အခန်း ၁၃၃၃

အခန်း (၁၃၃၃) မင်းက အရင်တုန်းက ငါ့ရဲ့တည်ရှိမှုကို သိခွင့်ရလောက်တဲ့အထိ အရည်အချင်း မမီခဲ့တာ ဖြစ်မယ်

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိုသို့သော အတွေးများ ရှိနေသော်လည်း ဤဆင်းသက်လာသော နတ်ဆိုးတစ္ဆေများသည် သူ့ကို လုံးဝ အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။ ပေတစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားသော နတ်ဆိုးတစ္ဆေတစ်ကောင်သည် ဤ ပုရွက်ဆိတ်များကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ လေတစ်ချက်ကိုသာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တဲလေးသည် အလွန် ပြင်းထန်သော လေအေးကြီးကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လန်ကျသွားပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ သူ၏သမီးလေးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း လွင့်စင်မသွားစေရန် အနိုင်နိုင် တောင့်ခံထားရသည်။ အကြောက်တရားသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူသည် မီးဖိုချောင်သုံး ဓားမကြီးကို သူ၏ ဘဝတစ်သက်တာတွင် ရှိသမျှ ခွန်အား အားလုံးဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မကောင်းဆိုးဝါး... လာခဲ့စမ်း၊ မင်းကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တိုက်ခိုက်မယ်"

ထိုဟစ်အော်သံကို ကြားသောအခါ နတ်ဆိုးတစ္ဆေသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သေမျိုးတစ်ယောက်က တစ်စုံတစ်ရာကို အရူးတစ်ယောက်လို ရမ်းကားစွာ ဝှေ့ယမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြမ်းကြုတ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းကာ ဖိနင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော သတ္တဝါများအတွက် ကျင့်ကြံသူများသည် သေခန်းပြတ် ရန်သူတော်များ ဖြစ်ကြပြီး သာမန်လူများမှာမူ ပုရွက်ဆိတ်များလောက်ပင် တန်ဖိုးမရှိကြပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ ခြေထောက် ကျဆင်းလာမည့် အချိန်လေးမှာပင် အဝေးတစ်နေရာမှနေ၍ အဆုံးအစမရှိသော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည့် နှာမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ကျန်းပြည်နယ် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

အသံလှိုင်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် နတ်ဆိုးတစ္ဆေများသည် ရုတ်တရက် နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာပြီး ဤအရာက မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပုံရသည်။

ထိုစဉ် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အက်ကွဲသံများသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ အတွင်းမှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤနတ်ဆိုးတစ္ဆေများ၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးများပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ စတင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပေါက်ကွဲမှု ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည့်အလား ဤမြောက်မြားစွာသော နတ်ဆိုးတစ္ဆေများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြပြီး ကောင်းကင်ယံ အပြည့် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် လွင့်စင်သွားကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို ဆွံ့အ မင်သက်သွားစေလေသည်။

သေဆုံးရန် ပြင်ဆင်လျက် တစ်စုံတစ်ဦးကို ဖက်ထားခဲ့သော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ယခုလေးတင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့စွာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြိုလဲနေကြသော ဓားကျင့်ကြံသူ အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အလားတူ အံ့သြမှင်သက်နေသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဧကရီ ကိုယ်တိုင်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။

"ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို သတ်ရဲတာလဲ"

"ဟက်... မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ဟုတ်လား"

အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှနေ၍ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာလေသည်။

ထိုသည်မှာ အလွန် လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် လူများစွာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် ၎င်းသည် မြင်ကွင်း၏ အလယ်ဗဟို၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းရပ်တန့်သွားပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ပြယ်ပျောက်သွားသောအခါ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ဤလူငယ်လေး ပေါ်ထွက်လာသည့် အချိန်လေးမှာပင် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် တိုးညင်းသော ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤလူငယ်လေးကို မည်သူကမျှ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြသော်လည်း အစောက အမြန်နှုန်းနှင့် သူ၏ထံမှ သဘာဝကျကျ ဖြာထွက်နေသော အရှိန်အဝါများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် သာမန်လူ တစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေပေသည်။

သို့သော် ဓားကိုင်ဆောင်ထားသူများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤ တစ္ဆေဂိုဏ်း ဧကရီသည် သာမန် အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော သူမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ဤလူငယ်လေးက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံ ရသော်လည်း သူတစ်ယောက်တည်းက သူမကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုသို့သော အတွေးမျိုး ရှိနေသူများထဲတွင် ဧကရီ ကိုယ်တိုင်လည်း ပါဝင်သည်။

ထိုအေးစက်သော နှာမှုတ်သံလေး တစ်ချက်က နတ်ဆိုးတစ္ဆေများ အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်လိုက်နိုင်သောကြောင့် ဤမျှလောက်သော ခွန်အားက သူမကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားစေခဲ့သဖြင့် လွန်ခဲ့သော ခဏလေးက သူမသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့လေသည်။ သို့သော် ထိုသူမှာ လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း သိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား မရှိလှကြောင်း ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပြီး စတင် သရော်သည်။

"နင်ဘယ်သူလဲ"

"ငါလား"

အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးသည် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဧကရီကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါ့နာမည်က ရွယ်အန်းတဲ့"

ရွှယ်အန်း...

ဤနာမည်ကို ကြားသောအခါ လူများစွာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ဓားကိုင်ဆောင်ထားသူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး ဤနာမည်က ရင်းနှီးနေသယောင် ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ရုတ်တရက် ဓားထိန်းဆောင်မှ အကြီးအကဲတစ်ဦးက အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ရွှေရောင်ဆေးမီးဖိုရိပ်မြုံက အရင်ဂိုဏ်းချုပ် နှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်လို့ ကောလာဟလ ထွက်နေတဲ့ ရွှယ်အန်းဆိုတာ သူများလား"

သူသည် ဂိုဏ်းများ၏ သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းရန်နှင့် မှတ်တမ်းများကို ထိန်းသိမ်းရန် အမြဲတမ်း တာဝန်ယူခဲ့ရသူဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် ရွှေရောင်အလင်း လိုဏ်ဂူနတ်ဘုရားဘုံ အကြောင်း ကောလာဟလများကို အရင်ကတည်းက ကြားဖူးခဲ့သည်။ သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ လူများစွာ၏ နှလုံးသားများသည် တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ကြရလေသည်။

ရွှေရောင်ဆေးမီးဖိုရိပ်မြုံ...

အဲဒါက အဓိက လိုဏ်ဂူနတ်ဘုရားဘုံကြီး ခုနစ်ခုထဲမှာ အမြဲတမ်း နောက်ဆုံးကနေ ရပ်တည်နေတဲ့ ဂိုဏ်း မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒီလူငယ်လေးက ဂိုဏ်းချုပ်နှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ် ဆိုရင်တောင် သူ့တစ်ယောက်တည်း အင်အားနဲ့ ဧကရီကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ...

သို့သော် ဓားကိုင်အကြီးအကဲနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများမှာမူ တောက်ပလာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှယ်အန်း သည် တာအိုအမွေအနှစ် ပြိုင်ပွဲကြီးတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြောင်းကို သူတို့ ကြားသိထားခဲ့ပြီး ယခု သူ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီဆိုမှတော့ ပြိုင်ပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့ကြသူ အားလုံးသည်လည်း ဘေးကင်းလုံခြုံနေပြီဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလား။ ရှရွှယ်အန်း သည် သူတို့၏ အတွေးများကို သတိထားမိပုံရပြီး သူက ခေါင်းငုံ့ကာ သူတို့အား ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးပြလာသည်။

"ခင်ဗျားတို့က မင်ရှင်းနန်းတော် က ဓားကျင့်ကြံသူတွေလား"

ရွှယ်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူများစွာသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကြလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အလွန် မောက်မာလွန်းသည့် အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဓားကိုင်အကြီးအကဲနှင့် အခြားသူများသည် ဤအချက်ကို ဂရုမစိုက်ကြဘဲ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြလေသည်။

"မှန်ပါတယ်။ ရွှယ်... သခင်ရွှယ်၊ အခြား လိုဏ်ဂူနတ်ဘုံတွေက တာအိုမိတ်ဆွေတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်တွေ အခု ဘယ်လိုနေကြလဲ"

ရွှယ်အန်း ပြုံးလိုက်သည်။

"သူတို့ အားလုံး ဒီကို လာနေကြပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အရမ်းနှေးလွန်းလို့ ကျွန်တော်က အရင်လာခဲ့တာပါ၊ ကံကောင်းတာက သိပ်မနောက်ကျသေးဘူးပဲ"

အခြား လိုဏ်ဂူနတ်ဘုံများနှင့် သူတို့၏ တပည့်များ အားလုံး အထိအခိုက်မရှိကြကြောင်း ကြားသောအခါ ဓားကိုင်အကြီးအကဲ၏ နှလုံးသားသည် သိသိသာသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီးနောက် သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပုံရကာ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"လူငယ်လေးရွှယ်... မင်း ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားသင့်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျန်တဲ့သူတွေကိုလည်း ဒီကို မလာဖို့ ပြောလိုက်ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ရဲ့ အင်အားကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့က အရေးကြီးတယ်လေ"

သူ၏ စကားများက ဓားထိန်းအကြီးအကဲနှင့် အခြားသူများစွာကို သတိပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... မြန်မြန် ထွက်သွားပါ၊ မင်းက ဧကရီရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး"

"မီးစလေးကို ထိန်းသိမ်းထားပါ၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့"

ထိုသို့ အော်ဟစ်သံများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူများစွာသည် ရွှယ်အန်းကို စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။ ဧကရီသည် အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်သည်။

"ထွက်ပြေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလား၊ သူ လွတ်မြောက်နိုင်သေးတယ်လို့ နင်တို့ ထင်နေတာလား"

သူမ၏ အသံဆုံးသွားသည်နှင့် အမည်းရောင် မြူခိုးအလွှာများသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စတင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအထဲတွင် ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော တမလွန်ပန်းများက မှေးမှိန်စွာ ပေါ်လွင်နေလျက် ဧရိယာ တစ်ခုလုံးကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်လှောင်လိုက်လေသည်။ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းက ဓားကိုင်အကြီးအကဲ အပါအဝင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများကို ကျဆင်းသွားစေလေသည်။ သို့သော် မျှော်လင့်မထားစွယ ရွှယ်အန်းက ရယ်ချလာသည်။

"ထွက်သွားရမယ် ဟုတ်လား၊ ငါက ထွက်သွားချင်တယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ၊ ပြီးတော့..."

ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားသည်။

"မင်းဆီမှာ ငါ တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေတဲ့ အရှိန်အဝါ တစ်ခုရှိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ထွက်သွားရမယ်ဆိုတာကို မေ့ထားလိုက်တော့"

ဧကရီသည် သူမ နားကြားမှားသွားသည်ဟု ထင်ကာ ခေတ္တမျှ မင်သက်သွားပြီးနောက် ဒေါသထွက်သော်လည်း လှောင်ပြောင်သရော်သည့် ဟန်ပါသော ရယ်မောသံဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။

"လူငယ်လေး... နင် ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေလဲဆိုတာကိုရော သိရဲ့လား"

ရွှယ်အန်း က ရယ်မောကာ သူ၏ အပြုံးတွင် ခန့်မှန်းရခက်သော တစ်စုံတစ်ရာ ပါဝင်နေပြီးနောက် သူက သက်ပြင်းကို ဖွဖွလေး ချလိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့... အဲဒီမေးခွန်းကို ငါက မင်းကို မေးရမှာ"

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်းကို ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို သိခွင့်ရလောက်တဲ့အထိ အရည်အချင်း မမီခဲ့တာ သေချာတယ်၊ ဒါကြောင့်... ဒီနေ့ လေးစားမှုဆိုတာဘယ်လိုထားရမလဲဆိုတာ မင်းကိုသင်ပေးမယ်"

ဧကရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သရော်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရွှယ်အန်း သည် သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ ပေါ်လာလေသည်။ သူမ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် ရှရွှယ်အန်း၏ လက်သီးသည် သူမ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ဧကရီသည် သူမ၏ အရိုးဖြူ ပလ္လင်ကြီးနှင့်အတူ အဝေးသို့ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်။ သူမ ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူမ၏ နဖူးသည် သက်ရှည်မက်မွန်သီး အရွယ်အစားခန့်အထိ ရောင်ကိုင်းနေပြီး ၎င်းမှာ သူမ၏ ကလေးဆန်သော မျက်နှာလေးနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အတော်လေး ထူးဆန်းနေပုံရသည်။

လွင်တီးခေါင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော ဤလက်သီးချက်က တက်ရောက်လာသူ အားလုံးကို ဆွံ့အ မင်သက်သွားစေလေသည်။ ဧကရီသည် အလွန် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ ရွှယ်အန်းကမူ သူ၏ လက်ဆစ်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိုးလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

"မြန်မြန် လုပ်စမ်းပါ၊ ငါ တော်တော်လေး အလုပ်များတယ်”

--