အခန်း ၄၄၄

အခန်း (၄၄၄) - အနှိုင်းမဲ့ မိစ္ဆာဂူ

အစီအရင်တစ်ခုအတွင်း နောက်ထပ်အစီအရင်တစ်ခု ထပ်ဆင့်ထားသော နေရာဝယ် လူအများ၏ မျက်နှာအမူအရာတို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီဘဲ ကွဲပြားလျက် ရှိချေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းသည် သူမအနေဖြင့် လင်ဟုကျို၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို များစွာ အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း သိမြင်သွားပြီး နောင်တရနေမိ၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တပည့်ကြီးက အဆုံးမဲ့နှင်း ဓားသိုင်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာနဲ့ စိတ်ကြိုက် လှည့်ပတ်အသုံးပြုနိုင်နေပြီပဲ”

ထို့ပြင် သခင်လေးနင်းကျော့ကိုလည်း သူမ အလွန်အမင်း အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

“ငါသာ ကြားထဲက ဝင်မပါခဲ့ရင်တောင် သခင်လေးနင်းကျော့ရဲ့ ခုနက တိုက်ကွက်စွမ်းအားနဲ့တင် သူက တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အနိုင်ရနိုင်တာပဲ”

“ငါကပဲ အပိုတွေ လုပ်မိသွားတာပါလား”

“သခင်မလေးလင်း”

နင်းကျော့၏ ခေါ်သံကြောင့် လင်းရှန်းရှန်း၏ ရင်ထဲဝယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သခင်လေးနင်းကျော့က သူမကို ကြည်လင်စွာ ပြုံးပြနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌လည်း ကျေးဇူးတင်ရိပ်များ လွှမ်းနေကာ “သခင်မလေးလင်း၊ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်နဲ့ အစ်ကိုလင်ဟုတို့က ဒီအတိုင်း လက်ရည်စမ်းကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က စိတ်လောသွားပြီး သေချာမစဉ်းစားဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်မိသွားတယ်။ သခင်မလေးလင်း အချိန်မီ ဝင်ရောက်တားဆီးပေးလို့သာ ကျွန်တော့်ဘက်က အမှားကြီး မလုပ်မိတော့တာပါ”

နှစ်သိမ့်စကားအချို့ကြောင့် လင်းရှန်းရှန်း၏ နှလုံးသားဝယ် နွေးထွေးသွားရသည်။

လင်ဟုကျိုသည် သူ၏ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထည့်ရင်း ပြုံးလျက် “ငါက အလင်းဆောင်မှန်ထဲမှာ ပေါ်နေတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ခန္ဓာတစ်ခုသက်သက်ပါ။ ညီလေး အဲဒီလောက်အထိ စိတ်ထဲ ထားမနေပါနဲ့” ဟု ဆို၏။

သို့သော်နင်းကျော့က သူ၏ ရော့ရွှေမြစ်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ခေါင်းခါပြကာ “အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်က အစ်ကို့ကို အစစ်အမှန်ကိုယ်ထည်လိုပဲ အမြဲတမ်း သဘောထားခဲ့တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် အစ်ကို့အပေါ် ရိုသေမှု ကင်းမဲ့ရာ မရောက်ပေဘူးလား”

“အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အသွေးအသားရှိတဲ့ လူသားတစ်ယောက်မို့လို့ ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်ပြီး လက်တွန့်နေခဲ့တာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အဲဒီလို အခြေအနေမှာ ကျွန်တော်ကမှ အားမနာတမ်း တိုက်ခိုက်နေမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ အစ်ကို့အပေါ် အခွင့်ကောင်းယူရာ

ရောက်သွားမှာပေါ့”

“ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရည်စမ်းပွဲကို တရားမျှတစေချင်တာပါ”

လင်ဟုကျိုက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ရင်း “ညီလေးရယ်... မင်းကတော့ တကယ်ကို ငါ့ညီကောင်းလေးပါပဲ” ဟု မြည်တမ်းလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းကလည်း လက်ခုပ်တီးလျက် “ဒီလက်ရည်စမ်းပွဲက သရေပဲလို့ သတ်မှတ်ရမှာပေါ့။ ဒီရလဒ်က အကောင်းဆုံးပဲလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်” ဟု ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလေသည်။

ပေါ့ပါးသော ရယ်မောသံများကြောင့် သူမ ရင်ထဲ၌ အစောပိုင်းက ရှိနေခဲ့သော မကျေနပ်ချက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသယောင် ရှိချေပြီ။

လင်းပုဖန်ကမူ...

“ရှန်းရှန်း၊ ကျိုအာ့က လေ့ကျင့်ဖို့ လိုနေသေးတာပါ”

“သခင်လေးနင်းကျော့က တမင်တကာ သရေဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား”

လင်းပုဖန်၏ နင်းကျော့အပေါ် ထားရှိသော အမြင်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် အထက်စီးမှ ကြည့်မြင်ခဲ့သော်လည်း တံစဉ်၏ ခုတ်ချက်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်တွင်မူ နင်းကျော့ကို ပိုမို လေးစားစွာဖြင့် အကဲခတ်လာမိ၏။

“သခင်လေးနင်းကျော့မှာ တကယ်ပဲ မသေမျိုး ပါရမီထူး ရှိနေတာပဲ။ သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘယ်လောက်အထိ မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားမလဲဆိုတာ မှန်းဆဖို့တောင် ခက်လှတယ်”

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်မှာမူ ခရမ်းရောင် ဓားရာကို ဆက်လက် လေ့လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် တစ်ကိုယ်တော် ဓားကျမ်းရှင် ပေါ်လာချေသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှပြီး လောကကြီး၏ လှပမှုများကို ထိုးဖောက်မြင်ထားသည့်အလား အထီးကျန်ရိပ်များ ယှက်သန်းနေ၏။

သူ၏ အသားအရေမှာလည်း လေဒဏ်၊ နှင်းဒဏ်၊ မိုးဒဏ်တို့ကို နှစ်ရှည်လများ ခံစားထားရသည့်အလား အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်။

ရေကဲ့သို့ ရိုးရှင်းကာ ခန့်ညားလှသော မြစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး မြင့်မားဖြောင့်စင်းသော ကိုယ်ဟန်ရှိသည့် ထိုသူသည် ဓားကို ရင်ခွင်ပိုက်လျက် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အထီးကျန်မှု အငွေ့အသက်တို့ကို ထုတ်လွှင့်နေချေသည်။

“ဒါက ပြင်ပပညာရပ်တစ်ခုပဲ” ဟု သူက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်ပြီးနောက် နင်းကျော့ထံသို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်၏။

သူ၏ အသံနှင့် အကြည့်တို့မှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း နင်းကျော့မှာမူ သူ၏ အကြည့်အောက်၌ နှင်းတောထဲတွင် ရပ်နေရသည့်အလား အားလုံးကို အထွင်းအဖောက် ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ကိုယ်တော် ဓားကျမ်းရှင်က “မိတ်ဆွေငယ် နင်းကျော့၊ မင်းလက်ထဲက တံစဉ်ရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား။ အဲဒါက ညဉ့်မိုးစက်မင်းဆက်က လာတာလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

နင်းကျော့က အလျင်အမြန်ပင် ဦးညွှတ်လိုက်ကာ “ဓားကျမ်းရှင်ရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို စူးရှလှပါတယ်။ ဒါဟာ တကယ်ပဲ ညဉ့်မိုးစက်မင်းဆက်က မိစ္ဆာလက်နက်တစ်ခုပါပဲ” ဟု ရိုသေစွာ ဖြေကြားလိုက်၏။

သွေးသတ်မင်းဆက်၊ တားမြစ်မင်းဆက်နှင့် ညဉ့်မိုးစက်မင်းဆက်တို့သည် သမိုင်းကြောင်း၏ အရေးပါသော ခေတ်ကာလ သုံးခုကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်က မော့ကြည့်လျက် “နှမြောစရာပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ကိုယ်ထည်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ဒီပုံရိပ်ယောင် ခန္ဓာကလည်း အလင်းဆောင်မှန်ထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေရတယ်။ ငါသာ လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနိုင်ပြီး သူရဲကောင်းတွေနဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလိုက်မလဲ” ဟု သက်ပြင်းချလေသည်။

တစ်ကိုယ်တော် ဓားကျမ်းရှင်ကလည်း သူ၏ တောင့်တမှုကို ဖော်ပြသည့်အနေဖြင့် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ “လှိုင်းသစ်တွေက လှိုင်းဟောင်းတွေကို တွန်းထုတ်နေကြတာပဲ။ ငါသာ ငါ့ဓားနဲ့ လောကကြီးကို တစ်ခါလောက် ထပ်ပြီး စိန်ခေါ်ခွင့် ရမယ်ဆိုရင် ရှုံးနိမ့်သွားရင်တောင် ပျော်ရွှင်မိမှာပါ” ဟု ဆို၏။

သူ၏ ခေတ်ကာလတွင်မူ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်၌ ထိပ်တန်း စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့် လောကအနှံ့ လှည့်လည်ကာ သူရဲကောင်းပေါင်းစုံကို စိန်ခေါ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိက ကြားထဲမှ ဝင်ပြောလိုက်၏။ “နင်းကျော့ရဲ့ လက်ထဲက တံစဉ်က သာမန် ညဉ့်မိုးစက် မိစ္ဆာလက်နက် မဟုတ်ဘူး။ အတော်လေးကို ထူးခြားတယ်”

“လေးစားအပ်တဲ့ စီနီယာတို့ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော် အတော်လေး သိချင်နေမိပါတယ်”

“အလင်းဆောင်မှန်ဟာ ဝူဧကရာဇ်ခေတ် နောက်ပိုင်းမှာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ မင်းဆက်ကြီး နှစ်ခု၊ ဧကရာဇ်မင်းဆက် သုံးခုနဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ တိုင်းနိုင်ငံ မင်းဆက်တွေကို တွေ့ကြုံခဲ့ပြီးပြီ”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကိုရော စီနီယာတို့ သိလား”

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်က ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ထပ် ပုံရိပ်ယောင် ခန္ဓာတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

ထိုသူ၏ မျက်ခုံးများမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ ထူထဲနက်မှောင်နေပြီး အကြည့်တို့မှာ နက်ရှိုင်းလှ၏။

လက်ချောင်းများမှာ ရှည်လျားသန်မာကာ လက်ဆစ်များမှာလည်း ထင်ရှားနေသည်။

သူ၏ ဝတ်စုံပေါ်၌ စုတ်တံနှင့် မြက်ပင်စိမ်းပုံစံ အင်းကွက်များကို ပန်းထိုးထားချေသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လေပြေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော မိုးမခပင်ကဲ့သို့ နုညံ့သိမ်မွေ့ပြီး မွေးရာပါ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို ဆောင်နေ၏။

ထိုသူကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း လင်းပုဖန်က “ပန်းချီသုခမိန် ကျန်းဝိုက်ရွှီ၊ စီနီယာကို တစ်ခါပြန်ပြီး ဖူးမြော်ခွင့် ရပြန်ပြီပေါ့” ဟု ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူသည် ပန်းချီသုခမိန် ကျန်းဝိုက်ရွှီ၏ ပုံရိပ်ယောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းဝိုက်ရွှီသည် လင်းပုဖန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကာ ခရမ်းရောင် ဓားရာပေါ်တွင် ခဏမျှ အကြည့်ရပ်တန့်သွား၏။

“ကျင့်ယု မသေမျိုး မင်းသမီးက မင်းတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိပြီးပြီ။ ဆွေးနွေးဖို့အတွက် အထဲကို ဝင်လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်” ဟု ကျန်းဝိုက်ရွှီက ဆိုသည်။

လင်းပုဖန်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ “ကျင့်ယု မသေမျိုး မင်းသမီးက ကျွန်တော်တို့ကို အတွေ့ခံတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ကံကောင်းလှတဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုပါပဲ” ဟု ပြောလိုက်၏။

ကျန်းဝိုက်ရွှီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းပြကာ “ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိတဲ့ ဂျူနီယာမှန်သမျှကို မင်းသမီးက ခေါ်တွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဒီနေ့က နေ့ကောင်းရက်သာပဲ။ အရင်ဆုံး လင်ဟုကျို၊ နောက်တော့ သခင်လေးနင်းကျော့၊ ကျူးရွှမ်းကျိနဲ့ စွန်းလင်ထုံ။ ကဲ... ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ” ဟု ဆိုလေသည်။

လင်းပုဖန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားရ၏။

ကျန်းဝိုက်ရွှီ ပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလှပေသည်။ မင်းတို့အားလုံး ဒီကို ရောက်နေရတာဟာ လင်ဟုကျိုနဲ့ သခင်လေးနင်းကျော့တို့ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ ဆိုသည့် သဘောပင်။

ကျူးရွှမ်းကျိ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည်။

နင်းကျိုဖန်နှင့် နင်းကျော့တို့မှာမူ ၎င်းတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ကျင့်ယု မသေမျိုး မင်းသမီး၏ အကြည့်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ရင်ထဲ၌ တင်းကျပ်သွားရ၏။

လင်းရှန်းရှန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လျက် “စွန်းလင်ထုံဆိုတာ ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

နင်းကျော့က အခက်တွေ့နေသည့်အလား ရယ်မောရင်း “သခင်မလေးလင်း၊ ဒါကို နောက်မှပဲ ကျွန်တော် ရှင်းပြပါရစေ” ဟု ဆို၏။

လင်းရှန်းရှန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ “ဒီလူအကြီးစားကြီးကတော့လေ... ကျွန်မကို ဖုံးကွယ်ထားတာတွေ ဘယ်လောက်တောင် များနေပြီလဲ မသိဘူး” ဟု စိတ်ထဲမှ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝိုက်ရွှီက ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားချေသည်။

နင်းကျော့သည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ကျန်းဝိုက်ရွှီကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီး လင်းရှန်းရှန်းကို “သခင်မလေးလင်း၊ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ အလင်းဆောင်မှန်က အရေးကြီးဆုံးပါပဲ” ဟု ပြောလိုက်၏။

လင်းရှန်းရှန်း၏ အာရုံမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ထိုဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။