အခန်း ၁၇၅
Vol. 12 Ch. 175
အခန်း ၁၇၅ - လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း
“မင်းကလည်း ထာဝရအဆင့်ဂိုဏ်းကပဲ ဟုတ်လား…”
အနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ရုတ်တရက် နောက်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ခြေသုံးလှမ်းခန့် အမှတ်မထင် ဆုတ်လိုက်မိလေသည်။ သူသည် သူ၏ရှေ့ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။
ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းခါကာ သရော်လိုက်သည်။
“ထာဝရအဆင့်ဂိုဏ်းမှာ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်မျိုး ရှိမှာမဟုတ်ဘူး... ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုဆီ လာပြီး လက်ရည်စမ်းချင်တယ်တဲ့လား မင်း သေချာပေါက် လိမ်ပြောနေတာပဲ...”
“ငါ...”
မြင်းနက်ကြီးသည် ဒေါသကြောင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူ၏စိတ်အတွင်း၌ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာသည်နှင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ လူအိုကြီးအား ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။ သူသည် ထိုအနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးနှင့် ဆက်လက်၍ စကားမပြောလိုတော့ဘဲ တိုက်ခိုက်ခြင်းကသာ ပို၍ကောင်းမွန်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။
“ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုမှာ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး...”
အနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ သူ၏နောက်ကျောတွင် ပေသုံးဆယ်ခန့် ရှည်လျားပြီး စည်ပိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထူထဲသော ခန့်ညားသည့် ရွှေရောင်နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ ရွှေရောင်ဦးခေါင်းမှာ အထက်သို့ မော့နေပြီး အမြီးမှာမူ သူ၏ခါးတွင် ပတ်ထားပေသည်။ သူသည် ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းအတွင်း၌ နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်၏ အရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေပေသည်။
“ဘုန်း...”
ဓားနှစ်စင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်၌ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြ၏။
မြင်းနက်ကြီးသည် ထိတ်လန့်သွားဟန်ဆောင်ကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်သည်။
“နဂါးနတ်ဘုရား ဓားသိုင်း... တကယ်ကို ကျော်ကြားသလောက် အစွမ်းထက်တာပဲ...”
“မင်း အခုမှ သိတာလား… မမေ့နဲ့ဦး၊ ငါ့ရဲ့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတုန်းက ထာဝရအဆင့်ဂိုဏ်း ဖြစ်ခဲ့တာကွ…”
အနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးသည် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပုံရပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ဓားဖြင့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။
“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”
ဓားအလင်းတန်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှက်နွယ်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ကြပြန်၏။ ခေတ္တမျှအထိ တိုက်ပွဲမှာ အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေပေသည်။
သဘာဝကျကျပင် မြင်းနက်ကြီးသည် သူ၏တာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေရန်အတွက် သူ၏အစွမ်းကို တမင်တကာ ဖိနှိပ်ထားပြီး ပြိုင်ဘက်ထက် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျစေရန် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤနည်းဖြင့် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းချုပ်သည် သူ၏ စစ်မှန်သော လက်ရည်ကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
ရီယွင်သည် ဘေးမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။ သူသည် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောသလို တိုက်ပွဲကိုလည်း ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ တိုက်ပွဲမှာ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလုနီးပါးအထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။
“လက်ရည်စမ်းတာ ဒီမှာတင် ရပ်ကြရအောင်...”
ရုတ်တရက် အနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးသည် တိုက်ပွဲအတွင်းမှ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို ကျောနောက်သို့ ပို့လျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
သူသည် ဤပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်မယူနိုင်ကြောင်း သိရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ပြိုင်ဘက်သည်လည်း သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ပုံမရသဖြင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သိက္ခာရှိရှိ ဆုတ်ခွာနိုင်ရန်အတွက် တိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေ...”
မြင်းနက်ကြီးသည်လည်း သူ၏ဓားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ၏သခင်ကြီး ရီယွင်မှာ သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။
“သခင်ကြီး...”
မြင်းနက်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
ရီယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်မှာ အနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေသေးတာလား...”
အနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရ၏။ သူသည် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၄ တွင် ရှိနေသည့် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အဆောင်ကြီးအတွင်း၌ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်ကို လုံးဝ သတိမပြုမိခဲ့ချေ။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ...”
အနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးက ကျယ်လောင်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။
“ငါက ရီယွင်ပါ...”
ရီယွင်က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ရီယွင်... ဟုတ်လား...”
အနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးမှာ မှင်တက်မိသွား၏။ သူသည် မျက်တောင်တခတ်ခတ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“မင်းက ဘာလို့ အဲ့ဒီနာမည်ကို သုံးရတာလဲ...”
“ငါ့သခင်ကြီးရဲ့ နာမည်က မင်း စော်ကားလို့ရတဲ့ အရာများမှတ်နေလား...”
မြင်းနက်ကြီးက ဘေးမှနေ၍ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“ဘာလို့ မရရမှာလဲ...”
ရီယွင်က မြင်းနက်ကြီး၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး အနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
မြင်းနက်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ သူ၏သခင်ကြီးမှာ ဤမျှအထိ စိတ်ရှည်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် သူ၏အတွင်းစိတ်၌ အလွန်ပင် အားကျမိတော့သည်။
အနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးသည် ရီယွင်ကို ကြည့်ကာ သရော်ပြုံး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ တစ်ဆယ့်သုံးဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ နာမည်ကလည်း ရီယွင်ပဲ... သူက ခေတ်တစ်ခုကို လွှမ်းမိုးခဲ့တဲ့ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့တာ... အဲ့ဒီနာမည်ကို သုံးတာက မင်းအတွက် နတ်ဘုရားရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ဖိတ်ခေါ်နေသလိုပဲ...”
လူအိုကြီး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရီယွင်က ရယ်မောလိုက်၏။
“မင်းတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတာက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ... မင်းတို့က နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ အစစ်အမှန် ဆက်ခံသူတွေလို့ တကယ်ပဲ ယုံကြည်နေတာလား...”
သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ရီယွင်၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ကြယ်တာရာ ပုံသဏ္ဌာန် သင်္ကေတများမှာ မရပ်မနား ဝင်းလက်လာပြီး အစဉ်တစိုက် ပြောင်းလဲနေပေသည်။ သူ၏ရှေ့ရှိ အနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်မိသွားတော့၏။
သူ တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ချေ၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်းမှာ ရီယွင်၏ ကောင်းကင်ဘုံသုတ်သင်ခြင်း ပုံရိပ်ယောင်မျက်ဝန်း၏ သက်ရောက်မှုကို ခံလိုက်ရပေသည်။ ရီယွင်သည် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရှိ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်နှင့် ထိုထက်မြင့်သော ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အကုန်အစင် ဖတ်လိုက်၏။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။
အနီရောင်ဝတ်လူအိုကြီးသည် ရုတ်တရက် အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။ ထို့နောက် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရှိ အခြားလူတိုင်းမှာလည်း အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။
ရီယွင်က အဆောင်ကြီးအတွင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ပြန်၏။ ထိုအခါ အဆောင်ကြီးကိုယ်တိုင်မှာလည်း မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တောင်ထိပ်များပေါ်ရှိ အဆောက်အဦးတိုင်းမှာလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားရ၏။
ကျယ်ပြောလှသော နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကြီးမှာ ခဏချင်းပင် ပြိုကွဲသွားတော့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဗလာကျင်းနေသော တောင်တန်းကြီးသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။
ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော မြင်းနက်ကြီးမှာမူ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မှင်တက်မိနေတော့၏။
‘သခင်ကြီးရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသုတ်သင်ခြင်း ပုံရိပ်ယောင်မျက်ဝန်းမှာ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှပါလား...’
လူပေါင်း ခုနစ်သောင်း၊ ရှစ်သောင်းခန့် ရှိသည့် ဤမျှကြီးမားသော ဂိုဏ်းကြီးမှာ ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ အဆောက်အဦးများအားလုံးလည်း ပါဝင်ပေသည်။ ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်သော မျက်ဝန်းစွမ်းရည်မှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
ဗလာကျင်းနေသော တောင်တန်းကြီးကို ကြည့်ရင်း မြင်းနက်ကြီးက ရုတ်တရက် တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်၏။
“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခု ရလိုက်တာ ရှိလား...”
ရီယွင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် မှတ်ဉာဏ်များစွာကို ဖတ်ခဲ့သော်လည်း သူ ရှာဖွေနေသည့် သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ ဤ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ မျိုးဆက်မှာလည်း နှစ်ပေါင်းသောင်းချီတိုင်အောင် တည်ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လက်ရှိဂိုဏ်းချုပ်မှာ သူတို့၏ ဘိုးဘေးများထံမှ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည့် ကျင့်စဉ်များကိုသာ ဖက်တွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရီယွင်သည် ဤနဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းမှာ သူတို့သည် စစ်မှန်သော နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ကံကြမ္မာတရားကို အမြောက်အမြား ခိုးယူထားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းမျိုးမှာ ဆက်လက်တည်ရှိနေရန် အကြောင်းမရှိတော့ချေ။ ဤလူများမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ အပြစ်မဲ့သည်ဟု ထင်မြင်နိုင်သော်လည်း သူတို့သည် မသိစိတ်၌ ကြံရာပါများအဖြစ် လုပ်ဆောင်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရီယွင်၏ အမြင်အရ ဤသည်မှာ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်ပေသည်။
“သွားကြစို့...”
ရီယွင်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် မြင်းနက်ကြီးကို ရထားလုံးဘေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူသည် ရထားလုံးအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ပြီး မြင်းနက်ကြီးသည် ရထားလုံးကို လမ်းတစ်လျှောက် ဆွဲယူသွားတော့၏။
လမ်းတွင် ရီယွင်သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကိုထိကာ ခဏမျှ ရှာဖွေလိုက်ပြီးနောက် ငွေရောင်ပိုးမွှားငယ် အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပိုးမွှားတစ်ခုမှအပ ကျန်ရှိသည်များကို အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် ကျန်ရှိသော ပိုးမွှားငယ်ကို သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ ထိုပိုးမွှားငယ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ငွေရောင်ပိုးမွှားငယ်မှာ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ မူလတောင်တံခါးအနီးတွင် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များကြားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းကွယ်နေ၏။ ရီယွင်သည် ဤပိုးမွှားငယ်ကို ချန်ထားခဲ့ခြင်းမှာ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို စေလွှတ်နိုင်သည်ဟု သံသယရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့ လာရောက်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့ကို ဖမ်းဆီးပြီး စစ်ဆေးရန် အခွင့်အရေး ရရှိမည် မဟုတ်ပါလား။ ဤငွေရောင်ပိုးမွှားငယ်မှာ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖုံးကွယ်ရာတွင် အထူးပင် ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် ထာဝရနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် ၎င်း၏ တည်ရှိမှုကို သတိပြုမိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
“သခင်ကြီး... နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားကြမလဲ...”
မြင်းနက်ကြီးက ရှေ့မှနေ၍ မေးမြန်းလိုက်၏။
ရီယွင်က ခဏမျှ တွေးတောလိုက်သည်။ ထျန်းဟန်ဂိုဏ်းဟု ခေါ်သော ဂိုဏ်းတစ်ခုကို သူ သတိရလိုက်သဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် ထျန်းဟန်ဂိုဏ်းကို သွားကြရအောင်...”
မြင်းနက်ကြီးက လက်ခံလိုက်ပြီး ရထားလုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက်ဆွဲယူသွားတော့သည်။ ရီယွင်မှာ အလျင်စလို မရှိချေ။
တစ်လ ကြာပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ထျန်းဟန်ဂိုဏ်း တည်ရှိရာ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရီယွင်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ နောက်တစ်ကြိမ် နယ်ပယ်အဆင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး နတ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ် အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ တစ်လအတွင်းမှာပင် နယ်ပယ်အဆင့်ငယ် နှစ်ခုအထိ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဟုန်ပင် ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်မျိုးမှာ ခေတ်အဆက်ဆက်၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရပေလိမ့်မည်။
ရီယွင်အတွက်မူ နယ်ပယ်တိုးတက်ခြင်းမှာ ထမင်းစား ရေသောက် ကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အထောက်အကူပြုမည့် ကောင်းကင်ဘုံရတနာ အမြောက်အများ ရှိနေခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ဤမျှအထိ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော တိုးတက်မှုနှုန်းကို ရရှိရန်မှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဤအတောအတွင်း နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တပည့်ငယ် သုံးဦးမှာ တရားဝင် နယ်ပယ်ကျော်ဖြတ်ခြင်း မပြုရသေးသော်လည်း ယခုအခါ နတ်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့ပေသည်။ ဤ ထျန်းဟန်ဂိုဏ်းသို့ ခရီးစဉ်အတွင်း ရီယွင်သည် သူတို့ကို နယ်ပယ်အဆင့်ငယ်တစ်ခု ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် ကူညီပေးရန် စီစဉ်ထားပေသည်။
အခန်း ၁၇၅ ပြီးပါပြီ။
---