အခန်း ၄၄၅

အခန်း ၄၄၅

“ဝိညာဉ်လေး... နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”

ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်သည် နင်းကျော့အား ထိုသို့ ပြောကြားပြီးနောက် ယင်းနေရာ၌ပင် ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။

တစ်ကိုယ်တော် ဓားကျမ်းရှင်ကလည်း ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြကာ လူမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

ထိုအခါ ကျန်ရှိနေသော လူတစ်စုသည် ပန်းချီသုခမိန် ကျန်းဝိုက်ရွှီ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အစီအရင်တစ်ခုအတွင်းမှ တစ်ခုသို့၊ တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာ အဆင့်ဆင့် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြရပေရာ... အစီအရင်များ အထပ်ထပ် ချုပ်လုပ်ထားသော နေရာပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဖြတ်သန်းပြီးချိန်၌ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်၊ အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်မှုနှင့် ထုံထိုင်းသွားသော ခံစားချက်တို့ အစဉ်လိုက် ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံက သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်မှာ...

“အို... ဘုရားရေ၊ ကာကွယ်ထားတဲ့ အဆင့်ကို ကြည့်ကြပါဦး။ တကယ့်ကို ရူးချင်စရာပဲ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ မြို့တော်မှာတောင် ဒီလောက်အထိ အစောင့်အရှောက် ထူထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒီအစီအရင်တွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်နွှယ်နေပြီး အထပ်ထပ် ချိတ်ပိတ်ထားတာပဲ။ လောကမှာ ဒီထက်ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ ကာကွယ်ရေးစနစ်ရှိတဲ့နေရာ ဘယ်မှာ ရှိနိုင်တော့မှာလဲ။ ပုံရိပ်ပြန်နံရံကို ရည်မှန်းခဲ့တဲ့ လင်းပုဖန်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို တကယ်ပဲ ချီးကျူးမိတော့တယ်”

နင်းကျော့သည် လင်းပုဖန်ရှိရာသို့ မနေနိုင်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ၊ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ လင်းပုဖန်၏ မျက်နှာမှာ ယခုအခါ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေချေပြီ။

သူသည် ယခင်က ဤမျှနက်ရှိုင်းသော နေရာအထိ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးခဲ့ပေ။ မူလအလင်းဆောင်မှန်၌ ကျောက်စိမ်းရေစက် အစီအရင်ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ပေါင်း ၂၀ ကျော် အဆင့်ဆင့် ရှိနေသည်ကို ယခုမှသာ အမှန်တကယ် သိမြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းပုဖန်သည် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်တိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပြီးမှ တောင်ပိုင်စိုးနတ်မင်း၏ အကူအညီဖြင့် အပြင်ဘက်ဆုံးမှ အစီအရင်နှစ်ခုကိုသာ တိုက်စားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ ရာစုနှစ်တစ်ခုစာ ကြိုးပမ်းမှုသည် တစ်ခုလုံး၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားမိတော့သည်။

ပန်းချီသုခမိန် ကျန်းဝိုက်ရွှီက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလာသည်မှာ...

“ဒီအစီအရင် အားလုံးကို အောက်ဘက်က ပုံရိပ်ထင်ဟပ်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဖန်တီးခဲ့ကြတာပါ။ ချန်ရွှမ်းယီ၊ ဝမ်ကျို၊ ကျောက်ယွမ်ကျိ၊ ကျိုးချင်းချန်၊ လီထျန်းယဲ့တို့လို ပုဂ္ဂိုလ်တွေပေါ့”

လင်းပုဖန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူလျော်သွားရသည်။ ကျန်းဝိုက်ရွှီ အမည်ထုတ်ဖော် ပြောကြားခဲ့သောသူတိုင်းမှာ သမိုင်းတစ်လျှောက် အစီအရင်အတတ်၌ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများ ဖြစ်ကြပေသည်။

လင်းပုဖန်အဖို့ ဤအစီအရင်များကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ ရှေးဟောင်းပညာရှိကြီးများအား တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိပါဦးမည်လော။ ခဏတာမျှ လင်းပုဖန်သည် စိတ်ဓာတ်များ အကြီးအကျယ် ကျဆင်းသွားရရှာသည်။

ယင်းနေရာမှာ မြေအောက်လိုဏ်ဂူကြီး တစ်ခုဖြစ်ပြီး အတိမ်အနက်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။ မူလက မှောင်မည်းခြောက်သွေ့ကာ အစဉ်အမြဲ အေးစိမ့်စိုစွတ်နေသော ဂူကြီးဖြစ်သော်လည်း အလင်းဆောင်မှန် ကိန်းဝပ်နေသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အပေါ်မှ တွဲလွဲဆွဲနေသော ကျောက်စက်ပန်းဆွဲများသည် ကြည်လင်တောက်ပသော ကျောက်စိမ်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြချေပြီ။

လိုဏ်ဂူနံရံများမှာလည်း ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ မှန်သားပြင်ပမာ ချောမွေ့နေကာ ရွှေရောင်၊ ငွေရောင် အလင်းတန်းများ မှိန်ပျပျ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ ကျောက်တိုင်ကြီးများမှာလည်း ကျောက်စိမ်းရောင် သန်းနေပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော ရဲတိုက်ကြီးများသဖွယ် မတ်မတ်ရပ်နေကြသည်။

လိုဏ်ဂူအောက်ခြေ၌မူ ကြည်လင်သော စမ်းရေတွင်းတစ်ခု ရှိပြီး ရေပြင်မှာ ဝင်းလက်နေသည်။

ပုံရိပ်ပြန်နံရံမှ ဖြာထွက်လာသော အလင်းတန်းများကြောင့် ရေပြင်မှာ ရွှေငွေရောင်များဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေကာ နဂါးနန်းတော်မှ ရတနာကန်ကြီးအလား စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

စမ်းရေထဲ၌ ကြည်လင်သော ငါးအုပ်စုလေးများ ကူးခတ်နေကြသည်။ သူတို့ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း အလင်းနှင့် အရိပ်တို့ ရောယှက်သွားပြီး အရောင်အသွေးစုံသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

“နေဦး... ဒါက နှစ်တစ်သောင်း ရေဓာတ်အနှစ်အသားတွေ မဟုတ်လား”

ကျူးရွှမ်းကျိ၏ မျက်လုံးများ ရွှေရောင်တောက်သွားကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ငါးအုပ်စုလေးများထံသို့ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်များကြောင့် ငါးလေးများသည် ရေအောက်ခြေသို့ ကူးခတ်သွားပြီး ရေအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကွယ်ပျောက်သွားကြသည်။

ထိုသို့ ခဏတာ မြင်လိုက်ရသည်ကိုပင် နင်းကျော့ အံ့အားသင့်သွားမိသည်မှာ...

“ဒီငါးတွေက အနည်းဆုံး နှစ်ရာ၊ သုံးရာလောက် ရှိမှာပဲ။ နှစ်တစ်သောင်း ရေဓာတ်အနှစ်အသားတွေ ဒီလောက်တောင် များတာလား။ မဟုတ်မှလွဲရော... ထဲထဲက ငါးကြီးတွေဆိုရင် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းထက်တောင် ပိုဦးမယ် ထင်တယ်”

ဂူအတွင်းရှိ လေထုမှာ လုံးဝ မွန်းပိတ်ခြင်း မရှိဘဲ လတ်ဆတ်ကာ ဝိညာဉ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေရာ စိတ်နှလုံးကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကြွယ်ဝသော်လည်း ထူထပ်ခြင်းသာ ရှိပြီး မြူခိုးများကဲ့သို့ မြင်ကွင်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးချေ။

ထိုသို့သော ပတ်ဝန်းကျင်၌ အလင်းဆောင်မှန်၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သွင်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ယင်းသည် အမြင့် သုံးကျန်းခန့်နှင့် အနံ နှစ်ကျန်းကျော် ရှိပြီး ဧရာမ မှန်ချပ်ကြီး တစ်ချပ်နှင့် တူသော်လည်း မျက်နှာပြင်မှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်နေသည်။

ယင်းကို ရောင်စုံဖန်ကျောက် အနုစိတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်နေသည်။ မှန်မျက်နှာပြင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းတန်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ နံနက်ခင်း အာရုဏ်ဦး အလင်းရောင်ကဲ့သို့ နူးညံ့နေတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတတ်သည်။

အလင်းရောင် ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းမှာလည်း လိုက်ပါ ပြောင်းလဲနေတော့သည်။

အချို့အချိန်များ၌ နွေဦးကာလ ပန်းပေါင်းစုံ ပွင့်လန်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အချို့အချိန်များ၌မူ ဆောင်းဦးည၏ ကြယ်တာရာ မြစ်ပြင်ကြီးကဲ့သို့ တောက်ပနေတတ်သည်။

ဤမြင်ကွင်း၊ ဤခံစားချက်မှာ ရွှေနှင့် ကျောက်စိမ်းတို့ဖြင့် စီခြယ်ထားသော နတ်ဘုရားတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံနှင့်ပင် တူလှပေရာ လူသားတို့အဖို့ အံ့သြမဆုံး ဖြစ်နေကြရသည်။

“ဒါက အလင်းဆောင်မှန်ပေါ့လေ...”

လင်းပုဖန် နှစ်ပေါင်းများစွာ တောင့်တခဲ့ရသော ဝိညာဉ်ရတနာမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထက်၌မူ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်တို့ ထင်ဟပ်နေသည်။

“ကျွန်မ အစ်ကို ဘယ်မှာလဲဟင်”

လင်းရှန်းရှန်းက အံ့သြနေမိရာမှ သတိဝင်လာကာ မေးလိုက်သည်။

“သူကတော့ နံရံထဲမှာ မိစ္ဆာသားရဲတွေကို ရင်ဆိုင်နေရတယ်”

ပုံရိပ်ပြန်နံရံအတွင်းမှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အလှမှာ နတ်ဘုရားတို့ ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ပင်... မျက်ခုံးများမှာ မင်ရောင်ခြယ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရှားပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ဆောင်းဦးရေပြင်ပမာ ကြည်လင်နေသည်။

နှာတံမှာ ပေါ်လွင်ကာ နှုတ်ခမ်းလွှာတို့မှာ ချယ်ရီသီးပမာ နီမြန်းနေချေသည်။ အသားအရေမှာ နှင်းပမာ ဖြူဖွေးနေပြီး ကျောက်စိမ်းရောင် အလင်းတန်းငယ်များ ဖြာထွက်နေသည်။

သူမသည် စိမ်းနုရောင် ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ဝတ်စုံအောက်နားတွင် ဖြူစင်သော သစ်ခွပန်းများကို လှပစွာ ထိုးပြင်ထားပေရာ သူမ၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အလွန်လိုက်ဖက်လှသည်။

ယခုအခါ သူမ လျှောက်လှမ်းလာသောအခါ ဝတ်စုံစမှာ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေပြင်ပမာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေသည်။

ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကို ပတ်ထားပြီး ယင်း၌ ဖြူစင်တောက်ပသော ပုလဲလုံးကြီးများကို စီခြယ်ထားသည်။

ဆံနွယ်များတွင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးများကို ဆင်ယင်ထားပြီး နားတောင်းတွင်မူ ဖြူစင်သော ကျောက်စိမ်းနားတောင်းလေးများမှာ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါနေကြသည်။

လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်များမှာလည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိခိုက်မိသည့်အခါ သာယာကြည်လင်သော အသံကို ပေးစွမ်းနေသည်။

သူမ၏ အမူအရာမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ငြိမ်းချမ်းခြင်းနှင့် ဂုဏ်သရေရှိခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေပေရာ အချောကိုင်ထားသော ကျောက်စိမ်းတုံးလေးတစ်တုံးနှင့်ပင် တူလှပေသည်။

သူမ၏ အသံမှာလည်း စီးဆင်းနေသော ရေပြင်ပမာ နူးညံ့ကာ အစဉ်သဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်ပေးတတ်ပြီး ကြင်နာမှုတို့ ကိန်းဝပ်နေသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို နွေဦး၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရစေသည်။

ယင်းပုဂ္ဂိုလ်မှာ ကျင့်ယု မသေမျိုး မင်းသမီးပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။ မင်းသမီး၏ ရုပ်သွင်မှာ လူတိုင်းကို မှင်သက်သွားစေခဲ့ပြီး မြေအောက်လိုဏ်ဂူကြီးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါသော နဂါးနန်းတော်ကြီးအဖြစ် ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လူတိုင်းက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲပင် အလေးအမြတ် ပြုလိုက်ကြသည်။

သူတို့ ပြန်အထ၌ ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။ သူတို့ အားလုံးသည် အလင်းဆောင်မှန်၏အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

“အဆွေတို့... အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြပါဦး”

ကျင့်ယု မသေမျိုး မင်းသမီးက မြေပြင်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ပြောကြားလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ ခြေဖောက်အောက်မှ တိမ်တိုက်များနှင့် ပင်လယ်ပြင်ကြီးမှာ လျင်မြန်စွာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် အနီရောင်နှင့် အပြာရင့်ရောင်များ ရောယှက်နေသော ကျယ်ပြောလှသည့် မိစ္ဆာနန်းတော်ကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ယင်းသည် ငရဲဘုံ၏ တံခါးဝကြီးအလား ထင်မှတ်ရကာ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များသည် ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးများအလား ရိုက်ခတ်လာပြီး လူ၏ အရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သွားစေသည်။

နန်းတော်၏ အပြင်ဘက်ကို မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် နွယ်ပင်များဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပြီး ယင်းတို့မှာ ကနေသော မြွေများကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေကြကာ မကျေနပ်မှုများကို ပြောကြားနေသည့်အလား တရှဲရှဲ အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ဆူးနွယ်များမှ အနီရင့်ရောင် အဆိပ်များမှာ တစ်စက်ချင်း ကျဆင်းနေပြီး လေထုထဲ၌ နံစော်သော အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နန်းတော်အတွင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဧရာမ အရိုးစုကြီးများစွာ ပြန့်ကျဲနေပြီး အချို့မှာ လူ၊ အချို့မှာ သားရဲများ ဖြစ်ကြကာ ဝါးမြိုခံထားရသော အမှတ်အသားများဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ထို့အပြင် စိမ်းဖန့်ဖန့် မိစ္ဆာကျောက်တုံးများမှာလည်း မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေကြသည်။ မိစ္ဆာနန်းတော်အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းမှာ အလင်းနှင့် အမှောင် ကူးလူးနေပြီး မကျွတ်မလွတ်သော ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ထိုအလင်းတန်းများကြား၌ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုအလင်းရောင်အောက်တွင် ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းကြောင်းများစွာကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယင်းလမ်းကြောင်းများသည် ချောက်နက်ကြီး၏ သွေးကြောများအလား နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် ချိတ်ဆက်ပေးထားသည်။

နန်းတော်၏ အချက်အချာကျသော နေရာများ၌ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာယဇ်ပလ္လင်များကို တည်ထားသည်။

ထိုယဇ်ပလ္လင်များပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့များနှင့် နက်နဲလှသော အင်းကွက်များ ရှိနေပြီး ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို ဖြာထွက်စေသည်။

ယဇ်ပလ္လင်များပေါ်၌ ပျက်စီးနေသော ပစ္စည်းများနှင့် သွေးခြောက်များ ပေကျံနေသော လက်နက်များ ရှိနေပေရာ ယုတ်မာသော ယဇ်ပူဇော်မှုများအတွက် အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌မူ မှင်ကဲ့သို့ မှောင်မည်းကာ အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်တွင်းကြီးများ ရှိနေသည်။

ယင်းအတွင်းမှ အနိမ့်သံ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် စူးရှသော အော်ဟစ်သံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။ အဝေးမှ ကြည့်ရုံဖြင့် လူတိုင်းမှာ ခြေဖျားမှသည် ခေါင်းအထိ အေးစိမ့်သွားရပေသည်။

မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပေရာ လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိသော အဆုံးမဲ့ အိမ်မက်ဆိုးကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ကျင့်ယု မသေမျိုး မင်းသမီးက တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်မှာ...

“ဒါကတော့ အနှိုင်းမဲ့ မိစ္ဆာနန်းတော် ပါပဲ”

“မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြင်ဘက်ကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ။ ဒီအနှိုင်းမဲ့ မိစ္ဆာနန်းတော်ဟာ ကမ္ဘာလောက မိစ္ဆာတွေရဲ့ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး ယင်းကို ဖျက်ဆီးလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ ချိပ်ပိတ်ပြီး နှိမ်နင်းထားရုံပဲ တတ်နိုင်ပါတယ်”

“အရင်တုန်းက ဝူဧကရာဇ်ဟာ သူရဲ့ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ကူလွန်တောင်ကို ဝိုင်းရံခဲ့ပါတယ်။ မိစ္ဆာဘေးဒုက္ခကို အမြစ်ပြတ်အောင် နှိမ်နင်းဖို့ အနှိုင်းမဲ့ မိစ္ဆာနန်းတော်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပါ”

“ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာနန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးလို့ မရခဲ့ဘူး။ ယင်းက အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားနေပြီး မိစ္ဆာသားရဲတွေကို အဆက်မပြတ် မွေးထုတ်ပေးနေခဲ့တယ်။ သာမန်နည်းလမ်းတွေနဲ့ဆိုရင် ကြာရှည်နှိမ်နင်းထားဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး”

“ဝူဧကရာဇ်နဲ့ သူ့ရဲ့ စစ်သနာပတိတွေ၊ နောက်ပြီး တခြား စီနီယာကျင့်ကြံသူတွေ အသေအချာ တိုင်ပင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အလင်းဆောင်မှန်ကို ပူးပေါင်း ဖန်တီးခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်မရယ်၊ ဓာတ်ငါးပါး နတ်ဘုရားသခင်ရယ်နဲ့ တခြားသူတွေဟာ ကူလွန်တောင်ကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အနှိုင်းမဲ့ မိစ္ဆာနန်းတော်ကို ချိပ်ပိတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အောင်ပွဲကို ရယူနိုင်ခဲ့ကြတာပါ”

ကျင့်ယု မသေမျိုး မင်းသမီးသည် ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော် ပြောကြားလိုက်ခြင်းပင်။

သူမက ဆက်လက်၍...

“အလင်းဆောင်မှန်ဆိုတာ ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပညာရှိပေါင်းများစွာရဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ထင်ဟပ်စေကာ သူတို့ရဲ့ ပုံရိပ်တူတွေကို ဖန်တီးပေးနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီပုံရိပ်တွေဟာ မှန်အတွင်းမှာပဲ လှုပ်ရှားနိုင်ကြပြီး မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်အားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်”

“နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာတဲ့အမျှ အနှိုင်းမဲ့ မိစ္ဆာနန်းတော်ကနေ မိစ္ဆာသားရဲတွေ အဆုံးမရှိ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ အလင်းဆောင်မှန်ကို ထိန်းသိမ်းပြီး နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအတွင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့တဲ့ ပါရမီရှင်တွေနဲ့ ပညာရှိကြီးတွေရဲ့ ပုံရိပ်တွေကို အသုံးပြုကာ အဲဒီမိစ္ဆာတွေကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက် နှိမ်နင်းနေခဲ့ရတာပါ” ဟု ပြောကြားလိုက်လေသတည်း။