အခန်း ၇၈၂

အခန်း (၇၈၂) - စတင် ရှာဖွေခြင်း

~ရှုမီ ချောက်ကမ်းပါးသည် မိုင်တစ်သိန်းခန့် ရှည်လျားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ရှေးဟောင်း တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပါ၏။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှ ဖြစ်တည်လာသော ရတနာပေါင်းမြောက်မြားစွာကို မွေးဖွားပေးထားသည့် ဤနေရာသည် ကုန်ဆုံးသွားခြင်း မရှိနိုင်သော ဧရာမ ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။

ကျင့်ကြံသူများစွာသည် အဓိက အကြောင်းအရင်း နှစ်ရပ်ဖြင့် ရှုမီ ချောက်ကမ်းပါးသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ပထမအချက်မှာ ကျင့်ကြံရန် ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ သူတို့ အလွန်အမင်း လိုအပ်နေသော အဆင့် (၅) ပစ္စည်းများနှင့် ဖလှယ်ရန် သို့မဟုတ် ရွှေဒင်္ဂါးပြားများ ရယူရန်အတွက် ရတနာများ ရှာဖွေရန် ဖြစ်ပါ၏။

လမ်းခရီးတွင် ဖုန်းဝူချန်သည် လုထျန်းချန်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါ သုံးဦးမှာ 'မြင့်မြတ်သော လင်းယုန်' ကြေးစားအဖွဲ့မှ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ လုထျန်းချန်မှာ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူထားပြီး သူတို့ ဤနေရာသို့ လာရောက်ရခြင်းမှာ သူတို့ ခေါင်းဆောင်၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် လိုအပ်နေသော ရှားပါး ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်၏။

“အစ်ကိုဖုန်းတို့က ဝူကျိ နယ်မြေက လာတာကိုး... ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျုပ် မမြင်ဖူးတာ နေမှာပါ”

လုထျန်းချန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုလု... ခင်ဗျားတို့ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဒဏ်ရာက တန်ဖိုးကြီး ဆေးပင်တွေ ရှာရလောက်အောင်ကို ပြင်းထန်နေလို့လားဗျ၊ ဆေးလုံးတွေ သုံးတာ ပိုမကောင်းဘူးလား”

လျိုချင်းယန်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လုထျန်းချန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါယမ်းရင်း ရယ်လိုက်ပြီး ... ရှင်းပြလာ၏။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အတော်ကြာက ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းလေ... ပြီးတော့ မကြာသေးခင်ကလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားသေးတယ်၊ ဆေးလုံးဆိုရင် အနည်းဆုံး အဆင့် (၇) ဆေးလုံးမှ ရမှာဗျ၊ ကျုပ်တို့လို ကြေးစားအဖွဲ့ သေးသေးလေးက အဆင့် (၇) ဆေးလုံးကို ဘယ်လိုလုပ် တတ်နိုင်မှာလဲ”

ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၃) သို့ ရောက်ရှိနေသော လုထျန်းချန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အထင်ကြီးလောက်စရာ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ သေချာပေါက် ပို၍ အစွမ်းထက်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့် (၇) ကုသရေး ဆေးလုံးမှသာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မည်သာ။

“အဆင့် (၇) ဆိုတာ ထားလိုက်ပါဦး... အဆင့် (၆) ဆေးလုံးကိုတောင် ကျုပ်တို့ မတတ်နိုင်ပါဘူး၊ အဆင့်နိမ့် ကုသရေး ဆေးလုံးတွေကတော့ လုံးဝ အာနိသင် မရှိဘူးလေ... ဒါကြောင့် တန်ဖိုးကြီး ကုသရေး ဆေးပင်တွေကိုပဲ ရှာရတော့တာပေါ့”

ဟု ထန်ယွင်ရှန်ကလည်း မချိပြုံးလေး ပြုံးရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် အဆင့် (၆) နှင့်အထက် ဆေးလုံးများမှာ အံ့မခန်း အာနိသင်ရှိပြီး အလွန်တရာ ဈေးကြီးလှရာ သာမန်လူများအနေဖြင့် လုံးဝ မတတ်နိုင်သော အရာများ ဖြစ်ပါ၏။

ထို့အပြင် ဤကြေးစားများမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အန္တရာယ်များကြားတွင် ရှင်သန်နေရပြီး အမြဲတမ်း ဒဏ်ရာများ ရနေတတ်သဖြင့် ဆေးလုံးများကို မကြာခဏ အသုံးပြုရန် လုံးဝ မတတ်နိုင်ကြပါချေ။

ဖုန်းဝူချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ... ဆိုလိုက်သည်။

“သဘောပေါက်ပါပြီ... ကြေးစားအဖွဲ့တွေဆိုတာ ကုန်ကျစရိတ် အများကြီး ရှိတာပဲ၊ ဒီလို စရိတ်မျိုးတွေကို တကယ် မတတ်နိုင်လောက်ပါဘူး”

“ဒါနဲ့ အစ်ကိုဖုန်းတို့က ရှုမီ ချောက်ကမ်းပါးကို ကျင့်ကြံဖို့ လာတာလား”

ထန်ယွင်ရှန်က မေးလိုက်၏။

ဖုန်းဝူချန်က ပြုံးလျက် ...

“ဟုတ်ပါတယ်... လူအများကြီး ဒီမှာ လာကျင့်ကြံကြတယ်လို့ ကြားတယ်၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ် ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေတောင် လာကြတယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း စမ်းကြည့်မလို့ပါ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ကျုပ် နေရာကောင်း တစ်ခုလောက် အကြံပေးပါရစေ”

လုထျန်းချန်က မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဖုန်းဝူချန်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လုထျန်းချန်က ဆက်လက်၍ ...

“ညီအစ်ကိုဖုန်း... ဒါက ရှုမီ ချောက်ကမ်းပါးရဲ့ ယေဘုယျ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် မြေပုံပဲ၊ အမည်းရောင် မှတ်ထားတဲ့ နေရာတွေက ကျင့်ကြံဖို့ နေရာတွေဖြစ်ပြီး အနီရောင် မှတ်ထားတဲ့ နေရာတွေကတော့ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတွေပဲ၊ မင်းတို့က အခုမှ ရောက်လာတာဆိုတော့ ဒါက အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်မှာပါ” ဟု ရှင်းပြလိုက်၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလု”

ဖုန်းဝူချန်က ကမန်းကတန်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ရှုမီ ချောက်ကမ်းပါး၏ မြေပုံရရှိထားခြင်းကြောင့် အချိန်စွမ်းအားကို ရှာဖွေရန် များစွာ လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်ပါ၏။

“ဟယ်... ဒါက ငါတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်သော လင်းယုန် ကြေးစားအဖွဲ့ရဲ့ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင် မဟုတ်လား... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်”

ထိုအခိုက်အတန့်၌ အလွန် နားလည်ရခက်သော လှောင်ပြောင်သံ တစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

တောင့်တင်းသန်မာသော အမျိုးသား ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့် အတွင်းဘက်မှ ထွက်လာကြပြီး သူတို့အနီးမှ ဖြတ်သွားကြသည်။ ဦးဆောင်လာသူ အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ လှောင်ပြောင်လိုသော အမူအရာများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့၏။

ထိုအမျိုးသား၏ အကြည့်များက ယွင်ယွင်နှင့် ချန်းချန်းတို့ နှစ်ဦး၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ကျရောက်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကိုလည်း တပ်မက်စွာ လျှာဖြင့် သပ်နေသည်။

“ကျိုးရီ”

ထန်ယွင်ရှန်၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားပြီး ရောက်လာသူများကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေတော့၏။

“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... အရမ်း မောက်မာနေပါလား”

လျိုချင်းယန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါ၊ ယွင်ယွင်က ရွံရှာသော မျက်နှာထားဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရှင်းပြလာ၏။

“သယ 'သွေးမိစ္ဆာ' ကြေးစားအဖွဲ့က လူတွေလေ... ခွန်အားကို အားကိုးပြီး အမြဲတမ်း ဗိုလ်ကျနေကြတာ၊ ရှုမီ ချောက်ကမ်းပါးထဲကို လာတာလည်း တခြားသူတွေ ရှာတွေ့ထားတဲ့ ရတနာတွေကို လုယူဖို့ သက်သက်ပဲ”

“တခြားသူတွေရဲ့ ရတနာတွေကို လုယူတယ် တဲ့လား”

ကျန်းကျွင့်လန်နှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ချန်းချန်းက ဝင်ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်... သူတို့လက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတဲ့လူ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေပြီလဲ မသိဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ သူတို့က ပိုပြီးတောင် ရမ်းကားလာကြသေးတယ်”

လုထျန်းချန်က ကျိုးရီကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ...ဆူပူလိုက်သည်။

“ကျိုးရီ... မင်းမှာ တခြားကိစ္စ မရှိရင် မြန်မြန် ထွက်သွားစမ်း”

“ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်က တော်တော် ဒေါသကြီးနေပါလား၊ ငါတို့က ဒီနားက ဖြတ်သွားရင်း မင်းတို့ကို တွေ့လို့ နှုတ်ဆက်ချင်ရုံ သက်သက်ပါကွာ... ညီအစ်ကိုတို့... ဟုတ်တယ်မလား၊ အခု ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်ကို အရိုအသေပေးပြီး လေးစားမှု ပြလိုက်ကြစမ်းပါ”

ကျိုးရီက အေးစက်စွာ လှောင်ရယ် ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အပြုအမူများမှာ အလွန်တရာ ရိုင်းစိုင်းမောက်မာလှပြီး အရိုက်ခံချင်နေသည့်အလား ပုံစံဖမ်းနေတော့၏။

“ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်...”

ကျိုးရီ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကလည်း တပြိုင်နက်တည်း သံယောင်လိုက် လိုက်ကြသည်။

ကျိုးရီ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အားနည်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပါချေ။ သူသည် ထျန်းကျီဘုံ အဆင့် (၂) တွင် ရှိနေသည်။ လုထျန်းချန်လောက် မစွမ်းထက်သော်ငြားလည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပါချေ။ အကြောင်းမူကား သွေးမိစ္ဆာ ကြေးစားအဖွဲ့သည် ကြေးစားအဖွဲ့များ အားလုံးထဲတွင် အင်အား အကြီးမားဆုံး ဖြစ်ပြီး ကျိုးရီမှာ သွေးမိစ္ဆာ ကြေးစားအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်... ကံကောင်းပါစေဗျာ၊ ကျုပ်တို့ သွားလိုက်ပါဦးမယ်”

ကျိုးရီက လုထျန်းချန်ကို အလေးအနက် မထားဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ လှည့်ထွက်သွားချိန်တွင် သူ၏ အကြည့်များက ယွင်ယွင်နှင့် ချန်းချန်းတို့ထံတွင် ဝဲလည်နေဆဲပင်။

ကျိုးရီ၏ မသမာသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ ယွင်ယွင်နှင့် ချန်းချန်းတို့၏ ပါးပြင်များမှာ ရေခဲပမာ အေးစက်သွားပြီး ကျိုးရီအား အပိုင်းပိုင်း အတစ်တစ် ဖြစ်အောင် ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်ဖွားလာတော့၏။

အနည်းငယ် နှိုးဆွပြီးနောက် ကျိုးရီနှင့် သူ၏လူများသည် ထပ်မံ ကျော်လွန်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မီတာဆယ်ခန့် အကွာသို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူက တိုးညှင်းစွာ ရယ်လိုက်သည်။

“မြင့်မြတ်သော လင်းယုန် အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရနေတယ်၊ ပြီးတော့ အခု လုထျန်းချန်နဲ့ သူရဲ့ အပေါင်းအပါ လေးယောက်ကလည်း ရှုမီ ချောက်ကမ်းပါးကို ရောက်နေတယ်ဆိုတော့... ဒါက သူတို့ကို အပြတ်ရှင်းဖို့ ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းပဲ”

“ပြီးတော့ ဟိုအလှလေး နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ယွင်ယွင်နဲ့ ချန်းချန်းကလည်း... ကျွတ်... ကျွတ်... တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းတယ်ကွာ”

ကျိုးရီမှာ တွေးလေလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ကောက်ကျစ်သော အကြံအစည်မှာ အောင်မြင်နေပြီဟုပင် ထင်မှတ်နေတော့၏။

“သွား... ခေါင်းဆောင်ဆီကို ချက်ချင်း ပြန်ပြီး သတင်းပို့လိုက်၊ ခေါင်းဆောင်ကို အင်အားဖြည့်တင်းဖို့ မြန်မြန် လွှတ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်... မင်းတို့ အနည်းငယ်ကတော့ သူတို့ကို လျှို့ဝှက် စောင့်ကြည့်ထားကြ”

ကျိုးရီက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်... ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ”

အစောင့်တစ်ဦးက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မေးခွန်းတွေ အများကြီး မမေးနဲ့၊ သွားပြီး ခိုင်းတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်စမ်း”

ဟု ကျိုးရီက ပိတ် ဟောက်လိုက်သည်။

ရှုမီ ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းသို့ ခပ်ဝေးဝေး လျှောက်လာပြီးနောက် ဖုန်းဝူချန်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများသည် လုထျန်းချန်တို့ အဖွဲ့နှင့် လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။

လုထျန်းချန်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများမှာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ရှာဖွေရန် လာခြင်းဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံရန် မဟုတ်ပါချေ။ လမ်းခွဲချိန်တွင် လုထျန်းချန်က ဖုန်းဝူချန်နှင့် အခြားသူများအား အခြား ကြေးစားအဖွဲ့များကို သတိထားရန် စေတနာဖြင့် သတိပေးခဲ့သည်။ ထိုအတွက် ဖုန်းဝူချန်ကလည်း ကျေးဇူးတင်ရှိခဲ့ပါ၏။

ယခုအခါ၊ ကျန်းကျွင့်လန်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဒီနေရာက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အရမ်း ပေါကြွယ်ဝတာပဲ၊ လူတွေ အများကြီး လာကျင့်ကြံကြတာ မဆန်းပါဘူး”

“အစ်ကိုဖုန်း... ဒီမှာ လူတွေ အရမ်းများတယ်နော်၊ ကမ္ဘာဦး စွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်ရင် အရမ်း သိသာနေမလား... ပြဿနာတွေ အများကြီး ဆွဲဆောင်လာနိုင်တယ်နော်”

လျိုချင်းယန်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ရှောင်ကျန်း... ချင်းယန်ကို ခေါ်ပြီး မြေအောက်ထဲ ဝင်သွားကာ အာရုံခံကြည့်လိုက်၊ ရှုမီ ချောက်ကမ်းပါးက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ရတနာတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်... အချိန်စွမ်းအားက ဒီနေရာမှာ ပုန်းကွယ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

ဟု ဖုန်းဝူချန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ရင်တွင်း၌ ခိုင်မာသော အလိုအလျောက် သိစိတ်တစ်ခု ရှိနေပုံရ၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”

ကျန်းကျွင့်လန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ယီထျန်းချင်း၊ ပေတိုယန်၊ မင်းတို့ အနည်းငယ်က ဒီမှာနေခဲ့ကြ... လေ့ထျန်းကျွယ်၊ ယဲ့ထျန်းဝေ၊ တောင်ဘက်ကို သွားကြ... ငါက လင်းယိုတို့နဲ့အတူ တခြားတစ်နေရာကို သွားမယ်၊ ပြီးရင် ဒီနေရာမှာ ပြန်ဆုံကြမယ်... သတိတော့ အရမ်းထားကြနော်”

ဖုန်းဝူချန်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ နန်းတော်သခင်”

အဖွဲ့သားများက သူ၏ အမိန့်ကို ချက်ချင်း လိုက်နာကြသည်။

ထို့နောက် ဖုန်းဝူချန်သည် လန်ယွဲ့၊ မြောင်ချင်းချင်းတို့နှင့်အတူ မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။

ရှုမီ ချောက်ကမ်းပါးမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး အချိန်စွမ်းအားကို ရှာဖွေရခြင်းမှာ သမုဒ္ဒရာထဲတွင် အပ်ပျောက်ရှာရသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ဤအရာက ဖုန်းဝူချန်၏ အချိန်စွမ်းအားကို ရှာဖွေလိုသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နောက်တွန့်သွားစေခြင်း မရှိပါချေ။

ဖုန်းဝူချန်သည် ကမ္ဘာဦး စွမ်းအားကို အသုံးမပြုဘဲ ရှေးဦး စက်ကွင်း လက်နက်က အချိန်စွမ်းအား၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံနိုင်မည်၊ သို့မဟုတ် အချိန်စွမ်းအားက ရှေးဦး စက်ကွင်း လက်နက်၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ရှေးဦး စက်ကွင်း လက်နက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဖုန်းဝူချန်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများ အချိန်စွမ်းအားကို စတင် ရှာဖွေနေချိန်တွင် ရှုမီ ချောက်ကမ်းပါး၏ ဝင်ပေါက်၌ သွေးမိစ္ဆာ ကြေးစားအဖွဲ့၏ အင်အားစုများမှာ တောင်တန်းကြီးအတွင်းသို့ စတင် ဝင်ရောက်လာနေကြပြီပင်။

wunzinnosp