အခန်း ၁၄၆

အခန်း (၁၄၆) နာရင်ထူးယား

ထိုစဉ်မှာပင် ခြေသံများကို ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ဖန် ပြန်လည်ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခြေသံများမှာ ဆူညံလှသဖြင့် လူအများအပြား လာနေကြသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အနေဖြင့် အကြောင်းမဲ့ ပြဿနာမရှာချင်သော်ငြား လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးအပေါ်တွင်မူ ဂရုဏာသက်မိသည်မှာ အမှန်ပင်။

"ဝမ်ချိုင်... ထတော့" ချင်ယွမ်ဖုန်း က ဝမ်ချိုင် ကို လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။

ဝမ်ချိုင် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီးချောလေးကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားတော့၏။

မကြာမီမှာပင် လှည့်လည်သွားလာနေထိုင်သည့် နယ်လှည့်လူမျိုးစု စစ်တပ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာလေသည်။ ထိုနေရာတွင် တဲတစ်လုံးတည်း သီးခြားရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။

စစ်သားနှစ်ဦး ရှေ့သို့တက်လာပြီး တဲတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ကြ၏။

"ဟေ့... အထဲကလူတွေ အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်း" ဟု ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ပြီး တဲအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမှာ နယ်လှည့်လူမျိုးစုများ၏ ရိုးရာဝတ်စုံနှင့် ကွဲပြားနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ကရော ဘယ်သူတွေလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနေတာလဲ။ ဒါက ဝံပုလွေစီးသည်များ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင် အူရီတူး ပဲ။ ငါတို့ခေါင်းဆောင်ကို ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ"

စစ်သားတစ်ဦးမှာ ရှေ့သို့တက်လာပြီး သူ၏ လခြမ်းပုံဓားကောက်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ လည်ပင်းကို တေ့လိုက်လေသည်။

ဓားသွားမှာ အေးစက်စက် အလင်းရောင်များဖြင့် တလက်လက် တောက်နေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ပျက်ယွင်းသွားခြင်း မရှိပေ။

ဤအဖွဲ့တွင် လူပေါင်း ၃၀ ခန့်သာ ပါရှိသည်။ ခေါင်းဆောင် အူရီတူးမှာ ပထမအဆင့် မဟာဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျန်နောက်လိုက်များမှာမူ သိုင်းပညာရှင် များသာ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့မှာ စစ်မြင်းများကို စီးနင်းလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြက်ခင်းပြင်တွင် နေထိုင်သည့် ဝံပုလွေသဏ္ဍာန် မှော်သားရဲ များကို စီးနင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ပုံစံရှိပြီး အရွယ်အစားမှာ ဝမ်ချိုင် နှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ဖြစ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ ရင်ဘတ်ခန့်အထိ မြင့်မားကြသည်။

ယန်ရုအင်ပါယာ သည် လုယွဲ့အင်ပါယာ နှင့် မတူကြောင်းကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိရသွားသည်။ လုယွဲ့အင်ပါယာ တွင် ဧကရာဇ်မှာ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်တတ်ပြီး သစ္စာရှိသူအများစုမှာလည်း သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ အားကြီးသူကိုသာ ရိုသေလေးစားကြပေသည်။

ခန်များ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ထူးကဲသော ပါရမီ ရှိကြပြီး လူတိုင်းမှာ ကျင့်ကြံ ရန်နှင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာရန် ပါရမီ ရှိပုံရသည်။

ဤသည်မှာ သိုင်းပညာရှင် များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် နိုင်ငံတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့သည် အခြားနိုင်ငံများနှင့် စစ်ခင်းမည်ဆိုပါက ထိုနိုင်ငံအတွင်းရှိ သိုင်းပညာရှင် များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် အနိုင်ရရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ယန်ရုအင်ပါယာ သည် ပြင်ပသို့ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးပေါ်၌သာ အခြေချနေထိုင်ပြီး မျိုးနွယ်စုတစ်ခုနှင့်တစ်ခုသာ အားပြိုင်တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီလိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ဓားနဲ့တေ့တာမျိုးကို ကျွန်တော် အလွန်မုန်းတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်း က အေးစက်စက်ပြောဆိုရင်း လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ လခြမ်းပုံဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ဓားကောက်ပေါ်၌ အက်ကြောင်းများစွာ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားတော့၏။

မြက်ခင်းပြင်ကြီးသည် သယံဇာတများ ပေါကြွယ်ဝသော်လည်း လူသားများသည် မှော်သားရဲ များကို မွေးမြူခြင်းဖြင့်သာ အသက်မွေးကြသည်။

လက်နက်သွန်းလုပ်ရန် လိုအပ်သော သတ္တုရိုင်းကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများမှာမူ ရှားပါးလှပေရာ ဤအစောင့်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားကြီးများမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် မှော်လက်နက် များသာ ဖြစ်ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း က ထိုရတနာလက်နက် ကို အလွယ်တကူ ချေဖျက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အူရီတူးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် အလွန်အန္တရာယ်ကြီးသော လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"ပြင်ပကလူ... ငါတို့ မြက်ခင်းပြင်က ကိစ္စတွေက မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး။ ငါတို့က ရာဇဝတ်သားတွေကိုပဲ လိုက်ရှာနေတာ" ဟု အူရီတူးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားတို့ မြက်ခင်းပြင်က ကိစ္စတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်ချင်ပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်၏။

အူရီတူးသည် တဲထဲသို့ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ခွေးကြီးတစ်ကောင် လှဲလျောင်းနေသည်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

"ပြင်ပကလူ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ" ဟု အူရီတူးက သတိပေးစကားဆိုကာ ဝမ်တောင်တန်း ဘက်သို့ သူ၏အခြွေအရံများနှင့်အတူ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

၎င်းတို့၏ အရိပ်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် တဲအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ကဲ... ထတော့။ မင်း သတိမေ့မနေဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်း က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထိုအမျိုးသမီးချောလေးသည် ဝမ်ချိုင် အောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။ ခန် ရဲ့ သမီးလို့တော့ လာမပြောနဲ့ဦး။ တကယ်လို့သာ မင်းက ခန် ရဲ့ သမီးဆိုရင် ဒီလူတွေက မင်းကို အခုလို လိုက်ဖမ်းရဲပါ့မလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း က အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မက တကယ်ပဲ ခန် ရဲ့ သမီးပါ။ ကျွန်မနာမည်က နာရင်ထူးယား လို့ ခေါ်ပါတယ်။ စုံစမ်းကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။ ဒီမျိုးနွယ်စုတွေက ကျွန်မအဖေရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို တော်လှန်ဖို့ ပူးပေါင်းကြံစည်ကြလို့ ကျွန်မ ခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်ပြေးလာခဲ့ရတာပါ" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက သနားစဖွယ် ပြောရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ စကားကို မယုံကြည်နိုင်သဖြင့် မျက်မှောင်ကို အလွန်အမင်း ကြုတ်ထားမိသည်။ ယန်ရုအင်ပါယာ တွင် အစွမ်းထက်ဆုံး သိုင်းပညာရှင် ပင်လျှင် ခန် ကို နာခံရပေသည်။ ခန် ကို ဆန့်ကျင်ရဲသူ တကယ်ပဲ ရှိပါသလော။

ထို့ပြင် ရှေ့တွင်ရှိနေသော အမျိုးသမီးမှာ ကြောက်ရွံ့နေသည့် ပုံစံရှိသော်လည်း တကယ်တမ်း၌ ပထမအဆင့် မဟာဆရာ နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသော အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူမတွင် ဒဏ်ရာရရှိထားပုံရပြီး အသက်ရှူသံမှာ အနည်းငယ် မမှန်မကန် ဖြစ်နေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ယန်ရုအင်ပါယာ ကို ဖြတ်သွားရမှာ။ မင်း ပြဿနာမတက်ချင်ဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ထွက်သွားတော့" ဟု ဆိုလိုက်၏။

"နှလုံးသား မရှိလိုက်တာ" ဟု နာရင်ထူးယားက ဝမ်းနည်းပက်လက် ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေးက မမကို အလိုက်တသိနဲ့ လိုက်မပို့ပေးနိုင်ဘူးလား"

နာရင်ထူးယား၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံ ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်နှာနှင့် ဝမ်းနည်းနေသော အမူအရာကို ခုခံနိုင်သည့် အမျိုးသားဟူ၍ ရှားပေရာ သူမကို မကြည့်ဘဲ နေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ နာရင်ထူးယားမှာ မကျေမနပ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် အမှန်တကယ်ပင် အေးစက်စက်နိုင်လှသည်ကို မြင်သောအခါ နာရင်ထူးယားမှာ သက်ပြင်းချရင်း တဲ၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ သွားကာ အဝတ်အစားများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချိုင် မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ကျောပေးထားသော်လည်း အိပ်ပျော်ရန် ခက်ခဲနေရှာသည်။

နာရင်ထူးယား အဝတ်အစားများ ချွတ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်၌ အဝတ်ဖြူဖြင့် ပတ်ထားသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုအဝတ်ဖြူမှာ သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေလေပြီ။

သူမသည် အဝတ်ဖြူပတ်တီးကို ကိုယ်တိုင် ဖြည်လိုက်ရာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း အံကြိတ်ကာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျွမ်းကျင်စွာပင် ဆေးထည့်ပြီးနောက် အဝတ်ဖြူအသစ်ဖြင့် ဒဏ်ရာကို ပြန်လည်ပတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် နာရင်ထူးယားမှာ အဝတ်အစားများ ပြန်လည်ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

ဝမ်ချိုင် ၏ နှာခေါင်းသွေးယိုမတတ် ကြည့်နေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူမက ပြုံးပြီး သူ၏အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

"မင်းက မှော်သားရဲ လား။ မင်းရဲ့သခင်ကတော့ တကယ့်ကို သွေးအေးတဲ့ သတ္တဝါကြီးပဲ" ဟု နာရင်ထူးယားက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မြက်ခင်းပြင်ကြီးပေါ်၌ နေမင်းမှာ မြင့်မားစွာ သာနေလေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ နာရင်ထူးယားမှာ ဝမ်ချိုင် ကို ဖက်၍ အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အမှန်စင်စစ် ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ စရိုက်အရ နာရင်ထူးယားကို ကူညီပေးမိနိုင်သော်လည်း သူမ၌ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ အမြဲတစေ ခံစားနေရသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် တဲကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော နေရောင်ခြည်ကြောင့် နာရင်ထူးယားနှင့် ဝမ်ချိုင် တို့ နိုးလာကြတော့သည်။

"ဝမ်ချိုင်... ငါတို့ သွားသင့်ပြီ" ချင်ယွမ်ဖုန်း က တဲကိုသိမ်းရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချိုင် ကမူ ထိုအမျိုးသမီး၏ ပွေ့ဖက်မှုမှာ အလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိလှသဖြင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေလေသည်။

"ကဲ... မင်းကတော့ တကယ့်ကို ကောင်မလေးတွေဆီက အမြတ်ထုတ်ရရင် မရောင့်ရဲနိုင်တဲ့ ခွေးနှာဗူးပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်း က ဝမ်ချိုင် ၏ နားရွက်ကို ဆွဲကာ ထခိုင်းလိုက်သည်။

နာရင်ထူးယားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ကို မကျေမနပ် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

"သွားကြစို့" ချင်ယွမ်ဖုန်း က ဝမ်ချိုင် ကို ပုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ဝမ်ချိုင် မှာမူ နာရင်ထူးယား၏ နူးညံ့သော ပွေ့ဖက်မှုအတွင်း သာယာနေပြီး မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်နေတော့ပေသတည်း။