အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

အပိုင်း (၁၇၁) အစောင့်အရှောက်နဂါးနှင့် လွင့်မျောတိမ်တိုက်

ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၏ ဂိတ်တံခါးဝ၌ မည်သည့်လုံခြုံရေးမျှ ရှိမနေသည်ကို မြင်လျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်မိလေသည်။

သို့သော် သူ မသိသည်မှာ သူ့အား ကြိုဆိုရန်အတွက် ဂိတ်စောင့်ဆရာဖြစ်သူမှာ တခြားတစ်ဖက်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို ကုတ်လျက် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မည်သူမျှ တံခါးလာမဖွင့်ပေးသဖြင့် မိမိဘာသာသာ ဝင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တံတိုင်းကို ခုန်ကျော်၍ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့လေသည်။ အတွင်းဘက်၌မူ ရှားပါးလှသော သားရဲ အပေါင်းတို့သည် ဝင်းအတွင်း၌ ပျင်းရိစွာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။

ယင်းတို့အနက် အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံးမှာကား ဧရာမ ပျံလွှားနဂါး နှစ်ကောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အဆိုပါ နဂါးနှစ်ကောင်မှာ အဖိုနှင့် အမ ဖြစ်ဟန်တူပြီး အဖိုဖြစ်သော နဂါးကြီးမှာ ဖေးရွှယ် ထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမားကာ အမမှာမူ အဖိုထက် အနည်းငယ်မျှသာ သေးငယ်လေသည်။

ဤသားရဲများ မွေးမြူထားရာ ဝင်းနှင့် စာသင်ဆောင်မှာ အလှမ်းဝေးကွာသဖြင့် ထိုနေရာမှ ကြည့်လျှင် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ် ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

သို့သော်လည်း ကျောင်းသားများကို စာသင်ပြနေသော ယီနန် မှာမူ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြိုတင်သိမြင်သည့်နှယ် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တံတိုင်းပေါ်မှ ခုန်ချလာသော အမည်းစက်ကလေးတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။

"ဒါ... ယွမ်ဖုန်းလား..." ယီနန်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ယီနန်၏ စာသင်ခန်းတံခါးဝသို့ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံစံမျိုး ဖမ်းထားလေသည်။ စာသင်ခန်းအတွင်းရှိ ကျောင်းသားများမှာမူ ထိုသူအား မြင်လျှင် တခိခိ ရယ်မောကြတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူမှာ ဆရာမ ယီနန်ကို ပိုးပန်းနေသူဖြစ်ပြီး ယီနန်ကမူ တစ်ခါမျှ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။

"ယီနန်... အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီနော်" ဟု ထိုသူက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ယီနန်သည် ပြတင်းပေါက်မှ လှည့်လာပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "ဒီနေ့အတွက် သင်ခန်းစာ ဒီမှာတင် ရပ်နားမယ်၊ အတန်းဆင်းပြီ" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

ကျောင်းသားများမှာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြသဖြင့် စာသင်ခန်းအတွင်း ခဏမျှ ဆူညံသွားတော့၏။

ယီနန် အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ တံခါးဝရှိ အမျိုးသားက လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဒါက မင်းအတွက်ပါ" ဟု ဆိုကာ နောက်ပစ်ထားသော လက်ထဲမှ လှပသော နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်ကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး... ပါမောက္ခ ကျူးကောက်တာ၊ ကျွန်မကို ဘာမှပေးစရာ မလိုတော့ပါဘူး" ဟု ယီနန်က အေးစက်စွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ကျူးကောက်တာမှာ အရှက်ရသွားဟန်ဖြင့် "ယီနန်... မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို လက်မခံတာလဲ၊ မင်းမှာ ချစ်ရမယ့်သူ ရှိနေပြီလား" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

ယီနန်၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်ကာ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် နောက်ကို ကျွန်မကို မနှောင့်ယှက်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ" ဟု ဆိုကာ အမြန်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျူးကောက်တာမှာ ယီနန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ၌ ရက်စက်သော အမူအရာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး လက်ထဲမှ နှင်းဆီပန်းကို ချေမွပစ်လိုက်တော့သည်။

"ယီနန်... ငါက မင်းအပေါ် ဒီလောက်ကောင်းတာကို တခြားယောင်္ကျားကို ကြိုက်တယ်ပေါ့လေ၊ ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်မပေးဘူး" ဟု သွားကြိတ်ကာ ကြံစည်နေတော့သည်။

ယီနန်သည် စာသင်ဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် နောက်ဘက်ရှိ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်သို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့သည်။

ဤဥယျာဉ်မှာ အကယ်ဒမီမှ မွေးမြူထားသော သားရဲများ နေထိုင်ရာဖြစ်ပြီး လိုအပ်သည့်အခါ စီးနင်းရန် သို့မဟုတ် အကူအညီတောင်းရန် အသုံးပြုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ပြင်ပလောကတွင် မမြင်ဖူးသော ရှားပါးထူးဆန်းသည့် သားရဲများကို ဤနေရာ၌ တွေ့မြင်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် သူ ဝင်လာသည်နှင့် ပျံလွှားနဂါးနှစ်ကောင်မှာ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ဟို... မင်းတို့က ဘာလို့ ငါ့ကို ကြည့်နေကြတာလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း ဘေးသို့ တိုးသွားသော်လည်း နဂါးကြီးများ၏ အကြည့်မှာ သူ့ထံမှ ဖယ်ခွာမသွားချေ။

"နေကောင်းကြလား" ဟု သူက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထိုနဂါးကြီးများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မိမိထက် များစွာ သာလွန်နေပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် မိမိအား ချေမှုန်းနိုင်စွမ်းရှိသည်ကို သူ ခံစားမိနေသည်။

"မင်းတို့က ဂိတ်စောင့်တွေလား၊ ခုနက ငါ တံခါးခေါက်သေးတယ်၊ မင်းတို့က မဖွင့်ပေးဘူးနော်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အဆက်အစပ်မရှိ ပြောဆိုနေသော်လည်း နဂါးကြီးများမှာမူ သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

"ဒါဆို... ဖေးရွှယ် ကြောင့်လား" ဟု သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

'ဖေးရွှယ်' ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် နဂါးနှစ်ကောင်စလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားကြ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုအခါမှသာ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ဤနဂါးကြီးနှစ်ကောင်မှာ ဖေးရွှယ်၏ မိဘများ ဖြစ်တန်ရာ၏။

"ဖေးရွှယ်နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က... ကတိစာချုပ် ချုပ်ထားတာပါ... မင်းတို့ စိတ်မဆိုးဘူးမလား" ဟု သူက သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ကတိစာချုပ်ချုပ်ဆိုခြင်းမှာ ဖေးရွှယ်အား သူ၏ အစေခံ သို့မဟုတ် စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် နဂါးမိဘများအတွက်မူ ကောင်းသောသတင်း မဟုတ်ချေ။

နဂါးနှစ်ကောင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို နားလည်ဟန်ရှိပြီး ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး ထရပ်ကာ သူ့အား စိုက်ကြည့်ကြတော့သည်။

"သွားပြီ..." ချင်ယွမ်ဖုန်း တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။ "သူတို့ တကယ်ကြီး စိတ်ဆိုးသွားပြီပဲ။"

ထိုစဉ် အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သားရဲဥယျာဉ်အတွင်း ပေါ်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့၌ ကာကွယ်ရပ်တည်ပေးလိုက်သည်။

"အစောင့်အရှောက်နဂါး နဲ့ လွင့်မျောတိမ်တိုက် ၊ မင်းတို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ" ဟု ယီနန်က နဂါးကြီးနှစ်ကောင်ကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ယီနန် မိမိကို လာရောက်ရှာဖွေသည်ကို မြင်လျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ နဂါးကြီးနှစ်ကောင်မှာမူ ယီနန်ကို အာဃာတ အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြဆဲပင်။

"ယွမ်ဖုန်း... နင် သူတို့ကို ဘယ်လိုများ စော်ကားလိုက်လို့လဲ" ဟု ယီနန်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ထင်တာတော့... ငါ သူတို့သမီးလေးကို တပည့်အဖြစ် သို့မဟုတ် အစေခံအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မိလို့ ထင်တယ်..." ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

"ဖေးရွှယ်လား" ယီနန် မျက်လုံးဝိုင်းသွားသည်။ "နင်ဖေးရွှယ်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်လိုက်တာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖေးရွှယ်ရဲ့ မိဘတွေက ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ မှာ ရှိနေမယ်လို့ ငါ လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အပြစ်မကင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ၊ အစောင့်အရှောက်နဂါးနဲ့ လွင့်မျောတိမ်တိုက်တို့က နင်ကို အငြိုးထားနေကြပြီ။ တို့ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှာ ဒီဝိညာဉ်သားရဲတွေကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ မိတ်ဆွေဖွဲ့ရုံပဲ လုပ်တာ၊ ဒီသားရဲတွေက လူသားတွေရဲ့ ကျွန်ဖြစ်ရမှာကို အလွန် မုန်းတီးကြတယ်" ဟု ယီနန်က စိုးရိမ်တကြီး ဆိုလေသည်။

ယင်းနဂါးကြီးနှစ်ကောင်မှာ အကယ်ဒမီအတွင်း မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း ရှိကြသူများ မဟုတ်လော။

"ဝုန်း..."

ထိုစဉ် အမနဂါးကြီးမှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ရှေ့သို့ ထိုးထွက်လာရာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကြီးမှာ အိမ်လေးတစ်လုံးမျှပင် ကြီးမားနေသည်။

၎င်းက ယီနန်ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်များကို စုစည်းကာ ချက်ချင်းပင် မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

အစောင့်အရှောက်နဂါး၏ ပါးစပ်မှ မီးလျှံများ ပန်းထွက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်ရ၏။ သူသည် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ် ကို အသုံးပြု၍ ကျန်ရစ်သော အရိပ်အယောင် ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... သူက ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေပါ၊ သူ့ကို မနာကျင်စေပါနဲ့" ဟု ယီနန်က အော်ဟစ်တားမြစ်ရှာသည်။

ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသော ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ကျောပြင်၌ ချွေးစေးများ ထွက်နေတော့သည်။ ထိုနဂါး မှုတ်ထုတ်လိုက်သော မီးလျှံမှာ သူ၏ သားရဲမီးလျှံ ထက်ပင် ပိုမိုပူပြင်းလှပြီး မြေပြင်ကိုပင် အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားစေသည်။

နဂါးကြီးက သူ့အား အငြိုးတကြီး ကြည့်နေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိကာ "ကျွန်တော် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့သမီးက တွေ့တွေ့ချင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို အရင်တိုက်ခိုက်လို့ ခုခံလိုက်ရတာပါ၊ မကြိုက်ရင်လည်း ကတိစာချုပ်ကို ကျွန်တော် ဖျက်ပေးပါ့မယ်" ဟု အမြန် ရှင်းပြလိုက်ရလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ နဂါးကြီးနှစ်ကောင်၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း လွင့်မျောတိမ်တိုက်မှာမူ မကျေနပ်နိုင်သေးဟန်ဖြင့် ပါးစပ်မှ ပြင်းထန်သော လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဝန်းရံသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဆွဲငင်နေသဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားတော့မည့်နှယ် ခံစားလိုက်ရလေတော့သတည်း။

အခန်း ၁၇၂ - စွန့်ပစ်ထားသော စာကြည့်တိုက်

လွင့်မျောတိမ်တိုက်နဂါးလျူယွန်းက ညှာတာထောက်ထားခဲ့၍သာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် မဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လေဆင်နှာမောင်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်ထက်သို့ လွင့်ပါသွားတော့၏။

“ယွမ်ဖုန်း...”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယီနန်မှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားရသည်။

သူမသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ ခုန်တက်ကာ လေဆင်နှာမောင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့၏။

“ယီနန်... မလာနဲ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်တားမြစ်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။ ယီနန်မှာ လေဆင်နှာမောင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထက် များစွာသာလွန်သဖြင့် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို တိုက်ရိုက်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား လေဆင်နှာမောင်းအတွင်း ဝဲလည်လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

ထိုစဉ် လေဆင်နှာမောင်းမှာ ကောင်းကင်ထက်မှ မြေပြင်သို့ ရုတ်ခြည်းဆင်းသက်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားရာ သွေးအန်မတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး သူကျရောက်သော မြေပြင်မှာပင် အက်ကြောင်းများ ထင်ကျန်ရစ်သည်။

ထို့နောက် ယီနန်သည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ရင်း မတတ်သာသောအခြေအနေကို ခံစားနေကြရသည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အောက်ရှိ မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားသဖြင့် နှစ်ဦးသား ထိတ်လန့်သွားကြရ၏။ ၎င်းတို့ကျရောက်ခဲ့သော နေရာမှာ များသောအားဖြင့် လူသူအရောက်အပေါက်မရှိသော ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်၏ ထောင့်တစ်နေရာ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် တွင်းကြီးတစ်တွင်း ပေါ်ပေါက်လာပြီး နှစ်ဦးသား အော်ဟစ်ကာ ကျင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားကြတော့သည်။

ပျံလွှားနဂါးနှစ်ကောင်ဖြစ်သော အစောင့်အရှောက်နဂါးနှင့် လွင့်မျောတိမ်တိုက်နဂါးတို့မှာလည်း ဤနေရာတွင် တွင်းရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။

၎င်းတို့သည် တွင်းဝသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာကြရာ မှောင်အတိကျနေသော တွင်းနက်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နဂါးနှစ်ကောင်မှာ တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တွင်းဝတွင် ၎င်းတို့၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် ပိတ်ဆို့ကာ ထိုင်ချလိုက်ကြတော့၏။

“ငါတို့ရဲ့ ဖေးရွှယ်ကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့... မင်းတို့ကို အဲဒီတွင်းထဲမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ပိတ်လှောင်ထားပြီးမှ ပြန်ထုတ်ပေးမယ်” ဟု ၎င်းတို့က တွေးတောနေကြဟန် ရှိပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ယီနန်တို့မှာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျနေကြသော်လည်း လေဆင်နှာမောင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်သွားသည်။

သူသည် မိုးတိမ်လွင့်ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ ပြုတ်ကျမှုကို တားဆီးလိုက်ပြီး ယီနန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်၏။

ယီနန်မှာ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ရှက်သွေးဖြာသွားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းတိုးဝင်ထားမိသည်။

“ဒါ ဘယ်နေရာလဲ...” ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ များစွာ ထူးဆန်းအံ့သြနေမိသည်။ အပေါ်ရှိ တွင်းဝမှာလည်း ပိတ်ဆို့သွားပြီဖြစ်ရာ ပျံလွှားနဂါးနှစ်ကောင်၏ လက်ချက်ဖြစ်မည်ဟု သူက သံသယဖြစ်နေမိ၏။

“ငါလည်း မသိဘူး... ရှန်းဝူအကယ်ဒမီရဲ့ အောက်မှာ ဒီလိုနေရာရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ယီနန်က ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်ရာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်သွားစေ၏။

မကြာမီ ၎င်းတို့သည် အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတို့ ဖန်တီးထားသော မြေအောက်ခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သို့သော် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပုံအရ စွန့်ပစ်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ဟန် တူပေသည်။ ၎င်းတို့ ပြုတ်ကျလာသော နေရာမှာ ထိုမြေအောက်ခန်း၏ အဝင်ဝ ဖြစ်ဟန်တူပြီး ယခင်က ကျောက်လှေကားများ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အလယ်မှ ကျိုးပဲ့နေချေပြီ။

“ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ... တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး” ယီနန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဟိုနဂါးနှစ်ကောင်က ငါ့ကို အခုလောလောဆယ် ပြန်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီတော့ ဒီနေရာမှာပဲ ခဏနေပြီး လေ့လာကြည့်ကြတာပေါ့” ဟု ဆို၏။

ယီနန်က ခေါင်းညိတ်သဖြင့် နှစ်ဦးသား ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လမ်းတိုလေးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ကျယ်ဝန်းသော ကျောက်ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ထိုကျောက်ခန်းမှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး နံရံများတွင် စာအုပ်စင်များနှင့် ဆင်တူသော ထွင်းထုထားသည့် ဗီရိုရှည်ကြီးများ ရှိနေသည်။

ယီနန်မှာ အံ့အားသင့်လျက် အထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားမိ၏။

နံရံတစ်ခုလုံးတွင် ထိုကဲ့သို့သော ဗီရိုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားရာ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် စာအုပ်စင်များသာ အမှန်ဖြစ်ပါက စာအုပ်ပေါင်း မည်မျှများပြားစွာ ဆံ့မည်နည်းဟု သူမက တွေးတောနေမိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ နံရံပေါ်တွင် ထွက်နေသော ကျောက်တုံးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

“ဒါ ဘာများလဲ...” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် ထိုကျောက်တုံးကို နှိပ်လိုက်သည်။

ခဏချင်းမှာပင် ထိုနေရာတစ်ခုလုံးမှာ နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားတော့၏။

ကျောက်ခန်းမ၏ မျက်နှာကြက်ရှိ မီးအိမ်မှာ ချက်ချင်း လင်းလာခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နံရံများတွင်လည်း မီးလုံးငယ်လေးများ တန်းစီလျက် ရှိနေ၏။

ဤအရာမှာ ရှန်းဝူမျှော်စင်ကို ဖန်တီးခဲ့သူ၏ လက်ရာပင် ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်ပေသည်။

“အကယ်ဒမီက ဆရာကြီးအချို့ ပြောတာ ကြားဖူးတယ်... ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှာ အရင်က စာကြည့်တိုက်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်တဲ့... နောက်ပိုင်းမှ စာအုပ်တွေအားလုံးကို တခြားနေရာ ရွှေ့ပစ်လိုက်တာ” ဟု ယီနန်က ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် “ဒါဟာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ စာကြည့်တိုက် ဖြစ်ပုံရတယ်... ဘာမှမကျန်တော့တာ နှမြောစရာပဲ” ဟု ဆို၏။

ယီနန်က ပြုံးလိုက်ပြီး “ယွမ်ဖုန်း... နင်ရှန်းဝူမျှော်စင်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့တာလား” ဟု မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အကြာကြီး စောင့်နေတာတောင် ဘယ်သူမှ လာမခေါ်တာနဲ့ ငါပဲ ရှန်းဝူမျှော်စင်ကို ကိုယ်တိုင်လာရှာမိတာ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဖြေလိုက်၏။

ယီနန်မှာ မတတ်သာသလို ပြုံးလိုက်ရင်း “နင်ကတော့ ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ဘူးပဲ... အကယ်ဒမီက ဆရာတွေက မင်းကိုလာခေါ်ဖို့ သွားကြပြီ... အခုဆို တခြားတစ်နေရာမှာ လိုက်ရှာနေကြမှာ အမှန်ပဲ”

“ဟာ... ငါကလည်း ဒါ ဘာအတွက်လဲဆိုတာ တကယ်မသိခဲ့လို့ပါ... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်ရမယ်လို့ ထင်နေတာ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည်။

ယီနန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ပျော်ရွှင်မှုများ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေလျက် “ဒါဆိုရင်... အခုကစပြီး နင်က ငါ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ပြီပေါ့” ဟု ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ပြုံးလျက် “ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး ဆရာမ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့” ဟု ယီနန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီအတွင်း၌ ယီနန်မှာ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ချစ်စဖွယ် အမူအရာများကို ပြန်လည်ရရှိနေချေပြီ။

အပြင်သို့ လောလောဆယ် မထွက်နိုင်သေးသဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ကျောက်ခန်းမအတွင်းရှိ ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြ၏။

“ဒါပေမဲ့ ငါ ခွင့်ခဏလောက် ယူချင်သေးတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ဆိုသည်။

“ငါဒီကိုလာတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာငှက် အတွက်ပါ”

ယီနန်မှာ စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် “နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ... တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့လို့ ပြောခဲ့တာက... မင်းရဲ့ အသက်ကို ပြောတာလား” ဟု မေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ဂူ’ အဆိပ် မိထားသည့်အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

“နင်ပြောချင်တာက... နင်မှာ အသက်ရှင်ဖို့ တစ်နှစ်ပဲ ကျန်တော့တယ် ဟုတ်လား” ယီနန်မှာ များစွာ ထိတ်လန့်သွားရ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပုခုံးတွန့်ပြကာ “တစ်နှစ်ထက်လည်း နည်းရင် နည်းမှာပါ” ဟု ဆိုသည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... နင်က...” ယီနန်မှာ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေရ၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသက်ကယ်မည်ဟူသော ကတိမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိချေ။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး...ငါ သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရှာနေတာပါ... ပစ္စည်းတွေ စုံသွားရင် ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရအောင် ကြိုးစားပြီး အဆင့် ၈ ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းမှာပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ယီနန်က ခေါင်းညိတ်ကာ “အကယ်ဒမီမှာလည်း အဆင့် ၈ ဆေးဖော်စပ်သူတွေ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေကြတာ များတယ်” ဟု ဆို၏။

“အကယ်၍ ငါ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲမှာ မနိုင်ခဲ့ရင်တော့ အကယ်ဒမီက ဆရာကြီးတွေကိုပဲ အကူအညီတောင်းရမှာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

“ဒါနဲ့ ယီနန်... ရှန်းဝူအကယ်ဒမီမှာ ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာငှက် ရှိတယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ်မလား...ငါတော့ မတွေ့မိသေးဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေတော့သည်။