အခန်း ၁၅၉

အခန်း ၁၅၉။ အမှန်တရား

ခန် သည် ပါးစပ်အတွင်းမှ နောက်ထပ် သွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြန်ရာ ယင်းသွေးတို့သည် ယခုအခါ အမည်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေချေပြီ။

"ဟားဟား... သူပါလား၊ ငါဘာလို့ ဒါကို မရိပ်မိခဲ့ပါလိမ့်" ဟု ခန်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

နာရင်ထူးယား သည် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် "ခမည်းတော်... ပုယန် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ၊ သူ့နဲ့ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ" ဟု မေးမြန်းရှာသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက မြက်ခင်းပြင်ရဲ့ ဘုရင်ရာထူးအတွက် ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ လင်းတမျိုးနွယ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင် ပုယန်ပေါ့၊ သူ ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ၊ ဒီလိုနဲ့ သူက မှော်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာကိုး..." ခန်က အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလေသည်။

"လင်းတမျိုးနွယ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဟုတ်လား၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" နာရင်ထူးယားမှာ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။

ခန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းရင်း "သမီး... သမီး သူ့ရဲ့ လှည့်ဖြားမှုကို ခံလိုက်ရပြီ၊ အေးချမ်းမှုကို ရှာဖွေကြတဲ့ မှော်ဆရာတွေဟာ အခုတော့ ငါ့ရဲ့ ရန်သူတွေ ဖြစ်လာကြတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး၊ ဒါတွေအားလုံးဟာ ပုယန်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"သမီး သူ့ကို သွားရှာမယ်၊ ဒီကိစ္စရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို သိရအောင် သူ့ကို မေးမြန်းရမယ်" နာရင်ထူးယားသည် မိမိ၏ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရရှာသည်။

"မလိုတော့ပါဘူး" ခန်က ခေါင်းခါလျက်ပင် "နောက်ကျသွားပြီ၊ ပုယန်ဟာ အလွန်ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် များတဲ့သူပဲ၊ သူ အခုလောက်ဆို ဒီကို ရောက်နေလောက်ပြီလို့ ငါထင်တယ်" ဟု ဆို၏။

ထိုသို့ ဆိုနေစဉ်အတွင်းမှာပင် စစ်သည်တော်တစ်ဦးသည် တဲနန်းပြင်ပ၌ ဒူးထောက်လျက် "သတင်းပို့ပါတယ် ခန်... မိမိကိုယ်ကိုယ် ပုယန်လို့ အမည်ခံတဲ့ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ရောက်ရှိနေပြီး ခန်နဲ့ တိုက်ခိုက်လိုကြောင်း ပြောဆိုနေပါတယ်" ဟု အစီရင်ခံလေသည်။

"ငါ မယုံဘူး"

နာရင်ထူးယားသည် တဲနန်းအတွင်းမှ ပြေးထွက်သွားရာ သူမ၏ ခိုင်မာလှသော ယုံကြည်ချက်တို့သည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြိုကွဲပျက်စီးလာချေပြီ။

"မြန်မြန်... မင်းသမီးကို ကာကွယ်ကြ၊ ငါ့ကိုလည်း တစ်ယောက်ယောက် တွဲကူကြဦး၊ ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတချို့ကို သွားတွေ့ဖို့ လိုအပ်တယ်" ခန်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် လူအချို့ တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကာ ခန်အား စစ်ဝတ်စုံလဲလှယ်ပေးပြီး တဲအပြင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တွဲကူခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏တဲအတွင်း၌ အနားယူနေစဉ် နားကွဲမတတ် ဟိန်းထွက်လာသော စည်တီးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လန့်နိုးသွားကာ တဲ၏ အပေါက်ငယ်များမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနီးအနားရှိ သိုင်းပညာရှင်တို့သည် စတင်လှုပ်ရှားလာကြပြီး တောင်ဘက်အရပ်သို့ စုရုံးပြေးလွှားသွားကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် တဲအပြင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာရာ မည်သူမျှ သတိမထားမိဘဲ စစ်တဲများ၏ အပြင်ဘက်အထိ ပါဝင်သွားလေသည်။

တဲများ၏ အပြင်ဘက်၌ လူတစ်ဦးသည် ဝင့်ကြွားသော မျက်နှာပေးဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေ၏၊ ထိုသူကား အခြားသူမဟုတ် ပုယန် ပင် ဖြစ်သည်။

ပုယန်သည် အမြဲတစေ မှော်ဆရာ အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့သဖြင့် သူ၏ အတိတ်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြသလို၊ သူ၏ မျက်နှာအပြည့်အစုံကိုလည်း ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော ဝတ်ရုံဖြင့် အမြဲဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် မည်သူမျှ မမြင်ဖူးကြချေ။

ယခုမူ ပုယန်သည် ဝတ်ရုံဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမာရွတ်ကြီးမှာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

သူသည် ခန်၏ စစ်တပ်များ လျင်မြန်စွာ စုရုံးလာနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေ၏။

ခန်သည် လူအုပ်စု၏ နောက်ကွယ်မှ လူနှစ်ဦး၏ တွဲကူမှုဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာရာ အားအင်ချိနဲ့နေပုံ ပေါ်လွင်နေသည်။

"ဟားဟားဟား... မန်တာ၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ပြိုင်ဘက်နဲ့ တွေ့ပြီပေါ့" ပုယန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

မန်တာ ဆိုသည်မှာ ခန်၏ နာမည်ဟောင်း ဖြစ်သည်၊ မြက်ခင်းပြင်၏ ဘုရင်ဖြစ်လာပြီးနောက် ထိုအမည်ကို ဆက်ခံခဲ့သဖြင့် သူ၏ အမည်ရင်းမှာ မေ့ပျောက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲ မင်းပါလား ပုယန်၊ မင်း အခုထိ အသက်ရှင်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး" ခန်က တည်ငြိမ်စွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မင်းမှ မသေသေးတာ၊ ငါက ဘာလို့ သေရမှာလဲ" ပုယန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း "ကိုယ့်သမီးအရင်းရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံရတာ ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ထူးကဲတဲ့ နည်းပရိယာယ်တွေပဲ" ခန်က နှစ်ကြိမ်မျှ ချောင်းဆိုးကာ သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်ပြန်သည် "မင်း ဒီနေ့အတွက်နဲ့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်လုံးလုံး ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာပေါ့"။

"ဒါပေါ့၊ ငါဟာ ဒီနေ့မှာ မင်းကို ငါ့ရှေ့မှာ သေခိုင်းဖို့အတွက် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်လုံးလုံး တစ္ဆေတစ်ကောင်လို အသက်ရှင်နေခဲ့တာ" ပုယန်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုသည်။

ထိုစဉ် နာရင်ထူးယား ရောက်ရှိလာပြီး ပုယန်ကို မျက်ရည်ဝဲလျက် ကြည့်ကာ-

"ရှင် တကယ်ပဲ ကလဲ့စားချေဖို့အတွက် လုပ်ခဲ့တာလား"

"ဒါပေါ့" ပုယန်က နာရင်ထူးယားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်ပင် "မင်းရဲ့ အဖေဟာ ငါ့ရဲ့ မိသားစုကို သတ်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ သူ့ကိုလည်း သူ့မိသားစုရဲ့ သစ္စာဖောက်တာကို ခံစားစေရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ယုတ်မာလှချည်လား" နာရင်ထူးယားမှာ ရှေ့သို့ တိုးသွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခန်၏ လူများက တားဆီးလိုက်ကြသည်။

"ပုယန်... မင်း ငါ့အသက်ကိုပဲ လိုချင်တာ မဟုတ်လား၊ လာပြီး ယူလိုက်လေ" ခန်က ဟစ်အော်လိုက်သည်။ သူသည် သေအံ့မူးမူး အခြေအနေသို့ ရောက်နေသော်လည်း သူ၏ လက်အောက်တွင် သောင်းနှင့်ချီသော သိုင်းပညာရှင် စစ်သည်တော်များ ရှိနေသေးသည်။

ပုယန်သည် မည်မျှပင် ထူးချွန်သော ပညာရှိပါစေဦးတော့၊ ခက်ခဲသော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ငါက မဝံ့ရဲဘူးလို့ ထင်နေတာလား" ပုယန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည် "မိတ်ဆွေတို့... အောင်မြင်ခြင်းနဲ့ ရှုံးနိမ့်ခြင်းဆိုတာ ဒီတိုက်ပွဲပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်၊ မင်းတို့ဟာ တစ်မြက်ခင်းပြင်လုံးမှာ နာမည်ကျော်ကြားတဲ့သူတွေ ဖြစ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ လက်အောက်မှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားမလားဆိုတာ ကိုယ့်ဘာကိုယ် ရွေးချယ်ကြ"

ခန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားရသည်၊ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို လျှော့တွက်မိသွားခဲ့ချေပြီ။

ပုယန်သည် သူ၏ သမီးအရင်းကိုပင် သူနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ သူ၏ စစ်သည်တော်များကိုလည်း လုပ်နိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်၊ ပုယန် စကားဆုံးသည်နှင့် ခန်၏ နောက်ကွယ်ရှိ သောင်းနှင့်ချီသော စစ်သည်တော်များအနက် ထက်ဝက်ခန့်မှာ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကြပြီး ပုယန်၏ နောက်ကွယ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားကြတော့သည်။

အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဝိုး... အံ့သြစရာပဲ၊ ဒီလောက် တော်တဲ့လူက အရင်တုန်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရှုံးခဲ့တာပါလိမ့်"

သို့သော်လည်း အခြေအနေမှာ အကောင်းဘက်သို့ ဦးတည်မနေပေ၊ ခန်၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ပုယန်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ခန်မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

"ငါ ပြောသားပဲ၊ ဒီမှော်ဆရာဟာ မကောင်းတဲ့သူဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိသာပါတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက သွားကြိတ်လျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

အစကတည်းက သူသာ ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး နာရင်ထူးယားကို တစ်စုံတစ်ရာ မလုပ်ဆောင်မီ သေချာစုံစမ်းခိုင်းခဲ့သင့်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခန်၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် ကောင်းကင်သို့ မီးရှူးမီးပန်းတစ်ချက် လွှတ်တင်လိုက်ရာ ထိုလှပသော အလင်းတန်းကို မိုင်ပေါင်းရာချီသော အကွာအဝေးမှပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ယင်းကား အကူအညီတောင်းခံသည့် အချက်ပြမှုပင် ဖြစ်သည်၊ ခန်သည် မကျော်လွှားနိုင်သော အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့ရမှသာ ဤအချက်ပြမှုကို ပေးလေ့ရှိသည်။

"အားအင်တွေ ဖြုန်းမနေပါနဲ့တော့" ပုယန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည် "မင်းရဲ့ သားတွေသာ မင်း ဒုက္ခရောက်နေတာကို သိရင် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ မင်း သိပြီးသားပါ"။

ခန်သည် ဒေါသအဟုန်ကြောင့် နောက်ထပ် သွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။

သူ့တွင် ကျန်ရှိနေသော သားနှစ်ဦးစလုံးသည် သူ အမြန်သေဆုံးပြီး မြက်ခင်းပြင်ဘုရင်၏ ထီးနန်းကို ဆက်ခံရန် မျှော်လင့်နေကြသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ သားများသည် သူ့ကို လာရောက် ကယ်တင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

"အခြား မျိုးနွယ်စုတွေ ဒီကို ရောက်ဖို့ အချိန်ယူရဦးမယ်၊ ပြီးတော့ အင်အားနည်းတဲ့ မျိုးနွယ်စုအချို့ ရောက်လာရင်တောင် ဘာမှ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ပုယန်က သူ၏ တွက်ချက်မှုအတွင်းမှာပင် အရာအားလုံး ရှိနေသည့်အလား လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ယုတ်မာလိုက်တာ" ခန်က ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်လိုက်သည် "ငါ့ရဲ့ တစ်သက်လုံး တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေဟာ မင်းလို လူယုတ်မာမျိုးကြောင့် ပျက်စီးရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး"။

"ဟားဟားဟား... မန်တာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက မင်းဟာ မြက်ခင်းပြင်ကို စည်းလုံးစေခဲ့တယ်၊ ဒီနေ့မှာတော့ မင်းရဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလုံးလုံး ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေဟာ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အရာတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ငါက ကြည့်ခိုင်းရမှာပေါ့" ပုယန်က အေးစက်စွာ ဆိုလေသည်။

ခန်သည် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန် မိမိတွင် အင်အားမရှိတော့သည်ကို သိရှိသွားပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ စစ်သည်တော်တို့... မင်းတို့အားလုံးဟာ ငါ့အပေါ် သစ္စာရှိတဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ မင်းတို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေတာကို ငါ မကြည့်ရက်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအမိန့်ကို ပေးမယ်၊ အားလုံး ထွက်ပြေးကြ၊ အုပ်စုငယ်လေးတွေ ခွဲပြီး ပုန်းအောင်းနေကြ၊ ပြီးရင် ငါ့သမီး နာရင်ထူးယားရဲ့ အမိန့်ကို စောင့်မျှော်ကြပါ"။

ခန်၏ နောက်ကွယ်ရှိ စစ်သည်တော်များမှာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက်ပင် ရှိနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာထက်၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်၊ သူတို့သည် ပုယန်နှင့် ပုန်ကန်သူများကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြလေသည်။