အခန်း ၄၅၆

အခန်း(၄၅၆)

စွန်းလင်ထုံသည် ထူးဆန်းသော ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်စုနောက်သို့ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ထိန်းကျောင်းကာ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံစောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးမှာ အရွယ်အစားကို အသေးဆုံးအထိ ကျုံ့ထားပြီး ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားသဖြင့် တောင်ပေါ်တောအုပ်အတွင်း တစ်ချက်ကလေးမျှ အသံမထွက်စေဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ပေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ကောင်းကင်တိုင်ပမာ မဟာသစ်ပင်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာခဲ့၏။

ထိုမဟာသစ်ပင်ကြီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်သားထုမှာ အလွန်ပင် ထူထဲလှပြီး အပင်မျိုးစုံတို့မှာလည်း ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေကြသည်။

တစ်ဟူးဟူး တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းသံများမှာလည်း တစ်ခဏမျှ မပြတ်ဘဲ တစ္ဆေသရဲများ အူဟောင်နေသကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

သစ်ပင်ပန်းမန်တို့၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အရိပ်များအောက်ဝယ် တစ်ခါတစ်ရံ တစ္ဆေသရဲများ ပျံဝဲနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ မိစ္ဆာကောင်များ ချောင်းမြောင်းနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း ထင်မှတ်ရသဖြင့် စွန်းလင်ထုံမှာ အထူးပင် သတိထားနေရရှာသည်။

ထိုသို့ လိုက်လံစောင့်ကြည့်နေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသူများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါး ရှိနေသည်ကို သတိမထားမိကြချေ။

ဤသည်မှာလည်း စွန်းလင်ထုံ တွက်ဆထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ နိမ့်ပါးလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အုပ်စုကို ဦးဆောင်လာသူများမှာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိကြပြီး ကျန်ရှိသူအများစုမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့်မျှသာ ရှိကြပေသည်။

"နောက်ထပ် ဂူတစ်ခုပါလား။ အခုဆိုရင် အခု ၅၀ ဒါမှမဟုတ် ၆၀ လောက်တောင် ရှိနေပြီ ထင်တယ်"

"ဒီသစ်ပင်ကြီးတောင်ထဲမှာ ဂူတွေကတော့ အတော်လေးကို ပေါများလှပါလား"

စွန်းလင်ထုံမှာ အစောပိုင်းက အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကောင်းကင်တိုင်ပမာ မဟာသစ်ပင်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်မှ ပိုမိုအသေးစိတ်သော အချက်အလက်များကို မြင်တွေ့ရတော့သည်။

သစ်ပင်ကြီးတောင်တစ်ခုလုံးမှာ ကြီးငယ်မရွေး ဂူပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုဂူပေါက်များမှာ ဖြတ်သန်းသွားလာသူများကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည့် မှောင်မည်းသော ပါးစပ်ပေါက်ကြီးများနှယ် ရှိနေကြသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ အချိန်မှန်မှန်ပင် ထိုဂူပေါက်တစ်ခုချင်းစီမှ အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုးထွက်လာတတ်ပြီး အသံမျိုးစုံ ထွက်ပေါ်နေတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

အချို့သော အသံများမှာ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းအောင် ညည်းညူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ ဒီရေတက်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသဖြင့် နားကို ပိတ်ထားရမတတ် ဖြစ်ချေသည်။

ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသူများမှာ ညဉ့်ဘက်တွင် ပေါ်လာသော တစ္ဆေများကဲ့သို့ အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်စေဘဲ လျင်မြန်ပေါ့ပါးစွာ ရှေ့သို့ တိုးသွားကြသည်။

တောင်ခါးပန်းသို့ ရောက်သောအခါတွင်မှ သူတို့သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အချို့က မြေပုံများ သို့မဟုတ် အမှတ်လက္ခဏာများကို ထုတ်ယူကာ အချင်းချင်း တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးပြီးနောက် အနီးနားရှိ ဂူတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်သူများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဂူအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားကြလေရာ စွန်းလင်ထုံလည်း သူတို့နောက်မှ ကပ်၍ လိုက်သွားခဲ့ပေသည်။

ဂူပေါက်ဝမှာ မှောင်အတိ ကျနေပြီး ကျင့်ကြံသူများ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဝိညာဉ်ရတနာများမှ ထွက်ပေါ်လာသော မှေးမှိန်သည့် အလင်းရောင်လေးကသာ ရှေ့ခရီးလမ်းကို အနည်းငယ် လင်းထိန်စေတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် ဂူနံရံများ၌ မှော်ပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး စိုထိုင်းဆွေးမြည့်သော အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေကာ အသက်ရှူရသည်မှာပင် မွန်းကျပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။

သို့သော် အတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ တောင်လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ကျောက်နံရံများမှာ ချောမွေ့နေပြီး အပင်တစ်ပင်မျှပင် မရှိတော့ချေ။

လမ်းတစ်ခုလုံးမှာလည်း အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လို့နေသည်။

ရုတ်တရက် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်သူတစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးငယ်တစ်ခုကို တက်နင်းမိသဖြင့် အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်သွားခဲ့၏။

ခဏချင်းတွင်ပင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

သူတို့သည် အသံထွက်အောင် လုပ်မိသော ကျင့်ကြံသူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အချို့မှာဆိုလျှင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များပင် ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

အမှားလုပ်မိသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် ကျင့်ကြံသူမှာလည်း ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေရှာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေရင်း စွန်းလင်ထုံမှာ ပိုမိုသိချင်စိတ် ပြင်းပြလာကာ "ဒီလူတွေ ဘာလုပ်နေကြတာပါလိမ့်။ တစ်ယောက်ယောက် နိုးလာမှာကို ကြောက်နေသလိုပဲ" ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။

တောင်လမ်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှပြီး ဝင်္ကပါကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လမ်းခွဲများစွာ ရှိနေပေသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ အာရုံကို အပြည့်အဝ စုစည်းထားကာ ဖြတ်သန်းသွားသော လမ်းဆုံလမ်းခွ တိုင်းကို တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားခဲ့သည်။

သူသည် မိမိ၏ စိတ်ထဲတွင် လမ်းကြောင်းပြမြေပုံတစ်ခုကို အတိအကျ ပုံဖော်ထားပေရာ ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် အရပ်မျက်နှာ ခွဲခြားခြင်းနှင့် မှတ်သားခြင်းတို့တွင် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်အောင် လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ စွန်းလင်ထုံ၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကာ မီးလျှံသီးတောင်တွင် နေထိုင်ခဲ့စဉ်က နေ့ရက်များကို သတိရစေသည်။

"မီးလျှံသီးတောင်က လိုဏ်ခေါင်းတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒီနေရာက အနည်းဆုံး ဆယ်ဆလောက် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလှပါလား။ ကွေ့ကောက်နေတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီတောင်လမ်းတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ရှုပ်နေပါစေ၊ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကတော့ သိပ်ပြီး အပြောင်းအလဲ မရှိဘူး။ မီးလျှံသီးတောင်က လိုဏ်ခေါင်းတွေလို မြေငလျင်လှုပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မြေအောက်စွမ်းအားတွေ လှုပ်ခတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်လာရင် တစ်ခါတည်းနဲ့ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး"

"ဒီလို မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မျိုးဆိုရင်တော့ နောက်ထပ် နှစ်ခေါက်၊ သုံးခေါက်လောက် ထပ်လျှောက်ကြည့်ရင် အကုန်လုံးကို အလွတ်ရသွားမှာပါ"

အတွင်းသို့ ပိုမိုဝင်ရောက်လာသည့်အခါ တောင်လမ်းမှာ ပိုမိုကျယ်ဝန်းလာပြီး ကျောက်စက်ပန်းဆွဲများနှင့် ကျောက်စက်တိုင်များလည်း မရှိတော့ချေ။

ဤကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်သော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စွန်းလင်ထုံမှာ ပို၍ပင် သတိကြီးစွာ ထားလိုက်မိသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်စာမျှ အချိန်ကြာပြီးနောက်တွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်သူများမှာ ကျယ်ဝန်းလှသော ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ဂူ၏ ခေါင်မိုးမှာ အလွန်မြင့်မားလှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်နံရံများမှာလည်း အလွန်ပင် ချောမွေ့လို့နေသည်။

ခေါင်းဆောင်အချို့ကသာ အားနည်းလှသော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်သည့် ဝိညာဉ်ရတနာများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြရာ ဤသည်မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီး၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင်မူ သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးလောက်အောင် ကြီးမားလှသော ဂူပေါက်ကြီး တစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ထိုဂူပေါက်ကြီးမှာ မှင်ကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေပြီး တစ်စုံတစ်ဦး အလိုအလျောက် ဝင်ရောက်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး၏ ပါးစပ်ပေါက်ကြီးနှယ် ရှိနေကာ ထူးဆန်းသော အန္တရာယ် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်ဖော်နေပေသည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် ကျင့်ကြံသူများသည် အစီအရင်တစ်ခုကို စတင် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော စက်ဝိုင်းပုံစံ အစီအရင်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် အစီအရင်၏ အချက်အခြာ နေရာများတွင် ဝင်ရောက် နေရာယူလိုက်ကြသည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်သူများမှာ ဂါထာမန္တန်များကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေကြရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှုပ်ခတ်မှုများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာပင် အနည်းငယ် တုန်ခါလာခဲ့ပေသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ ထိုအစီအရင်ကို ခွဲခြားစိတ်ဖြာရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။

ဤအစီအရင်၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ပုံမှန်အစီအရင်များနှင့် အလွန်ပင် ကွဲပြားနေပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော နတ်ဘုရားစာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူ မည်သို့မျှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

စွန်းလင်ထုံမှာ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့်သာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အစီအရင်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ထိုအလင်းရောင်မှာ မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ ကြီးမားလှသော ဂူပေါက်ကြီးအတွင်းသို့ လွင့်မျောဝင်ရောက်သွားသည်။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် အပြောင်းအလဲမျှ ရှိမလာခဲ့ချေ။

အစီအရင်၏ အချက်အခြာ နေရာများတွင် ရပ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အချို့မှာ စတင်ကာ အားနည်းလာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်လာကြသည်။

သူတို့သည် အသံထွက်ကာ မပြောရဲကြသဖြင့် အစီအရင်မှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်အာရုံသိဖြင့်သာ ဆက်သွယ်ကြပြီး ဆက်လက်မဆောင်ရွက်နိုင်တော့ကြောင်းနှင့် ခဏမျှ အနားယူလိုကြောင်း ပြောဆိုကြပေသည်။

သို့သော်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ခေါင်းဆောင်များကမူ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြ၏။

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း သူတို့၏ ပြင်းထန်သော ရုန်းကန်မှုများမှာ အစီအရင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်သည်နှင့် ဤအစီအရင်မှာ အနည်းဆုံးတော့ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း အတတ်ပညာ ပါဝင်နေကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ပေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ခဏအကြာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ခြောက်ကပ်သွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အရိုးများ အားလုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ ယဇ်ပူဇော်ရာတွင် အသုံးပြုခံလိုက်ရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ အရေပြား၊ အသားနှင့် ကလီစာများသာ စုပုံ၍ ကျန်ရစ်တော့သည်။

သို့တိုင်အောင် ဂူပေါက်ဝတွင်မူ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ ရှိမလာခဲ့သေးချေ။

ကျန်ရှိနေသော အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဓားမြှောင်များကိုယ်စီ ထုတ်ယူကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

သူတို့အားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဆုံးစီရင်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုများနှင့် အရိုးများမှာ ယဇ်ပူဇော်ရာ ပစ္စည်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အစီအရင်၏ စွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရပြန်သည်။

ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများမှာ အစီအရင်ကို တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ဝိညာဉ်အာရုံသိဖြင့်သာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆက်သွယ်နေကြတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံမှာမူ သူတို့ပြောဆိုသည်ကို ကြားနိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် ရင်ထဲတွင် မချင့်မရဲ ဖြစ်နေရှာသည်။

သူသည် စိတ်ထဲမှ မှန်းဆကြည့်ကာ "ဒီမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ရောက်လာကြတာ ဖြစ်မယ်" ဟု တွေးတောမိသည်။

သို့သော် ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပလာခဲ့၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း လက်များကမူ စတင် လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို ထိန်းကျောင်းကာ ကြီးမားလှသော ဂူပေါက်ကြီးအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် တိုးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

တောင်လမ်းမှာ အတော်လေးကို ကျယ်ဝန်းလှပြီး စွန်းလင်ထုံ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပို၍ တိုတောင်းလှပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာလည်း အလွန်ပင် အေးချမ်းနေပြီး မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မရှိချေ။

အနည်းငယ် ပို၍ မှောင်ပြီး ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကလွဲလျှင်ပေါ့။

တောင်လမ်း၏ အဆုံးတွင်မူ အိမ်တစ်လုံးစာမျှ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး ရှိနေပေသည်။

ထိုကျောက်တုံးကြီးမှာ လုံးဝန်းချောမွေ့နေပြီး ဇီဝအသက်ဓာတ် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးကာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ထက် အနည်းငယ်သာလွန်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်ဖော်နေပေသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း မြန်ဆန်လာကာ "ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်ထက်တောင် မြင့်နေတာပဲ။ ဒါက တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်လား" ဟု တွေးကာ ရင်ခုန်နေမိသည်။

သူသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိ၏။

နင်းကျော့ကဲ့သို့သော သူမျိုးဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက် စုံစမ်းရန် မည်သည့်အခါမျှ ဝံ့မည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော် စွန်းလင်ထုံမှာမူ သဘာဝအရပင် စွန့်စားရသည်ကို ဝါသနာပါပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာများကိုသာ လိုက်လံရှာဖွေတတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာမူ ပြင်းထန်လွန်းလှပေသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပျံလာခဲ့ပြီး ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးကို အနောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာရန် အထူးပင် ဂရုစိုက်ကာ ထိန်းကျောင်းလိုက်သည်။

ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့်မျှသာ ရှိသဖြင့် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်ရှိသူ၏ သတိပြုမိခြင်းကို ခံရရန် အလွန်ပင် နီးစပ်လှပေသည်။

သို့သော် စွန်းလင်ထုံမှာ လမ်းတစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်ခွာပြီးချိန်တွင် မိမိအလိုအလျောက် ရပ်တန့်လိုက်ပြန်သည်။

"နေဦး။ ဒါက... ဖြစ်ပုံရတာက... ကြည့်ရတာ..."

"အဲဒီ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က သေနေတာလား"

သူသည် ဝိဇ္ဇာမိုင်တစ်ထောင်ခရီးသွားနဂါးအတွင်းရှိ ထောက်လှမ်းရေး နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ အသေအချာ ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးလှသော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။

ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်ရှိသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပေတော့သည်။