အခန်း ၁၈၀

အခန်း ၁၈၀ - ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ

“ဟင်း... အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရရင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ...”

ရီယွင်သည် ရထားလုံးအတွင်း၌ ထိုင်နေရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ သူသည် ထိုကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ပေ။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ တပည့်ငယ် သုံးဦးစလုံးမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ထာဝရနယ်ပယ်ရှိ အစွမ်းထက်သော သန်မာသူများအဖြစ် ကြီးပြင်းလာပြီး ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်ကြမည် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး တစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာတရားမှာ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထံသို့ အရူးအမူး စုစည်းရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။ အင်အားမှာ အမြဲတမ်း အဓိကကျပြီး သန်မာသူများကသာ သူတို့၏ အစွမ်းဖြင့် စကားပြောကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ပြိုင်ဘက်ကင်းဘိုးဘေးကြီးဖြစ်သည့် သူရှိနေသရွေ့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာ သေချာပေါက် ပြန်လည်နိုးထလာမည် ဖြစ်ပေသည်။

မြင်းနက်ကြီးသည် ရှေ့မှနေ၍ ရထားလုံးကို ဆွဲလာရင်း ခေါင်းကို လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“သခင်ကြီး... နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားကြမလဲ...”

ရီယွင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“လှပတဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ ကြည်လင်တဲ့ ရေပြင်တွေရှိတဲ့ နေရာမျိုးကို ရှာကြည့်ပါဦး...”

“ကောင်းပါပြီ သခင်ကြီး...”

မြင်းနက်ကြီးက သဘောတူလိုက်ပြီး ရထားလုံးကို ဆက်လက် ဆွဲခေါ်သွားတော့၏။

တစ်ရက် ကြာပြီးနောက်...

ရထားလုံးသည် ရှုခင်းလှပသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်း၌ ရပ်နားလိုက်သည်။

ရထားလုံးအတွင်းမှ ရီယွင်၏ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

“ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် ကျင့်ကြံကြတာပေါ့... တပည့်ငယ် သုံးယောက် နယ်ပယ် ကျော်ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ထျန်းယွဲ့မင်းဆက်ကို တိုက်ရိုက် သွားကြမယ်...”

မြင်းနက်ကြီးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သခင်ကြီးက သူ့အား ကျင့်ကြံရန်အတွက် အချိန်ထပ်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ တပည့်ငယ် သုံးဦးမှာ ယခုအခါ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၁၀ သို့ ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန်မှာ အမြန်ဆုံး အနေဖြင့်ပင် အနည်းဆုံး တစ်လခန့် ကြာမြင့်နိုင်ပေသည်။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် ကျင့်ကြံရန် လုံလောက်သော အချိန်ကို ရရှိစေပေလိမ့်မည်။

ရီယွင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် အသေအချာ ကျင့်ကြံနေတော့၏။ ဤအတောအတွင်း သူသည် နတ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ် အဆင့် ၈ သို့ ကျော်ဖြတ်ရန် စီစဉ်ထားပေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရီယွင်သည် အချိန်မရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် နတ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်၌သာ ရှိနေသေး၏။ နတ်ဘုရင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် သူသည် နတ်ဦးသျှောင်နယ်ပယ်ကို ဦးစွာ ဖြတ်ကျော်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ရီယွင် ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာပင် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး၏ တစ်နေရာရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုအတွင်း၌ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။

‘ထူးဆန်းလိုက်တာ... ထျန်းရှင်းမင်းဆက်ရဲ့ ထျန်းဟန်ဂိုဏ်းမှာ ဘာကြောင့် ပြဿနာတွေ ကြုံနေရတာလဲ...’

ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် ပုဂ္ဂိုလ်၏ ရှေ့မှောက်၌ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး၏ ပြည့်စုံသော မြေပုံငယ်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။ မြေပုံပေါ်ရှိ နေရာတစ်ခုမှ အနီရောင် အစက်ကလေးမှာ လုံးဝ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှာ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး၏ ပထဝီဝင် အနေအထားအရ ထျန်းဟန်ဂိုဏ်း တည်ရှိရာ နေရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် ပုဂ္ဂိုလ်က ဆိုလိုက်၏။

“ကြည့်ရတာ... ထျန်းဟန်ဂိုဏ်းရဲ့ အစီရင်ကြီးကို ဖျက်ဆီးရဲတဲ့အထိ ဘယ်အင်အားစုက မျက်စိကန်းနေလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် ထွက်ကြည့်ရတော့မယ် ထင်တယ်...”

သူသည် သူ၏ အရှိန်အဝါများကို ရုတ်တရက် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အလင်းတန်းများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူအိုကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ထံမှ မဟူရာနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါနှင့် ထူးခြားသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

‘ဒါတင်မကပါလား... ထျန်းဟန်ဂိုဏ်း တင်မကဘူး... နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာပါ ပြဿနာတွေ ရှိနေတာပဲ...’

သူသည် မြေပုံကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းတိုင်တစ်ခု ဆင်းသက်လာပြီးနောက် အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီး ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ဖြတ်ကျော်ခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုကာ မိုင်ပေါင်း သောင်းချီသော ခရီးကို ဖြတ်ကျော်လျက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဟင်းလင်းပြင်၌ ရပ်နေရင်း နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နေရာကို ကြည့်ကာ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီး၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေ၏။ ကြီးမားသော နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာ ဤကဲ့သို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်အာရုံကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြန်၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် မြေအောက်အနက်ပိုင်း၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။ မြေအောက်အနက်ပိုင်းရှိ ဧရာမ နဂါးနက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီး၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် တင်းမာသွားတော့၏။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ မြေအောက်မှ နဂါးနက်ကြီးကို ယူဆောင်သွားရဲရအောင် မည်သူက ဤမျှအထိ ရဲတင်းနေရသနည်း။ ဤဧရာမ နဂါးနက်ကြီးကို သူသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လျှင် တစ်ကြိမ် လာရောက် စစ်ဆေးလေ့ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး မြေအောက်အနက်ပိုင်းရှိ နဂါးနက်ကြီးမှာ ခိုးယူခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနဂါးနက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မြားတို ခုနစ်စင်း စိုက်ဝင်နေပြီး အစီရင်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီးသည် ၎င်းမှာ မည်သို့သော အစီရင်မျိုးဖြစ်သည်ကို မသိသော်လည်း ထူးခြားဆန်းပြားသည်မှာမူ သေချာလှပေသည်။

နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအတွင်း ရှာဖွေသော်လည်း ဘာမျှရှာမတွေ့သည့်နောက် အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီးသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြန်၏။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ထျန်းဟန်ဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်ယံ၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထျန်းဟန်ဂိုဏ်း၏ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုမှာ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ တောင်ထိပ်များပေါ်ရှိ အဆောက်အဦးများမှာလည်း ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ကြီးမားလှသော ထျန်းဟန်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် လူသူတစ်ဦးမျှ မရှိတော့ချေ။ ထိုစဉ် အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီးသည် ကွင်းပြင်ရှိ ဧရာမ ကျောက်ပြာတုံးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်၏။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်အရ ဤကျောက်ပြာတုံးကြီးမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သောအရာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ နဂါးနတ်ဘုရား ရေးထွင်းထားသော ဤကျောက်ပြာတုံးကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အစီရင်မှာ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ကျောက်ပြာတုံးကြီးမှာ လေထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။ ဤကိစ္စကို မည်သူက ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။

အနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်မှ ငွေရောင်ပိုးမွှားငယ်လေးတစ်ကောင်က သူ့အား တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်ကိုတော့ ထိုလူအိုကြီး မသိရှိခဲ့ပေ။

ရထားလုံးအတွင်း၌...

ရီယွင်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝင်းလက်သွားပြီး ရထားလုံးအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ဟင်းလင်းပြင်မှာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ရီယွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီး၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်၏။

“မိတ်ဆွေ... မင်းက ထျန်းဟန်ဂိုဏ်းအပေါ် တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေပုံရတယ်နော်...”

အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီးသည် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏နောက်ကျော၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ဤလူငယ်မှာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ဆံပင်နက်များမှာ လွင့်ပျံနေပေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ထုဆစ်ထားသည့်အလား ထင်ရှားနေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ကြယ်တာရာပေါင်းများစွာ ပြောင်းလဲနေသည့်အလား ရှိနေ၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ အလွန်ပင် ယုံကြည်မှုရှိနေပုံရပေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မည်သူမျှ သူနှင့် တန်းတူမရှိသကဲ့သို့ပင်။

အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီးက ဆိုလိုက်၏။

“မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိတယ်...”

‘ဒီလူက ငါ့ကို တကယ်ပဲ သိတာလား...’

ရီယွင်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ဘယ်တုန်းက မြင်ဖူးလို့လဲ... ငါ့မှာတော့ မင်းကို မြင်ဖူးတဲ့ မှတ်ဉာဏ် မရှိပါဘူး...”

“လောလောဆယ် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေ... အဲ့ဒါတွေက မင်း စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို ကျော်ဖြတ်လိုက်လို့ ဖြစ်ရတာ မဟုတ်လား...”

အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီးက သရော်လိုက်၏။ တစ်ဖက်လူမှာ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါများကို ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ မြင်နေရပေသည်။ သို့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ လာသော ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်နေသည့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ရီယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် သူ၏ တိုက်ပွဲမှာ ကြီးမားသော တုန်ခါမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သဖြင့် ထာဝရနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူ အများစုမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိရှိထားကြပေလိမ့်မည်။

ရီယွင်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် နှိမ့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ငါသိသလောက်တော့ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးမှာ ဒေသခံ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရား ကျင့်ကြံသူတွေ မရှိပါဘူး... မင်း ဘယ်ကလာတာလဲလို့ ငါ မေးလို့ ရမလား... နတ်ဘုရားနယ်မြေကများလား...”

“ဟဲ... မင်းလို လူမျိုးကတောင် နတ်ဘုရားနယ်မြေအကြောင်း သိနေတာကို ငါ အံ့ဩမိတယ်...”

အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်၏။

“နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနဲ့ ထျန်းဟန်ဂိုဏ်း နှစ်ခုစလုံးကို မင်း ဖျက်ဆီးခဲ့တာ မဟုတ်လား... မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ...”

“ဒီဂိုဏ်းနှစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာက အခြေအနေကို စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသက်သက်ပါပဲ... မင်းကို ထွက်လာအောင် ငါ လုပ်ချင်ရုံသက်သက်ပါ...”

ရီယွင်က သူ၏ အကြည့်ကို မြှင့်ကာ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လျက် နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ရီယွင်၏ နူးညံ့သော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီးသည် သူ၏ ကျောရိုးအတွင်းမှနေ၍ အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ...”

“ငါ့နာမည်က... မင်းတို့လို လူငယ်တွေ မှတ်မိနေမှာ မဟုတ်တော့ ပြောပြနေလည်း အပိုပါပဲ...”

ရီယွင်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။ သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ကြယ်တာရာ ပုံဆောင်စာလုံးများ ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီး သုတ်သင်ချေမှုန်းနိုင်သော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုမှာ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

“မင်း... မင်းက စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်ပယ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအိုကြီးသည် ဤစွမ်းအားကို ခုခံရန် သူ၏ စွမ်းအားလုံးကို အသုံးပြုသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေသည်။ သူ သတိမေ့မသွားမီမှာပင် သူ၏ စိတ်အတွင်း၌ သံသယများဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့၏။ တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ သေချာပေါက် စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်ပယ်၌သာ မကတော့ချေ။ သူ့အား မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိအောင် ပြုလုပ်နိုင်ရန်အတွက် ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး နတ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိထားရမည် မဟုတ်ပါလား။

အခန်း ၁၈၀ ပြီးပါပြီ။