အခန်း ၁၅၇

အခန်း ၁၅၇။ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

နာရင်ထူးယားသည် မိမိရှေ့ရှိ ဗွားထွားသန်မာလှသော အမျိုးသားကြီးအား စေ့စေ့ကြည့်ရှုနေမိသည်။ ယင်းအမျိုးသားကား သူမ၏ ငယ်ဘဝအမှတ်သညာများထဲမှ ပုံရိပ်နှင့် ထပ်တူပင်ဖြစ်ချေသည်။

"ငါ့သမီး နာရင်ထူးယား... အခုတော့ သမီးကို အဖေပြန်ရှာတွေ့ပြီပေါ့" ဟု ခန်က မြွက်ဟရင်း နေရာမှထကာ နာရင်ထူးယားရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ထိုစဉ်အတွင်း တဲနန်းအတွင်း၌ အခြားသူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေပေ။ ခန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို မြင်တွေ့ရသည်တွင် နာရင်ထူးယား၏ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

သားအဖနှစ်ဦး နှစ်ရှည်လများ ကွဲကွာနေခဲ့ရာမှ ပြန်လည်ဆုံဆည်းကြခြင်း ဖြစ်သော်ငြား နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်ဟူ၍ကား များများစားစား မရှိချေ။

နာရင်ထူးယားအနေဖြင့် အနည်းငယ်သော နွေးထွေးမှုကို ခံစားရသည်တိုင်အောင် ယင်းက အတုအယောင်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်နေမိသည်။

"ခမည်းတော်..." ဟု နာရင်ထူးယားက တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

ခန်၏ ခက်ထန်လှသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာပြီးလျှင် "ဒါ အဖေ့အပြစ်တွေပါပဲ... သမီးကို သေချာဂရုမစိုက်မိလို့ အောက်တန်းကျတဲ့လူတွေရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့ရတာ" ဟု ဆိုလေသည်။

"သူတို့က မကောင်းတဲ့လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု နာရင်ထူးယားက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်ပြောဆိုမိသည်။

ခန်၏ မျက်နှာထားမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားချေသည်။ "သူတို့က သမီးကို အတွေးအခေါ်မှားတွေ အများကြီး ရိုက်သွင်းထားပုံရတယ်... ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အချိန်ကြာလာရင် သမီး ပြောင်းလဲသွားမှာပါ" ဟု ခန်က သမီးဖြစ်သူ ထိတ်လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ လေသံကို လျှော့၍ ဆိုသည်။

နာရင်ထူးယားက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ "ခမည်းတော်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ မှော်ဆရာမတွေက သမီးကို မြက်ခင်းပြင် တစ်ခွင်လုံး လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။ သမီး မြင်ခဲ့ရတာတွေကတော့ စစ်ပွဲကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေရတဲ့ သနားစရာ လူသားတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့က ခမည်းတော်ရဲ့ ပြည်သူတွေပဲ မဟုတ်လား... ခမည်းတော်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသော် ခန်၏ မျက်နှာထားမှာ ခက်ထန်တည်ကြည်သွားတော့သည်။ သူသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းသွားရင်း "သမီး ဘာကို သိလို့လဲ... ဒါက ပေးဆပ်မှုပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ပေးဆပ်မှု ဟုတ်လား... ခမည်းတော်ရဲ့ ထီးနန်းခိုင်မြဲဖို့အတွက်လား။ စစ်ပွဲကြောင့် လူတွေအများကြီး သေဆုံးခဲ့ရပြီး အိုးအိမ်မဲ့ကာ ငတ်မွတ်နေကြတာကိုရော သိရဲ့လား" ဟု နာရင်ထူးယားက မျက်လုံးအစုံဝိုင်းလျက် မေးမြန်းမိသည်။

"တိတ်စမ်း" ဟု ခန်က ပြင်းထန်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။ "သမီး နားမလည်ပါဘူး... ငြိမ်းချမ်းရေးကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဒါက မဖြစ်မနေ ဖြတ်သန်းရမယ့် လုပ်ငန်းစဉ်ပဲ"

နာရင်ထူးယားက ခေါင်းယမ်းလျက် "ခမည်းတော်သာ အမိန့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ရင် မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုလုံး ငြိမ်းချမ်းသွားမှာပါ... ဒါက ခမည်းတော် လုပ်နိုင်တဲ့အရာပဲလေ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

"ဟားဟားဟား... ထူးယား၊ ဒီမြက်ခင်းပြင်ကြီး မစည်းလုံးခင်က ဘယ်လိုရှိခဲ့လဲဆိုတာ သမီး သိလား" ဟု ခန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"သမီး မသိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုအခြေအနေက စည်းလုံးခြင်း မရှိခင်ကနဲ့ ထူးမခြားနားပါပဲလို့ ကြားခဲ့ပါတယ်"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ" ဟု ခန်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြန်သည်။ "မြက်ခင်းပြင်ကြီး မစည်းလုံးခင်တုန်းက နေရာတိုင်းမှာ စစ်ပွဲတွေပဲ ရှိခဲ့တာ... လူရှိတဲ့နေရာတိုင်းမှာ တိုက်ပွဲတွေဖြစ်ပြီး နေ့စဉ်နဲ့အမျှ လူပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ရတယ်။

အဲဒီတုန်းက မြက်ခင်းပြင်မှာ စားစရာဆိုလို့ ဘာမှမရှိဘူး... နွားတွေ ဆိတ်တွေက မြက်ပင်တွေ ကုန်အောင်စားပြီးရင် မြက်မြစ်တွေကိုပါ တူးစားကြတယ်။ နောက်ဆုံး မြက်မြစ်တွေတောင် မရှိတော့တဲ့အခါ သူတို့ ဘာစားကြတယ်ဆိုတာ သမီး သိလား"

နာရင်ထူးယား၏ ရင်ခုန်သံမှာ မြန်ဆန်လာပြီး "သူတို့ ဘာစားကြလို့လဲ" ဟု မသိစိတ်ဖြင့် မေးမိသည်။

"သူတို့က လူသားအချင်းချင်း ပြန်စားကြတာ" ဟု ခန်က မျက်လုံးများ နီမြန်းလျက် ဆိုသည်။

"အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် သူတို့က လူသားအသားတွေကို စားခဲ့ကြတာ"

"မဖြစ်နိုင်တာ..." နာရင်ထူးယားမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်မိသွားသည်။

မှော်ဆရာမများက သူမအား ဤအကြောင်းများကို တစ်ခါမျှ ပြောပြခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

"ဒါ အမှန်တရားပဲ ထူးယား... အဖေ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတာ။ သူတို့က ကလေးချင်း လဲလှယ်စားကြတယ်၊ လူသားအသားတွေကို ချက်စားကြတယ်... တစ်မြက်ခင်းပြင်လုံးက ငရဲခန်းလို ဖြစ်နေခဲ့တာ" ဟု ခန်က အေးစက်စွာ ဆိုလေသည်။

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့လည်း..."

"ထူးယား... သိထားရမှာက အဖေ မြက်ခင်းပြင်ကို စည်းလုံးပြီးတဲ့နောက် အလယ်ပိုင်းဒေသက လူတွေရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးပညာရပ်တွေကို စတင်လေ့လာခဲ့တယ်။ ကောက်ပဲသီးနှံ စိုက်ပျိုးလို့ရတဲ့ နေရာတွေမှာ မြေရိုင်းတွေဖော်ပြီး မြက်ခင်းပြင်က လူတွေ စားနပ်ရိက္ခာ ဖူလုံအောင် အများကြီး စိုက်ပျိုးခဲ့တယ်" ဟု ခန်က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြသည်။

နာရင်ထူးယားမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ခေါင်းယမ်းမိသည်။ သူမသည် ဤအကြောင်းများကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့သလို မှော်ဆရာမထံမှလည်း တစ်ခါမျှ မကြားခဲ့ရပေ။

"စိုက်ပျိုးနည်း လာသင်ပေးတဲ့ အလယ်ပိုင်းဒေသက လူကို ခမည်းတော် သတ်လိုက်တယ်ဆိုတာရော..."

ခန်က ပြုံးလျက် "ဒါက ကောလာဟလ သက်သက်ပါပဲ... အဖေက သူ့ကို မသတ်ခဲ့တဲ့အပြင် ပြန်တောင်းပန်ပြီး စိုက်ပျိုးနည်းတွေ သင်ယူခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့ကို အလယ်ပိုင်းဒေသဆီ ရိုရိုသေသေ ပြန်ပို့ပေးခဲ့တာပါ"

ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသော စကားနှစ်ရပ်ကြောင့် နာရင်ထူးယားမှာ အလွန်ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ မည်သူ့ကို ယုံကြည်ရမည်ကိုလည်း သူမ မသိတော့ချေ။

"ထူးယား... အခုတော့ သမီး ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အဖေ နောက်တစ်ခါ ထပ်အထွက်မခံတော့ဘူး။ တစ်နေ့ကျရင် သမီး အဖေ့ရဲ့ စေတနာကို နားလည်လာမှာပါ။ မြက်ခင်းပြင်ကြီး တိုးတက်ချင်တယ်ဆိုရင် အားနည်းတဲ့သူတွေကို ဖယ်ရှားရလိမ့်မယ်... ဒါက ငါတို့ မြက်ခင်းပြင်ရဲ့ နိယာမပဲ"

ခန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုနေသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲ၌မူ မတတ်သာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက အခေါ်ခံလိုက်ရသော သမီးဖြစ်သူမှာ သူမနှင့် လုံးဝ ခြားနားသော ယုံကြည်ချက်များဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းက သူ့အား ဝမ်းနည်းစေချေသည်။

"အခုတော့ အနားယူလိုက်ဦး... သမီးအတွက် အဖေ အကောင်းဆုံးတွေ ပြင်ဆင်ပေးချင်တယ်"

နာရင်ထူးယားသည် ခန်၏ တဲနန်းအတွင်းမှ မိန်းမောစွာ ထွက်လာခဲ့ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော တဲအတွင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ယင်းတဲမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး အတွင်းရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်များမှာပင် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားချေသည်။

အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးမှာ တဲအဝတွင် ဒူးထောက်လျက် ရှိနေသည်။

သူမကား ခန်က နာရင်ထူးယားအတွက် ရွေးချယ်ပေးထားသော အစေခံမိန်းကလေးပင် ဖြစ်ချေသည်။

"မင်းသမီး... ကျွန်မ နာမည်က စီချင်း ပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းသမီးရဲ့ ဝေယျာဝစ္စတွေကို တာဝန်ယူရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ကျွန်မကို ခေါ်လိုက်ပါ" ဟု အစေခံမလေးက တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။

နာရင်ထူးယားက စီချင်းကို ကြည့်ကာ "ခန်က ဘယ်လိုလူစားမျိုးလို့ မင်း ထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ခန် လား..." စီချင်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ခန်က မြက်ခင်းပြင်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီးပါ။ လူပေါင်းများစွာကို ငတ်မွတ်ဘေးကနေ ကယ်တင်ခဲ့သူ ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်မတို့လို လူတွေအတွက်တော့ ကယ်တင်ရှင်ကြီးပါပဲ" ဟု ဖြေကြားသည်။

နာရင်ထူးယားက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "ကောင်းပြီ... ငါ နားလည်ပါပြီ၊ ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့ အိပ်ချင်ပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မင်းသမီး" စီချင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ကာ တဲအပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

နာရင်ထူးယားသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း တဲအပေါ်ပိုင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်အတွင်း မှော်ဆရာမများ သင်ကြားပေးခဲ့သည်များက ပြည့်နှက်နေပြီး အားနည်းသော မျိုးနွယ်စုများ၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကံကြမ္မာများက ပေါ်လာနေသည်။

သို့သော်လည်း ခန်၏ စကားများကလည်း နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေကာ သူမကို ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်စေချေသည်။

ကောင်းသည့်အချက်တစ်ခုမှာ နာရင်ထူးယားအနေဖြင့် သံမဏိဝက်ဝံ မျိုးနွယ်စုကို သစ္စာဖောက်ရန် မလိုဘဲ ခန်၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမူကား ခန်သည် သူမကို တစ်ခါမျှ မေ့လျော့ခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ သူမ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် မင်းသမီးအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ညဉ့်မှောင်ရိပ်အတွင်း၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခန်၏ ဌာနချုပ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ကင်းလှည့်နေသော စစ်သည်များကို ရှောင်ကွင်းရင်း တဲများရှိရာသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာ၌ ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် စဉ်းစားရကျပ်သွားသည်။

"ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိဘူးဆိုရင်တော့ အများကြီး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး... ခဏ ပုန်းပြီးတော့ ဘာဖြစ်မလဲ စောင့်ကြည့်ရအောင်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ဤနေရာ၌ တဲပေါင်း ထောင်ချီရှိသော်လည်း အားလုံးက လူနေရန် မဟုတ်ချေ။ အချို့မှာ ရိက္ခာနှင့် အခြားပစ္စည်းများ သိုလှောင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တဲတစ်ခုအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေလိုက်သည်။ အကယ်၍ နာရင်ထူးယားသာ ဘေးကင်းသည်ဆိုပါက သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားမည် ဖြစ်ချေသည်။

ညဉ့်ဦးယံ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း နာရင်ထူးယားမှာ လုံးဝ အိပ်မပျော်သေးပေ။ ထိုစဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏ တဲတံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး လူရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

စီချင်းမှာ တဲအပြင်ဘက်တွင် ဒူးထောက်လျက် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။ နာရင်ထူးယားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဝင်ရောက်လာသော လူရိပ်အား အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ယင်းက ဗွားထွားသန်မာသော အမျိုးသားကြီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခန်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေချေသည်။