အခန်း ၄၄၉

အခန်း (၄၄၉)မက်မွန်ပန်းသုံးထောင်နှင့် နှုတ်ဆက်ပွဲ

တိုက်ပွဲကြီးတောင်ထိပ်၊ မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူ။

"ဟားဟားဟား၊ ငါ့ညီလေး ရောက်လာပြီပဲ" ဟု လင်ဟုကျိုက ဂူဝမှ ထွက်လာရင်း အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ချေသည်။

သူသည် နင်းကျော့၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ဂူအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့၏။

ဆွေးနွေးပွဲများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ချိုင့်ဝှမ်း၊ နင်းမျိုးနွယ်စု၊ ကျူးမျိုးနွယ်စုနှင့် အလင်းဆောင်မှန်တို့သည် လျှို့ဝှက်မဟာမိတ် ဖွဲ့ခဲ့ကြပေရာ လင်ဟုကျိုနှင့် နင်းကျော့တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း သိသိသာသာ ပိုမိုရင်းနှီးလာခဲ့သည်။

လင်ဟုကျိုသည် နင်းကျော့အပေါ် အစဉ်အမြဲ သဘောကျခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ ခိုင်မာသော မဟာမိတ် ဖြစ်လာသည့်အခါတွင်မူ သူ့ညီအရင်းအချာကဲ့သို့ပင် အပြည့်အဝ မှတ်ယူထားတော့သည်။

နင်းကျော့ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ လင်းရှန်းရှန်းကိုလည်း ထိုနေရာတွင် တွေ့လိုက်ရ၏။

"သခင်မလေးလင်း" ဟု သူက အမြန်ပင် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက နင်းကျော့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြချေသည်။

မကြာသေးမီက နင်းကျော့၏ လုပ်ရပ်အချို့အပေါ် သူမတွင် စောဒကတက်ချင်စရာများ ရှိနေသော်လည်း လင်ဟုကျို၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ ယနေ့သည် သခင်လေးနင်းကျော့အတွက် နှုတ်ဆက်ပွဲ ဖြစ်သည်ကို သိထားသဖြင့် စိတ်ကူးပေါင်းစုံဖြင့် တက်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နှုတ်ဆက်ပွဲတွင် ပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းလျာများမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှပြီး ယင်းတို့အားလုံးကို လင်းရှန်းရှန်း ကိုယ်တိုင် စိစစ်ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လင်ဟုကျိုနှင့် နင်းကျော့တို့မှာမူ တခြားကိစ္စများဖြင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြဟန် ရှိ၏။

လင်ဟုကျိုသည် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို မလာပြီး နင်းကျော့အား စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် "ဒါက ငါကိုယ်တိုင် မက်မွန်ပန်းရေကန်က ရေနဲ့ချက်ထားတဲ့ ဝိုင်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မက်မွန်ပန်းရေကန် ဟုတ်လား" ဟု နင်းကျော့က ပြန်မေးမှသာ ထိုနက်ရှိုင်းသော ရေကန်သည် မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူ အနီးရှိ ရေတံခွန်အောက်တည့်တည့်တွင် ရှိကြောင်း သိရတော့သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက "နှစ်စဉ် ရာသီတစ်ခုရောက်ရင် အထက်ပိုင်းက မက်မွန်တောမှာ ပန်းတွေပွင့်ကြတယ်။ အဲဒီအခါ လေတိုက်လို့ လွင့်လာတဲ့ မက်မွန်ပန်းပွင့်လေးတွေဟာ စမ်းချောင်းအတိုင်း မျောပါလာပြီး ရေတံခွန်ကနေတစ်ဆင့် ဒီရေကန်ထဲမှာ လာစုကြတာပေါ့။

မက်မွန်ပန်းတွေနဲ့ ကန်ရေပြင်ဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး လေထဲမှာ ဝဲလွင့်နေတဲ့ မက်မွန်ပန်းပွင့်လေးတွေဟာ ရေပြင်ထဲကို ငုပ်လျှိုးသွားသလိုမျိုး နီနီရဲရဲ ပန်းရောင်စုံတွေနဲ့ အရမ်းလှတာ။

ဟိန်းဟောက်နေတဲ့

ရေတံခွန်သံကလည်း စောင်းသံလိုပဲ၊ ရေပြင်ကလည်း ကျောက်စိမ်းရောင် ကန်ရေပြင်နဲ့ ပြာလွင်တဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို မှန်ချပ်လို ထင်ဟပ်နေတာလေ" ဟု ရှင်းပြပေသည်။

ထိုအခါ နင်းကျော့က လင်းရှန်းရှန်းကို ပြုံးကြည့်ကာ "သခင်မလေးလင်းနဲ့ ကျွန်တော် ပထမဆုံး ဆုံခဲ့တဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ရေကန်ကို မက်မွန်ပန်းရေကန်လို့ ခေါ်မှန်း ဒီနေ့မှပဲ သိတော့တယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

သူ့စကားကြောင့် လင်းရှန်းရှန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး နင်းကျော့နှင့် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က ပုံရိပ်များမှာ သူမ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် လျှပ်ခနဲ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

အချိန်တွေက အင်မတန် မြန်ဆန်လှပေစွ။

ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဆိုသည်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာပင် မရှိတော့ချေ။

အချိန်တွေက မြန်လွန်းလှသည်။

မကြာမီ သူတို့ ခွဲခွာကြရတော့မည် မဟုတ်လော။

ခွဲခွာရတော့မည်ဟူသော ဝမ်းနည်းမှု အငွေ့အသက်များမှာ လင်းရှန်းရှန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် တိုးဝှေ့လာပြီး နင်းကျော့အပေါ် ထားရှိခဲ့သော အငြိုးအတေးများမှာလည်း အတော်အတန် လျော့ပါးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအတောအတွင်း လင်ဟုကျိုသည် ဝိုင်များကို စတင် ငှဲ့ပေးရင်း ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးနေ၏။ "ငါ့ညီလေး သိအောင် ပြောရဦးမယ်၊ ဒီဝိုင်ရဲ့ အမည်က မက်မွန်ပန်းသုံးထောင် တဲ့။"

"နှစ်စဉ် နွေဦးကာလမှာ ပွင့်တဲ့ မက်မွန်ပန်းပွင့်တွေရယ်၊ မက်မွန်ပန်းရေကန်အောက်က ကြည်လင်တဲ့ စမ်းရေရယ်ကို သုံးထားတာ။ ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းနည်းစနစ်အတိုင်း ငါကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဝိုင်တဆေးနဲ့ အနည်းဆုံး သုံးနှစ်ကြာအောင် အချဉ်ဖောက်ထားမှ ဒီလို အရည်အသွေးမျိုး ရတာ"

နင်းကျော့သည် 'မက်မွန်ပန်းသုံးထောင်' ဝိုင်ကို အသေအချာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဝိုင်၏ အရောင်မှာ မက်မွန်ပန်းများ ပွင့်အာနေသကဲ့သို့ ဖျော့တော့သော ပန်းရောင်သန်းနေပြီး ကြည်လင်တောက်ပနေ၏။

ဝိုင်ခွက်ထဲသို့ ငှဲ့လိုက်သောအခါ ဝိုင်သားမှာ ကြည်လင်နေပြီး လှိုင်းတွန့်ကလေးများမှာ မက်မွန်ပန်းရေကန်လေးအတိုင်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ လင်ဟုကျို၊ လင်းရှန်းရှန်းတို့နှင့် တိုက်လိုက်ပြီး တစ်ငုံ သောက်ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

မက်မွန်ပန်းသုံးထောင် ဝိုင်တွင် ထူးခြားသော အချိုဓာတ်ရှိနေပြီး လတ်ဆတ်သော မက်မွန်ပန်းကို ကိုက်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင် မွှေးပျံ့သင်းပျံ့လှချေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ဝိုင်၏ အရသာမှာ လျှာဖျားပေါ်တွင် ပြန့်နှံ့သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ရင့်ကျက်နေသော ဝိုင်ကောင်းတစ်ခွက်ကဲ့သို့ ထူးကဲသော အရသာကို ခံစားရစေသည်။

ကန်ရေပြင်၏ အေးမြသော အထိအတွေ့မျိုးလည်း ပါဝင်နေပေရာ အရသာမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ စွဲငြိနေတော့၏။

နင်းကျော့သည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး "ဝိုင်ကောင်းပဲ၊ အရသာက နူးညံ့ပြီး စွဲကျန်နေတာပဲ။ ရင့်ကျက်တဲ့ ဝိုင်အရသာနဲ့ လတ်ဆတ်သင်းပျံ့တဲ့ ပန်းရနံ့တွေ ပေါင်းစပ်နေတာ၊ ဝိုင်ရဲ့ အာနိသင်ကလည်း အတော်ပဲ၊ ကျွန်တော်တောင် မသိမသာ မူးချင်သလို ဖြစ်လာပြီ" ဟု ချက်ချင်းပင် ချီးကျူးလိုက်သည်။

လင်ဟုကျိုက အားရပါးရ ရယ်မောကာ "ဝိုင်ကတော့ သာမန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက တစ်ခုခု ထပ်ဖြည့်ထားလို့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်သွားတာ" ဟု ဆို၏။

နင်းကျော့၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး "ဒါ... နှစ်တစ်သောင်းရေအနှစ်သာရ များလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်ဟုကျိုက လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောရင်း "ငါ့ညီက တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ၊ ချက်ချင်း မှန်းဆမိတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်ချေသည်။

နင်းကျော့မှာ ဆွံ့အသွားရ၏။

သူသည် ယခင်က ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ချိုင့်ဝှမ်းထံမှ နှစ်တစ်သောင်းရေအနှစ်သာရ နှစ်ပုံကို ငှားရမ်းခဲ့ဖူးပေရာ လင်ဟုကျို ရရှိထားသော အနှစ်သာရမှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသနည်းဟု သူ တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်ဟုကျိုသည် စီနီယာအကိုကြီး တစ်ဦးဖြစ်သလို နောက်တက်မည့် ဂိုဏ်းချုပ်လောင်းလည်း ဖြစ်ပေရာ နှစ်တစ်သောင်းရေအနှစ်သာရသည် ဂိုဏ်းအတွက် မည်မျှ အသုံးဝင်သည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

သို့ပါလျက်နှင့် ယင်းကို အသုံးမပြုဘဲ ထားသည်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။

ယခုမူ သူသည် ထိုအနှစ်သာရကို ဝိုင်ချက်သည့် နေရာတွင် အသုံးပြုလိုက်ပြီ မဟုတ်လော။

လင်းရှန်းရှန်းက "ဝိုင်၊ ဝိုင်၊ ဝိုင်... အစ်ကိုကြီးကတော့ သောက်ဖို့ပဲ သိတော့တာပဲ။ အဖေက အစ်ကိုကြီးအပေါ် ဘယ်လောက် စိတ်ပျက်နေလဲ သိရဲ့လား" ဟု ငေါ့လိုက်သည်။

လင်ဟုကျိုက သူ့နှာခေါင်းကို တို့ကာ အနေခက်စွာဖြင့် ရယ်မောရင်း "ရှန်းရှန်း၊နင် မသိပါဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို ဘာလို့ လင်ဟုကျို လို့ နာမည်ပေးထားလဲ နင် သိလား။ သူ့ရဲ့ အမြော်အမြင်က အင်မတန် နက်ရှိုင်းတာ။ ဝိုင်ဟာ ငါ့အတွက် ဘယ်လောက် အရေးကြီးလဲဆိုတာ သူ သိနေလို့ ဒီနာမည်ကို တမင်ပေးခဲ့တာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

"ဟားဟား၊ ငါတို့ ဆရာက ငါ့ကို နှစ်တစ်သောင်းရေအနှစ်သာရ ပြန်အပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ဘူးလေ၊ အဲဒါကြောင့် သူလည်း ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူတယ်လို့ ဆိုရမှာပဲ။နင် ကန့်ကွက်နေတာတွေက အပိုတွေပါပဲ"

ထိုစကားကြောင့် လင်းရှန်းရှန်းမှာ မျက်စောင်း ထိုးလိုက်တော့သည်။

နင်းကျော့သည် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် ဝိုင်ခွက်ကို အမြန်မြှောက်ကာ ကျန်နှစ်ဦးနှင့် တိုက်လိုက်ပြီး ရယ်စရာ စကားအချို့ဖြင့် ဝန်းကျင်ကို ပြေလျော့စေလိုက်၏။

သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဝိုင်ခွက်ချင်း တိုက်လိုက်၊ စကားပြောလိုက် လုပ်နေကြစဉ် နင်းကျော့က လင်ဟုကျိုနှင့် လင်းရှန်းရှန်းတို့ကို လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ "အစ်ကိုလင်ဟုဟာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ရေကန်ကြီးလိုပဲ၊ မြင့်မြတ်ပြီး တည်ငြိမ်တယ်။ ရေတံခွန်က ကျလာတဲ့ ရေတွေကိုလည်း လျှံထွက်မသွားစေဘဲ လက်ခံထားနိုင်တယ်၊ တကယ်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိုင်သောက်ဖော် တာအိုကျင့်ကြံဖော် အစစ်အမှန်ပါပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်းရဲ့ အလှကလည်း တောက်ပတဲ့ မက်မွန်ပန်းတွေလိုပဲ၊ ထူးခြားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှတယ်။ ပြီးတော့ နှလုံးသားကလည်း ကြင်နာတတ်ပြီး ကူညီတတ်သေးတယ်။ အရင်တုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် သခင်မလေးလင်းကို ဖမ်းဆီးခဲ့မိတယ်၊ ပြီးတော့ သခင်မလေးရဲ့ အဖေအပေါ်မှာလည်း အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်ဘက် လုပ်ခဲ့မိလို့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရပါတယ်"

လင်းရှန်းရှန်းက "ဒီလို ပြောသံကြားရတော့လည်း ရှင်မှာ အသိတရား အနည်းငယ် ရှိသေးတယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့" ဟု ရွဲ့လိုက်ချေသည်။

လင်ဟုကျိုက အားရပါးရ ရယ်မောကာ "လူတိုင်းက ကိုယ့်သခင်အတွက် ကိုယ် တိုက်ပွဲဝင်ကြတာပဲ၊ အကျိုးစီးပွားအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြတာက သဘာဝပဲလေ။ အာဃာတမရှိဘဲ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြလို့လည်း အခုလို လျှို့ဝှက်မဟာမိတ် ဖွဲ့နိုင်ခဲ့တာပေါ့၊ ဒါက အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ကြိုးစားခဲ့မှုတွေရဲ့ ရလဒ်လည်း ဖြစ်တာပေါ့" ဟု ဆို၏။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ နင်းကျော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။

အလင်းဆောင်မှန် အတွင်း ဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်စဉ်က လင်ဟုကျိုသည် မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ရုံသာမက နင်းကျော့ကို ကူညီရန်၊ ဆက်ဆံရေးများ တည်ဆောက်ရန်နှင့် လင်းပုဖန်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားပေးခဲ့သည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယခင်က နင်းကျော့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့ဖူးသော လင်းရှန်းရှန်းမှာမူ ဆွေးနွေးပွဲများအတွင်း ထက်မြက်သော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ နင်းကျော့ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

ဘိုးဘေးဓမ္မခန္ဓာများ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင်လည်းကောင်း၊ ကျူးရွှမ်းကျိ၊ ရှန်လင်းရှုနှင့် လင်းပုဖန်တို့၏ ရှေ့တွင်လည်းကောင်း နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုရန် သတ္တိမရှိခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း သူသည် လင်းရှန်းရှန်းကို နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရလဒ်က ကောင်းမွန်ခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါ ဆွေးနွေးပွဲများ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ချိုင့်ဝှမ်းနှင့် နင်းမျိုးနွယ်စုတို့မှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ရင်းနှီးသွားကြပြီ ဖြစ်ရာ နင်းကျော့နှင့် လင်းရှန်းရှန်း၊ လင်ဟုကျိုတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကဲ... သောက်ကြရအောင်" ဟု နင်းကျော့က ဝိုင်ခွက်ကို တစ်ဖန် မြှောက်လိုက်ပြန်သည်။

လင်ဟုကျိုက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။

လင်းရှန်းရှန်းမှာမူ ဘာမှမပြောဘဲ ဝိုင်ခွက်ကိုသာ မြှောက်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်တော့သည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် ဝိုင်အရသာကို ခံစားရင်း အနာဂတ်အကြောင်းများကို ပြောဆိုဆွေးနွေးကြပေသည်။

နင်းကျော့က လင်ဟုကျိုအား အလင်းဆောင်မှန်အတွင်း မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများအကြောင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

မကြာသေးမီရက်ပိုင်းအတွင်း လင်ဟုကျိုသည် မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူတွင် အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် အကျဉ်းချခံထားရသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်မှန်မှာမူ တစ်ပိုင်းတစ်စ မသေမျိုးရတနာ အတွင်းသို့ လျှို့ဝှက်ဝင်ရောက်ကာ မိစ္ဆာကောင်များစွာနှင့် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများကို ဆင်နွှဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်ဟုကျိုသည် သူ၏ တိုက်ပွဲများအကြောင်းကို အားတက်သရော ပြောပြနေ၏။ ထိုပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများက သူ့ကို ပိုမို ထက်မြက်လာစေပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပေသည်။

ယခင်က ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သွေးအေးတည်ငြိမ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်သော ပြင်ပဖိအားများအောက်တွင် သူ၏ ဂါထာမန္တန်များနှင့် ဓားသိုင်းများမှာ ပိုမိုကျစ်လျစ်သွားပြီး အသုံးမဝင်သော အကွက်များကို စွန့်ပယ်နိုင်ခဲ့ကာ တိုက်ပွဲစည်းချက်မှာလည်း ပိုမို ထက်မြက်လာခဲ့ရသည်။

"နှမြောစရာကောင်းတာက ညီလေးမှာ အရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ ချိုင့်ဝှမ်းကနေ အလျင်အမြန် ထွက်သွားရမှာပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ညီအကိုနှစ်ယောက် မိစ္ဆာတွေကို အတူတူ သတ်ဖြတ်ပြီး ဝိုင်တူတူ သောက်ရတာဟာ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်မှာပဲ"

နင်းကျော့မှာ ထိုစကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရပြီး ခဏတာ စိတ်ကူးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် မသိမသာ ပြုံးရိပ်သန်းသွားကာ "နောင်တစ်ချိန်မှာ အခွင့်သာခဲ့ရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ သေချာပေါက် ကျင့်ကြံချင်ပါတယ်။ အဲဒီအကြောင်း တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ်" ဟု သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

လင်ဟုကျိုက အားရပါးရ ရယ်မောကာ နင်းကျော့နှင့်အတူ ဝိုင်သုံးခွက် ဆက်တိုက် သောက်လိုက်ချေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းမှာမူ...

ထိုအချိန်တွင် သူမကိုယ်သူမ အပိုလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။

လင်ဟုကျိုမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး ဝိုင်နံ့များလည်း ထွက်နေပေပြီ။ သူသည် နင်းကျော့၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ "ညီလေး... မင်း မသွားခင် ငါ့ဆီမှာ မင်းရဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းကို လွမ်းတဲ့အခါ အဲဒီပုံရိပ်နဲ့ စကားပြောပြီး အလွမ်းဖြေရအောင်ပေါ့"

"ပြီးတော့ မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖြတ်တဲ့အခါမှာလည်း မင်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို ငါနဲ့အတူ ယူသွားလို့ရတာပေါ့။ မင်း ချိုင့်ဝှမ်းကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းအတွက် စောင့်ကြိုနေတဲ့ တိုက်ပွဲဝင် လက်ဆောင်တွေကြောင့် မင်း အံ့သြသွားနိုင်တယ်၊ ဟားဟားဟား"

နင်းကျော့က ခေါင်းကို အဖန်ဖန် ညိတ်ကာ "ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ တွေးနေတာ" ဟု ဆို၏။

လင်းရှန်းရှန်းက "ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးလည်း ချိုင့်ဝှမ်းမှာ ကြာကြာ နေရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ အဖေ ပြောနေတာ ကြားလိုက်တယ်၊ အစ်ကိုကြီးကို အဖွဲ့တစ်ခု ဦးဆောင်ခိုင်းပြီး မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော် ကို သွားခိုင်းမလို့တဲ့။ အဲဒီမှာ တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ကြိုတင်ပြီး ထောက်လှမ်းခိုင်းမလို့တဲ့လေ" ဟု ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

လင်ဟုကျို၏ အပြုံးမှာ ခဏတာ တည်သွားပြီးမှ ပြန်လည် ထိုင်လိုက်ကာ သူတို့ နှစ်ဦးကို ကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဆရာက ငါ့ကို အဲဒီအကြောင်း ပြောပြထားပြီးသားပါ"

လင်ဟုကျိုကို လင်းပုဖန်က မိစ္ဆာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ဂူတွင် အမြဲတမ်း အကျဉ်းချထားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လင်းပုဖန်သည် အလင်းဆောင်မှန် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သလို၊ သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီနောင်များကို ကာကွယ်ပေးသော လင်ဟုကျိုကို အပြစ်ပေးပြခြင်းဖြင့် စီနီယာအစ်ကိုကြီး၏ သြဇာအာဏာကို မြှင့်တင်ပေးလိုခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လင်ဟုကျိုသည် အမှန်တရားကို သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို လင်းပုဖန်သည်လည်း တစ်ပိုင်းတစ်စ မသေမျိုးရတနာ၏ အရေးပါမှုကို ကောင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့ပေပြီ။

ယင်းသည် သူ သို့မဟုတ် သူ၏ ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းက သိမ်းပိုက်နိုင်သော အရာ မဟုတ်လော။

ထို့အပြင် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရာတွင်လည်း နင်းကျော့သည် လင်းပုဖန်နှင့် သဘောတူညီချက်များ ရရှိခဲ့ပြီး မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်သို့ လာရောက် ကူညီရန် အောင်မြင်စွာ ဖိတ်ကြားနိုင်ခဲ့ပေသည်။

မှန်ပေသည်။

လာမည့် ကာလများအတွင်း လင်းပုဖန်သည် တိုက်ပွဲအတွက် တက်ကြွစွာ ပြင်ဆင်နေတော့မည် ဖြစ်ပြီး နှစ်တစ်သောင်းမီးဝိညာဉ်ကို ရယူနိုင်ရန် နင်းကျိုဖန်နှင့် ဘွားဘွားယွမ်တို့ကို ကူညီပေးရပေမည်။

ဘွားဘွားယွမ်၏ ဒဏ်ရာများနှင့် ပတ်သက်၍မူ တော်ဝင်မိသားစုမှ ကျူးမျိုးနွယ်စုက တာဝန်ယူထားပြီး အမြန်ဆုံး သက်သာပျောက်ကင်းစေရန် ကြိုးပမ်းနေကြပေသည်။

လင်ဟုကျိုက လေးနက်သော အသံဖြင့် "ဒီတိုက်ပွဲက အလွန်ပဲ သတိထားရလိမ့်မယ်။ အမှားအယွင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့ နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘွားဘွားယွမ် ထိခိုက်သွားမယ်ဆိုရင် နင်းမျိုးနွယ်စုနဲ့ တော်ဝင်မိသားစုတို့ရဲ့ မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်နဲ့ ချော်ရည်နန်းတော် အပေါ်မှာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းဟာ အများကြီး လျော့နည်းသွားလိမ့်မယ်" ဟု ဆို၏။

မဟာမိတ် ဖွဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ချိုင့်ဝှမ်းသည် မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်၏ အခြေအနေများကို အမှန်တကယ် နားလည်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း အားလုံးကိုတော့ မဟုတ်ပေ။

နင်းကျော့သည် နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး နင်းကျိုဖန်ပင်လျှင် မသိရှိသေးချေ။

နင်းကျော့သည် ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော် ကို လျှို့ဝှက်ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ ကျူးရွှမ်းကျိသည်လည်း ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားပေးခဲ့ပေရာ တောင်ပိုင်းမင်းဘုရင် အပါအဝင် လူနည်းစုသာ သိရှိကြပေသည်။

"ငါ မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်ကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ" ဟု လင်ဟုကျိုက ဆို၏။

"ညီလေး... ငါ့ကို ဘာများ အကြံပေးချင်လဲ"

နင်းကျော့သည် အသင့်ပြင်ထားသော အပြုံးဖြင့် မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်နှင့် ချော်ရည်နန်းတော် အကြောင်း အသေးစိတ် ရေးသားထားသော ကျောက်စိမ်းပေလွှာ တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လင်ဟုကျိုသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းသော သတင်းအချက်အလက်များကို တွေ့ရှိရပြီး အထူးသဖြင့် ချော်ရည်နန်းတော်အကြောင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိမြင်နိုင်မှုများကြောင့် များစွာ ဝမ်းသာသွားခဲ့ရသည်။

"ဒီကျောက်စိမ်းပေလွှာ ရှိရင်တော့ တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ထောက်လှမ်းဖို့က တစ်ဝက်လောက် အောင်မြင်သွားပြီပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီလေးရာ"

နင်းကျော့က နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့် လက်ကို အမြန်ပင် ခါယမ်းလိုက်သည်။

သူသည် လင်းရှန်းရှန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် အကူအညီ တောင်းလိုက်၏။

သူသည် အခါအားလျော်စွာ စာများ ပေးပို့မည် ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်၏ အခြေအနေများကို ပြန်လည် အကြောင်းကြားပေးရန် လင်းရှန်းရှန်းအား တောင်းဆိုလိုက်ပေသည်။

လင်းရှန်းရှန်းကလည်း သဘောတူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ချေသည်။

သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ နင်းကျော့က "ဟွာကူးကျိဟာ သစ်သားဓာတ် ပညာရပ်မှာ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ ကျွန်တော့်ကိုယ်စား သူ ဒီမှာ နေခဲ့မယ်လို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ပြီးတော့ တိုက်ပွဲငယ်တောင်ထိပ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ အခြေချနေထိုင်တဲ့အခါမှာလည်း သူက ကူညီပေးလိမ့်မယ်" ဟု အားနာသလိုဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်၏။

လင်းရှန်းရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

"ဟွာကူးကျိ ဟုတ်လား" သူမသည် ထိုရူးသွပ်နေသော အမျိုးသမီးအပေါ် သဘောမကျလှပေ။

နင်းကျော့က အနေခက်သော အပြုံးဖြင့် "ဒီအမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုလည်း အရမ်း... သဘောကျနေတာလေ၊ ကျွန်တော့်အပေါ်မှာပဲ မှီခိုချင်နေတာ။ အဲဒါကြောင့် သူ့ကို လုပ်စရာ တစ်ခုခု ပေးမထားရင် သူ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေလိမ့်မယ်" ဟု ဆို၏။

"ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကလည်း ထူးခြားတယ်၊ တိုက်ခိုက်ရေးတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဟင်းချက်တဲ့ နေရာမှာလည်း ပါရဂူပဲ"

"ဪ... ငရဲဘုံ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ ဝိုင် က အတုဆိုတာလည်း သူ့ဆီကနေ ကျွန်တော် သိခဲ့ရတာလေ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်ဟုကျိုက သူ၏ ဆရာဘက်မှ ချက်ချင်းပင် ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ညီလေး... အဲဒီစကားကတော့ မှားနေပြီ။ ငရဲဘုံ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ ဝိုင်က အတုတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

"သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့ အရသာ ရှိပါတယ်။ ဝိုင်ကောင်း တစ်ခုပါပဲ၊ ဝိုင်ချက်နည်းက သိပ်မထူးခြားတာပဲ ရှိတာပါ"

"အဲဒီဝိုင်က အလင်းဆောင်မှန်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ဘိုးဘေးဓမ္မခန္ဓာတွေနဲ့ ပိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ ဆက်သွယ်နိုင်အောင် ကူညီပေးတာပဲ။ ညီလေးလည်း အစတုန်းက အဲဒီကနေ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရခဲ့တာ မဟုတ်လား"

နင်းကျော့သည် လင်ဟုကျိုနှင့် ထိုကိစ္စအတွက် ငြင်းခုံရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် ဝိုင်ခွက်ကို ချက်ချင်းပင် မြှောက်လိုက်ကာ "ကျွန်တော့်အမှားပါ၊ အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ဒီတစ်ခွက် သောက်ပါ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းရှန်းရှန်းက သွားလေးများကို စေ့ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ သေချာပေါက် အပြစ်ပေးသင့်တာပေါ့" ဟု ဆို၏။

လင်ဟုကျိုက အားရပါးရ ရယ်မောရင်း နင်းကျော့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ "ဒါက အပြစ်ပေးတာလား၊ ဆုချတာလား" ဟု မေးလိုက်တော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် နှုတ်ဆက်ပွဲသည် လူတိုင်းအတွက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရလေတော့သတည်း။