အခန်း ၁၅၃

အခန်း (၁၅၃) တုံ့ပြန်တိုက်စစ်

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဖဝါးထက်တွင် သားရဲမီးလျှံသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ တောက်လောင်လျက်ရှိချေပြီ။

“ရှူး...”

ဧရာမမြွေကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်ခြည်းမတ်လိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အဖျားပိုင်းဆီမှ တက်လာသော ပြင်းထန်လှသည့် နာကျင်မှုဝေဒနာကြောင့် မြေပြင်ထက်တွင် အတင်းအဓမ္မ လူးလိမ့်လေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။

ချာဂန်မှာ အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်သွားရကာ “ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုမှော်ဆရာအတတ်မျိုးလဲ” ဟု ရေရွတ်မိလေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဒါလင်ထိုက်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သံမဏိဓားရှည်အောက်မှ လွတ်မြောက်ရန် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ရှေ့မှောက်သို့ တစ်ဖန်ပြန်ရောက်လာကာ ဓားနှောင်ကြိုးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြန်သည်။

“ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သေဖို့ပြင်ထားပေတော့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း ကျဆင်းလာသောငန်း၏ တောင်ပံသဖွယ် အသွားရှိသည့် ဓားမြှောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဒါလင်ထိုက်ကို ဝေဟင်ထက်သို့ မြှောက်တင်လိုက်၏။

လျှပ်စီးသဖွယ် လျင်မြန်လှသော ဓားချက်တစ်ခုနှင့်အတူ ဒါလင်ထိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုခုံးမှသည် ပေါင်ကြားအထိ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားရချေသည်။

သွေးစက်များ ဖျန်းခနဲ ကျဆင်းလာသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ငရဲမှတက်လာသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူစေတော့သည်။

“မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ”

ချာဂန်သည် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားကာ လေမုန်တိုင်းနှင့် မိုးကြိုးအလား ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှံကို ထိုးစိုက်လိုက်ရာ အသံဟည်းထွက်သွား၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလျက် ချာဂန်၏ လှံချက်ကို ပါးနပ်စွာ ရှောင်တိမ်းကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချာဂန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ထိုခဏ၌ စားကျက်မြေဝံပုလွေသည် ၎င်း၏ ရှေ့လက်သည်းများကို မြှောက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ခုန်အုပ်လိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဝံပုလွေ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဟန့်တားလိုက်ပြီးနောက် ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ ဝံပုလွေ၏ ဝမ်းဗိုက်ထက်တွင် ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ပေးလိုက်ချေသည်။

ဝံပုလွေသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် ချာဂန်ကို မြေပေါ်သို့ ခါချပစ်လိုက်တော့၏။ ချာဂန်သည် လှံရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်ပြန်သည်။

“သေပေတော့”

ချာဂန်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ ကြောက်ရွံ့မှုများ စတင်အမြစ်တွယ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဓားရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လျက် တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ဓားသွား၏ အေးစက်သော အငွေ့အသက်မှာ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားလောက်အောင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ ချာဂန်၏ လှံသည် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားရရုံမက သူ၏ ရင်ဘတ်ထက်တွင်လည်း နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ ခေါင်းသုံးလုံးမြွေကြီးသည် တစ်ဖန် တိုက်ခိုက်လာပြန်ကာ စွမ်းအင်သုံးမျိုး ရောယှက်နေသော ဒဏ်ချက်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချေသည်။

ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုကို ပဉ္စမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် ခံနိုင်ရည်မရှိဘဲ သေဆုံးနိုင်ပေသည်။

ချာဂန်သည် ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း “အေး... သတ်ပစ်လိုက်စမ်း” ဟု အော်ဟစ်လေသည်။

သို့ရာတွင် လေ၊ မီး၊ ရေ စွမ်းအင်သုံးမျိုးကြားမှ မည်းနက်သော လင်းနို့အုပ်ကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာ၏။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး” ချာဂန်သည် ကျိုးပဲ့နေသော လှံတိုဖြင့် လင်းနို့များကို ရိုက်နှက်သော်လည်း လင်းနို့တစ်ကောင်သည် သူ၏ လက်မောင်ပေါ်သို့ နားလိုက်ပြီးနောက် အသားကို ပုပ်အက်သွားစေသည့် ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

လင်းနို့များ စုစည်းကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည့်အခါတွင်မူ ချာဂန်မှာ အစွန်းကုန် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားရလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချာဂန်ထံသို့ ပြေးဝင်ကာ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို ဧရာမလက်ဝါးကြီးနှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် ချာဂန်ကို မြေပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်၏။

“ငရဲကို သွားပေတော့”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အင်အားကုန်ခမ်းသလောက် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ထူးကဲသော စွမ်းအားမှာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ဆေးကြောသန့်စင်မှု နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော သူ၏ ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ဆဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့်ပင် တူညီနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်မှာ ချာဂန်၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ချာဂန်သည် သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများမှာ သွေးကြောများ အိုင်ထွန်းလာ၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်သီးချက်ကြောင့် သူ၏ နှလုံးသားမှာ ကြေမွသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချာဂန်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှု အားအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချာဂန်၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းအားလုံးကို စုပ်ယူ၍ သူ၏ အသက်ဝိညာဉ်ကို ချုပ်ငြိမ်းစေလိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ဝိညာဉ် ရှာဖွေရေး အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ချာဂန်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ စားကျက်မြေ၏ ဘုရင်ဖြစ်သော ခန် မင်းကြီး၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံရိပ်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ချာဂန်သည် မကျေမနပ်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသော်လည်း သူသည် ပဉ္စမအဆင့်သာ ရှိသေးသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အနည်းငယ်သာ တိုးတက်သွားခဲ့သည်။

မိမိထက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားသူများကို စုပ်ယူမှသာ တိုးတက်မှု ကြီးမားမည်ကို သူ နားလည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ခေါင်းသုံးလုံးမြွေကြီးသည် ၎င်း၏ မျက်လုံးတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးရမှုကို ကရင်နာစရာအဖြစ် မှတ်ယူကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တစ်ဖန် ပြေးဝင်လာပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချာဂန်၏ အိတ်ကို အသာအယာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် မြွေကြီးထံသို့ ဦးတည်ပြေးဝင်ကာ ၎င်း၏ လည်ပင်းအောက်မှ မြေပေါ်သို့ လှိမ့်၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ဓားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“ဟား...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝေဟင်သို့ မြှင့်တင်ခုန်တက်လိုက်ကာ ကျန်ရှိသမျှ အင်အားကို စုစည်း၍ မြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုသည် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး မြွေကြီး၏ အရေခွံကို ဖောက်ထွင်းကာ ၎င်း၏ ဘယ်ဘက်ဦးခေါင်းကို မြေပေါ်သို့ ပြတ်ကျသွားစေခဲ့သည်။

ယင်းက မြွေကြီးအား အစွန်းကုန် နာကျင်စေသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေစေကာ မြေကြီးများပင် အက်ကွဲကုန်တော့သည်။

ထိုအတောအတွင်း ချာဂန်၏ လူများ ရောက်ရှိလာသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အနီးရှိ ဂီရီလီတာနာ မြစ် မြစ်အတွင်းသို့ ခုန်ဆင်းသွားလေတော့သည်။

စစ်သည်များ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်မူ ခေါင်းနှစ်လုံးသာ ကျန်တော့သော မြွေကြီး၊ ကိုယ်တစ်ပိုင်း ပြတ်နေသော ဒါလင်ထိုက်နှင့် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သေဆုံးနေသော ချာဂန်တို့ကိုသာ တွေ့ရှိရတော့သည်။

အကယ်၍ ခန်မင်းကြီးသာ သူ၏ သားတော်သည် အလယ်ပိုင်းဒေသသားတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားရသည်ကို သိရှိပါက အမျက်ဒေါသ ချောင်းချောင်းထွက်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုစဉ်တွင်မူ လူသတ်သမားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြစ်ကြောင်းအတိုင်း မိုင်ပေါင်းများစွာ ရေကူးသွားပြီးနောက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကာ ကုန်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။

သူ၏ အင်အားများမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် နားခိုရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရင်း တစ်ကီလိုမီတာခန့် အကွာရှိ လူမျိုးစုတစ်စု၏ တဲနန်းများကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူမျိုးစုဝတ်စုံကို ခိုးယူကာ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်၏။ သူသည် အလယ်ပိုင်းဒေသသားအဖြစ် အလိုရှိခံနေရသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤသို့ ဝတ်ဆင်ခြင်းက အန္တရာယ်ကင်းစေမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မြစ်ကြောင်းအတိုင်း ခရီးဆက်လာရင်း တဲနန်းပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ရှိသော ကြီးမားလှသော လူမျိုးစုကြီးများကိုလည်း တွေ့မြင်ခဲ့ရလေတော့သည်။