အခန်း ၁၇၈

အခန်း ၁၇၈ - ထျန်းဟန်ဂိုဏ်း ပျက်သုဉ်းခြင်းနှင့် နဂါးနတ်ဘုရားကျောက်စာတိုင်အောက်တွင် ဖိနှိပ်ထားသော တစ္ဆေမိစ္ဆာ

ထျန်းဟန်ဂိုဏ်း၏ တောင်ခြေတွင် သာမန်ဟုထင်ရသော အနက်ရောင်ရထားလုံးတစ်စီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နားထားသည်။ ရထားလုံးပေါ်ရှိ ကြောင်နက်ကြီးမှာမူ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး ထျန်းဟန်ဂိုဏ်း၏ ပင်မဆောင်ကြီးတည်ရှိရာ ကွင်းပြင်ဘက်သို့ တမျှော်မျှော် ကြည့်နေ၏။ မြင်းနက်ကြီးမှာမူ အားအင်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် မျက်လုံးမှိတ်၍ အနားယူနေပေသည်။

မြင်းနက်ကြီးက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။

“ကြောင်လေး... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေရတာလဲ... သိုလှောင်လက်စွပ်တွေ သွားသိမ်းချင်နေတာလား...”

ကြောင်နက်ကြီးက အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် ဦးလေးမြင်း... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်ကလည်း စစ်တလင်းက သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ ကျွန်တော်ပဲ တာဝန်ယူခဲ့တာလေ... ဒီတစ်ခါလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အင်အားအနည်းငယ်ကို အသုံးချချင်လို့ပါ...”

မြင်းနက်ကြီးက ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်၏။

“အေးအေး... သွားလေ...”

ကြောင်နက်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တောင်ပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ကိုက်အနည်းငယ်မျှသာ ရောက်ရှိသေးချိန်တွင် ပြင်းထန်သော အင်အားတစ်ခုက ၎င်းအား နောက်သို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လိုက်ပေသည်။

မြင်းနက်ကြီးက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။

“ကြောင်လေး... ငါပြောတာက အတည်မဟုတ်ဘူး... သခင်ကြီးဆီက ခွင့်တောင်းရမှာလေ...”

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ငိုချင်သလို ဖြစ်သွားရပြီး ရထားလုံးပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် ရထားလုံးပေါ်၌ ဒူးထောက်လျက် တိုးညင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“သခင်ကြီး... သခင်လေးသုံးယောက်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်တွေ သိမ်းဆည်းဖို့ ကျွန်တော် သွားကူညီပေးလို့ ရမလား...”

ရထားလုံးအတွင်းမှ ရီယွင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“သွားလေ...”

ထိုအခါမှသာ ကြောင်နက်ကြီးသည် အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရထားလုံးပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြင်းနက်ကြီးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။

“သခင်ကြီး... ထျန်းဟန်ဂိုဏ်းမှာ တပည့်တွေ အများကြီးရှိတာပဲ... အနည်းဆုံး တစ်သိန်းလောက် ရှိမှာ... သခင်လေးသုံးယောက် သူတို့ကို အကုန်သတ်ဖို့ဆိုရင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်တယ်နော်...”

ရီယွင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။

“လောလောဆယ် ကွင်းပြင်ထဲမှာရှိနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ကို ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၉ ရောက်အောင် ကူညီပေးဖို့ လုံလောက်ပါတယ်... ကျန်တဲ့သူတွေကတော့... သူတို့လာရာလမ်းအတိုင်းပဲ ပြန်သွားကြတာပေါ့...”

ထိုခဏတွင် သူ၏ ဆန်းကြယ်သောမျက်ဝန်းများအတွင်း၌ စာလုံးငယ်ပေါင်းများစွာမှာ ကမ္ဘာငယ်လေးများအလား ဝင်းလက်လာခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ စောင့်ကြည့်နေသော ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ အပြာရောင်မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထဲ၌ ပျော်ဝင်သွားကြတော့သည်။

ဘေးမှကြည့်နေသော မြင်းနက်ကြီးမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ပင် မပိတ်နိုင်တော့ချေ။ ၎င်းမှာ လူပေါင်း တစ်သိန်းနီးပါးပင် ဖြစ်ပေသည်။ သခင်ကြီးသည် ကောင်းကင်ဘုံသုတ်သင်ခြင်း ပုံရိပ်ယောင်မျက်ဝန်းကို အသုံးပြုကာ ထိုလူတစ်သိန်းကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အငွေ့ပျံသွားစေခဲ့သည်။ ဤမျက်ဝန်းစွမ်းရည်မှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

မြင်းနက်ကြီးသည် သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း ထာဝရနယ်ပယ် အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သခင်ကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ကွာခြားမှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသေး၏။

ရထားလုံးအတွင်းမှ ရီယွင်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

“မြင်းလေး... မင်းသာ အဲ့ဒီ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မိုးကြိုးကို အကုန်သန့်စင်လိုက်မယ်ဆိုရင် စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပဲ...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မြင်းနက်ကြီးမှာ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... ဒီရွှေရောင်ဓားငယ်လေးက အစွမ်းထက်လွန်းတယ်... ဒါက တကယ့်ကို အကောင်းဆုံး လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်မှာမို့ ကျွန်တော် မဖျက်ဆီးချင်ပါဘူးခင်ဗျာ...”

ရီယွင်က ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မိုးကြိုးကန်ထဲမှ မိုးကြိုးတစ်စကို ဆွဲယူကာ ရွှေရောင်ပုဆိန်ငယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ ထိုပုဆိန်ငယ်ကို မြင်းနက်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်၏။

ရီယွင်က နူးညံ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းကို နောက်တစ်ခု ထပ်ပေးမယ်... ဓားကိုသုံးမလား၊ ပုဆိန်ကိုသုံးမလားဆိုတာ မင်းဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပါ...”

မြင်းနက်ကြီးမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုလိုက်၏။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ရွှေရောင်ဓားငယ်လေးကိုပဲ သန့်စင်ဖို့ ရွေးချယ်ပါတယ်...”

ရီယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေတော့သည်။ မြင်းနက်ကြီးသည် ရွှေရောင်ဓားငယ်နှင့် ပုဆိန်ငယ်တို့ကို ဟင်းလင်းပြင်၌ ပျံဝဲစေလျက် ပုဆိန်ငယ်ကို ပို၍ သဘောကျနေပေသည်။

ရီယွင်က ထပ်မံ ပြောလိုက်၏။

“ဒီ ရွှေရောင်ပုဆိန်ငယ်ပေါ်မှာ ငါ သင်္ကေတတချို့ ရေးထွင်းပေးထားတယ်... မင်းသာ ဒါကို သေချာသန့်စင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီလက်နက်က နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တစ်ခုနဲ့ တန်းတူဖြစ်လာမှာ...”

မြင်းနက်ကြီးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ၎င်းတို့ကို မျိုချလိုက်ပြီး စတင်ကျင့်ကြံနေတော့သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ညရောက်ရှိလာသည့်အခါ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တပည့်ငယ် သုံးဦးမှာ တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၉ သို့ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ရီယွင်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူတို့ သုံးဦးမှာ ဘိုးဘေးနဂါး သွေးဗီဇကို ရရှိထားသဖြင့် အခြားသော ပါရမီရှင်များကို ကျော်လွန်လာနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာပြီးနောက် ထိုသုံးဦးမှာ တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့ပြီး ထျန်းဟန်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ထျန်းဟန်ဂိုဏ်းချုပ်မှာမူ ကျွင်းမော့ရှောင်၏ ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သေဆုံးသွားရလေသည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် ကွင်းပြင်တစ်လျှောက် ပျံသန်းရင်း သိုလှောင်လက်စွပ်များကို တောင်တစ်လုံးအလား စုဆောင်းနေတော့၏။

“သိုလှောင်လက်စွပ်တွေ အများကြီးပဲ...”

အမှန်တကယ်တော့ ဤသိုလှောင်လက်စွပ်များ၏ ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းမှာ သခင်ကြီးက အပေါ်ယံကောင်းကင်မှနေ၍ အငွေ့ပျံသွားစေခဲ့သော လူတစ်သိန်းနီးပါးထံမှ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်တစ်နေ့ မိုးသောက်ချိန်၌ ထျန်းဟန်ဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်းမှာ သွေးအိုင်အတွင်း၌ လဲကျနေကြပြီး မည်သူမျှ အသက်မရှင်တော့ချေ။

ကျွင်းမော့ရှောင်က မောဟိုက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“မမကြီး... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို အကုန်သတ်နိုင်ခဲ့ပြီ...”

လော့လီသည်လည်း သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး ကွင်းပြင်ထောင့်ရှိ သိုလှောင်လက်စွပ် တောင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့ဩသွားရပေသည်။ ကြောင်နက်ကြီးက ပြုံးလျက် ဤလူများကို သခင်ကြီးက သတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်ရာ သူတို့ သုံးဦးမှာ သခင်ကြီး၏ အစွမ်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြရသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် လော့လီသည် နဂါးနတ်ဘုရားကျောက်စာတိုင်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူမသည် ထိုကျောက်စာတိုင်ကို သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ထည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျောက်စာတိုင်မှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားခဲ့ချေ။ စုဝမ်ယီကလည်း ကူညီတွန်းသော်လည်း မရခဲ့ချေ။

ထိုစဉ် ရီယွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

“တွန်းနေဖို့ မလိုပါဘူး... ဒီကျောက်စာတိုင်က ခုနစ်စဉ်ကြယ်အစီရင်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရတာ... မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့တော့ ဒါကို လှုပ်ရှားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

သူက ကျောက်စာတိုင်ကို အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်၌ ပျံတက်သွားတော့သည်။ ကျောက်စာတိုင်၏ အောက်ခြေတွင် နက်ရှိုင်းသော အပေါက်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး အမည်းရောင် မြူခိုးများမှာ တလိမ့်လိမ့် ထွက်ပေါ်နေပေသည်။ ထို့နောက် ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများနှင့် သွေးများအားလုံးမှာ ထိုအပေါက်ကြီးအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပေသည်။

ရီယွင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“ဒီအပေါက်ကြီးအောက်မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီတုန်းက ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ သတ္တဝါငယ်လေး တစ်ကောင် ရှိနေတယ်... အခု သူက နိုးထလာပြီး လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ...”

တောင်ထိပ် ခုနစ်ခုမှ အလင်းတန်းများမှာ ထိုအပေါက်ကြီးအတွင်းသို့ ဆင်းသက်သွားပြီး တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားရသည်။ ဤခုနစ်စဉ်ကြယ် အစီရင်မှာ ကျောက်စာတိုင်ကို ဖိနှိပ်ရုံသာမက ၎င်း၏အောက်ရှိ ထာဝရနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကိုပါ ချုပ်နှောင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း ၁၇၈ ပြီးပါပြီ။

---