အခန်း ၁၇၀

အခန်း ၁၇၀ - ရတနာဆောင်၊ နဂါးနတ်ဘုရား အနှစ်သာရသွေးနှင့် ရှေးဟောင်းပန်းချီကားများ

ရတနာဆောင်၏ ဧရာမအစီရင်ကြီးကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် မြင်းနက်ကြီးသည် ခန့်ညားလှသော တံခါးကြီးရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွား၏။ ရှေးဟောင်းတံခါးကြီးပေါ်တွင် ရွှေရောင်နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဝင်းလက်နေသည့် အလွှာပေါင်းရာနှင့်ချီသော တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပေသည်။

မြင်းနက်ကြီးသည် ထိုအရာများကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုများမှာ ပွင့်မသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည့်အခါ သူသည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

‘ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသုတ်သင်ခြင်း ပုံရိပ်ယောင်မျက်ဝန်းက အားမကောင်းသေးဘူးပဲ... ဘိုးဘေးကြီးသာ ဒီမှာဆိုရင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ပွင့်သွားမှာ...’

သူသည် ထိုသို့ တွေးတောလိုက်မိ၏။ သူ့၌ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် မြင်းနက်ကြီးသည် ထိုတံဆိပ်များကို သူ၏လက်ဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု တို့ထိကာ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရတော့၏။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးသည်လည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။ ရတနာဆောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပြူးကျယ်သွားရ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် အမျိုးမျိုးသော မိုးမြေရတနာများကြောင့် သူ၏မျက်လုံးများပင် ပြာသွားရတော့သည်။

‘ဒါ တကယ့်ကို ဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်းပဲ... ဒီအဆောင်ထဲမှာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေ ဒီလောက်တောင် အများကြီး ဝှက်ထားတာလား...’

သူသည် ထိုသို့ အံ့သြနေမိသည်။ ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ လောဘကြောင့် တောက်ပနေပြီး ဤဆောင်အတွင်းရှိ ရတနာအားလုံးကို ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် အကုန်ယူသွားချင်စိတ်များ ပေါက်နေတော့၏။

“ကြောင်လေး... မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့ဦး...”

မြင်းနက်ကြီးက သတိကြီးစွာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

“ဒီပစ္စည်းတွေက ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ဝေးကွာတဲ့ ဆွေမျိုးတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ငါတို့ ဘာကိုမှ ထိလို့မရဘူး...”

“စိတ်မပူပါနဲ့ ဦးလေးမြင်း... ကျွန်တော် ဒီလောက်တော့ သိပါတယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြရင်း အားနာစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။

ထိုနှစ်ဦးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း အတွင်းဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ မိုးမြေရတနာများစွာ ရှိနေသော်လည်း မြင်းနက်ကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထိုအရာများမှာ ထူးထူးခြားခြား မရှိလှချေ။ သူသည် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်သောအရာများကို ရှာဖွေရန်သာ စိတ်ဝင်စားပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် မှိန်ဖျော့သော နဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါ ပါဝင်နေသည့် အဖိုးတန်ဓားအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့၏။ ထိုဓားများကို သွန်းလုပ်ရာတွင် နဂါးနတ်ဘုရား အနှစ်သာရသွေး အချို့ကို အသုံးပြုထားပုံရသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤဓားများမှာ ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထား မဟုတ်သဖြင့် မြင်းနက်ကြီးသည် ၎င်းတို့ကို ယူဆောင်ရန် စိတ်မဝင်စားခဲ့ချေ။

ထိုနှစ်ဦးသည် ထူးထူးခြားခြား မှတ်သားလောက်စရာ မိုးမြေရတနာ တစ်ခုမျှ မတွေ့ရှိဘဲ ရတနာဆောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

“ဦးလေးမြင်း... ဒီနေရာမှာ အရေးကြီးတာ ဘာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူးထင်တယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်၏။

‘ဒါက ဘာလဲ... လျှို့ဝှက်ယန္တရားတစ်ခုများလား...’

ရတနာဆောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ နံရံပေါ်တွင် သော့ပေါက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ မြင်းနက်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ ဤသော့ပေါက်မှနေ၍ သူသည် ကန့်သတ်ချက်အစီရင်တစ်ခု၏ သိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားတော့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤနေရာတွင် ပိုမိုအဖိုးတန်သော ရတနာများ ဝှက်ထားနိုင်ပေသည်။

သူသည် သော့ပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏လက်ချောင်းကို ထည့်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလိုက်သော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။ သူသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အင်အားသုံး၍ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်၏။ နံရံမှာ တဂျိဂျိအသံနှင့်အတူ ပွင့်ထွက်သွားပြီး လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

‘လျှို့ဝှက်တံခါး ရှိနေတာလား...’

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဤ လျှို့ဝှက်တံခါးနောက်ကွယ်တွင် ရတနာများ ရှိနေနိုင်သည်ဟု သူ ချက်ချင်းပင် တွေးတောမိလိုက်၏။

“ရှူး...”

ကြောင်နက်ကြီးသည် လျှို့ဝှက်ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာပင် တိုးဝင်သွားတော့သည်။

မြင်းနက်ကြီးကတော့ အလောတကြီး မရှိဘဲ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းဝင်သွား၏။

အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့် မိုးမြေရတနာများအစား အနီရောင် ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံး တင်ထားသည့် ကျောက်စားပွဲတစ်ခုကိုသာ တွေ့မြင်ရတော့သည်။

“ဒါက ဘာလဲ...”

ကြောင်နက်ကြီးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပုလင်းကို ကောက်ယူလိုက်၏။ သူသည် ၎င်းကို မျက်စိရှေ့တွင် လှုပ်ယမ်းကြည့်ကာ အနီးကပ် စူးစမ်းသော်လည်း ဘာမှန်း မသိနိုင်ချေ။

မြင်းနက်ကြီးက ထိုပုလင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဖော့ဆို့ကို ဖွင့်ကာ နမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပျံ့နှံ့သွား၏။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နဂါးနတ်ဘုရား အနှစ်သာရသွေး ဖြစ်နေပါသည်တကား။ သို့သော်လည်း ပုလင်းငယ်အတွင်း၌ များများစားစား မရှိဘဲ အစက်ပေါင်း နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့်သာ ပါရှိပေသည်။

“ဦးလေးမြင်း... ဒါက နဂါးနတ်ဘုရားရဲ့ အနှစ်သာရသွေးများလား...”

ထူးခြားသော အနံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် ကြောင်နက်ကြီးက နှာခေါင်းကို ရှုံ့လျက် အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

မြင်းနက်ကြီးက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပုလင်းကို ပြန်ပိတ်လိုက်၏။

‘ဒီ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကတော့ တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ... နဂါးနတ်ဘုရား အနှစ်သာရသွေး ပုလင်းငယ်တစ်လုံးကိုတောင် ဝှက်ထားနိုင်တယ်... အခုခေတ်မှာ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာ နဂါးနတ်ဘုရား အနှစ်သာရသွေးကို ရှာဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းတာပဲ...’

သူသည် ထိုသို့ တွေးတောနေမိသည်။

‘ဒါကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ဖို့ ဘိုးဘေးကြီးဆီ ယူသွားသင့်တယ်...’

မြင်းနက်ကြီးသည် ဆင်ခြင်သုံးသပ်လိုက်ပြီးနောက် နဂါးနတ်ဘုရား အနှစ်သာရသွေး ပုလင်းငယ်လေးကို သူ၏ အိတ်ကပ်အတွင်းသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်၏။

“သွားကြစို့...”

မြင်းနက်ကြီးက လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ကြောင်နက်ကြီးက နောက်မှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဦးလေးမြင်း... ဟိုမှာ ကြည့်ဦး... စားပွဲနောက်က နံရံမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ထားတယ်...”

မြင်းနက်ကြီးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏အကြည့်မှာ ပန်းချီကားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အတော်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေပုံရပြီး စက္ကူများမှာ ဝါကျင့်ကျင့် ဖြစ်နေကာ ဓားတစ်လက်ကို ကျောပိုးထားသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦး၏ ကျောပြင်ပုံကို ရေးဆွဲထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ဝတ်စုံမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသဖြင့် အတော်ပင် နတ်ဘုရားဆန်သော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေ၏။

သို့သော်လည်း ငါးရောင်ခြည်နဂါးကန်ငါး သိမ်းဆည်းထားသော ပန်းချီကားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ ဤအရာမှာ သိသိသာသာ နိမ့်ကျလှပေသည်။ ငါးရောင်ခြည်နဂါးကန်ငါး မြတ်နိုးစွာ သိမ်းဆည်းထားသည့် ပန်းချီကားထဲမှ ဇာတ်ဆောင်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဘိုးဘေးကြီးကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်၏။ ကမ်းပါးယံပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်မှာ အနှိုင်းမဲ့သော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် မဖောက်ပြန်သော တည်ရှိမှုကို ပြသနေပြီး ခေတ်အဆက်ဆက်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည့် အထွတ်အထိပ် ပြိုင်ဘက်ကင်း အရှိန်အဝါမျိုး ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မြင်းနက်ကြီးသည် သူတို့ ဝင်လာကတည်းက ဤပန်းချီကားကို သတိပြုမိသော်လည်း သူသည် အလေးအနက် မထားခဲ့ချေ။

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ဝေ့ဝဲသွား၏။ သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးမြင်း... ဒီပန်းချီကားကို ဒီနေရာမှာ ထားတယ်ဆိုတော့ ဒါကလည်း သိမ်းဆည်းထားသင့်တဲ့ တန်ဖိုးရှိလို့ ဖြစ်မှာပေါ့... ဒါကိုလည်း ယူသွားရင် မကောင်းဘူးလား...”

“ပန်းချီကားတစ်ချပ်က ဘာထူးခြားမှာလဲ...”

မြင်းနက်ကြီးက အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်၏။

“ဒါက တကယ်သာ အရေးကြီးရင် နံရံမှာ ဒီအတိုင်း ချိတ်ထားမယ့်အစား သိမ်းထားမှာပေါ့...”

“ဦးလေးမြင်း...”

ကြောင်နက်ကြီးက အကြံပြုလိုက်သည်။

“ဒီပန်းချီကားထဲက လူက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ စီနီယာတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ဒါက ကိုးကားစရာ တန်ဖိုးရှိနိုင်တယ်... ငါတို့ ဒါကို ပြန်ယူသွားရအောင်လေ...”

မြင်းနက်ကြီးသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည့်အခါ ထိုစကားမှာလည်း မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပန်းချီကားကို လိပ်ကာ ယူဆောင်လိုက်၏။

ထိုနှစ်ဦးသည် ရတနာဆောင်မှ ထွက်ခွာလာသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးက မေးလိုက်သည်။

“ဦးလေးမြင်း... နောက်ထပ် ငါတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ...”

မြင်းနက်ကြီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ ဆင်ခြင်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“ဘိုးဘေးခန်းမဆောင်ဆီ သွားကြည့်ရအောင်...”

“ဘိုးဘေးခန်းမဆောင် ဟုတ်လား...”

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ဝင်းလက်သွားသည်။ ဘိုးဘေးခန်းမဆောင်များတွင် များသောအားဖြင့် လွန်ခဲ့သော မျိုးဆက်အဆက်ဆက်၏ ဝိညာဉ်ကျောက်ပြားများကို ထားရှိတတ်ကြပေသည်။ ထိုနေရာသည် ဤနဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ မူလအစကို ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ငါတို့ အခု ဘိုးဘေးခန်းမဆောင်ဆီ သွားပြီး ဘိုးဘေးကြီးအတွက် ဘိုးဘေးဝိညာဉ်ကျောက်ပြား ရှိ၊ မရှိ ကြည့်ရအောင်...”

မြင်းနက်ကြီးက ပရိယာယ်ကြွယ်ဝစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ကြောင်နက်ကြီးကို ဖမ်းဆွဲကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးခန်းမဆောင်မှာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်း တည်ရှိပေသည်။ ထိုနေရာကို ဧရာမအစီရင်ကြီးတစ်ခုဖြင့် ကာကွယ်ထား၏။ အစီရင်၏ အပြင်ဘက်တွင် သက်ငယ်မိုးတဲအိမ်လေး တစ်လုံး ရှိနေပြီး လူအိုကြီးတစ်ဦး နေထိုင်ပေသည်။ ဤလူအိုကြီးသည်လည်း နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဘိုးဘေးခန်းမဆောင်ကို စောင့်ကြပ်ရန်အတွက်သာ တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်ယံမှ အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်နှစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မြင်းနက်ကြီးသည် သက်ငယ်မိုးတဲအိမ်အတွင်းရှိ လူအိုကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၄ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ် ရှိသည့် ထိုစီနီယာကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် သတိလစ်သွားတော့သည်။

မြင်းနက်ကြီးသည် အစီရင်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တစ်ချက် တို့ထိလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းကို ဖောက်ထွက်ကာ အတွင်းသို့ မောက်မာစွာ ဝင်ရောက်သွား၏။ ကြောင်နက်ကြီးသည်လည်း စိတ်အားထက်သန်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

‘ငါက ဘယ်တော့မှ ထာဝရနယ်ပယ်ကို ရောက်မှာလဲ... ငါသာ ထာဝရနယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရင် ဦးလေးမြင်းလိုပဲ ခံ့ညားထည်ဝါပြီး တိုက်ရိုက်ပြုမူနိုင်မှာ... ငါ လုပ်ချင်တာ လုပ်မယ်၊ ဘယ်သူမှလည်း ငါ့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...’

သူသည် ထိုသို့ တွေးတောနေမိသည်။

မြင်းနက်ကြီးသည် ဘိုးဘေးခန်းမဆောင်၏ ဧရာမတံခါးကြီးများကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်လှမ်းလိုက်၏။ ဘိုးဘေးခန်းမဆောင်အတွင်း၌ အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်ပြားများကို အစီအရီ တင်ကာ ပူဇော်ထားပေသည်။

မြင်းနက်ကြီးသည် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ မည်သည့်ဘိုးဘေးကိုမျှ မသိရှိချေ။ သူ အလေးထားသည်မှာ ဘိုးဘေးကြီးသာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အရှေ့ဆုံးရှိ ဘိုးဘေးဝိညာဉ်ကျောက်ပြားမှ စတင်၍ ရှာဖွေတော့၏။

တစ်ဆယ့်သုံးခုမြောက် ဘိုးဘေးဝိညာဉ်ကျောက်ပြားထံသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။

“ဒါ... ဒါက...”

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏတာမျှ ဗလာဖြစ်သွားတော့၏။

အခန်း ၁၇၀ ပြီးပါပြီ။

---