အခန်း ၁၆၅

အခန်း (၁၆၅) တံလျှပ်အိမ်မက်

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လည်နိုးထလာသောအခါ မိမိနှင့်စိမ်းသက်လှသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော တိုက်တာအဆောက်အအုံများ၊ ရေအလား စီးဆင်းနေသော မော်တော်ကားများနှင့် ကောင်းကင်ထက်၌ ပျံသန်းနေသော လေယာဉ်ပျံများကို မြင်တွေ့ရ၏။

“ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ... ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ငါက... ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ၊ ငါ အလုပ်သွားရတော့မှာလား”

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုမှာ မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုမူ အလုပ်နောက်ကျတော့မည် ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ လုပ်ငန်းခွင်ဆီသို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးလွှားရတော့သည်။

နံနက် ၈ နာရီတိတိတွင် ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရုံးတက်လက်မှတ် ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။ ရုံးတံခါးဝတွင်မူ အကျိုးအကြောင်း ဆင်ခြင်မှုကင်းသော တာဝန်ခံ သည် သရော်ပြုံး ပြုံးလျက် ရပ်စောင့်နေ၏။

“အချိန်ကို သိပ်တိကျတာပဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ မင်းက အမြဲတမ်း အချိန်မှန်လွန်းတယ်”

ထိုတာဝန်ခံသည် ‘အချိန်မှန်’ ဟူသော စကားလုံးကို ဖိ၍ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ သရော်လိုက်လေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် အနေရခက်စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ရုံးခန်းအတွင်းသို့ အမြန်ဝင်ကာ မိမိ၏ ထိုင်ခုံတွင် ကွန်ပျူတာဖွင့်၍ အလုပ်ရှုပ်သော နေ့တစ်နေ့ကို စတင်လိုက်ရလေသည်။

အခြားသော သာမန်ရုံးဝန်ထမ်းများကဲ့သို့ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သာမန်ကုမ္ပဏီတစ်ခု၌ သာမန်ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသည်။

သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသော်လည်း အဘယ်အရာ ဖြစ်သည်ကိုမူ တိတိကျကျမသိနိုင်ပေ။

ထိုစဉ် ရှောင်မေသည် ကွန်ပျူတာနောက်ကွယ်မှ ချောင်းကြည့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊

“ယွမ်ဖုန်း... ဒီည ငါတို့ အတူတူ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရအောင်” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ကလည်း ပြုံးလျက် “ကောင်းပြီလေ” ဟု ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ရှောင်မေသည် ကုမ္ပဏီတွင် အလှဆုံး ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့်မသိ ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုသာ အထူးတလည် စွဲလန်းနှစ်သက်နေခြင်း ဖြစ်ပေရာ အခြားသော အမျိုးသားဝန်ထမ်းများမှာ ငြူစူခြင်း၊ မနာလိုခြင်းနှင့် အာဃာတ ပွားခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေကြသော်လည်း ဘာမျှ မတတ်နိုင်ကြချေ။

အလုပ်ရှုပ်သော နေ့တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်မေကို ညစာ ကျွေးမွေးကာ ရုပ်ရှင်ရုံသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လမ်းခွဲကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မိဘများကလည်း သူ ဘယ်သွားခဲ့သည်ကို မမေးမြန်းဘဲ ပင်ပန်းနေပြီလား ဟုသာ ကြင်နာစွာ မေးမြန်းကြသည်။ ထိုစိမ်းသက်သော သံယောဇဉ်ရိပ်တို့က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေခဲ့၏။

ထိုညတွင် အိပ်ရာပေါ်၌ လူးလှိမ့်နေရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟုသာ ခံစားနေရပြန်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကုမ္ပဏီသို့ အစောကြီး ရောက်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးအောက်၌ ညိုမည်းကွင်းများ ထင်ကျန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ယွမ်ဖုန်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အိပ်ရေးမဝဘူးလား”

ရှောင်မေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း က ခေါင်းခါယမ်းလျက် “ရှောင်မေ... ငါ တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ ခံစားနေရတယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ဘာတွေ မှားနေလို့လဲ၊ ယွမ်ဖုန်း... နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”

“ဒါတွေ အားလုံးက... အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ...”

“ငါကော အိပ်မက်မက်နေတာလား” ဟု ရှောင်မေက ရယ်မောလျက် “လူနုံလေး၊ အများကြီး မတွေးပါနဲ့၊ ငါတို့ ပိုက်ဆံစုမိရင် လက်ထပ်ကြတာပေါ့” ဟု ချော့မော့ပြောဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း လည်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤဘဝသည် သူ အမှန်တကယ် လိုလားတောင့်တခဲ့သော ဘဝမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နောင်လာမည့် နေ့ရက်များတွင် သူသည် ရှောင်မေနှင့် လက်ထပ်ကာ သားသမီးများ ရရှိခဲ့ပြီး ဘဝတစ်ခုလုံးကို အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုနေ့မှစ၍ မိမိကိုယ်မိမိ တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။

ဈာပန အခမ်းအနားတစ်ခုတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းတလားအတွင်း လဲလျောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပြင်ပမှ အသံအားလုံးကို ကြားနေရဆဲပင်။

“ငါ ဒီမှာပဲ သေရတော့မှာလား”

မိမိ၏ ‘သေဆုံးမှု’ ကို တွေးတောမိစဉ် ထိုအတွေးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းတလားအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

ဈာပနသို့ လာရောက်ကြသူများသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြပြီး အော်ဟစ်ကာ အခမ်းအနားပြင်ပသို့ ပြေးထွက်သွားကြကုန်၏။

ရှောင်မေ တစ်ဦးတည်းသာ မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသကဲ့သို့ အတိုင်းအဆမဲ့သော ဝမ်းမြောက်မှုများလည်း ရောယှက်နေပေ၏။

“အဘိုးကြီး... ရှင် မသေသေးဘူးလား” ဟု မေးလိုက်ရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ခေါင်းတလားထဲမှ တွားထွက်လာစဉ် မိမိ၏ နှလုံးသားအတွင်း အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းကို အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့သားပဲ၊ ဘာမှ မမှန်ဘူးဆိုတာ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နတ်ပူးနေသူတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်နှာက ကြည့်ရသူများကို ထိတ်လန့်စေလေသည်။

“အဘိုးကြီး... ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ” ရှောင်မေက ငိုယိုလျက် အနားသို့ လာမေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း က ခေါင်းခါယမ်းကာ “မင်းက ရှောင်မေ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက အိပ်မက်တစ်ခုသက်သက်ပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“အဘိုးကြီးရယ်...” ရှောင်မေမှာ နှလုံးကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်ရှာသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများ လျှံတက်လာပုံရသည်။

သူသည် လှည့်၍ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ တစ်ခုလုံးသော အခမ်းအနားခန်းမသည် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် ချက်ချင်းပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတော့သည်။

“အား”

ဤအကြိမ်တွင်မူ ရှောင်မေနှင့် သားသမီးများပင် အော်ဟစ်ကာ ပြေးထွက်သွားကြကုန်၏။

“ဟားဟားဟား ငါ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီ ဒါတွေ အားလုံးက မှားနေတာ၊ အိပ်မက်သက်သက်ပဲ။ ငါက ချင်ယွမ်ဖုန်းကွ”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာမှာ လျင်မြန်စွာပင် နုပျိုမှုကို ပြန်လည်ရရှိလာပြီး သူ၏ လက်ဝါးများကို ရှေ့သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာခပ်သိမ်းတို့သည် အပျက်အစီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုမှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နိုးထလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် နောက်ဆုံး၌ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်မှတ်မိသွားလေပြီ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလျက် ရပ်နေ၏။ အမှန်စင်စစ် သူသည် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ ရှန်းဝူမျှော်စင်အတွင်း၌ တစ်ချိန်လုံး ရပ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်ရှိ မီးဆိုင်းမှာ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“အားလုံးက အိပ်မက်ပဲလား”

ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့်မသိ မျက်ရည်နှစ်စက်မှာ သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်။

ရှောင်မေ၏ မျက်နှာမှာ မုန့်ချီလော့ နှင့် အတိအကျပင် တူညီနေ၏။

“ပထမအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ မင်းရဲ့ ပါရမီ ရမှတ်က ၆၀ ဖြစ်ပြီး အောင်မှတ်ရရုံပဲ ရှိတယ်” ဟူသော အသံမှာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ပထမဆုံး စမ်းသပ်ချက် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ စောစောစီးစီး နိုးထခဲ့ပါမူ ရမှတ်မှာ ပိုမိုမြင့်မားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူသည် သေခါနီးအချိန်မှသာ သဘောပေါက်ခဲ့သဖြင့် ၆၀ မှတ်သာ ရရှိခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ အကယ်၍ သေဆုံးသည့်တိုင်အောင် သဘောမပေါက်ခဲ့ပါမူ အလိုအလျောက် ပယ်ဖျက်ခြင်း ခံရမည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

“ဒုတိယ စမ်းသပ်ချက် စတင်ပါပြီ”

နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

“တောက် နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလား”

ဤအကြိမ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံး ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

“ဒါ ဘယ်နေရာလဲ၊ အိပ်မက်ပဲလား” ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စဉ်းစားနေသည်။

သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိနေပုံရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများအပြားမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ ကြင်နာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြကုန်သည်။

“ဒါက ဘာကို စမ်းသပ်တာလဲ၊ ဒီလူတွေ အားလုံးက တံလျှပ်အိပ်မက်ထဲက လူတွေပဲ မဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်း က ပြုံးလျက် ပြောဆိုနေစဉ်၊

ရွာသားတစ်ဦးသည် ရွာအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာပြီး၊

“ပြေးကြဟေ့ ဓားပြတွေ လာနေပြီ” ဟု အော်ဟစ်လေသည်။

“ဓားပြတွေလား၊ ငါ့ကို ဘာတွေ စမ်းသပ်နေတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

ထိုစဉ် မြင်းကြီးများကို စီးနင်းထားသော ဓားပြအုပ်စုကြီး တစ်စုသည် ရောက်ရှိလာကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုံစံများ ရှိကြကုန်သည်။

“ဟားဟားဟား ညီအစ်ကိုတို့၊ ရိက္ခာတွေကို ယူ၊ ယောက်ျားတွေကို သတ်၊ မိန်းမတွေကို ဖမ်းကြဟေ့”

ဓားပြခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်မှ ဓားပြများကလည်း ယုတ်မာစွာ ပြုံးရယ်လျက် ရွာအတွင်းသို့ လေချွန်၍ ဝင်ရောက်လာကြပြီး မြင်သမျှလူကို သတ်ဖြတ်ကြတော့သည်။

သွေးများ နေရာအနှံ့ စင်ဟန်သွားပြီး အော်ဟစ်သံများမှာ လေထုအတွင်း ပြည့်နှက်သွားချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ၊

“ဟိတ်... ဒါက တကယ့်အစစ်အတိုင်း ဖြစ်နေရမှာလား”

ထိုစဉ် ဓားပြတစ်ဦးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနားသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ ဓားကြီးဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ရည်ရွယ်၍ ခုတ်ချလိုက်လေတော့သည်။