတွင်း စုစည်းထားသော စွမ်းအင်လုံးကြီးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ အားအရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဓားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်ခြည်း ကိုယ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ စက်ဝိုင်းခြမ်းသဏ္ဌာန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် ကြီးမားလှသော ဓားအလင်းတန်းကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လုယန့်ဓားသွားသည် ပေ ၃၀ ခန့်အထိ ရှည်ထွက်သွားသယောင် ထင်မှတ်ရကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အလင်းရောင်ကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားတော့ရာ လူတို့မှာ မျက်စိပင် မဖွင့်နိုင်တော့ပေ။

မိမိကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်လိုက်သော ဤအရှိန်အဝါသည် ဤမျှအထိ ထူးကဲလှလိမ့်မည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။

ထိုဓားအလင်းတန်းသည် အကြီးအကဲ ပစ်လွှတ်လိုက်သော စွမ်းအင်လုံးကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်ရုံသာမက လမ်းတွင် ရှိသမျှ သစ်ပင်များကိုလည်း ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် မှန်ချပ်တင်ထားသကဲ့သို့ ချောမွတ်စွာ ပြတ်တောက်သွားစေသည်။

ဓားဦးသည် အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာနားကပ်၍ ဖြတ်သန်းသွားရာ ဓားသွားနှင့် မထိတွေ့သော်လည်း လေဟုန်ကြောင့်ပင် ဝတ်ရုံမှာ ပြဲထွက်သွားရလေသည်။

အကြီးအကဲနှင့် တပည့်ဖြစ်သူတို့မှာ သရဲသဘက်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အံ့အားသင့်ကာ စကားပင် မဟနိုင်တော့ပေ။

"မင်းက... ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာလား... ဒါမှမဟုတ် တပည့်လား" ဟု အကြီးအကဲက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း မှ သာမန်တပည့်တစ်ဦးဟုသာ ထင်မှတ်နေပုံရသည်။

"တပည့်ပါပဲ၊ ဝေယျာဝစ္စတပည့် တစ်ယောက်ပါ" ဟု ဆိုကာ ရှေ့သို့ တိုးလာလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲမှာ ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်လေတော့သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ခင်ဗျားကို ကျုပ် ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ရဲ့ ဒေါသနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့သူ မဟုတ်လို့ပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် ထိုသူတို့ အုပ်စုကြားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲမှာ အရှက်ရ ဒေါသထွက်ကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိ၏။

"ဪ... ဒါနဲ့"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံက နောက်ကွယ်မှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ အကြီးအကဲမှာ လန့်ဖျန့်သွားပြီး ဆုပ်ထားသော လက်သီးကို ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။

"ဘာ... ဘာရှိသေးလို့လဲ" ဟု သူက တောင့်တောင့်ကြီး ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ မဝံ့မရဲ ပြုံးပြရရှာသည်။

"ကျုပ်က ဒီညီလေးကို ပြောမလို့ပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တပည့်ဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး "ကြည့်ပါဦး၊ ကျုပ်မှာ အခု ဝတ်စရာမရှိဘဲ ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်နေတာ။ ခင်ဗျား ဝတ်စုံလေး ခဏလောက် ချေးဝတ်လို့ ရမလား" ဟု ဆိုလေသည်။

ထိုတပည့်၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အပြုံးမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အပြုံးကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်နေတော့သည်။

မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသူ၏ အဝတ်အစားများကို 'ခဏချေး' ဝတ်လိုက်ရာ ထိုတပည့်မှာ အတွင်းခံတစ်ထည်ဖြင့်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"အတော်ပဲ၊ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ဝဖြိုးဖြိုး အကြီးအကဲသည် သူ၏ ဒေါသမာန်ကို ပြန်လည် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

"တောက်... ဒီကောင်က ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ စော်ကားရက်တယ်" ဟု သူက အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

တပည့်ဖြစ်သူမှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် "ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အကြီးအကဲကို စော်ကားတာ ဖြစ်မှာလဲ၊ ကျွန်တော့်အဝတ်တွေ အလုခံရတာလေ" ဟု စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားမိသည်။

သို့သော်လည်း "အကြီးအကဲ... ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်" ဟု အမြန် လျှောက်တင်လိုက်၏။

"ဘာအကြံလဲ"

"ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲ ဝမ်မင်ကျိ က ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို သွားပြီးကတည်းက ပြန်မလာသေးဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒါကို အခု ဒီတပည့်နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ဂိုဏ်းကို ပြန်တိုင်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု ထိုတပည့်က ယုတ်မာစွာ အကြံပေးလိုက်လေသည်။

ဒေါသမျက်စိ ဖုံးနေသော အကြီးအကဲမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီ၊ အခုချက်ချင်း ဂိုဏ်းကို ပြန်သတင်းပို့မယ်။ အဲဒီကောင်တော့ သေဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့" ဟု ဆိုလေသည်။

မိမိ၏ စေတနာက ဘေးအန္တရာယ် ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မသိရှာပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် မြေနက်မြေ သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လိုစိတ်သာ ရှိနေတော့သည်။

နန်ဝူးမြို့ ကို ဖြတ်သန်းစဉ် သူသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ကာ ချန်ဒါချောင် နှင့် ချန်ရှောင်ချောင် တို့အတွက် လက်ဆောင်အချို့နှင့် မိမိအတွက် အဝတ်အစားအသစ်များကို ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။

"ဟေ့... မင်းကြားပြီးပြီလား၊ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ က ပြန်ပွင့်တော့မယ်တဲ့" ဈေးဝယ်နေစဉ် ဘေးနားမှ လူများ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ကြားလိုက်ရ၏။

"ကြားတာပေါ့၊ ဒီလောက် သတင်းကြီးတာကို။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လို လူတွေအတွက်တော့ ဝင်ခွင့်ရဖို့ မလွယ်ပါဘူးကွာ" ဟု အခြားတစ်ဦးက နှမြောတသစွာ ပြန်ပြောနေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ဝင်စားသွားကာ "အကိုတို့... ခင်ဗျားတို့ ပြောနေတဲ့ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ ဆိုတာ ဘာလဲ" ဟု ချဉ်းကပ် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးက အံ့ဩသွားကာ "လူငယ်လေး... မင်း ဒါကို မသိဘူးလား" ဟု ပြန်မေးကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်ရာ "အဲဒါက ပင်လယ်ထဲက ကျွန်းကလေး တစ်ကျွန်းပေါ့ကွာ။ ဒဏ္ဍာရီအရတော့ နတ်ဘုရားတွေ ထားခဲ့တဲ့ နေရာလို့ ပြောကြတယ်။ နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ပေါ်လာတတ်တာ။ အဲဒီထဲမှာ ရတနာတွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးမြက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်" ဟု ရှင်းပြပေးရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ "တကယ်ပဲ အဲဒီလို နေရာမျိုး ရှိတာလား"

"ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာမှာ အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေတော့ အင်အားကြီးတဲ့ ပညာရှင်တွေ ပေါင်းပြီးမှ ဖွင့်လို့ရတာ။ ဒါကြောင့် ဂိုဏ်းကြီးတွေက တပည့်တွေပဲ ဝင်ခွင့်ရကြတာပေါ့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင် သူသည် ဂိုဏ်း၏ တောင်ထိပ်ရှိ ခန်းမဆောင်ကြီးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဒုန်ဖန်းရှန့်မင် အား သွားရောက် တွေ့ဆုံလိုက်လေသည်။

"ယွမ်ဖုန်း... မင်း ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ။ ငါ လူလွှတ်ရှာခိုင်းတာတောင် မင်းကို မတွေ့ဘူး" ဟု ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်က တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။