အခန်း ၁၅၄

အခန်း (၁၅၄) သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စု

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ကိုယ်တည်း ခရီးနှင်လာခဲ့ရာ သုံးရက်မြောက်သောအခါတွင်မူ ဂီရီလီတာနာ မြစ်ဖျားခံရာအရပ်သို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

ထိုလမ်းဆုံး၌ အလွန်ကြီးမားသော မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေပြီး ၎င်းတို့၏ အလံထက်တွင်မူ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဝက်ဝံရုပ်ကို ရေးဆွဲထားသည်ကို တွေ့ရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုမျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်ရောက်ခဲ့၏။

“ခွင့်ပြုပါဦး... ဒီအနီးအနားမှာ ခွေးကြီးတစ်ကောင်ကိုများ မြင်မိကြလား၊ ဒီအရွယ်လောက် ရှိပါလိမ့်မယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ နားရွက်အမြင့်ခန့်ကို လက်ဖြင့် တိုင်းထွာပြသရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ထိုမျိုးနွယ်စုမှ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးမှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လုံးဝ အရေးမစိုက်သည့်အပြင် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းပြပြီး မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းသာ ချမိတော့၏။ ဝမ်ချိုင်တစ်ယောက် နာရင်ထူးယားနှင့်အတူ မည်သည့်အရပ်သို့ ပြေးလွှားသွားသည်ကို သူ မတွေးဆနိုင်တော့ပေ။

ကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ၎င်းတို့ကို ရှာဖွေရသည်မှာ အပ်တစ်ချောင်းကို ရှာရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်လော။

သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ပင် “ဝေါ့ ဝေါ့” ဟူသော အသံနှစ်ချက်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ကြားလိုက်ရလေသည်။ သူ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိမိထံသို့ ပြေးလွှားလာသော ဝမ်ချိုင်ကို တွေ့လိုက်ရချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ချိုင်သည် သူ၏အနံ့ကို ရရှိသဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဝမ်ချိုင်... မင်း တကယ်ပဲ ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။ ဝမ်ချိုင်သည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ လျှာဖြင့်ယက်လျက် အမြီးကို တဖျတ်ဖျတ် ခါယမ်းနေရှာသည်။

“မောင်လေး... နင်နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့၊ ငါ နင့်အတွက် တော်တော်လေး စိတ်ပူနေခဲ့တာ” ဟူသော ချိုသာညင်သာသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိမိကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသော နာရင်ထူးယားကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နင်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ငါ ကြားသိရပါတယ်။ ချာဂန်ကိုတောင် သတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး” ဟု နာရင်ထူးယားက လေးစားအားကျသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ငါ့မှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ သတ်လိုက်ရတာပါ၊ မဟုတ်ရင် ငါလည်း လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြန်လည် ပြောကြားခဲ့သည်။

“အတွင်းထဲမှာ စကားပြောကြရအောင်” ဟု နာရင်ထူးယားက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သူမနောက်သို့ လိုက်ပါပြီး ကျယ်ဝန်းလှသော မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့လေတော့သည်။

“မင်း ရှာနေတဲ့ နေရာက ဒီမှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆို၏။

“ဒီနေရာက ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ငါ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ နေရာက ဒီလောက်အထိ ထင်သာမြင်သာရှိနေမယ်လို့ နင်မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား” ဟု နာရင်ထူးယားက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “အေး... အဲဒီလို ပြောလို့ရတာပေါ့” ဟု ဆို၏။

“ဟုတ်ပါတယ်... နင်မသိနိုင်သလိုပဲ ခန် ကလည်း ငါက သူ့မျက်စိအောက် တည့်တည့်မှာ ရှိနေမယ်လို့ ဘယ်တော့မှ ထင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု နာရင်ထူးယားက ရယ်မောလျက် ဆိုလေသည်။

“ဒါက ဘယ်လိုမျိုးနွယ်စုလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးမြန်းရာ “ဒါကတော့ သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စုပဲ၊ ခန်ရဲ့ လက်အောက်မှာ အကြီးဆုံး မျိုးနွယ်စုဖြစ်သလို မှော်ဆရာတွေ ပုန်းအောင်းရာ နေရာလည်း ဖြစ်တယ်” ဟု နာရင်ထူးယားက တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ “အော်... ဒီလိုကိုး၊ ခန်ကတော့ တကယ်ပဲ သနားစရာ ကောင်းတာပဲ။ သူ့ရဲ့ အင်အားအကောင်းဆုံး မျိုးနွယ်စုက တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို ဖြုတ်ချချင်နေတဲ့ လူစု ဖြစ်နေတာပဲ” ဟု ပြောဆိုလိုက်၏။

ထိုသို့ စကားပြောဆိုရင်း မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြရာ ဝက်ဝံခေါင်းဆောင်း ဆောင်းထားပြီး သန်မာသော ရင်အုပ်ကို ဖော်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို တွေ့ရ၏။

“ထူးယား... ဒါ မင်းပြောတဲ့ မိတ်ဆွေလား” ဟု ထိုသန်မာထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားက မေးလိုက်သည်။

နာရင်ထူးယားက ခေါင်းညိတ်လျက် “ဒါက အလယ်ပိုင်းဒေသက လာတဲ့ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပါ၊ ဒါကတော့ သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဝူအန်းပါပဲ” ဟု မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

ဝူအန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်လျက် “ဟားဟားဟား... ညီလေး၊ မင်းရဲ့ သတင်းတွေက ဒီနှစ်ရက်အတွင်း မြက်ခင်းပြင် တစ်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့နေတာပဲ။ မင်းက ဟိတ်ဟန်ကြီးတဲ့ တတိယမင်းသားကိုတောင် သတ်ပစ်လိုက်တယ်ဆိုတော့ တကယ်ကို ကျေနပ်စရာ ကောင်းတာပဲ” ဟု ရယ်မောကာ ပြောဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ “ဒါက ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါဘူး” ဟုသာ ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ရပါတယ်... မင်းက နာရင်ထူးယားကို ကယ်တင်ခဲ့သူဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေပါပဲ။ သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စုက မင်းကို အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေမှာပါ” ဟု ဝူအန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြုံး၍ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

၎င်းတို့ သုံးဦးသည် တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်များ ဝတ်ဆင်ထားသော အခြားလူအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့၏ အသားအရေမှာ အလွန်ပင် ဖြူဖွေးနေပြီး မြက်ခင်းပြင်မှ လူများနှင့် မတူချေ။ ဝတ်ရုံများကြောင့် နေရောင်ခြည်နှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်တန်ရာ၏။

“ဒါတွေကတော့ ကျန်ရစ်နေတဲ့ မှော်ဆရာတွေပါပဲ။ ငါတို့ထဲမှာ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့လို့ ငါကလွဲရင် အားလုံး အသတ်ခံခဲ့ရတယ်။ ကံကောင်းတာကတော့ အဲဒီသစ္စာဖောက်က သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စုအကြောင်း ဖွင့်ပြောဖို့ ကြိုးစားတုန်းမှာ ငါ သတ်နိုင်ခဲ့လို့ပေါ့” ဟု နာရင်ထူးယားက စိတ်မကောင်းစွာ ဆိုလေသည်။

ထိုမှော်ဆရာများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေကြဆဲပင်။

“ကဲ... အားလုံး စုံပြီဆိုတော့ စလိုက်ကြရအောင်” ဟု ဆိုကာ ဝူအန်းက ရှေ့ဆုံးနေရာသို့ လှမ်းသွားလေသည်။

နာရင်ထူးယားက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သူမဘေးတွင် ထိုင်ရန် ဆွဲခေါ်လိုက်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

“ဒါက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ပြီးတော့ အားလုံးစုံပြီဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။

နာရင်ထူးယားက မျက်တောင်လေး ခတ်လျက် “မကြာခင် နင်သိရမှာပါ” ဟု ဆို၏။

“ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေနဲ့ မိတ်ဆွေတွေဟာ ခန်ရဲ့ ဓားအောက်မှာ သေဆုံးခဲ့ရတာဟာ ငါတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်ပါပဲ။ ကံကောင်းတာကတော့ အခု အင်အားကြီးတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလာပြီပေါ့” ဟု ဆိုကာ ဝူအန်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လုံးဝ ကြောင်အသွားပြီး အမြန်ပင် ထရပ်လိုက်ကာ “နေပါဦး..မင်း ဆိုလိုတဲ့ သိုင်းပညာရှင်က ကျွန်တော့်ကို ပြောတာလား” ဟု မေးလိုက်၏။

“ဒါပေါ့ မိတ်ဆွေ... မင်း တတိယမင်းသားကို သတ်လိုက်ကတည်းက မင်းရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်နေပြီလေ” ဟု ဆိုလေရာ၊

ချင်ယွမ်ဖုန်းက “မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမယ်လို့ မပြောခဲ့ပါဘူး” ဟု အလျင်အမြန်ပင် ငြင်းဆိုလိုက်တော့သည်။

ဝူအန်းသည် နာရင်ထူးယားကို ဝေခွဲမရသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအခါ နာရင်ထူးယားက ထရပ်လိုက်ပြီး “ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်းက အခု ခန်ရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်နေပြီ။ ဒီမြက်ခင်းပြင်မှာ ငါတို့ဆီကလွဲလို့ မင်း ဘယ်ကိုမှ သွားလို့ မရနိုင်တော့ဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး “ငါ အစကတည်းက ပြောပြီးသားပါ၊ ငါက ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားတာလို့။ မင်းကို ကယ်ခဲ့တာကလည်း ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပေမဲ့ ငါ လုပ်ခဲ့တာကိုတော့ နောင်တမရဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နဲ့တော့ မပူးပေါင်းနိုင်ဘူး၊ ငါ မကြာခင် ဒီမြက်ခင်းပြင်ကနေ ထွက်သွားတော့မှာ” ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုလိုက်၏။

“မိတ်ဆွေ... ငါတို့ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တယ်” ဟု ဝူအန်းကလည်း ထရပ်လျက် ဆိုပြန်သည်။

နာရင်ထူးယားမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “နင်ငါတို့ကို ကူညီချင်တယ်လို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ” ဟု ဆိုရာ၊

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလျက် “စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ငါ မလိုအပ်တာတွေ လုပ်မိသွားပုံရတယ်။ ငါ အခုပဲ ထွက်သွားတော့မယ်” ဟု ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေတော့သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တဲအတွင်းမှ ထွက်လာကာ ဝမ်ချိုင်ကို ခေါ်၍ သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စု၏ အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည် ထွက်ခွာခဲ့၏။

သူသည် အလွန်ပင် စိတ်ဆိုးနေမိသည်။ နာရင်ထူးယားက သူမတို့နှင့် ပူးပေါင်းရန် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း မိမိတွင် ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများ ရှိကြောင်းနှင့် မြက်ခင်းပြင်မှ ထွက်ခွာရန် လိုအပ်ကြောင်းကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြခဲ့ပြီး မဟုတ်လော။

ထိုခဏတွင်ပင် နာရင်ထူးယားသည် ၎င်းတို့နောက်သို့ အမီလိုက်လာခဲ့သည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း... နေပါဦး” ဟု နာရင်ထူးယားက လှမ်း၍ ခေါ်လိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဘာများ ရှိသေးလို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ငါ... ငါ့အမှားပါ၊ နင်ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းချင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့မိလို့ပါ” ဟု နာရင်ထူးယားက ပြောရခက်နေသော ပုံစံဖြင့် ဆိုရှာသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ယမ်းပြလျက် ဆို၏။

“ငါ့ကို ကယ်ခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ကို သူတို့ ဖမ်းသွားမှာ သေချာတယ်” ဟု နာရင်ထူးယားက ဆိုရာ၊

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း “ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ မင်းကို ကယ်ခဲ့ပြီးပြီဆိုမှတော့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့တော့ လက်မလျှော့ပါဘူး” ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ငါနဲ့အတူ လမ်းခဏ လျှောက်ရအောင်” ဟု နာရင်ထူးယားက ပြုံး၍ ဆိုလေရာ သူမ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် အပြစ်ကင်းစင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ရ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခုန်သံမှာ တစ်ချက်မျှ မြန်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု လွှမ်းမိုးထားသကဲ့သို့ပင် ခေါင်းညိတ်မိသွားတော့သည်။

ယခင်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် နာရင်ထူးယားသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမတစ်ဦးအဖြစ်သာ မြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမ၏ အခြားတစ်ဖက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေပြီ။

ညှို့ယူဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပေါ်ယံ အကာအရံများကို ဖယ်ခွာလိုက်သောအခါ နာရင်ထူးယားသည် ရိုးရှင်းလှသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စုအတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ဂီရီလီတာနာ မြစ်ကမ်းပါးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေတော့သတည်း။