အခန်း ၁၆၃

အခန်း (၁၆၃) ရှန်းဝူမျှော်စင်

ထိုစဉ်ကာလ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်အေးမြလှသော ဝင်ရိုးစွန်းချောက်ကမ်းပါးကြီးဆီသို့ အရောက်လှမ်းလာခဲ့ချေပြီ။

"ဝမ်ချိုင်... ငါတို့ဒီချောက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ရင် မြောက်ဘက်ဖျားဒေသကို ရောက်ပြီဟေ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ဝမ်ချိုင်မှာမူ ဆီးနှင်းထူထပ်သောနေ့ရက်များကို အလွန်အမင်း မနှစ်မြို့ဟန်ဖြင့် ထိုင်းမှိုင်းလေးလံနေလေသည်။

ဤအချိန်၌ ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ထူထဲလှသော ရေခဲပြင်ကြီး ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိရာ ချောက်ကြီးကို မည်သို့ဖြတ်သန်းရမည်ဟု ပူပန်နေရန်မလိုတော့ဘဲ အပေါ်မှသာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားရုံသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

"သွားကြစို့ ဝမ်ချိုင်" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်၏ တင်ပါးကို ပုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ ဝမ်ချိုင်မှာလည်း အားအင်ချိနဲ့စွာ ဟောင်သံပြုလျက် ရေခဲပြင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ ပြေးလွှားတော့သည်။

၎င်းတို့သည် နံနက်မိုးလင်းမှ ညမိုးချုပ်သည်အထိ မနားတမ်းပြေးလွှားခဲ့ကြသော်လည်း ခရီးတစ်ဝက်ကိုသာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသေး၏။

ထိုအခါ ဝမ်ချိုင်သည် ဆက်လက်မပြေးလိုတော့ဘဲ ရေခဲပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စင်းကာ သပိတ်မှောက်လေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးမိရင်း ဝေးကွာလှသောအရပ်မှ လမင်းကြီးကို ငေးမောကြည့်ရှုနေမိ၏။

ဤအရပ်၌ မြင်တွေ့ရသော လမင်းမှာ လုယွဲ့အင်ပါယာ၌ မြင်တွေ့ရသည်ထက် ပိုမိုကြီးမားနေပြီး ဝေဟင်ယံ၌ ချိတ်ဆွဲထားသော ဧရာမဘီးကြီးတစ်ဝက်ခန့်သဖွယ် ထင်မှတ်ရကာ လမင်းပေါ်ရှိ အမှောင်ရိပ်များကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရချေသည်။

ဆီးနှင်းနှင့် ရေခဲပြင်များကြောင့် ညတာမှာ အလွန်အမင်း မှောင်မိုက်ခြင်းမရှိဘဲ လင်းလက်တောက်ပနေရာ "နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေသည်" ဟူသော စကားရပ်မှာ ဤအခြေအနေကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိပေ၏။

"ဝမ်ချိုင်... ငါတို့ ရေခဲပြင်ပေါ်မှာ ညအိပ်လို့မဖြစ်ဘူး။ တကယ်လို့ ရေခဲပြင်ကြီး အက်ကွဲပြီး ငါတို့ပြုတ်ကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြစ်တန်ရာခဲသော အကြောင်းအရာများကို တွေးတောကာ ပူပန်လာမိ၏။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကြံကောင်းတစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

“ငါသိပြီ ဝမ်ချိုင်... ငါမောတဲ့အထိ မင်းကို ငါ့ကျောပေါ်မှာ ပိုးထားမယ်၊ အဲဒီနောက်မှ ငါတို့ အလှည့်ကျ ပြောင်းကြတာပေါ့၊ ဟုတ်ပြီလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အကြံပြုလိုက်၏။

ဝမ်ချိုင်သည် ထိုသို့သော အဖြစ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေးတောဖူးသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန် ရှိပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်ကို ကျောပေါ်သို့ ပင့်တင်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင်ပြေးလွှားတော့သည်။

ခရီးသွားလာရာတွင် မိမိ၏စီးတော်ယာဉ်ကို ကျောပေါ်ပိုး၍ သွားသူဟူ၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပထမဦးဆုံးသောသူ ဖြစ်တန်ရာ၏။ တစ်ညလုံး မနားတမ်း ပြေးလွှားနေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေသော ဝန်တင်အားပိုသည့် ပြိုင်ကားတစ်စီးကဲ့သို့ပင် ရှိချေသည်။

အရုဏ်တက်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါမှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထူထပ်သော ဆီးနှင်းနှင့် ရေခဲပြင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကုန်းမြေကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတော့၏။

"ရောက်ပြီ ဝမ်ချိုင်... ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီဟေ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် မြောက်ဘက်ဖျားဒေသပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ ထိုအရပ်၏ လေထုကို ခံစားလိုက်ကြ၏။

"ကဲ ဝမ်ချိုင်... အခု မင်းအလှည့်ပဲ၊ ငါ့ကိုပြန်ပိုးတော့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝမ်ချိုင်ကို ကျောပေါ်မှ ချပေးလိုက်သော်လည်း ဝမ်ချိုင်မှာမူ မကျေမနပ်ဖြစ်နေဟန် တူပေသည်။

"ဟိုမှာကြည့်... အဲဒါ ရှန်းဝူမျှော်စင်ပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အရှေ့မြောက်ဘက်၌ မပီမပြင် မြင်တွေ့နေရသော မျှော်စင်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

ဝမ်ချိုင်မှာလည်း သဘောတူသည့်ဟန်ဖြင့် နှစ်ချက်မျှ ဟောင်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ချိုင်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ယမန်နေ့ညက ခရီးပင်ပန်းမှုများကို ပြန်လည်ကုစားနိုင်ရန် ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်ဖြင့် တရားမှတ်နေလေတော့သည်။

ဝမ်ချိုင်သည်လည်း ရှန်းဝူမျှော်စင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ဦးတည်သွားလေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ ဆီးနှင်းပွင့်များ တဖွဲဖွဲကျဆင်းလာပြီး နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဆီးနှင်းနှင့် ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ဝမ်ချိုင်၏ကျောပေါ်ရှိ နှင်းလူသားတစ်ဦးသဖွယ် ဖြစ်သွားတော့၏။

"ဝူး..." ဝမ်ချိုင်က အော်ဟစ်ကာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဆီးနှင်းများကို ခါချလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မြေပြင်မှ ထရပ်ကာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နှင်းများကို ခါထုတ်ရင်း အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးမိတော့၏။

ဤအရပ်၌ အကယ်ဒမီ လာရောက်တည်ထောင်သူများမှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည် ဖြစ်တန်ရာ၏။

ဤမျှ ကြမ်းတမ်းလှသော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တပည့်များကို သင်ကြားပြသရန် အမှန်တကယ်ပင် သင့်တော်ပါသလောဟု တွေးတောမိချေသည်။

"ဝူး... ဝူး..." ဝမ်ချိုင်သည် အမြီးကိုနံ့ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေပြန်၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားကာ "အစ်ကိုကြီး... မင်း တကယ်ပြောနေတာလား။ ငါ့ကို ထပ်ပိုးခိုင်းပြန်ပြီလား"

ဝမ်ချိုင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ၎င်းဘာတွေးနေသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်းက ငါ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေ။ ဘယ်လိုသခင်မျိုးက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကို ပိုးပြီး လျှောက်သွားနေလို့လဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျိုးကြောင်းပြကာ ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝမ်ချိုင်မှာမူ မူလကပင် ကျိုးကြောင်းပြ၍မရသော မျိုးနွယ်စုဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ဝမ်ချိုင်ကို ထပ်မံပိုးရပြန်တော့သည်။

"ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲနော်... နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖြစ်စေနဲ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခက်ထန်စွာ ဆိုလိုက်၏။ ဝမ်ချိုင်မှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပေါ်၌ လိုက်ပါရင်း အမြီးကိုနံ့ကာ "ဝုဝု" ဟူ၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေလေသည်။

နှစ်နာရီမျှ အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချိုင်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပေါ် ဖြည်းညင်းစွာသာ လိုက်ပါနေခဲ့သဖြင့် ရှန်းဝူမျှော်စင်သို့ ရောက်ရှိရန် ခရီးမှာ တစ်ဝက်ခန့်ပင် လိုပါသေး၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းမိတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်မျိုးနှင့် သူ ဘာတတ်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။ သို့သော်လည်း ဒူးဆစ်ခန့် နက်လှသော ဆီးနှင်းများထဲတွင် ပြေးလွှားရသည်မှာ အလွန်ပင်ပန်းလှရာ တစ်နာရီခန့် ကြိုးစားပြေးလွှားပြီးနောက်မှသာ ရှန်းဝူမျှော်စင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရှန်းဝူမျှော်စင်ကြီးမှာ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေကာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြင်ကွင်းဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ မျှော်စင်အပြင်ဘက်ရှိ မြေကွက်လပ်ပင် ဖြစ်၏။ ထိုနေရာ၌ တဲအိမ်ပေါင်း တစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိနေပြီး တဲအတွင်းရှိ လူများမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေကြသည်။

"ကြည့်စမ်း... ရှန်းဝူမျှော်စင်ကို စိန်ခေါ်မယ့်သူ နောက်တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီ" ဟု တဲတစ်လုံးအတွင်းမှ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အခြားတဲများအတွင်းမှလည်း လူများထွက်လာကြကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း လှောင်ရယ်နေကြလေသည်။

ထိုအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယီနန် ပြောခဲ့သော စကားကို သတိရမိတော့၏။ ရှန်းဝူမျှော်စင်၏ အပြင်ဘက်တွင် မျှော်စင်ကို စိန်ခေါ်လိုသူများ အမြဲရှိနေတတ်ပြီး ၎င်းတို့မှာ မျှော်စင်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်း မရှိကြသဖြင့် အပြင်ဘက်၌သာ စုဝေးနေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဟေး... ညီလေး၊ မင်းလည်း မျှော်စင်ကို စိန်ခေါ်ဖို့ လာတာလား" ဟု မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးက လှမ်းမေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဝမ်ချိုင်ကို ကျောပေါ်မှ ချလိုက်ကာ "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ငါတို့မှာ အဖော်အသစ် ထပ်ရပြန်ပြီပေါ့" ထိုသူကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ အခြားသူများလည်း လိုက်ပါရယ်မောကြကုန်၏။

"လူငယ်လေး... အဲဒါ မင်းရဲ့ စီးတော်ယာဉ်လား။ မင်းက စီးတော်ယာဉ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူက စီးတော်ယာဉ်လား" တစ်စုံတစ်ဦးက ဝမ်ချိုင်ကို ညွှန်ပြကာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

မိမိ၏ စီးတော်ယာဉ်ကို ပြန်လည်ပိုးဆောင်ထားသည့် ထူးဆန်းသောသူမျိုးကို ၎င်းတို့တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်မိရင်း ဝမ်ချိုင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ဝမ်ချိုင်မှာမူ အခြေအနေကို အလွန်ပင် သဘောကျနေဟန်ရှိပြီး လျှာထုတ်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို လျက်နေလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ရှေးဦးစွာ အားအင်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းလိုသဖြင့် ထိုမုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် လူကြီးထံသို့ သွားလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... အခု ဒီမှာရှိနေတဲ့သူတွေထဲက တစ်ယောက်မှ ဖြတ်မကျော်နိုင်ကြသေးတာလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုသူက ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်တယ်... ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်တောင် ရှိပြီ။ ငါလည်း တစ်နှစ်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် တစ်ခါမှ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ဒီလူတွေအားလုံးလည်း အတူတူပါပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ လေးလံသွားမိ၏။ ဤလူများ၏ အရှိန်အဝါ ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မိမိထက် မနိမ့်ကျကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့ပင် ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်း မရှိပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း ယုံကြည်မှုများ ချက်ချင်းပင် လျော့နည်းသွားတော့၏။

"ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားတို့ ရှန်းဝူမျှော်စင်ကို အကြိမ်ကြိမ် စိန်ခေါ်ခဲ့ဖူးတာဆိုတော့ ညီလေးအတွက် ဝေမျှပေးစရာ အတွေ့အကြုံလေးတွေများ ရှိမလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

ထိုသူကြီးက အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါပြလျက် "လူငယ်လေး... ငါမင်းကို မကူညီချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီရှန်းဝူမျှော်စင်က အရမ်းထူးဆန်းလွန်းလို့ပါ။ တစ်ခါဝင်တိုင်း စမ်းသပ်မှုတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူသလို၊ ပုံသေနည်းလည်း မရှိဘူး။ မင်းကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အားကိုးရလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခေါင်းညိတ်ရင်း "နားလည်ပါပြီ... ဒီရှန်းဝူမျှော်စင်က တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတာပဲ" ဟု ညည်းတွားမိတော့သည်။

"ဘယ်သူက မထူးဆန်းဘူးလို့ ပြောလို့လဲ" ဟု ဆိုကာ မုတ်ဆိတ်နှင့်လူကြီးမှာလည်း ခေါင်းခါယမ်းနေလေတော့၏။ "အထဲမှာရှိတဲ့ အရာတွေက ငါတို့ စိတ်ကူးထားတာထက်ကို ကျော်လွန်နေတာ"