အခန်း ၄၃၈

အခန်း (၄၃၈)

“သာမန်အားဖြင့် ဝိုင်မြည်းစမ်းရုံဆိုရင် ကိစ္စမရှိပေမဲ့ သခင်လေးနင်းကျော့က ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်ရဲ့ တရားကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး အမွေအနှစ်ကိုပါ ဆက်ခံခွင့်ရခဲ့တယ်”

“ဂူထဲမှာ မူးယစ်နေရင်း အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့တာကို ပြောရမယ်ဆိုရင်တောင် တော်တော်လေး အံ့ဩစရာကောင်းနေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ သခင်လေးနင်းကျော့က တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်က ဂူဗိမာန်ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ နတ်ဘုရားသခင်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံရရှိခဲ့ပြန်တယ်”

“တခြား ဘယ်ကျင့်ကြံသူပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုဆုလာဘ်မျိုး ရရှိခဲ့ရင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေကြမှာ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်း အလွန်နက်နဲပြီး တည်ငြိမ်လှတဲ့ သခင်လေးနင်းကျော့ကတော့ သူသတိပြုမိသမျှ ချို့ယွင်းချက်လေးတွေကိုပဲ စွဲကိုင်ထားပြီး မိုးကြိုးအလား လျင်မြန်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့တယ်၊ ငါ့ရဲ့ တပည့်ကြီးကို အစီအရင်ဆီကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ယွမ်လိုင်တောင်ကို သွားတဲ့ တောင်ဖြတ်လမ်းလျှို့ဝှက်ချက်ကိုပါ ဖော်ထုတ်ခဲ့တယ်”

ဤသို့ ပြောကြားပြီးသောအခါ လင်းပုဖန်သည် အထီးကျန်ဆန်သော အမူအရာဖြင့် သက်ပြင်းကို လေးပင်စွာ ချလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့သည် မကောင်းသော အာရုံကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လင်းပုဖန်က ဦးအောင်ပင် ဆက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီးကြပြီဆိုတော့ ဒီမုန့်လေးတွေကိုလည်း မြည်းစမ်းကြည့်ကြပါဦး”

“ဒီမုန့်တွေက ငါဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့သမီးလေး လင်းရှန်းရှန်းနဲ့ ငါ့ရဲ့တပည့်ကြီး ကျိုအာ့တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ဖန်တီးထားတာပါ၊ သူတို့က ‘ပျံလွှားပန်းနှင့် ကျောက်စိမ်းကွဲ’ လို့ အမည်ပေးထားကြတယ်”

ယခုအခါ လင်းပုဖန်သည် စကားဝိုင်းကို အပိုင်စီးထားပြီးဖြစ်ရာ နင်းကျော့မှာ ကြားဖြတ်ပြောဆိုရန် အခွင့်အရေး မရတော့ချေ။

ထို့ကြောင့် နင်းကျော့သည် သည်းခံရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ပြီး လင်းပုဖန်၏ တိုက်တွန်းမှုအတိုင်း မုန့်တစ်ဖတ်ကို ယူလိုက်လေသည်။

ထိုမုန့်သည် အပေါ်ယံတွင် ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ရှိပြီး အက်ကွဲကြောင်း ပုံစံလေးများ ရှိနေသည်။

အပေါ်မှ နှမ်းဖြူနှင့် ဗာဒံစေ့ အကြေလေးများကို အနည်းငယ် ဖြူးထားရာ ကြည့်လိုက်လျှင် ကျောက်စိမ်းပေါ်တွင် ပန်းပွင့်လေးများ ကြဲပက်ထားသကဲ့သို့ ရှေးဆန်ပြီး တင့်တယ်လှပေသည်။

နင်းကျော့သည် မုန့်ကို ဝါးကြည့်လိုက်သောအခါ မုန့်အတွင်းပိုင်းမှာ နူးညံ့ပြီး စေးကပ်နေကာ စပျစ်သီးခြောက်၊ လိမ္မော်ခွံ၊ ရှောက်ခွံနှင့် ဗာဒံစေ့ အကြေလေးများမှာလည်း အစီအစဉ်မရှိဘဲ ရောနှောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

နင်းကျော့သည် မုန့်ကို သုံးခု ဆက်တိုက် စားကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုချင်းစီတွင် မတူညီသော အရသာများ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ယင်းမှာ မုန့်အတွင်းရှိ ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ ညီညာစွာ ပြန့်နှံ့နေခြင်း မရှိသောကြောင့်ဖြစ်ရာ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်တိုင်း နောက်ထပ် ဘယ်လိုအရသာမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုသည့် သိချင်စိတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပေသည်။

စပျစ်သီးခြောက်၏ အချိုအချဉ် အရသာလား၊ သို့မဟုတ် လိမ္မော်နှင့် ရှောက်ခွံတို့၏ ခါးသက်သက် အရသာလား၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း ဗာဒံစေ့၏ ကြွပ်ဆတ်သော အရသာ ဖြစ်တန်ရာ၏။

တစ်ကိုက်ချင်းစီက အရသာ မတူညီဘဲ ဗျူဟာတစ်ခု၏ ပြောင်းလဲမှုများကဲ့သို့ပင် ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှပေသည်။

မုန့်၏ အထပ်ထပ် ဖြစ်နေသော အလွှာများသည် ဝါးလေလေ ပို၍ ထင်ရှားလာလေဖြစ်ကာ နူးညံ့ရာမှ စေးပိုင်သော အရသာသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် ပေါ်လာတတ်သော စပျစ်သီးခြောက် သို့မဟုတ် လိမ္မော်ခွံတို့၏ အချိုအချဉ် အရသာများက အံ့ဩစရာများကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

နင်းကျော့သည် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု တစ်ခုကို ရရှိသွားပြီး လင်းရှန်းရှန်း၏ ဆန်းသစ်မှုကို အထင်အရှားပင် ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းကတော့ ယင်းမှာ ငယ်စဉ်က ဆော့ကစားခဲ့ရာမှ ရလာခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမ၏ ဖခင် ပေးအပ်ထားသော တာဝန်များကို ပြီးစလွယ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း၊ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သော မုန့်သားကို ဖန်တီးရာတွင် စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို အကူအညီ တောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း နှိမ့်ချစွာ ပြောဆိုသည်။

သို့သော်လည်း လင်ဟုကျိုမှာ သဘာဝအရ ပျင်းရိသူဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်မုန့်ကို လုပ်နေစဉ်အတွင်း ဝိုင်သောက်ချင်စိတ် ပေါ်လာပြီး အလွန်အကျွံ သောက်မိသွားသဖြင့် ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာလည်း မညီမညာ ဖြစ်သွားခဲ့ရခြင်းပင်။

သို့သော် ထိုအမှားများကြောင့်ပင် ‘ပျံလွှားပန်းနှင့် ကျောက်စိမ်းကွဲ’ မုန့်၏ ထူးခြားချက်မှာ မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိ၊ ရှန်လင်းရှုနှင့် တခြားသူများသည်လည်း ဝိညာဉ်မုန့်ကို စားသုံးကြည့်ကြပြီးနောက် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု တစ်ခုစီကို ရရှိသွားကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းပုဖန်၏ စကားများက သူတို့၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို သက်သေပြလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူ၏ ဂိုဏ်းချုပ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောကြားလိုက်သည်မှာ - “ပျံလွှားပန်းနှင့် ကျောက်စိမ်းကွဲ ဆိုတာက ငါ့လို လူကြီးတစ်ယောက်အတွက် မျိုးဆက်သစ်တွေက ယူဆောင်လာပေးတဲ့ အံ့ဩစရာ တစ်ခုပါပဲ”

“ဒါက ငါ့ကို ဘာကို ပြောပြနေသလဲဆိုရင် မြေးတွေ မြစ်တွေမှာလည်း သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာနဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေ ရှိတယ်ဆိုတာပါပဲ၊ လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းပဲ အရာရာကို စီစဉ်နေမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ မိုက်မဲရာ ရောက်သလို အလွန်အကျွံလည်း ဇွတ်တရွတ် မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာပါပဲ”

“ဟူး... လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးဆိုတာ ပြောင်းလဲတတ်တာပဲ”

“အရင်တုန်းကတော့ ငါဟာ တပည့်တွေ အများကြီးကို လက်ခံခဲ့ပြီး သူတို့ကို အောင်မြင်အောင် သင်ကြားပေးခဲ့တယ်၊ ဒါတွေအားလုံးက အလင်းဆောင်မှန်ကို ရဖို့အတွက် ကြံစည်ခဲ့တာတွေချည်းပါပဲ”

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီမျိုးဆက်သစ်တွေ ပိုပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ကြီးပြင်းလာဖို့ပဲ ငါ ဆန္ဒရှိပါတော့တယ်”

“ဥပမာအားဖြင့် သခင်လေးနင်းကျော့ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူကို ရောက်လာတာဟာ ဒီ ‘ပျံလွှားပန်းနှင့် ကျောက်စိမ်းကွဲ’ မုန့်လိုပါပဲ၊ ငါ့ဂိုဏ်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ အံ့ဩစရာတွေကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့တယ်”

“မင်းနဲ့ ငါ့သမီး လင်းရှန်းရှန်း၊ ပြီးတော့ ငါ့တပည့်ကြီး ကျိုအာ့တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ ဒီပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ရောနှောနေသလိုပါပဲ၊ အသစ်အဆန်းဖြစ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ အရသာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်မုန့်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သလိုပါပဲ”

“ဟူး... ငါလည်း အိုပါပြီ၊ ငါ မျှော်လင့်တာကတော့ မင်းတို့တွေ အချင်းချင်း ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ်တွေ ရှိကြဖို့ပါပဲ”

လင်းပုဖန်သည် မိသားစုအတွင်းရှိ မျိုးဆက်သစ်များကို စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်ရင်းကောင်းသည့် လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလေးအနက် ပြောကြားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့မှာ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး “တော်တယ်၊ တကယ်ကို တော်တာပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ အများကြီး သင်ယူလိုက်ရတယ်၊ တကယ်ကို အများကြီးပါပဲ”

လင်းပုဖန်၏ ကြားဝင်စေ့စပ်မှုမှာ ရှုံးနိမ့်နေသည့် အခြေအနေမှ အသာစီးကို ရယူသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ဖိအားပေးကာ အပြစ်တင်လိုသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည့် ကျူးရွှမ်းကျိနှင့် ရှန်လင်းရှုတို့ပင်လျှင် လင်းပုဖန်အပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားမှာ ပျော့ပြောင်းသွားကာ သူ့အပေါ် လေးစားမှုနှင့် နားလည်မှုများစွာကို ရရှိသွားခဲ့ကြသည်။

လင်းပုဖန်သည် လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များကို အသုံးပြုကာ သူ၏ အတွေးအခေါ်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖော်ပြခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်းကို ထိန်းသိမ်းရင်း တခြားသူများ၏ သဘောတူညီချက်ကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် နင်းကျော့၊ လင်းရှန်းရှန်းနှင့် လင်ဟုကျိုတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အသုံးချကာ နင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ရှိနေသော ကွာဟချက်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ရန်သူကို မိတ်ဆွေအဖြစ်သို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေသည်။

အမှန်ပင်၊ ဤသူကား လင်းပုဖန်ဖြစ်ပေရာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို စီမံခန့်ခွဲလာခဲ့သည့် တကယ့် အာဏာရှိသူတစ်ဦး၏ ဘွဲ့ထူးနှင့် ထိုက်တန်လှပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ခေါင်းဆောင်မှုအောက်တွင် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူမှာ အဘယ်ကြောင့် မထွန်းကားဘဲ ရှိပါအံ့နည်း။

နင်းကျော့မှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လင်းပုဖန်၏ ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှု စွမ်းရည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏ ‘ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်’ ကို ခဏခဏ အသုံးပြုခြင်းမှာ နိမ့်ကျမှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ဆန်းသစ်မှု မရှိခြင်းနှင့် ပျင်းရိခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် လင်းပုဖန်ဟာ တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါလား”

“ငါ သူ့ကို စံနမူနာထားပြီး သေချာ လေ့လာရမယ်”

“ငါသာ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်ကိုပဲ အမြဲ အားကိုးနေမယ်ဆိုရင် ဒီနယ်ပယ်မှာ ငါ ဘယ်လို တိုးတက်လာနိုင်ပါ့မလဲ”

“ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်က စွမ်းအားကြီးပေမဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ပေါ်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတယ်၊ ယင်းက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ကို မရရှိစေနိုင်ဘူး၊ လင်ဟုကျိုအပေါ်မှာ အသုံးပြုမယ်ဆိုရင်တောင် သူက သတိထားမိသွားလိမ့်မယ်”

“ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဆက်ဆံရေး ကျွမ်းကျင်မှုတွေကတော့ ညဉ့်ဦးယံမှာ တိတ်တဆိတ် ရွာချလိုက်တဲ့ မိုးရေစက်တွေလိုပါပဲ၊ အရာရာကို တိတ်တဆိတ်ပဲ စိုစွတ် လန်းဆန်းသွားစေတယ်”

“အံ့ဩစရာပါပဲ၊ ဖော်ပြလို့တောင် မရနိုင်ပါဘူး”

ထိုအချိန်တွင် နင်းကျော့သည် နောင်အနာဂတ်၌ နတ်ဘုရားပညာရပ်များကို အားကိုးခြင်းထက် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပိုမို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

နတ်ဘုရားပညာရပ်များကို အသုံးပြုခြင်းက မခက်ခဲလှပေ၊ ခက်ခဲသောအရာမှာ ယင်းတို့ကို မသုံးဘဲ ကိစ္စအဝဝကို ချောမွေ့စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်မျိုးကို နင်းကျော့သည် ယနေ့တွင် လင်းပုဖန်ထံ၌ တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

“တကယ့်ကို မှန်ကန်လှပါတယ် နည်းပညာတွေက ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာပဲ ရပ်တန့်သွားနိုင်ပေမဲ့ ဉာဏ်ပညာကတော့ အတိုင်းအဆမရှိ နက်နဲနိုင်တာပဲ” ဖြစ်ချေသည်။