အခန်း ၄၅၅

အခန်း (၄၅၅) ကောင်းကင်တိုင်ပမာ မဟာသစ်ပင်ကြီး

စွန်းလင်ထုံသည် နင်းကျော့ကို မည်သို့ကူညီရမည်နည်းဟု နည်းလမ်းရှာရန် အတိတ်ဟောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်တွေးတောနေမိချေသည်။

ထိုစဉ် သူသည် အချက်တစ်ခုကို ရိပ်စားမိသွားလေ၏။

ယင်းမှာ သူ၏ မရေမတွက်နိုင်သော ဒဏ်ရာများပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဒဏ်ရာများစွာမှာ သူ၏ အသက်အန္တရာယ်ကိုပင် စိုးရိမ်ရလောက်သည်အထိ ပြင်းထန်ခဲ့ဖူးပေသည်။

ထို့ပြင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်တိုင်အောင် သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အိပ်မက်မဲ့ ညပေါင်းများစွာ၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများ…။

ယင်းတို့အားလုံးမှာ… နင်းကျော့ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

မှန်ပေသည်။ စွန်းလင်ထုံသည်လည်း တစ်ချိန်က အောင်မြင်မှုကို အလွန်အမင်း တပ်မက်ခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် မိမိ၏ ဆရာကို ရှာဖွေနိုင်ရန်အတွက် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို တိုးတက်စေရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားခဲ့ဖူး၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ ခံစားရသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုများနှင့် ဒဏ်ရာများကပင် သူ့အတွက် ထူးဆန်းသော စိတ်သက်သာရာရမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

နာကျင်မှုဝေဒနာကြောင့် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ တစ်နေကုန် နာမကျန်းဖြစ်လျက် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ရသော အကြိမ်ပေါင်းမှာလည်း မနည်းတော့ချေ။

သို့သော် ထိုသို့ နားနေရခြင်းကပင် သူ့အတွက် ရှားရှားပါးပါး အနားယူရန်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အခွင့်အရေး ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

လူတစ်ယောက်၏ စိတ်အာရုံမှာ အလွန်အမင်း တင်းကျပ်လွန်းနေပါက တစ်နေ့တွင် ထိုကြိုးမှာ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားနိုင်သည် မဟုတ်လော။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် စိတ်ဝိညာဉ်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း စွန်းလုံထုံ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

“နင်းကျော့လေးက သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားတာ သိပ်ကို ကြာလှပြီ”

“သူ့အမေသာ လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်တော့ ကိစ္စက ပြီးသွားပြီပေါ့။ အဲဒါကမှ သူ့အတွက် ပိုကောင်းဦးမယ်။ အခုတော့ မုန့်ယာယောင်က စက်မှုရုပ်သေးပုံစံနဲ့ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လေ”

“ဟူး… အမေဖြစ်သူက သားကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ စက်မှုရုပ်သေးအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ဘူး။ အခုတော့ သားဖြစ်သူကလည်း အမေအတွက်နဲ့ တခြားကျင့်စဉ်တွေကို အသိတရားမဲ့တဲ့အထိ အတင်းအကျပ် ကျင့်ကြံနေပြန်ပြီ”

“ဒါပေမဲ့ ငါ့နေရာမှာသာ ငါ့ဆရာနဲ့ဆိုရင်လည်း ငါ ဒီလိုပဲ လုပ်မိမှာပါပဲ”

“အင်း… တကယ်တော့ နင်းကျော့လေးက ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ”

စွန်းလင်ထုံသည် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်မှ မိမိဘေးနားရှိ လူများ၏ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာမှုနှင့် သူတို့၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုများကသာ သူ၏ အာရုံကို နင်းကျော့ဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

ထိုသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ စွန်းလင်ထုံသည် လမ်းမှားသို့ မရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်တာကာလအတွင်း စွန်းလင်ထုံသည် မိမိကိုယ်မိမိ အနည်းငယ်စီ ပြန်လည်ပြုပြင်ခဲ့ပြီး အစွန်းမရောက်စေရန် ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်ခွင်တွင် တစ်ဖက်၌ နင်းကျော့ကို ထားရှိခြင်းဖြင့် ကျန်တစ်ဖက်ရှိ ဆရာဖြစ်သူအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မျှခြေဖြစ်အောင် ညှိယူနိုင်ခဲ့လေ၏။

နင်းကျော့၏ အမြင်တွင် စွန်းလင်ထုံသည် သူ့ကို များစွာ အကူအညီပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ အမြင်တွင်မူ နင်းကျော့ ရှိနေခြင်းကပင် သူ လမ်းမှားမရောက်အောင် တားဆီးပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ချော်ရည်နန်းတော်ရှိ ပြိုင်ပွဲပြီးဆုံး၍ မုန့်ခွေက နန်းတော်သခင် ဖြစ်လာသည့်အခါတွင် သူ၏ ဆရာနှင့် ပတ်သက်သည့် အဖြေကို မရရှိသေးသော်လည်း စွန်းလင်ထုံက တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့၏ ယခုအခြေအနေကို မြင်ရသည့်အခါ စွန်းလင်ထုံသည် ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ဖြင့် နာကျင်ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် နင်းကျော့ကို အကျဉ်းချထားရန် ပြစ်ဒဏ်ပေးခဲ့ပြီး မည်သည့်ကျင့်စဉ်ကိုမျှ မကျင့်ကြံရန် တားမြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ သူ၏ အတိတ်က ဒဏ်ရာများကြောင့် အိပ်ရာပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေခဲ့ရသည့် အခြေအနေကို အတုယူစေခြင်းဖြင့် နင်းကျော့ကို အနားယူစေရန် အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ခါးသီးလှသော စေတနာကို နင်းကျော့ နားလည်လာလိမ့်မည်ဟု သူက မျှော်လင့်နေမိသည်။

“နင်းကျော့လေးရဲ့ နာကျင်မှုက သိပ်ကို ကြာရှည်နေပြီ။ သူက ငါ့ထက် ပိုကံကောင်းသလို ပိုပြီးတော့လည်း ကံဆိုးတယ်”

“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့အမေဆီမှာ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးလို့ပဲ”

“ဒါပေမဲ့ ဒီအလကားမရတဲ့ လောကကြီးမှာ တစ်ခါတလေ မျှော်လင့်ချက်ကပဲ ဒုက္ခတွေကို ပိုပြီး ပြင်းထန်စေတတ်တယ်”

“ငါက အကြီးအကဲ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး”

စွန်းလင်ထုံသည် သူ၏ စိတ်အာရုံ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး၏ ခရီးစဉ်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ထားရှိခဲ့ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ယင်းပေါ်တွင် ကူးယူထားသော ‘သန္ဓေရှူသွင်းခြင်းကျင့်စဉ်’ ကို စတင်လေ့လာတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး “ဒီကျင့်စဉ်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ” ဟု ရေရွတ်မိလေ၏။

နင်းကျော့သည်လည်း သူ၏ အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေစဉ် သူ၏အတွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြဿနာများကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုနှင့် အကျဉ်းချထားရန် ဆုံးဖြတ်ချက်တို့က သူ့ကို အတိတ်ကာလဆီသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်ကာလ၊ မီးလျှံသီး မသေမျိုးမြို့တော်တွင် ရှိစဉ်ကလည်း သူသည် အမှားအယွင်းများနှင့် မကင်းခဲ့ချေ။

သူ အမှားကြီးကြီးမားမား လုပ်မိတိုင်း စွန်းလင်ထုံက ယခုကဲ့သို့ပင် သူ့ကို ဆူပူလေ့ရှိသည်။

ထိုသို့ အဆူခံရတိုင်း နင်းကျော့သည် စွန်းလင်ထုံ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် စေတနာကို ခံစားရမြဲ ဖြစ်သည်။

ယခုအကြိမ်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပေရာ

“ငါ သိပ်ကို လွန်သွားခဲ့ပြီပဲ” ဟု နင်းကျော့က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“တန်တျန်က တည်ဆောက်ပြီးသားဆိုရင် တခြားကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံလို့ မရဘူး။ ဒါက အခြေခံအကျဆုံး အသိတရားပဲ။ ဒါကို ငါက ခေါင်းမာမာနဲ့ ငါ့သဘောအတိုင်း လုပ်ခဲ့မိတယ်”

ထိုအချိန်က သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း သူသည် ကြီးလေးသော အမှားတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့မိပြီဟု နင်းကျော့ ခံစားနေရသည်။

“ငါ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက မှားယွင်းနေခဲ့တာပဲ”

“ဆေးပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ချိုင့်ဝှမ်းကို သွားခဲ့ရတာက ငါ့အတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်မှု အားနည်းချက်ကိုလည်း အတော်အတန် ပြုပြင်နိုင်ခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် ငါနဲ့ရွယ်တူတွေကြားမှာ စံနှုန်းမီနေပြီ”

“မန္တန်တွေကို အသုံးပြုပြီး အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကလည်း အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့တယ်”

“စက်မှုလက်သီးနဲ့ ခြေထောက် အစုံနှစ်ခုကိုလည်း ဝှက်ဖဲအသစ်အနေနဲ့ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သေးတယ်”

“အလင်းဆောင်မှန်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ငါ့ရဲ့ ဓာတ်ငါးပါးနယ်ပယ်ကလည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် တိုးတက်လာခဲ့တယ်။ ဒါက ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးနဲ့ စက်မှုရုပ်သေး ဖန်တီးမှုတွေမှာ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေတယ်”

“ပြီးတော့ ငါ့မှာ ဒုတိယမြောက် မွေးရာပါပါရမီ ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုလည်း သိခဲ့ရတယ်။ အဲဒါက မသေမျိုးပါရမီတောင် ဖြစ်နေသေးတယ်”

“ဒါကြောင့်ပဲ ငါက မာန်တက်လာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးစိတ်တွေ ဝင်လာခဲ့တာပေါ့။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ မောက်မာတဲ့အရှိန်တွေ ရှိနေခဲ့တာပဲ။ အဲဒါကြောင့် ‘သန္ဓေရှူသွင်းခြင်းကျင့်စဉ်’ ကို စတင်လေ့လာတဲ့အခါမှာ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ကို အရင်ဆုံး သတိရမိခဲ့တာ”

“ဒီအတွေးထဲမှာ ငါ့ရဲ့ စိတ်မရှည်မှုနဲ့ တည်ငြိမ်မှုမရှိတဲ့ စိတ်တွေ ပါဝင်နေခဲ့တယ်”

“ငါ ‘သန္ဓေရှူသွင်းခြင်းကျင့်စဉ်’ ကို လေ့လာတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ စိတ်လောမှုတွေက အတွေးတွေကို ရှုပ်ထွေးစေခဲ့ပြီး အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့တဲ့အထိ ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ကျင့်ကြံတဲ့အဆင့်ထိ ရောက်သွားခဲ့တာပဲ”

“ငါ တကယ်ကို မိုက်မဲခဲ့တာပဲ”

နင်းကျော့သည် မိမိကိုယ်မိမိ အလေးအနက် ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်မှာ “ငါ မောက်မာသွားခဲ့တာပဲ။ အကိုစွန်း ငါ့အပေါ် အမြဲတမ်းထားရှိတဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေကို ငါ မေ့သွားခဲ့တယ်။”

“တကယ်တော့ ငါက ဘာကောင်မို့လို့လဲ”

“ငါ့မှာ ဂုဏ်ယူစရာ ဘာရှိလို့လဲ”

“ငါ့မှာ မသေမျိုးပါရမီ ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် တခြားလူတွေမှာလည်း ရှိတာပဲ မဟုတ်လား။ မုန့်ချုံမှာလည်း ရှိတယ်၊ ယွမ်တာရှန့်မှာလည်း ရှိတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာဖြစ်သွားကြလဲ။ မသေမျိုးပါရမီဆိုတာ ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး”

“ငါ့ရဲ့ ဓာတ်ငါးပါးနယ်ပယ်က မြင့်မားနေတယ်ဆိုဦးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒါက ငါ့ဘာသာငါ ကြိုးစားပြီး ရလာတာမှ မဟုတ်တာ။ ငါက ရှေးလူကြီးသူမတွေရဲ့ အမွေအနှစ်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ်မိုးမခပင်ရဲ့ အကူအညီကို ရခဲ့တာပဲ။ ဒါကို ဂုဏ်ယူနေစရာ ဘာရှိလို့လဲ”

“ငါ နှိမ့်ချရမယ်၊ ငါ သတိထားရမယ်”

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ ငွေရောင်အမျှင်တန်းလေးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဲပါးသွားပြီး ရှေ့ဘက်ရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာချေသည်။

“ငါတို့ ရောက်တော့မယ်” ဟု စွန်းလင်ထုံက မြင်လိုက်သည်နှင့် လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပြားကို အမြန်သိမ်းဆည်းကာ ရှေ့ဘက်သို့ အာရုံစိုက် ကြည့်လိုက်လေ၏။

ထိုအလင်းရောင်သည် လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် ကောင်းကင်အမြင့်ထက်မှနေ၍ တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေရသည့်နှယ် ရှိလေ၏။

ထိုနေရာတွင် ‘ကောင်းကင်တိုင်ပမာ မဟာသစ်ပင်ကြီး’ ဟု လူသိများသည့် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော သစ်ပင်ကြီးများမှာ တိုင်လုံးကြီးများကဲ့သို့ တည်ရှိနေကြသည်။

သစ်ပင်တိုင်းသည် မြေပြင်တွင် အမြစ်တွယ်ကာ တိမ်တိုက်များအထိ မြင့်မားလှပြီး ၎င်းတို့၏ ပင်စည်များမှာ ကျောက်ဆောင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် တောင်တန်းကြီးများနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကောင်းကင်တိုင်ပမာ မဟာသစ်ပင်ကြီးများ စုစည်းမိသောအခါ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာချေသည်။

အုပ်ဆိုင်းနေသော အရိပ်များက နေရောင်ကို ကွယ်ကာထားပြီး မြင်ရသူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေနိုင်သော အငွေ့အသက်များ ရှိနေလေ၏။

“တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်ကို ငါတို့ ရောက်ပြီပေါ့” ဟု စွန်းလင်ထုံက သတိကြီးစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်တိုင်ပမာ မဟာသစ်ပင်ကြီးများ၏ မူလမြစ်ဖျားမှာ ကျန့်မုသစ်ပင်မှ ဖြစ်ပေသည်။

ကျန့်မုသစ်ပင်သည် လူသိများလှသော သစ်သားဓာတ်ဆိုင်ရာ အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယင်းသည် မြေပြင်နှင့် ကောင်းကင်ကြားတွင် ပေပေါင်းရာချီ မြင့်မားစွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး ခက်မဖြာဘဲ မတ်မတ်ကြီး ရှိနေတတ်သည်။

အောက်ခြေတွင် အကွေ့အကောက် ကိုးခု ရှိပြီး ယင်း၏ အသီးများမှာ လျှော်စေ့ကဲ့သို့ ရှိကာ အရွက်များမှာမူ သံချွန်များကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပေသည်။ နတ်ဘုရားများသည် ထိုသစ်ပင်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းကြသည်ဟု ဆိုကြ၏။

ကျန့်မုသစ်ပင်သည် ကောင်းကင်တိုင်ပမာ မဟာသစ်ပင်ကြီးများထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားပြီး မြေပြင်မှ ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သည့် လှေကားတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားလေသည်။

ကောင်းကင်တိုင်ပမာ မဟာသစ်ပင်ကြီးများ၏ မူလအစမှာ ကျန့်မုသစ်ပင် ဖြစ်ပေရာ ထိုသစ်ပင်ကြီးများသည်လည်း ကျန့်မုသစ်ပင်ကဲ့သို့ပင် ထူးခြားမြင့်မြတ်သည့် ဂုဏ်သတ္တိများ ရှိကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဤမဟာသစ်ပင်ကြီးများသည် နတ်ဘုရားများ ပေါ်ထွန်းလာရန်အတွက် အကောင်းဆုံး နေရာများ ဖြစ်နေချေသည်။

ထို့ပြင် လျန်ကျူးပြည်သည် အခြားသော ပြည်ထောင်စုများထက် နောက်ကျမှ တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်တွင် ရှေးယခင်ကတည်းကပင် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများ အခြေချ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လူတို့၏ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုများ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါတွင် ညကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ပင် များပြားလှသော နတ်ဘုရားမျိုးစုံ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့လေသည်။

လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများသည် အုပ်စုပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ကွဲပြားကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အမြဲတမ်း ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ နတ်ဘုရားများသည်လည်း မိမိတို့၏ အုပ်စုများကို ထောက်ပံ့ကာ ပူဇော်သက္ကာများ ရရှိရန်အတွက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စစ်ပွဲများ ဆင်နွှဲနေကြသည်သာ ဖြစ်၏။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် တောင်တစ်ထောင်တောအုပ်သည် သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အမြဲတမ်း တိုက်ပွဲများဖြင့် ဆူပူသောင်းကျန်းနေခဲ့သည်။

ယနေ့ သင်က ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး မနက်ဖြန်တွင် ငါက သင့်ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်နေကြပေ၏။

ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးဆူပူနေသော အခြေအနေကြောင့်ပင် ယင်းနေရာသည် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေကြသည့် ရာဇဝတ်သားကြီးများနှင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ ခိုအောင်းရာ ဥပဒေမဲ့ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရလေသည်။

“အောက်မှာ လူတွေ ရှိနေတာပဲ” ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ထိန်းချုပ်နေသော စွန်းလင်ထုံသည် အနီးအနားရှိ ကောင်းကင်တိုင်ပမာ မဟာသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်စုကို သတိပြုမိသွားသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူများသည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာများကိုလည်း ခေါင်းစွပ်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။ သူတို့ လမ်းလျှောက်သည့်အခါတွင် အေးမြသော လေပြင်းများက တစ္ဆေများ လှည့်လည်နေသကဲ့သို့ တိုက်ခတ်နေပြီး မြင်ရသူတိုင်းကို ကြက်သီးထစေနိုင်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေ၏။

“သွားပြီးတော့ ကြည့်ရအောင်လေ” စွန်းလင်ထုံ၏ စိတ်ထဲတွင် သိလိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးသည် သေးငယ်ပြီး မသိသာလှပေရာ အောက်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားပြီး သူတို့ မရိပ်မိစေရန် နောက်ကွယ်မှနေ၍ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါသွားတော့သည်။