အခန်း ၄၄၁

အခန်း (၄၄၁) “နင်းကျော့မှာ မိစ္ဆာကောင်လော”

လင်းရှန်းရှန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကာ ရင်ထဲတွင်လည်း အေးစိမ့်သွားရချေသည်။

“နင်းကျော့က သစ်မြစ်နွယ်များဖြင့် ရစ်ပတ်ခြင်း အတတ်ကို အရင်ကထက် အများကြီး ပိုမြန်မြန် သုံးနိုင်လာပါလား”

သူမမှာ ကာလအတန်ကြာ အကျယ်ချုပ် ကျနေခဲ့ရသဖြင့် နင်းကျော့နှင့် ဟွာကူးကျိတို့ တိုက်ခိုက်သည့် မှတ်တမ်းကိုသာ ကြည့်ဖူးသော်လည်း၊ ထိုအချိန်မှစ၍ နင်းကျော့မှာ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း ဟွာကူးကျိနှင့် မကြာခဏ လေ့ကျင့်ဖြစ်ခဲ့ရာ သူ၏ မန္တန်ရွတ်ဆိုနိုင်စွမ်းမှာ အတော်ပင် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်ငြား ရစ်ပတ်ခံထားရသော လင်ဟုကျိုမှာ ရုတ်တရက် ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ရှေ့သို့ ခုနစ်လှမ်းအကွာ၌ ပြန်လည် ပေါ်လာပြန်သည်။

ယင်းမှာ သစ်သားဓာတ် ပညာရပ်ဖြစ်သော ဟင်းလင်းပြင် ဝါးရိပ် အတတ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

လင်ဟုကျိုက အသာပြုံးလျက် “ညီလေးနင်းကျော့... မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ သစ်သားဓာတ် ပညာရပ်မှာ ကျွမ်းကျင်တာ မဟုတ်ဘူးနော်” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ဓာတ်ငါးပါး ပညာရပ်များနှင့် သက်ဆိုင်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အသိအမြင် ပန်းချီကားချပ်များစွာ ရှိပေရာ၊ မူလက နင်းကျော့သည် လင်းရှန်းရှန်း၏ အကူအညီဖြင့် ပန်းချီကားများထဲမှ သုံးချပ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ဖူးသည်။

ဆေးဘက်ဝင် အပင်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိသော ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းသည် ဓာတ်ငါးပါး ပညာရပ်များနှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန် နက်နဲသော ဗဟုသုတများ ရှိထားကြသည်။

အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် ဓာတ်ငါးပါး ပညာရပ်များကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြုပြင်ကာ ဆေးပင်များ ရှင်သန်ရန် အကောင်းဆုံးသော အခြေအနေများ ဖန်တီးပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လင်းပုဖန် ကိုယ်တိုင် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော ဂိုဏ်းချုပ်၏ တပည့်ကြီး လင်ဟုကျိုအဖို့ ပညာရပ်အမျိုးမျိုးကို တတ်မြောက်ထားခြင်းမှာ ဆန်းကြယ်သော ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။

လင်ဟုကျိုသည် ထက်မြက်လှသော ဓားကို ကိုင်စွဲလျက် နင်းကျော့ထံသို့ ဆက်လက် တိုးဝင်လာသည်။

နင်းကျော့မှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လှုံ့ဆော်ကာ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သစ်သားဓာတ် ပညာရပ်ဖြစ်သော ထင်းရှူးတောလှိုင်း စိမ်းလန်းဒီရေ အတတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ထင်းရှူးတောလှိုင်းသံများ ရုတ်ချည်း မြည်ဟည်းလာပြီး စိမ်းလန်းသော အလင်းတန်းများမှာ ပင်လယ်လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

လင်ဟုကျို၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျောက်စိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာကာ ကြံ့ခိုင်တည်ငြိမ်သော အသွင်ကို ဆောင်သွားသည်။

၎င်းမှာ သစ်သားဓာတ် ပညာရပ်ဖြစ်သော ဝါးဆစ်စိမ်း ကြံ့ခိုင်မှု အတတ် ဖြစ်ပေရာ၊ ယင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ လင်ဟုကျိုသည် ထင်းရှူးတောလှိုင်းများကို အတင်းအဓမ္မ ခုခံကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ပင် စိမ်းလန်းသော လှိုင်းလုံးများကို ထိုးဖောက်ကာ နင်းကျော့နှင့် အကွာအဝေးကို နီးကပ်အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်လေသည်။

သူသည် နင်းကျော့အကြောင်းကိုလည်း အတော်ပင် သိရှိထားသူ ဖြစ်ရာ၊ နင်းကျော့သည် မန္တန်အတတ်၌ ကျွမ်းကျင်ပြီး အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ လတ်တလောမှသာ တိုးတက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို နားလည်ထားသည်။

ယင်းမှာ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်ချေရာ၊ လင်းရှန်းရှန်းသည် နင်းကျော့နှင့် အတူ လေ့ကျင့်ရသည်ကို အလွန် နှစ်သက်ပြီး လင်ဟုကျိုထံ အစားအစာ သွားပို့သည့် အခါတိုင်းလည်း ထိုအကြောင်းအရာများကို ဂိုဏ်းချုပ်၏ တပည့်ကြီးအား ပြန်ပြောပြလေ့ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခု မြင်တွေ့နေရသော လင်ဟုကျိုမှာ ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း အစစ်အမှန် လင်ဟုကျို၏ မှတ်ဉာဏ်များစွာ ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဆက်တိုက် အသုံးပြုလိုက်သော မန္တန်နှစ်ခုစလုံးက ပြိုင်ဘက်ကို မတားဆီးနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ နင်းကျော့မှာ ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်ရှိသော အချိန်နှင့် နေရာလွတ်မှာ နောက်ဆုံး မန္တန်တစ်ခုသာ ရွတ်ဆိုနိုင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူက အမြန် တွက်ချက်လိုက်ပြီး အလွန် အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်လေသည်။

သစ်သားဓာတ် ပညာရပ် — သစ်တောကမ္ဘာ ဆင်းသက်ခြင်း။

သူသည် မိမိ အကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်သော၊ တိုက်စစ်ရော ခုခံစစ်ပါ ကောင်းမွန်လှသော သစ်တောကမ္ဘာ ဆင်းသက်ခြင်းကိုပင် ထပ်မံ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏချင်းတွင်ပင် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများမှာ ရုတ်ချည်း ပေါက်ရောက်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်ပင်များမှာ လင်ဟုကျိုထံသို့ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ မြွေများကဲ့သို့ ရစ်ပတ် တိုးဝင်သွားကြသည်။

ထိုအခါမှ နင်းကျော့သည် သိပ်သည်းလှသော သစ်ပင်ထိပ်ဖျား၌ ရပ်လျက် လင်ဟုကျိုကို အထက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

အမှန်စင်စစ် သစ်တောကမ္ဘာ ဆင်းသက်ခြင်းမှာ အလွန် အသုံးဝင်လှပေရာ၊ ထိုသစ်သားဓာတ် ပညာရပ်ကို သုံး၍ သူသည် တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို မိမိ စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လောကကြီးတွင် အရာရာတိုင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သစ်တောကမ္ဘာ ဆင်းသက်ခြင်း၏ အဓိက အားနည်းချက်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ဆုံးမှု အလွန် များပြားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခင် အသုံးပြုခဲ့သော မန္တန်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သစ်မြစ်နွယ်များဖြင့် ရစ်ပတ်ခြင်းထက် အဆပေါင်း ငါးဆယ်မျှ ပိုကုန်ပြီး၊ ထင်းရှူးတောလှိုင်း စိမ်းလန်းဒီရေထက် ဆယ်ဆကျော်မျှ ပိုကုန်လှသည်။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသော အခြား ကျင့်ကြံသူများအဖို့မူ ထိုသစ်တောကမ္ဘာ ဆင်းသက်ခြင်းကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန် အလွန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

များသောအားဖြင့်မူ ခဏချင်းအတွင်း၌ပင် ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခန်းသွားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် နင်းကျော့၏ ဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထိန်းညှိခြင်း အတတ်မှာမူ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးသုံးခု၏ အဆင့်မြင့် ပညာရပ်ဖြစ်ပေရာ အလွန် ထူးခြားလှပေသည်။

၎င်း၏ ဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ကူးပြောင်းနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် နင်းကျော့အနေဖြင့် ဤမန္တန်ကို တိုက်ပွဲအတွင်း အမှန်တကယ် အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“နင်းကျော့ဆိုတဲ့ ဒီကောင်လေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွေ ဒီလောက် တိုးတက်လာရတာလဲ” ဟု တိုက်ပွဲကို ကြည့်နေသော ကျူးရွှမ်းကျိမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရချေသည်။

သူသည် နင်းကျော့ကို အသေအချာ သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

ချော်ရည်နန်းတော်ရှိ ပဋိပက္ခများနှင့် မြူလျှပ်တစ်သိန်း တိမ်ဖုံးတောင် တိုက်ပွဲများတွင် နင်းကျော့အနေဖြင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော သစ်သားဓာတ် ပညာရပ်များကို အသုံးပြုသည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ခဲ့ဖူးပေ။

“ဒါ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းမှာ နေခဲ့တဲ့ အချိန်အတွင်း ရရှိခဲ့တဲ့ ရလဒ်တွေလား”

ကျူးရွှမ်းကျိ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သံသယစိတ်များဖြင့် လှုပ်ခတ်နေပြီး “ကံကြမ္မာ၏ သားတော်ဆိုတာ တကယ်ပဲ သာမန် စံနှုန်းတွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရဘူးပဲ” ဟု တွေးတောနေမိသည်။

လင်ဟုကျိုမှာမူ ရှေးဟောင်းသစ်တောအတွင်း ရောက်ရှိနေပြီး ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံနေရသည်။

သူ၏ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာမှုမှာ မရေမတွက်နိုင်သော သစ်မြစ်များနှင့် သစ်ကိုင်းများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် တန့်သွားရတော့သည်။

လင်ဟုကျိုသည် မိမိ၏ ဓားဖြင့် ခုခံရင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လှည့်ပတ်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားမှာ ကခုန်နေပြီး လှပသော ဓားပန်းပွင့်များကို ဖန်တီးကာ သစ်မြစ်များကို ဖြတ်တောက်ပြီး သစ်ကိုင်းများကို ချေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

သူသည် ဝိုင်းရံထားမှုမှ ခေတ္တမျှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို အကဲခတ်ကာ နင်းကျော့၏ တည်နေရာကို သိရှိသွားသည်နှင့် မန္တန်တစ်ခုကို ရုတ်ချည်း ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

ရေဓာတ် ပညာရပ် — စိမ်းလန်းသော ရေဝိုင်းရံခြင်း အတတ်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ စိမ်းလန်းသော ရေလှိုင်းငယ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်ဟုကျိုကို ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။

ဤပညာရပ်မှာ တိုက်စစ်ရော ခံစစ်ပါ သုံးနိုင်သည့်အပြင် လင်ဟုကျို၏ ရွေ့လျားမှုကိုလည်း ပိုမို လျင်မြန်စေပြီး နင်းကျော့ရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပေလိမ့်မည်။

သူ့ကို ရစ်ပတ်ရန် ကြိုးစားနေသော သစ်မြစ်များနှင့် နွယ်ပင် အများစုမှာ ထိုစိမ်းလန်းသော ရေများကြောင့် ကြေမွ ပျက်စီးသွားရတော့သည်။

နင်းကျော့မှာလည်း ငြိမ်သက်၍ အရှုံးပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

သစ်သားဓာတ် ပညာရပ် — အသက်ဇီဝစုပ်ယူသည့် ပန်း။

နောက်တစ်ခဏတွင်ပင် နွယ်ပင်များနှင့် သစ်မြစ်များပေါ်၌ ပန်းငုံများစွာ စတင် ပေါက်ဖွားလာသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုပန်းငုံများမှာ လေထဲ၌ ပွင့်အာလာကြသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ စုပ်ယူခံလိုက်ရသော နွယ်ပင်များနှင့် သစ်မြစ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းသွားကြသော်လည်း၊

ပန်းပွင့်များမှာမူ နွယ်ပင်များမှ ကွာကျကာ လေထဲ၌ လွင့်ပျံလာကြသည်။

ထိုပန်းပွင့်ချပ်များမှာ အလွန် ထက်မြက်လှပြီး ပုန်းကွယ်လက်နက်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီသကဲ့သို့ လင်ဟုကျိုကို ဝိုင်းရံ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဟွာကူးကျိ သင်ကြားပေးခဲ့သော ဤသစ်သားဓာတ် ပညာရပ်သည် သစ်တောကမ္ဘာ ဆင်းသက်ခြင်းကို အခြေခံ၍ အသုံးပြုနိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးမြင့်စေနိုင်ပေသည်။

အခြေအနေ စိုးရိမ်ရသည်ကို သိသွားသော လင်ဟုကျိုမှာ တိုက်ရိုက် ခုခံရန် မဝံ့တော့ဘဲ အသံကို အသာမြှင့်လျက် နည်းလမ်းသစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ရေဓာတ် ပညာရပ် — တစ်လှိုင်း သုံးကွေ့ အတတ်။

သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသော စိမ်းလန်းသော ရေများမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကြောင့် ရုတ်တရက် သုံးဆမျှ ပိုမို ကြီးမားလာသည်။

ထိုစိမ်းလန်းသော ရေများမှာ လင်ဟုကျိုကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်ပြီး၊ သူသည် တိုက်စစ်ကို ပိုမို ပြင်းထန်စေကာ ပန်းပွင့်မိုးစက်များကို ရှောင်ရှားရန် မြေပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ချက်ကို ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ ပါးနပ်မှုများဖြင့် တောက်ပနေပြီး လင်ဟုကျိုနောက်သို့ မဆုတ်မနစ် လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ရန် ပန်းပွင့်မိုးစက်များကို ဆက်လက် ထိန်းချုပ်နေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းပွင့်ချပ်များမှာ ညိုမှောင်သော သစ်ပင်စည်များနှင့် စိမ်းလန်းသော သစ်ရွက်များကြား၌ အဆက်မပြတ် လွင့်မျောနေကြပြီး အလွန်ပင် လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

သို့သော် ထိုအလှတရားနောက်ကွယ်တွင်မူ ပြင်းထန်သော တိုက်စစ်များ ပါရှိနေပြီး လင်ဟုကျိုကို မလွတ်တမ်း လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် လင်းရှန်းရှန်းမှာလည်း အသက်ရှူပင် မှားမတတ် ကြည့်ရှုနေရရှာသည်။

စိမ်းလန်းသော ရေများမှာ လင်ဟုကျိုကို ဝိုင်းရံထားပြီး သူ၏ အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် မြေပြင်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ဒုတိယအကွေ့။

သူ၏ ဦးတည်ချက်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အထက်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

သူ၏ နောက်တွင်မူ မဆုတ်မနစ် လိုက်ပါလာသော ပန်းပွင့်မိုးစက်များမှာ မြေပြင်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျရောက်ကာ သစ်မြစ်များအားလုံးကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ပန်းရောင်စုံ ရေအိုင်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော ပန်းပွင့်ချပ် အနည်းငယ်မှာမူ နောက်ဘက်တွင် ရောက်နေသဖြင့် အထိအခိုက် မရှိ ကျန်ရစ်သည်။

“လှုပ်ရှားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ” နင်းကျော့သည် ပန်းပွင့်မိုးစက်များကို ထိန်းချုပ်ရင်း အခြား မန္တန်တစ်ခုကို စတင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဟွာကူးကျိနှင့် လေ့ကျင့်ခဲ့မှုများမှာ အလွန်ပင် အကျိုးရှိလှပေသည်။

ယခုအခါ သူသည် မန္တန်တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် နောက်ထပ် မန္တန်တစ်ခုကို စတင် အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သစ်သားဓာတ် ပညာရပ် — ပန်းရနံ့ မျက်လှည့်အတတ်။

နင်းကျော့မှာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပန်းရနံ့များနှင့် ပန်းပွင့်ချပ် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လင်ဟုကျို၏ ပစ်မှတ်မှာ လွဲချော်သွားခဲ့ရချေပြီ။

သို့သော်လည်း ပန်းပွင့်မိုးစက်များမှာမူ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။

တတိယအကွေ့။

သူသည် သူ၏ နောက်ဆုံး အကွေ့ကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး တိုက်ပွဲမြေပြင် တစ်ခုလုံးကို အထက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

နင်းကျော့ ရှောင်တိမ်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှန်းရှန်းမှာ စိတ်ထဲ၌ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး “ဟွာကူးကျိက နင်းကျော့ကို မန္တန်တွေ ဘယ်လောက်တောင် သင်ပေးထားတာလဲ၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပညာရပ်တွေ အကုန်လုံးကို သင်ပေးလိုက်တာလား” ဟု တွေးနေမိသည်။

“သူတို့နှစ်ယောက်က အရင်က ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဟွန်း... ဟွာကူးကျိဆိုတဲ့ မြှူဆွယ်တတ်တဲ့ မိန်းမ! နင်းကျော့ကလည်း... ဒီလူအိုကြီးက သင်ပေးတာကို အရမ်း သင်ချင်နေတာပဲ”

ထို့နောက် သူမသည် တိုက်ပွဲ အခြေအနေကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေမိသည်။

လင်ဟုကျိုသည် သစ်သားဓာတ်နှင့် ရေဓာတ် ပညာရပ် နှစ်မျိုးလုံးကို တတ်မြောက်ထားပြီး တိုက်စစ်၊ ခံစစ်နှင့် ရွေ့လျားမှုတို့၌ ကျွမ်းကျင်လှသည်။

နင်းကျော့မှာမူ သစ်သားဓာတ် ပညာရပ်ကိုသာ သုံးနေသော်လည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ မည်သူက ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုမို ထိန်းထားနိုင်မည်နည်း ဆိုသည်ကိုသာ ကြည့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို ကြည့်လျှင် လင်ဟုကျိုက အသာစီးရနေသော်လည်း နင်းကျော့ထံ၌လည်း ဆေးလုံးများ ရှိနေပေရာ၊ သူက ဆေးလုံးများ သုံး၍ ခွန်အားကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနေမည်ဆိုလျှင် တိုက်ပွဲမှာ ပိုမို ကြာရှည်သွားနိုင်ပေသည်။

“ဒါ့အပြင် တိုက်ခိုက်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်ယောက်က အမှားလုပ်မိရင် အခြေအနေက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်”

လင်းရှန်းရှန်း တွေးတောနေသကဲ့သို့ပင် နင်းကျော့နှင့် လင်ဟုကျိုတို့မှာလည်း တိုက်ပွဲ၏ လားရာကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။

ကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်နေသော လင်ဟုကျိုက ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး “ညီလေးနင်းကျော့... ဒါက မိတ်ဆွေအချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်တာပဲ၊ အသေအလဲ တိုက်ပွဲ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပဲ ထုတ်သုံးလိုက်ပါ၊ ငါတို့ ဒီလိုပဲ အချိန်ဆွဲနေရင် ကြည့်လို့ မကောင်းတော့ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် လင်းပုဖန်နှင့် ရှန်လင်းရှုတို့ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများမှာလည်း ဤတိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလင်းဆောင်မှန်ကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် လင်ဟုကျိုနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ နိဒါန်းမျှသာ ဖြစ်ကြောင်းကို သတိရလိုက်သည်။

သူက “အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း သတိပြုပါ့မယ်” ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ပြောဆိုနေသည့် တိုင်အောင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစစ်အမှန်မှာမူ ဖုံးကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

လင်ဟုကျိုက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ညီလေး... ငါ့ရဲ့ ဒီတစ်ကွက်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ဦး” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်ပင် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ဖြန့်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အလွန်အမင်း အသုံးပြု၍ ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ရေဓာတ် ပညာရပ် — ရေလှိုင်းသုံးထောင် ရိုက်ခတ်ခြင်း။

ကြီးမားလှသော လှိုင်းလုံးကြီးမှာ ရှေးဟောင်းသစ်တောအတွင်းသို့ တဟုန်ထိုး ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ဝုန်း။

ပထမတစ်ချက်။

ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီး အများစုမှာ ပြိုလဲသွားကြသည်။

နင်းကျော့က သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အမြန်ဆုံး အသုံးပြု၍ သစ်ပင်ကြီးများ အသစ် ပြန်ပေါက်လာအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

ဝုန်း။

ဒုတိယတစ်ချက်။

အသစ် ပေါက်လာသော သစ်ပင်ကြီးများမှာလည်း ရေ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကျိုးပဲ့ ပျက်စီးသွားရပြီး သစ်လုံးများနှင့် သစ်ကိုင်းများမှာ ရေစီးနှင့်အတူ မျောပါသွားကြသည်။

နင်းကျော့မှာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး လင်ဟုကျိုသည် သူ၏ ပိုမိုမြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို အသုံးပြုကာ အင်အားဖြင့် ဖိနှိပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခန်းသွားမည့် အခြေအနေကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖြည့်တင်းမှုကို ရပ်တန့်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်လေသည်။

ဝုန်း။

တတိယတစ်ချက်။

ကျန်ရှိနေသော သစ်ပင်ကြီးများအားလုံး လဲပြိုသွားပြီး တိုက်ပွဲမြေပြင်မှာ ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အပင်များ၏ အကာအကွယ် မရှိတော့သဖြင့် နင်းကျော့မှာလည်း ကိုယ်ထင်ပြရန် အတင်းအကျပ် ခံလိုက်ရသည်။

မြေပြင် အနေအထားမှာ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ပေ၊ သူသည် တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်သကဲ့သို့ လင်ဟုကျိုကလည်း ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

နင်းကျော့က “လင်ဟုကျိုက သစ်သားဓာတ်ထက် ရေဓာတ် ပညာရပ်မှာ ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်ပုံရတယ်” ဟု ချီးကျူးစွာ တွေးတောနေမိသည်။

“ညီလေး... ငါ့အလှည့်ပဲ” လင်ဟုကျိုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး သူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ရောင်စုံ သက်တံတစ်ခုကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဓာတ်ငါးပါး ပညာရပ်များကို အပြန်အလှန် အသုံးပြုကာ ခုခံရင်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေသည်။

လင်ဟုကျိုသည် ဓားသွား ထိသမျှကို မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းပြနေတော့သည်။

နင်းကျော့မှာ အလွန်ပင် အခက်တွေ့နေရပြီး တန်ပြန် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ၊ အသက်ရှူ အကြိမ် သုံးဆယ်မျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြား၌ ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိသွားကာ သွေးများလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်နေတော့သည်။

လင်ဟုကျိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် “ညီလေး... မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ၊ မင်းရဲ့ စက်မှုရုပ်သေးတွေကို ထုတ်သုံးလိုက်တော့လေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နင်းကျိုဖန်မှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး၊ နင်းကျော့သည် စက်မှုရုပ်သေး အတတ်၌ ထူးချွန်သူဖြစ်ပါလျက် လင်ဟုကျိုကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ပြိုင်ဘက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ယခုထက်တိုင် မထုတ်သုံးသေးခြင်းမှာ အလွန်အမင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေခြင်း ဖြစ်ပေရာ ယင်းမှာ ပညာရှိသော လုပ်ရပ် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက် နင်းကျော့၏ မျက်နှာထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး “အစ်ကိုကြီး... ခုနက အစ်ကိုကြီး သုံးလိုက်တဲ့ ရေလှိုင်းသုံးထောင် ရိုက်ခတ်ခြင်းဆိုတာ ဒါမျိုးလား” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ ဆိုရင်း သူသည် ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ရေများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်ပင် ရေများမှာ နဂါးများနှင့် မြွေများကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်လာပြီး လင်ဟုကျိုထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံတက်သွားကြသည်။

မမျှော်လင့်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လင်ဟုကျိုမှာ အလျင်အမြန်ပင် ခုခံလိုက်ရသည်။

ဝုန်း။

ပထမတစ်ချက်။

လင်ဟုကျိုမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

ဝုန်း။

ဒုတိယတစ်ချက်။

လင်ဟုကျို၏ ဓားအလင်းတန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရေလှိုင်းများမှာလည်း လွင့်စင်သွားသည်။

တတိယတစ်ချက်မှာမူ ဘာမျှ မဖြစ်ဘဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။

နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပနေပြီး “အိုး... ကျွန်တော် အမှားတစ်ခု လုပ်မိသွားတယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ မှန်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

ရေဓာတ် — ရေလှိုင်းသုံးထောင် ရိုက်ခတ်ခြင်း။

ရေစီးကြောင်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ လင်ဟုကျိုထံသို့ တစ်ဖန် တိုးဝင်သွားပြန်ရာ လင်ဟုကျိုမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ရပြန်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက “ဒါက ရေလှိုင်းသုံးထောင် ရိုက်ခတ်ခြင်း တစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး... ခဏလေး... ရေလှိုင်းသုံးထောင် ရိုက်ခတ်ခြင်းနဲ့လည်း တူသားပဲ” ဟု အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ရေလှိုင်းသုံးထောင် ရိုက်ခတ်ခြင်း အတတ်မှာ ပြင်းထန်လှသော လှိုင်းလုံးကြီး သုံးလုံး ဖြစ်သင့်သော်လည်း၊ နင်းကျော့ အသုံးပြုလိုက်သည်မှာမူ ယခင်က သစ်မြစ်နွယ်များဖြင့် ရစ်ပတ်ခြင်းကဲ့သို့ပင် နဂါးများနှင့် မြွေများသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုနဂါးနှင့် မြွေများ၏ ပေါင်းစပ်မှုတွင် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှု သုံးကြိမ် ပါဝင်နေဆဲ ဖြစ်ပေရာ၊ ယင်းမှာ အမှန်စင်စစ် ရေလှိုင်းသုံးထောင် ရိုက်ခတ်ခြင်း၏ အနှစ်သာရပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း လင်းရှန်းရှန်း၏ မှတ်ချက်စကားမှာ ရှေ့နောက်မညီသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကြည့်ရှုနေသူ အပေါင်းမှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

“တိုက်ပွဲအတွင်းမှာပဲ ထိုးထွင်းသိမြင်သွားတာလား၊ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

“နင်းကျော့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်က တကယ်ပဲ လောကကြီးရဲ့ နိယာမတွေကို ဆန့်ကျင်နေတာလား”

“မိစ္ဆာကောင်ပဲ”