အခန်း ၁၆၀

အခန်း ၁၆၀ - ဘေးကင်းရာသို့ တိမ်းရှောင်ခြင်း

“ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအမိန့်ပဲ၊ အခုချက်ချင်း ဆောင်ရွက်ကြတော့။ တစ်နေ့ကျရင် ငါ့သမီးက မင်းတို့ကို ပြန်ခေါ်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုကာ ခန် သည် မျက်လုံးအစုံကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်ချလိုက်လေသည်။

၎င်း၏ စစ်သည်တော်များသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်၍ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

ခန် ၏ မျိုးနွယ်စုတွင် တိုက်ပွဲမဝင်နိုင်သော အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးငယ်ဟူ၍ မရှိပေရာ ချန်ရစ်ခဲ့ရမည့်အရာများအတွက် ပူပန်နေရန် မလိုအပ်ချေ။

ပုယန် ကမူ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ “သူတို့နောက်ကို လိုက်ကြစမ်း၊ တစ်ယောက်မှ အလွတ်မပေးနဲ့။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့က ဒီမြက်ခင်းပြင်ရဲ့ ဘုရင်တွေပဲ” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ပုန်ကန်သော စစ်သည်များသည်လည်း အားတက်သရော ရှိနေကြ၏။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ အောင်မြင်ခဲ့ပါက သမိုင်းတွင် အမည်ရတွင်တော့မည် မဟုတ်လော။

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ခန် သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ပြန်လည်ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရောင်အဝါများ ပြန်လည်တောက်ပလာသည်။

သူသည် လက်ဖဝါးကို ဓားကဲ့သို့ အသုံးပြု၍ ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေရာ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ရံစွမ်းအင်များ လွင့်စင်ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ထက်တွင် ပေထောင်ချီ ရှည်လျားသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

ယင်းကား သိုင်းပါရဂူရှင်နယ်ပယ် ပညာရှင်တို့၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်ချေသည်။ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် မြေကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည် မဟုတ်လော။

ထိုအက်ကြောင်းပေါ်တွင် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး သစ္စာဖောက် စစ်သည်များ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

ပုယန် သည် ထိုအစီအရင်ကို ကြည့်ကာ ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် “ဒီလို အစီအရင်မျိုးနဲ့ ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မယ် ထင်နေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

သို့သော် ခန် ကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် “သူတို့ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်ရရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ” ဟု ပြန်လည် ပြောကြားလိုက်၏။

သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစများ စီးကျလာသည်ကို တွေ့ရပေရာ အစောပိုင်းက တိုက်ခိုက်မှုမှာ သေခါနီးတွင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အားမာန်ကို ထုတ်သုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နာရင်ထူးယား သည် နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ ပြေးသွားမိသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဖခင်ဖြစ်သူအား ချောင်းမြောင်း မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက ယနေ့တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည် မဟုတ်လော။

“ဖေဖေ...” ဟု ခေါ်ကာ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်၍ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတော့သည်။

ထိုစဉ် ခန် ၏ သစ္စာရှိသော စစ်သူကြီးနှစ်ဦးသည် နာရင်ထူးယား အား ထူမပေးကာ ဘေးကင်းရာသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း သူမကမူ ငြင်းဆန်လျက် ထိုနေရာတွင်သာ ဒူးထောက်နေမြဲ ဖြစ်သည်။

အခြေအနေမှာ ခဏတာမျှ တန့်သွားခဲ့သည်။

“တူယား... ထပြီး ထွက်သွားတော့။ ငါက ခန် တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ထွက်ပြေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက် ကရင်စားချေပေးဖို့က မင်းရဲ့ တာဝန်ပဲ” ဟု ခန် က မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် နာရင်ထူးယား ကမူ “သမီး မသွားဘူး ဖေဖေ၊ ဒါတွေအားလုံးက သမီးအပြစ်တွေပါ။ သမီး ဒီမှာပဲ ဖေဖေနဲ့အတူ သေပါရစေ” ဟု ဆိုကာ ဆက်လက် ငိုကြွေးနေလေသည်။

“အို... ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးကို ငါ မကြည့်ရက်ဘူးကွာ”

ထိုသို့ ပြောဆိုသံနှင့်အတူ ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် နောက်ကွယ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နာရင်ထူးယား သည် နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ ခြေရင်းသို့ ပြေးဝင်ကာ “သခင်လေးချင်... ရှင် မသွားသေးဘူးပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မအဖေကို ကယ်ပေးပါဦး” ဟု အသနားခံလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း “ကောင်းပြီ၊ ငါ နားလည်ပါပြီ။ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်” ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။ ထိုနောက် ဝမ်ချိုင် က ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် နာရင်ထူးယား ကို မကာ ဝမ်ချိုင် ၏ ကျောပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်လေသည်။

“လူငယ်လေး... ငါ့သမီးကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ။ မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို ငါ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး” ဟု ခန် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ကမူ “ခင်ဗျားသမီးကို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ပဲ စောင့်ရှောက်ရမယ်” ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ခန် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စူးရှသော အကြည့်များကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပင် ကျောစိမ့်သွားရသည်။

“ခင်ဗျားက ခန် ဖြစ်နေလို့ပဲ ထွက်မပြေးရတော့ဘူးလား။ လူတိုင်းရဲ့ အသက်က အဖိုးတန်တာပါပဲ” ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ခန် ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကာ ဝမ်ချိုင် ၏ ကျောပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ချိုင် ၏ တင်ပါးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်လိုက်ရာ ဝမ်ချိုင် မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော သစ္စာရှိ စစ်သူကြီးများသည်လည်း ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ၎င်းတို့အတွက်မူ ဤသည်မှာ အရှက်ရစရာ ဖြစ်သော်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် လက်စားပြန်ချေရန် သန္နိဋ္ဌာန် ချထားကြလေသည်။

“အလယ်ပိုင်းဒေသ က ကောင်... မင်း ငါ့အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့။ မင်းကို ငါ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး” ဟု ပုယန် က အစီအရင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ကမူ မျက်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း “မင်းက လူကောင်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ အစကတည်းက သိသားပဲ” ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

ထိုခဏ၌ပင် ခန် တည်ဆောက်ထားသော အစီအရင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားရာ ပုယန် သည် အတားအဆီးမရှိဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း ထံသို့ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာတော့သည်။

“အလယ်ပိုင်းဒေသ က လူတွေ... သေဖို့သာ ပြင်ထားကြတော့”

ပုယန် ၏ အဆင့်မှာ ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာ ထက် များစွာ သာလွန်ပေရာ သိုင်းပါရဂူရှင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမျှသာ လိုတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် မိမိကိုယ်ကို ကျိန်ဆဲရင်း ထွက်ပြေးရန် ပြင်သော်လည်း ပုယန် မှာ သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပုယန် သည် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်တိုင်အောင် အောင့်အည်း သည်းခံခဲ့ရသမျှ ယနေ့တွင် ခန် ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဤလူငယ်က အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပေရာ မည်သို့လျှင် ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် များ လွှမ်းခြုံထားသော လက်သီးမှာ ဥက္ကာခဲတစ်ခုကဲ့သို့ ချင်ယွမ်ဖုန်း ထံသို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ပုယန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူ၏ လက်သီးမှာ ဝါဂွမ်းတစ်ခုကို ထိုးနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ ကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ မြေပြင်ကိုသာ ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားတော့သည်။

မြေပြင်တွင် ကြီးမားလှသော ကျင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး မြက်ခင်းများနှင့် အမှိုက်သရိုက်များ လွင့်စင်သွားရသည်။

ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနက်ရောင် လင်းနို့များအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝေဟင်သို့ ပျံတက်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။

“မင်းတို့နဲ့ ငါ ဆက်မကစားတော့ဘူး” ဟု ဆိုကာ သူသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလျက် လွင့်မြော ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“ဒါ ဘာလဲ... သူက ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေတာလား။ သူက သိုင်းပါရဂူရှင် တစ်ယောက်လား” ဟု စစ်သည်များက အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းကြသည်။

“ပျံသန်းနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက လေထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေတာ။ ဒါဟာ တစ်စုံတစ်ရာသော ထူးဆန်းတဲ့ သိုင်းပညာရပ် ဖြစ်ရမယ်”

ပုန်ကန်သော စစ်သည်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေရုံမှအပ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ကြချေ။ အချို့သော သိုင်းပညာရှင်များသည် လေးနှင့် မြှားဖြင့် ပစ်ခတ်ကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ကမူ လွယ်ကူစွာပင် ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဟင်ထက်၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပုယန် သည် အောင်မြင်မှုနှင့် လက်တစ်ကမ်းအလိုတွင် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားရသဖြင့် ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်နေ၏။

ခန် သေဆုံးသည်ကို မိမိမျက်စိဖြင့် မမြင်ရသရွေ့ သူ၏ ကရင်စားချေမှုမှာ မအောင်မြင်သေးပေ။

“သခင်... ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ” ဟု စစ်သည်တစ်ဦးက မေးမြန်းရာ ပုယန် က လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရင်း “ဘာလုပ်ရမှာလဲ... တခြား မျိုးနွယ်စုအားလုံးကို ငါတို့ဆီမှာ အရှုံးပေးခိုင်းပြီး ငါတို့ကို မြက်ခင်းပြင်ရဲ့ ဘုရင်အဖြစ် တင်မြှောက်ခိုင်းရမှာပေါ့” ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် မြက်ခင်းပြင်ထက်တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ စတင်ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ် ကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် အသုံးပြုပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ ပျံသန်းလာခဲ့ပြီးနောက် မိမိအား စောင့်ဆိုင်းနေသော ဝမ်ချိုင် ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုစဉ် စနစ် ဆီမှ အသိပေးသံများ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက်ဆိုသကဲ့သို့ မြည်ဟီးလာတော့သည်။ ပုန်ကန်သူများ ရှေ့တွင် ဝေဟင်ထက်၌ လမ်းလျှောက်ပြခဲ့ခြင်းကြောင့် သူသည် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး လေးသိန်းခန့်ကို ချက်ချင်း ရရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“အပြင်ထွက်ပြီး သွားလာနေတာက ပိုပြီး သန်မာလာစေတာပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း က ရေရွတ်လိုက်သည်။ ယနေ့တစ်ရက်အတွင်း ရရှိသော အမှတ်များသည် ယခင်သုံးလလုံးလုံး ကြိုးစားခဲ့ရမှုများနှင့် ညီမျှနေသည် မဟုတ်လော။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ဝမ်ချိုင် ၏ ကျောပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ရာ ခန် မှာ သတိလစ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ညိုမည်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေတော့သတည်း။