အခန်း ၁၇၀

အခန်း (၁၇၀) အောင်နိုင်ခြင်း

"ကောင်းတယ်၊ အားရပါးရ ရိုက်နှက်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားပေးအားမြှောက် ပြုလေသည်။

အဆုံးတစ်နေ့တွင်မူ ပျံလွှားနဂါးမှာ ဝမ်ချိုင်၏ လက်သည်းချက်များအောက်ဝယ် အရေးနိမ့်သွားရရှာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝမ်ချိုင်က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်နှက်ချပစ်လိုက်လေတော့၏။

"သူ့ကို အသက်မသေစေနဲ့ဦး"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အပြေးအလွှား ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး ပျံလွှားနဂါး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ငါ့ထံမှာ အညံခံစမ်း၊ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာခွင့်ပေးမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ပျံလွှားနဂါးမှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မျက်စောင်းတစ်ချက်သာ ထိုးကြည့်လေသည်။

ထိုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဒေါသပွသွားရတော့သည်။ မိမိမွေးမြူထားသော သားရဲက မိမိကို အထင်သေးသည်မှာပင် ခံရခက်လှပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ ပျံလွှားနဂါးကပါ မိမိအား အထင်သေးနေပြန်သဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်တိုစရာ ဖြစ်ပေရာသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်တော့ ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေး ပညာရပ်ရဲ့ စွမ်းအားကို မင်း သိစေရမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခက်ထန်စွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေး ပညာရပ်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်မင်ကျိထံမှ စုပ်ယူရရှိထားသော ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်း အကြီးအကဲတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ယင်းပညာရပ်သည် အထူးအစီအရင်တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ မှော်သားရဲများအား မိမိ၏ အမိန့်ကို နာခံစေရန် ပြုလုပ်နိုင်သော ပညာရပ်မျိုး ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ချောင်းများဖြင့် ထူးဆန်းသော လက်ကွက်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အလင်းတန်းတို့သည် အထူးလမ်းကြောင်းအတိုင်း စုစည်းသွားပြီး မှေးမှိန်သော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"သွားတော့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သောအခါ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်တို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုပုံရိပ်မှာ ပျံလွှားနဂါး၏ ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

ခဏချင်းတွင်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပျံလွှားနဂါးနှင့် ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ရရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ယခုအချိန်မှစ၍ ပျံလွှားနဂါးအား အမိန့်ပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေရာသည်။

ထို့အပြင် ထိုဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပျံလွှားနဂါး၏ ဝိညာဉ်ကို နာကျင်မှု ခံစားရစေရန်လည်း ပြုလုပ်နိုင်သေးသည်။

"ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်ဦးလေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ဖြင့် စေခိုင်းလိုက်သောအခါ ပျံလွှားနဂါး၏ ကိုယ်လုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလွန်အမင်း နာကျင်နေဟန်ဖြင့် လူးလိမ့်ရုန်းကန်နေရလေတော့သည်။

ဝိညာဉ်သားရဲထိန်းကျောင်းရေး ပညာရပ်မှာ ရှေးဦးစွာ ကျင့်စဉ်အစီအရင်ကို အသုံးပြု၍ မှော်သားရဲကို ထိန်းချုပ်ပြီး၊ ထိုသားရဲက မိမိ၏ စွမ်းအားကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သွားသည့်အခါမှသာ ပဋိညာဉ်စာချုပ်ကို ချုပ်ဆိုရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အခု ငါ့ထံမှာ အညံခံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလိုပဲ ထာဝရ နာကျင်နေချင်လား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရက်ရက်စက်စက် ဆိုလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် ပျံလွှားနဂါးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ခက်ထန်စွာ စိုက်ကြည့်နေသေးသော်လည်း အဆုံး၌မူ ထိုနာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်တော့ဟန်ဖြင့် သူ၏ အကြည့်များမှာ ပျော့ပြောင်းသွားရရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ များစွာ ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ပျံလွှားနဂါး ဤမျှလောက်ထိ အညံခံလွယ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် လက်ကွက်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ထပ်မံဖော်ဆောင်လိုက်ပြီး မိမိ၏ လျှာကို ကိုက်ကာ သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုသွေးစက်တို့မှာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အစီအရင်ပေါ်သို့ စင်ဟပ်သွားပြီး ပျံလွှားနဂါး၏ ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားလေတော့သည်။

ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိနှင့် ပျံလွှားနဂါးတို့အကြားရှိ ဆက်သွယ်မှုကို ပိုမို၍ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။ စိတ်ကူးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ပျံလွှားနဂါးအား အသက်ကို ခြွေနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေရာသည်။

"ဟားဟား၊ ကောင်းတယ်၊ အခုဆိုရင် ငါတို့မှာ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ အိမ်မွေးသားရဲတစ်ကောင် ရပြီပေါ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ပျံလွှားနဂါး၏ ဦးခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ပျံလွှားနဂါးမှာ စိတ်မပါသော်လည်း ပဋိညာဉ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးဖြစ်၍ မိမိ၏ ကံကြမ္မာကိုသာ လက်ခံရလေတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အလွန်တရာ အရှက်မရှိသော လူယုတ်မာတစ်ဦးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားပေရာသည်။

ဤပျံလွှားနဂါးမှာ သက်တမ်းမပြည့်သေးသော ပျံလွှားနဂါးပေါက်ကလေးမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ဆုံးမနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"လာစမ်း ဝမ်ချိုင်၊ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ပျံသန်းကြည့်ရအောင်" ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပျံလွှားနဂါး၏ ကျောပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်လိုက်လေသည်။

ဝမ်ချိုင်မှာလည်း သူ၏ ကိုယ်လုံးကို ကျုံ့လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ပျံလွှားနဂါးသည်လည်း အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အနောက်ဘက် အစွန်းဆုံးဒေသရှိ တောင်တန်းများဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

နဂါးနှင့် ဆက်သွယ်မှု ရရှိထားသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နဂါး၏ စိတ်ကူးအချို့ကို သိရှိနိုင်ပေသည်။

ထိုစိတ်ကူးများမှာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"မင်းရဲ့ မိဘတွေကို သွားရှာချင်နေတာလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

နဂါးမှာမူ အဖြေမပေးဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့်သာ ပျံသန်းနေလေသည်။

"ဒီနဂါးပေါက်လေးကတော့ ကောက်ကျစ်လှချေလား၊ ကိုယ်တိုင်မနိုင်တော့ လူကြီးတွေကို ခေါ်ချင်နေတာပဲ၊ ပျံလွှားနဂါးမျိုးနွယ်တွေအတွက် အရှက်ကွဲစရာပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ပျံလွှားနဂါးလေးမှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပိုမို၍ပင် မြန်မြန် ပျံသန်းနေလေတော့သည်။

"မဖြစ်ဘူး၊ ဒီအတိုင်းသွားရင်တော့ ငါ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် အသတ်ခံရလိမ့်မယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပျံလွှားနဂါးအား အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်ရင်း - "နားထောင်စမ်း၊ လူကြီးတွေဆီ သွားတိုင်ဖို့ လုံးဝမစဉ်းစားနဲ့၊ မင်းကို ငါ အခွင့်အရေးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ထိုနဂါးလေး၏ အဆိုအရ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီတွင် ပျံလွှားနဂါးများစွာ ရှိနေသေးသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့ သွားရောက်ခြင်းမှာ ဒုက္ခရှာခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဒါကြောင့် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်သူမှ မသိအောင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ ဆင်းသက်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းအတွက် မသက်သာစေရဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရက်စက်စွာ ထပ်မံ ခြိမ်းခြောက်လေသည်။

နဂါးလေးမှာ စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ သတင်းစကား ရှည်လျားစွာ ပေးပို့လာသည်။ သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း အနက်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသတင်းစကားများမှာ ဆဲဆိုမှုများသာ ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုသတင်းစကားများထဲမှ ပျံလွှားနဂါးလေး၏ အမည်မှာ ဖေးရွှယ်ဖြစ်ပြီး အမတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိရှိသွားရသည်။

ထိုအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရ၏။

"ကောင်းပြီလေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းကို ငါ မတရားမလုပ်ပါဘူး၊ ဒီလို အစွန်အဖျားဒေသမှာ နေနေရတာ ဘာထူးမှာလဲ၊ ငါနဲ့အတူတူ ကမ္ဘာပတ်ရအောင် လိုက်ခဲ့ပါလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားမှာ ဖေးရွှယ်၏ စိတ်ကို ထိမှန်သွားဟန်တူသည်။ အပြင်လောကသို့ ထွက်ခွာရမည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားလေတော့သည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ သန့်စင်သော နတ်ရေစင် နှစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တစ်ပုလင်းကို ဝမ်ချိုင်အား တိုက်ကျွေးကာ ကျန်တစ်ပုလင်းကို ဖေးရွှယ်အား တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

ဖေးရွှယ်မှာ နတ်ရေစင်ကို သောက်သုံးလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားရရှာသည်။ ယခုအခါ သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် ထားရှိသော ရန်ငြိုးများလည်း လျော့ပါးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ခေါ်ဝေါ်သော အမည်ကိုမူ "လူယုတ်မာ" မှ "လူယုတ်မာ သခင်" ဟု ပြောင်းလဲခေါ်ဝေါ်လိုက်လေတော့သည်။

"ကောင်းပြီ ဖေးရွှယ်၊ မင်း ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်နေဦး၊ ငါ အလုပ်တွေပြီးရင် မင်းကို လာခေါ်မယ်၊ ပြီးရင် ငါတို့ ဒီနေရာကနေ အတူတူ ထွက်သွားကြတာပေါ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဖေးရွှယ်၏ ဦးခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဖေးရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့အား အနောက်ဘက် အစွန်အဖျားဒေသ တောင်တန်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားကာ ထိုနေရာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ကို ချထားပေးလိုက်လေသည်။

ထိုအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းဖောက်လုပ်ထားသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။

"ဝမ်ချိုင်၊ မင်းလည်း ငါပြန်လာတဲ့အထိ ဒီမှာပဲ စောင့်နေဦး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်၏။

ဝမ်ချိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဖေးရွှယ်နှင့်အတူ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုအောက်တွင် ဝပ်နေလိုက်ကြသည်။

ဖေးရွှယ်၏ ကိုယ်လုံးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဖွေးနေသဖြင့် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ခွဲခြားရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။ ဝမ်ချိုင်မှာလည်း သူ၏ ကိုယ်လုံးကို လူတစ်ရပ်ခန့်အထိ ကျုံ့လိုက်သဖြင့် ပုန်းကွယ်ရန် လွယ်ကူသွားလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် လေပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ထိုလမ်းကြောင်း၏ ထိပ်ဖျားသို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းလိုက်လေတော့သည်။

ထိုနေရာကို လမ်းကြောင်းဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း စင်စစ်အားဖြင့်မူ မဟာတံတိုင်းကြီးကဲ့သို့ နံရံများရှိနေပြီး အလယ်တွင် ကျောက်တုံးလှေကားထစ်များ စဉ်ဆက်မပြတ် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကီလိုမီတာတိုင်းတွင် လူများ နားနေနိုင်ရန်အတွက် လှေကားထစ်များမှာ ပြန့်ပြူးနေပြီး ဘေးပတ်လည်ရှိ နံရံများမှာလည်း ဝိုင်းစက်နေလေသည်။

ရှေ့သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်လျှင် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ ပုံရိပ်လွှာကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့နိုင်ပေရာသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုနေရာသို့ ဦးတည်၍ ပြေးထွက်သွားရင်း ရှန်းဝူအကယ်ဒမီအား ဤမျှ ဘေးအန္တရာယ်များသော နေရာတွင် တည်ဆောက်ထားသည့်အတွက် အံ့ဩနေမိသည်။

ဤကဲ့သို့ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းထားသော လမ်းကြောင်းကြီးကို ဖောက်လုပ်ရန်မှာ မည်မျှပင် အရင်းအမြစ်နှင့် လူအင်အားများ စိုက်ထုတ်ခဲ့ရမည်ကို တွေးတောရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေရတော့သည်။

ဤသည်မှာ သာမန်လူသားတို့ မတတ်နိုင်သော ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်ပေရာသည်။ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့သော၊ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူဟု ယူဆရသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဤအလုပ်ကို မည်သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်ခန့်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ဤနေရာမှာ နောက်ဖေးတံခါးဖြစ်ဟန်တူပြီး မြင့်မားလှသော ဝင်းထရံကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်လိုက်လျှင် မြင့်မားလှသော စာသင်ဆောင် အဆောက်အအုံကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

"ဟေး၊ တစ်ယောက်ယောက် ရှိကြလား၊ ငါ ရှန်းဝူမျှော်စင်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့လို့ အခု မင်းတို့ဆီမှာ ကျောင်းသားလာလုပ်တာ" ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက တံခါးကို ထုလိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။