အခန်း ၁၅၅

အခန်း (၁၅၅) စွန့်စားခန်း

“ဂီရီလီတာနာ ဆိုတဲ့ အမည်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်သိလား” ဟု နာရင်ထူးယားက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ခေါင်းခါယမ်းလျက်သာ တုံ့ပြန်လေ၏။

“တောက်ပတဲ့ ပုလဲရတနာလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်၊ ဒီမြစ်ဟာ မြက်ခင်းပြင်ကြီးရဲ့ အသက်သွေးကြောဖြစ်သလို၊ အတောက်ပဆုံးသော ပုလဲတစ်ပွင့်လည်း ဖြစ်ပေတာပေါ့” ဟု နာရင်ထူးယားက ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလေသည်။

“ဒါဆို မင်းရဲ့အမည်ကရော၊ မင်းအမည်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆက်လက်မေးမြန်းပြန်ရာ၊ သူမက “ငါ့အမည်ကတော့ နေရောင်ခြည်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်” ဟု ပြုံးလျက်ပင် ဖြေကြားခဲ့သည်။

“သိပ်ကို သာယာနာပျော်ဖွယ်ရှိတဲ့ အမည်တစ်ခုပါပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရိုးသားစွာ ဆိုမိ၏။

“ဟုတ်တယ်၊ ကောင်းမြတ်တဲ့ အမည်တစ်ခုပါ၊ ဒီအမည်ကို ကျွန်မရဲ့ ဖခင်က မှည့်ခေါ်ပေးခဲ့တာပါ” ဟု နာရင်ထူးယားက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

“ခန် ကို ဆိုလိုတာလား”

“သူပါပဲ” ဟု နာရင်ထူးယားက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ “ကျွန်မ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ်မှာ မှော်ဆရာတွေက ကျွန်မကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြတယ်၊ မြက်ခင်းပြင် တစ်ခွင်လုံးကို လှည့်လည်သွားလာရင်း တခြားသော မျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေတဲ့ အခြေအနေတွေကို ကျွန်မ တွေ့မြင်ခဲ့ရတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ နာရင်ထူးယားသည် သနားစဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက သူမသည် မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုလုံး၏ ဝရမ်းပြေးတစ်ဦး ဖြစ်မလာဘဲ ဧကရာဇ်ပြီးလျှင် ဒုတိယမြောက် အာဏာအရှိဆုံး မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

“ဒီမှော်ဆရာမတွေက တကယ်တော့ ဘယ်သူတွေလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စပ်စုမိပြန်သည်။

“သူတို့က မြက်ခင်းပြင် ငြိမ်းချမ်းဖို့အတွက် ရှေးယခင်ကတည်းက အစဉ်တစိုက် ကြိုးပမ်းလာခဲ့ကြသူတွေပါ၊ ခန်က မြက်ခင်းပြင်ကို စည်းလုံးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးကတည်းက သူတို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက ခန်ဆီကိုပဲ ရောက်ရှိသွားခဲ့တာပါ”

ဟု နာရင်ထူးယားက အေးဆေးစွာ ရှင်းပြသည်။

“ဒါဆို နတ်မိမယ်ဆိုတာကရော၊ နတ်မိမယ်ဆိုတာ ဘာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထပ်မံမေးမြန်းရာ၊ သူမက “နတ်မိမယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်ခံရသူပါ၊ နတ်မိမယ် ပေါ်ထွန်းလာမှသာ မြက်ခင်းပြင်မှာ ငြိမ်းချမ်းရေး ပြန်လည်ရရှိမယ်လို့ ဒဏ္ဍာရီရှိတာကြောင့် မှော်ဆရာမတွေက နတ်မိမယ်ကို လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့ကြတာပါ” ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။ “ဒါက အကျင့်မြတ်ကို ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဘဝနဲ့ အနည်းငယ် ဆင်တူနေသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခန်ကို ဖြုတ်ချပြီးရင် မြက်ခင်းပြင် ငြိမ်းချမ်းဖို့ ဘယ်လိုစီစဉ်ထားလဲဆိုတာ မင်းစဉ်းစားဖူးလား”

“မှော်ဆရာမတွေ ပြောတာကတော့ ခန်ကို ဖြုတ်ချပြီးတာနဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဖို့ အမိန့်ထုတ်ပြန်မယ်လို့ ဆိုပါတယ်” ဟု နာရင်ထူးယားက ပြောပြသည်

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းသတိထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်၊ မင်းက မှော်ဆရာတွေအတွက်ရော၊ ခန်အတွက်ပါ သိပ်ကို အရေးပါတဲ့သူ ဖြစ်နေလို့ပဲ” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ” ဟု သူမက မေးမြန်းရာ၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းက “မင်းက နတ်မိမယ် တစ်ဦးဖြစ်နေလို့ပဲ၊ မှော်ဆရာမတွေက မင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို အသုံးချပြီး မျိုးနွယ်စုတွေကြားမှာ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြတာ၊ ပြီးတော့ ခန်ကလည်း မင်းကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးဆိုတာ ငါ ခံစားလို့ရတယ်” ဟု တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။

“ဟင်...” နာရင်ထူးယား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆိုလိုသည်ကို သိပ်နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

“မင်းကို လိုက်လံဖမ်းဆီးတဲ့သူတွေက မင်းကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ပဲ ကြိုးစားကြတာ၊ ဒါကို ကြည့်ရင် ခန်က မင်းကို သတ်ဖို့ အမိန့်မထုတ်ထားဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ” ဟု သူက ဆက်လက်ပြောကြားသည်။

“သူ့အနေနဲ့ သွေးသားတော်စပ်မှုကို ငဲ့ကွက်နေသေးတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု နာရင်ထူးယားက ညည်းတွားသလို ဆိုသည်။

“မင်းကရော... ပြန်မသွားချင်တော့ဘူးလား”

“အားနည်းတဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးကတည်းက ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားချင်တော့ပါဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိတော့သည်။ နာရင်ထူးယားမှာ မှော်ဆရာများ၏ မှိုင်းတိုက်ခြင်းကို အတော်အတန် ခံထားရပုံပေါ်ပေသည်။

ပြင်ပလူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကြည့်မည်ဆိုပါက ခန်က မြက်ခင်းပြင်ကို စည်းလုံးစေခြင်းမှာ မကောင်းသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြက်ခင်းပြင်ကြီးသည် ယခင်က အမြဲတစေ စစ်မက်ဖြစ်ပွားရာ ဒေသဖြစ်ခဲ့သဖြင့် အလယ်ပိုင်းဒေသမှ လူများကပင် သူတို့ကို လူရိုင်းများဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြဖူးကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြားဖူးနားဝ ရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။

“ကဲပါ... ဒီအကြောင်းတွေ ထားလိုက်ပါတော့၊ နင်က ဘာကိစ္စရှိလို့ ထွက်ခွာသွားရမှာလဲ” ဟု နာရင်ထူးယားက မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းခါပြလိုက်ရင်း “ငါ အနောက်ဘက် ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ တစ်ဖက်က ဝေးလံတဲ့ မြောက်ဘက်အရပ်ကို သွားချင်လို့ပါ” ဟု ဆို၏။

“မြောက်ဘက်စွန်း အရပ်ကိုလား၊ အဲဒီနေရာက လူသူကင်းမဲ့တဲ့ အရပ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ အဲဒီကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ” ဟု သူမက စပ်စုပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြုံးလိုက်မိ၏။ လူအတော်များများမှာ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ အကြောင်းကို မသိရှိကြသေးပုံ ရပေသည်။

“ဒါက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတစ်ခုပါ၊ ငါ့အတွက် အရေးကြီးလို့ သွားမှဖြစ်မှာမို့ပါ” ဟု သူက ဖြေကြားသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ခရီးလမ်းမှာ ဘေးကင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုက မိုးချုပ်နေပြီဆိုတော့ ဒီည ဒီမှာပဲ တည်းခိုသွားပါဦးလား၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ငါ တို့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ နင့်ကို အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး၊ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ကို တတ်နိုင်သလောက် ပြန်လည်ပေးဆပ်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ” ဟု နာရင်ထူးယားက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်လေသည်။

သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စုသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နာရင်ထူးယားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း အနားယူရန် တဲတစ်လုံး ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေမိ၏။

တဲအတွင်း၌မူ နာရင်ထူးယားက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြရာ ဝူအန်းက သက်ပြင်းချလျက် “နှမြောစရာပဲ၊ ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့သူကသာ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ပိုပြီး အင်အားတောင့်တင်းလာမှာ သေချာတယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ အတင်းအကျပ် လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ လူတစ်ယောက်က အစွမ်းထက်လေလေ ငါတို့ ထိန်းချုပ်ဖို့ ခက်ခဲလေလေပါပဲ၊ တခါတရံမှာ အဲဒါက ငါတို့ဆီ ဘေးဒုက္ခတောင် သယ်ဆောင်လာနိုင်သေးတယ်” ဟု မှော်ဆရာမတစ်ဦးက ဆိုလေသည်။

“ကဲ... ဒါဆိုရင်တော့ အားလုံးပဲ ကိုယ့်အမြင်တွေကို ပြောပြကြပါဦး” ဟု ဝူအန်းက ဆိုလိုက်ရာ၊ ထိုစဉ် မှော်ဆရာတစ်ဦးက ထရပ်၍ “ငါတို့ မှော်ဆရာမအတော်များများဟာ သစ္စာဖောက်တွေကြောင့် သေဆုံးခဲ့ကြရပြီ၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ ငါတို့တွေက ခန်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်တော့တာကြောင့် အခုတော့ စွန့်စားရတော့မယ်” ဟု လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

“စွန့်စားရမယ်” ဝူအန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “ဘယ်လိုမျိုးလဲ”

“ရိုးရှင်းပါတယ်၊ နတ်မိမယ်ကို ခန်ဆီ ပြန်လွှတ်လိုက်မယ်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါတို့ရဲ့ သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စုဟာ ပုန်ကန်သူတွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ခန် သိအောင် လုပ်ရမယ်” ဟု ထိုမှော်ဆရာက ဆိုလိုက်၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု နာရင်ထူးယားက နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းသည်။

“မင်းအနေနဲ့ ခန်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရအောင်ယူရမယ်၊ ဒါမှသာ သူ့ဘေးနားမှာ နေပြီး သူ့ကို သတ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်” ဟု ဆိုရာ ထိုမှော်ဆရာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုတ်မာသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒါက လူတွေအများကြီး သေစေလိမ့်မယ်” ဟု နာရင်ထူးယားက ကန့်ကွက်လိုက်၏။

သို့သော် မှော်ဆရာက ဝူအန်းဘက်သို့ လှည့်၍ “မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ နတ်မိမယ်အနေနဲ့ ခန်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရရှိဖို့အတွက် သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စုထဲက လူတချို့ကို စတေးဖို့ အသင့်ရှိရဲ့လား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝူအန်း အလွန်အမင်း စိတ်ရုပ်ထွေးသွားရ၏။ သူသည် နတ်မိမယ်က မြက်ခင်းပြင်ကို ငြိမ်းချမ်းစေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို စတေးရမည်မှာ ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... မြက်ခင်းပြင် ငြိမ်းချမ်းဖို့ဆိုရင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ စတေးခံရမှာပဲ၊ သေဆုံးသွားတဲ့ မှော်ဆရာတွေက ငါတို့အတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့ကြပြီးပြီ၊ သူတို့ကို အလဟဿ အသေခံခိုင်းကြတော့မှာလား” ဟု မှော်ဆရာများစွာက တပြိုင်နက် ထရပ်၍ အေးစက်စွာ မေးမြန်းကြလေသည်။

ဝူအန်း သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ချလိုက်ပြီးနောက် “ကောင်းပါပြီ... မြက်ခင်းပြင်ကြီး ငြိမ်းချမ်းမယ်ဆိုရင် သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စုဝင် တချို့ကို စတေးဖို့ ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ မြက်ခင်းပြင် ငြိမ်းချမ်းသွားတဲ့အခါ မြက်ခင်းပြင် တစ်ခုလုံးက သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စုရဲ့ စတေးမှုတွေကို အမြဲ အမှတ်ရနေကြမှာပါ” ဟု မှော်ဆရာများက ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုကြ၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့သည် အသေးစိတ် အစီအစဉ်များကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးကြလေတော့သည်။ ယင်းမှာ နာရင်ထူးယားအား အဖမ်းခံရသည့်ပုံစံဖြင့် ခန်ထံ ပြန်လည်စေလွှတ်ရန်နှင့် သံကင်းခြေများ မျိုးနွယ်စုအား သစ္စာဖောက်အဖြစ် ဖော်ထုတ်ရန်ပင် ဖြစ်ပါသတည်း။