အခန်း ၁၆၇

အခန်း (၁၆၇) နောက်ဆုံးစမ်းသပ်ချက်

ထိုစကားကို ကြားရလျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်မိပြီး "ဓားပြလုပ်တာကလည်း ဘဝရဲ့ နောက်ထပ်လမ်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဤသို့ဖြင့် လောကအနှံ့ရှိ ဓားပြဘေးရန်များမှာ အဆုံးသတ်ချုပ်ငြိမ်းသွားကာ နေရာအနှံ့အပြား၌ စနစ်တကျ ပြန်လည်အခြေချနိုင်ခဲ့ကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဂုဏ်သတင်းကျော်စောမှုများမှာလည်း တစ်ပြည်လုံးအနှံ့ ပျံ့နှံ့ကျော်ကြားနေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးငယ်မှာ ယခုအခါ အသက် ၃၀ အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမအား ကျင့်စဉ်များနှင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် သင်ကြားပြသပေးခဲ့ရာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ဖခင်နှင့် သမီးသဖွယ် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှပေသည်။

"ရှောင်ရှန်း... ငါ သွားရတော့မယ်"

တစ်နေ့သောအခါတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရှောင်ရှန်းတို့သည် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ရယ်မောကာ "တရားဓမ္မ" များအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ရှောင်ရှန်းက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် လမ်းခွဲရမည့်အတွက် တွန့်ဆုတ်နှမြောတသမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာမှုမှာ နတ်မင်းတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခု ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားမည်မှာလည်း နတ်မင်းတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ကို သူမ သိနားလည်ထားသည်။

သို့သော်လည်း အနှစ် ၃၀ တိုင်တိုင် အတူတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ခဲ့ကြသည့်အတွက် ရှောင်ရှန်းအဖို့ သူနှင့် ခွဲခွာရမည်ကို အလွန်ပင် နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသည်။

"ဦးလေး... ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ" ဟု ရှောင်ရှန်းက မေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် "ငါ့ရဲ့ မူလကမ္ဘာဆီကို ပြန်သွားရမယ်၊ အဲ့ဒီမှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှန်းကိုရော အတူခေါ်သွားလို့ မရဘူးလား" ဟု ရှောင်ရှန်းက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ "မရဘူး ရှောင်ရှန်း၊ မင်းက ဒီကမ္ဘာထဲက ဖန်တီးထားတဲ့ လူသားတစ်ယောက်မို့လို့ အဲ့ဒီကို လိုက်လာလို့ မရဘူး"

"ဖန်တီးထားတဲ့ လူသား အဲ့ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဦးလေး" ရှောင်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်မိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြန်သည်။

"တကယ်တော့ ဒါက လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ၊ မင်းကလည်း ဒီထဲမှာ ရှင်သန်နေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပေါ့၊ ဒါကို ငါ စောစောစီးစီး သိသင့်ပေမဲ့ ဒီတံလျှပ်အိပ်မက်ကို မဖျက်ဆီးချင်လို့ ငါ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တာ"

"ဘာလို့လဲဟင် ဦးလေး" ဟု ရှောင်ရှန်းက မေးပြန်သည်။ "ရှောင်ရှန်းက သွေးသားနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဦးလေးနဲ့အတူ အနှစ် ၃၀ တောင် နေခဲ့တာပဲ"

"ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါသာ တကယ်ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ငါ အခုချိန်မှာ သေနေသင့်ပြီ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ရှင်..." ရှောင်ရှန်းမှာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

"တကယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ ငါက ဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်ခံထားရလို့ ရှင်ဖို့ တစ်နှစ်တောင် မလိုတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာကျတော့ ငါ အနှစ် ၃၀ တောင် နေခဲ့ရတယ်လေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒါတွေက... တကယ်ပဲလား..."

ရှောင်ရှန်းမှာ သူမကိုယ်သူမ ဖန်တီးထားသည့် ဇာတ်ကောင်တစ်ခုဆိုသည့် အချက်ကို လက်မခံနိုင်သေးဘဲ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်နေမိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ကာ "အခု ငါ့ရဲ့ တာဝန်တွေ ပြီးဆုံးပြီလို့ ထင်တယ်၊ အခုတော့ ငါ ထွက်ခွာသွားလို့ ရပြီ"

"ဒါဆို... ဦးလေး... ရှောင်ရှန်းကို မှတ်မိနေဦးမှာလားဟင်" ရှောင်ရှန်းက ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ပါးပြင်ထက်တွင် မျက်ရည်များမှာ တလိမ့်လိမ့် စီးကျလာလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလေးအနက် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့ ရှောင်ရှန်း၊ မင်းကို ငါ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုစကားအဆုံးတွင် တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ပြိုကွဲပျက်စီးလာပြီး ရှောင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အပိုင်းပိုင်းအစစအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ တံလျှပ်အိပ်မက်တစ်ခုပါလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလျက် တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် ဤအတုအယောင် ကမ္ဘာထဲတွင် စိတ်ခံစားချက်များစွာ ပုံအောခဲ့မိသဖြင့် ယခု ထွက်ခွာရမည့်အချိန်တွင် အနည်းငယ် နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှန်းဝူမျှော်စင်၏ ပထမထပ် အလယ်ဗဟိုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ မင်း ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်ချက်ဖြစ်တဲ့ 'ကရုဏာတရား' ကို အောင်မြင်သွားပြီ၊ အမှတ် ၁၀၀ ရရှိပါတယ်" ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယခင်တစ်ခေါက်နှင့် မတူသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက အမှတ်ပြည့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီကမ္ဘာက တကယ်ပဲ အတုအယောင်လား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်၏။

"ဒါပေါ့၊ ငါ ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ နည်းပညာတွေနဲ့ တခြားနည်းပညာအချို့ကို ပေါင်းစပ်ပြီး ဒီအတုအယောင်ကမ္ဘာကို ဖန်တီးထားတာ၊ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား" ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များနှင့် လှုပ်ရှားနေသည့် စပီကာလေးဆီမှ ရုတ်တရက် ထူးခြားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။

"ငါက ရှန်းဝူအကယ်ဒမီကို တည်ထောင်ခဲ့သူပဲ" ဟု စပီကာမှ အသံက ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော စက်ရုပ်အသံအဖြစ် တစ်ဖန် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ထိုသူမှာ ဤစကားတစ်ခွန်းကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့ပုံရပြီး နတ်ဘုရားဆရာသခင် ကိုယ်တိုင် ရှိနေခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပါပြီ၊ ငါ နားလည်ပါပြီ၊ နောက်ဆုံးစမ်းသပ်ချက်က ဘာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးအဆင့်က အလွယ်ဆုံးပါ" ဟု ထိုအသံက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ကျောက်သားစင်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုစင်ပေါ်တွင် တောက်ပနေသော ပုလဲလုံးနှင့်တူသည့် အရာတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

"သစ္စာတရားကို မေးမြန်းသည့် ကျောက်တုံးလား" ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကျောက်တုံးက မင်းရဲ့ စိတ်ရင်းအမှန်ကို ရင်ဆိုင်စေလိမ့်မယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ပြင်ပအနှောင့်အယှက်တွေ အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးထားမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အလင်းတန်းတစ်ခုက ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ မသက်မသာဖြစ်မှု မရှိပေ။

"ဒါက ဘာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းကို ပြင်ပအချက်အလက်တွေ အားလုံးကနေ ကင်းစင်အောင် ကူညီပေးတာပါ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ရှောင်လင်ကို ခေါ်ယူရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားသော်လည်း စနစ် ကိုပင် ဆက်သွယ်၍ မရတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"စနစ်ကိုတောင် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်တာလား၊ အကယ်ဒမီတည်ထောင်သူက ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးတာလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လွန်စွာ တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

"အခု စမ်းသပ်ချက် စပါပြီ၊ မင်း မေးခွန်းတစ်ခုပဲ ဖြေဖို့ လိုတယ်၊ အကယ်၍ မင်းနဲ့ မင်း အချစ်ရဆုံးသူ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် သေရမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ကို သေဖို့ ရွေးမလဲ" ဟု ထိုအသံက မေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ "ငါ အချစ်ရဆုံးသူ ဟုတ်လား"

"မှန်တယ်၊ အဲ့ဒီသူတွေလည်း ဒီကို ရောက်နေပြီ"

အမျိုးသမီး နှစ်ဦးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာကြသည်။

"နတ်မိမယ်... ယီနန်" ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ရောက်ရှိလာသူ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ မုန့်ချီလော့နှင့် ယီနန်တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

"ဒါက အတုလား၊ ဒါမှမဟုတ် တံလျှပ်အိပ်မက်တစ်ခုလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က သွေးသားနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ လူသားစစ်စစ်တွေပဲ၊ ရှန်းဝူမျှော်စင်က ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်" ဟု ထိုအသံက အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယွမ်ဖုန်း... တို့တွေက အိပ်မက်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကို ရောက်နေတာ ကြာလှပြီ" ဟု မုန့်ချီလော့က ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် ယွမ်ဖုန်း၊ တို့လည်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်လာမှန်း မသိဘူး" ဟု ယီနန်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ ငါ ဒီကို လာမယ်ဆိုတာကို ရှန်းဝူမျှော်စင်က ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေမိသည်။

"ရှန်းဝူမျှော်စင်က စိန်ခေါ်ချင်တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သိနေတာပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ အတော်ပင် မယုံနိုင် ဖြစ်နေရသည်။

"ကဲ... အခု ရွေးချယ်ရမည့်အချိန် ရောက်ပြီ၊ ဒီနှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူ့ကို သေစေချင်သလဲ"

မျက်နှာကြက်မှ အလင်းတန်းနှစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားလိုက်သည်။

သူတို့၏ လည်ပင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်နှင့် ထိုသူမှာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"မဟုတ်ဘူး... ခဏနေပါဦး" ချင်ယွမ်ဖုန်း ပျာပျာသလဲ တားလိုက်ရသည်။

"သစ္စာတရားကို မေးမြန်းတဲ့ ကျောက်တုံးပေါ် လက်တင်လိုက်ပါ၊ ဒီနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ကို ရွေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုယ်မင်း ရွေးမလား" ဟု ထိုအသံက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျောက်တုံးပေါ် လက်တင်လိုက်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံးပင် "ကောင်းပါပြီ၊ ငါ နားလည်ပါပြီ၊ ငါ့ကိုယ်ငါပဲ ရွေးချယ်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။

မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းက မိမိကိုယ်တိုင် သေဆုံးရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးစလုံး သေဆုံးသွားမည်ကို သူ မကြည့်ရက်နိုင်ပေ။

သစ္စာတရားကို မေးမြန်းသည့် ကျောက်တုံးမှာ တစ်စုံတစ်ရာ တုံ့ပြန်မှု မရှိသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားမှာ လိမ်ညာခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စကားမပြောနိုင်တော့သော်လည်း ခေါင်းကိုသာ တရစပ် ယမ်းနေကြလေသည်။

သူတို့သည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း မိမိကိုယ်ကို အနစ်နာခံသွားမည်ကို မလိုလားကြပေ။

"ဒါဆိုရင်လည်း... စလိုက်ကြတာပေါ့" ဟု ထိုအသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"စရမယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "ငါသာ ငါ့ကိုယ်ငါ သတ်သေလိုက်ရင် ရှန်းဝူမျှော်စင်ရဲ့ စမ်းသပ်ချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် အောင်မြင်မှာလဲ"

"ဟားဟားဟား... ဘယ်သူမှ ရှန်းဝူမျှော်စင်ကို အောင်မြင်အောင် မကျော်ဖြတ်နိုင်ပါဘူး၊ ငါ ဒီစမ်းသပ်ချက်တွေကို တည်ဆောက်ထားတာက ဘယ်သူ့ကိုမှ အောင်မြင်ခွင့်ပေးဖို့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ထိုအသံက မောက်မာစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။