အခန်း (၁၇၃-၁၇၄)

အခန်း (၁၇၃)- လူရီ

ယီနန် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးပင်စွာ ချလိုက်မိပြီးနောက်-

"ဒီအကြောင်းကို စီနီယာ ဆရာကြီးတွေဆီကတစ်ဆင့် ကြားဖူးတာပါ။ အရင်ကတော့ ဒီအကယ်ဒမီမှာ ရေခဲဝိညာဉ်နဂါးပြာငှက် တစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင်တော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး" ဟု ပြောရှာသည်။

"သူ ထွက်သွားပြီလား"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်သွားတော့သည်။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင်ပင် ရှာမတွေ့ပါက ထိုအရာကို မည်သည့်အရပ်တွင် ဆက်လက်ရှာဖွေရမည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် မသိတော့ချေ။

"စိတ်မပျက်ပါနဲ့ ယွမ်ဖုန်း။ ငါတို့ ဒီက ထွက်သွားပြီးတာနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဆီကို သွားပြီး အကူအညီ တောင်းပေးပါ့မယ်။ သူကတော့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု သိမှာ အသေအချာပါပဲ" ဟု ယီနန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အားပေးစကား ဆိုရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး-

"ကောင်းပါပြီလေ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ကျယ်ပြောလှသော စွန့်ပစ်ထားသော စာကြည့်တိုက် အတွင်းဝယ် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြုံးကြည့်နေကြရင်း သူတို့၏ သံယောဇဉ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း နွေးထွေးလာခဲ့လေသည်။

ခဏအကြာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခြေအနေကို လမ်းကြောင်းပြောင်းရန်အတွက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စာအုပ်စင်များကြားဝယ် ကျန်ရစ်နေသော စာအုပ်စာပေများ ရှိ၊ မရှိ လိုက်လံကြည့်ရှုလေတော့သည်။

သူသည် စွန့်ပစ်ထားသော စာကြည့်တိုက်၏ တံခါးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ထိုနေရာတွင် စာအုပ်စင်များ မရှိဘဲ ချောမွတ်နေသော နံရံတစ်ခုသာ ရှိလေသည်။ ထိုနံရံပေါ်တွင် စာလုံးများ ထွင်းထုထားဟန် တူသော်လည်း ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရချေ။

"ယီနန်... ဒီကို ခဏလာကြည့်ဦး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ယီနန် လျှောက်လာပြီး နံရံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

နံရံမှာ အတွင်းသို့ အနည်းငယ် ချိုင့်ဝင်နေသဖြင့် သေချာဂရုမစိုက်ပါက သတိထားမိရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့တိုးကာ နံရံပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်ရာ ထွင်းထုထားသော စာသားများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ယင်းမှာ ကဗျာနှစ်ပိုဒ်တွဲ တစ်ခု ဖြစ်ဟန်တူသော်လည်း ပထမစာကြောင်း တစ်ကြောင်းသာ ရှိနေသည်။

“မဂဏန်းဆို ပြောင်းလဲ၍၊ စုံဂဏန်းဆိုလျှင် အမြဲအတိုင်းပင်...” ယီနန်သည် နံရံပေါ်ရှိ စာသားများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖတ်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ထိုစာသားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ချက်မျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ဟားတိုက်၍ ရယ်မောလေတော့သည်။

"ယွမ်ဖုန်း... ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ။ ဒီစာသားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နင်သိလို့လား" ဟု ယီနန်က မေးမြန်းရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့တိုးကာ ကျောပိုးထားသော ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် နံရံ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် စာသားအချို့ကို ထွင်းထုလိုက်လေသည်။

"သင်္ကေတကတော့ လေးစိတ်ပိုင်း ပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့"

ယီနန်မှာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူမအနေဖြင့် ထိုစကားများ၏ ဆိုလိုရင်းကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ယောက်သာ ပြုံးပျော်နေတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် ယင်းမှာ ကဗျာတစ်ပုဒ် မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာမြေ ရှိ အလယ်တန်းကျောင်းသားဘဝက သင်ကြားခဲ့ရသော သင်္ချာပညာရပ်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များသာ ဖြစ်ပေသည်။

"မဂဏန်းဆို ပြောင်းလဲ၍၊ စုံဂဏန်းဆိုလျှင် အမြဲအတိုင်းပင်၊ သင်္ကေတကတော့ လေးစိတ်ပိုင်းပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့... ကာရန်တော့ မိပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ စာသားက သိပ်ပြီး မပြေပြစ်သလိုပဲနော်" ဟု ယီနန်က မှတ်ချက်ပေးသည်။

"ပြေပြစ်ဖို့ မလိုပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ ယီနန်၊ ဒီစာကြောင်း နှစ်ကြောင်း ပေါင်းလိုက်မှ ပြည့်စုံတဲ့ ဝါကျတစ်ခု ဖြစ်သွားတာ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း စကားပြော၍ မဆုံးသေးမီမှာပင် နံရံကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း လည်ထွက်သွားတော့သည်။

"တကယ်... တကယ်ကြီးလား" ယီနန်၏ မျက်လုံးများ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ဝိုင်းစက်သွားကြသည်။

"ယွမ်ဖုန်း... နင် ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်မိသည်။ သူသည် ကမ္ဘာမြေမှ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်း ဖြစ်စဉ်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသူဖြစ်ရာ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို အခြားသူများအား မသိစေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဒါကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်ပေါ့"

ယီနန်က မကျေနပ်သလိုမျိုး မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ နံရံနောက်ကွယ်ရှိ နေရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

နံရံနောက်ကွယ်ရှိ နယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ငှက်ကလေးများ တေးဆို၍ ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ" ယီနန်သည် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ရင်း မေးရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက်- "မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါက တံလျှပ်အိပ်မက် တစ်ခုသက်သက်ပါ။ ရှန်းဝူ မျှော်စင်မှာ ဒီလိုမျိုးတွေ ငါ အများကြီး ကြုံဖူးပါတယ်" ဟု အားပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် ယီနန်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ်အေးသွားရသည်။

"လူငယ်လေး... မင်းနဲ့ ငါဟာ တစ်နေရာတည်းက လာတာဆိုတာ ငါ သိတယ်"

ပန်းခင်းများထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကြင်နာတတ်သော ပုံစံရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးနုနုနှင့် နက်ရှိုင်းသော ပညာရှိမျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

"မင်း... ဘယ်သူလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က လူရီ ပါ၊ ချင်းလန် ပြည်နယ်က လာတာပါ" ဟု ထိုသူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ချင်းလန်ပြည်နယ် အဲဒါ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ" ယီနန်မှာ ထိုအမည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။ "ပြီးတော့... လူရီ ဆိုတာ ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ ကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ချင်းလန်ပြည်နယ်ဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အမည်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူသည်လည်း ချင်းလန်ပြည်နယ်သား တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်လည်း ချင်းလန်ပြည်နယ်ကပါပဲ..."

"ဟားဟားဟား... ဒါက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ နောင်အနှစ်သုံးထောင်အကြာမှာ ငါ့ရဲ့ ရွာဖော်ရွာဖက်နဲ့ ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး" လူရီက ကျေနပ်အားရစွာ ရယ်မောလေသည်။

"ဒါနဲ့... ဆရာကြီးက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းမိသည်။

လူရီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး- "ဟုတ်တယ်၊ ငါ သေဆုံးခဲ့တာ အနှစ်သုံးထောင်တောင် ရှိသွားပါပြီ။ အခု ဒီမှာ ကျန်ရစ်နေတာက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်လေး တစ်ခုပါပဲ။ မင်းသာ အခုလို အချိန်မီ ရောက်မလာဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဒီဝိညာဉ်လေးဟာလည်း

ကွယ်ပျောက်သွားတော့မှာပါ"

"ဒါက တကယ်ကို နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်တာ..." ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

သူသည် မိမိ၏ အကြောင်းများကို ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်နိုင်မည့်သူတစ်ဦးကို အမြဲတစေ တောင့်တခဲ့ရသူဖြစ်ရာ လူရီမှာ ထိုသူပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် လူရီမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဆိုခဲ့ကြသဖြင့် ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ယီနန်မှာ တစ်ခုမှ နားမလည်ဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရှာသည်။

သို့သော် သူမသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့်ပင် ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေခဲ့၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လူရီတို့အကြားဝယ် ထူးခြားသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူမ ရိပ်မိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အတော်ကြာသောအခါ လူရီသည် ကျေနပ်နှစ်သိမ့်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီလို ရင်ဖွင့်ရတာ တကယ်ကို နေလို့ကောင်းသွားတာပဲ။ ငါ အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက အနှစ်တစ်ထောင်ကျော်လုံးလုံး ဒါတွေကို ရင်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားခဲ့ရတာ။ သေပြီးတာတောင်မှ ဒီလိုမျိုး ရင်ဖွင့်ဖော် ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု လူရီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြဿနာတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသည်။

"ဒါတွေ အားလုံးက ခေတ်သစ်ပစ္စည်းတွေပဲ။ ဆရာကြီးက ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

လူရီ သေဆုံးခဲ့သည်မှာ အနှစ်သုံးထောင် ရှိပြီဖြစ်ရာ သူတို့ ပြောဆိုနေသော ခေတ်သစ်အကြောင်းအရာများအရဆိုလျှင် ထိုစဉ်က ကမ္ဘာမြေမှာ ရှေးဟောင်းခေတ်တွင်သာ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

"မင်းက ၂၀၁၈ ခုနှစ်က မဟုတ်လား"

"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီနှစ်ကပါပဲ"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ခေတ်တည်းသားများ ဖြစ်ကြပါလျက်နှင့် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာပြီးနောက်တွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကြီးမားသော အချိန်ကွာခြားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေရသနည်း။

"ဒီလို ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းတာမျိုးတောင် ဖြစ်နိုင်သေးတာပဲ၊ အချိန်တွေ လွဲချော်သွားတာကတော့ အဆန်းမဟုတ်တော့ပါဘူးလေ" ဟု လူရီက လောကီသဘောတရားအရ တွေးဆလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း- "မှန်ပါတယ်" ဟု ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်၍ အရေးတယူ မဆွေးနွေးကြတော့ချေ။

အကယ်၍ လူရီသာ အသက်ရှင်နေဦးမည်ဆိုပါက သူတို့နှစ်ဦးမှာ အချင်းချင်း လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိရှိထားကြသော ရင်ဘတ်ချင်းနီးသည့် သူငယ်ချင်းကောင်းများ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။

"ငါ့ရဲ့ တစ်သက်တာလုံးမှာ ပြန်လမ်းကို ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ ငါ့မှာ ကျန်ရှိနေတာဆိုလို့ ဒါလေးပဲ ရှိတော့တယ်၊ အခု ဒါကို မင်းကို ပေးခဲ့ပါ့မယ်" လူရီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် သတ္တုလုံးလေးတစ်ခုမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းလာတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုလုံးလေးမှာ လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိပြီး အလွန်ပေါ့ပါးလှ၏။ ယင်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းပုံစံများ ထွင်းထုထားပြီး ဆိတ်ငြိမ်၍ ရှေးကျသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေလေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးမိသည်။

"ဒါကို ငါက 'အနန္တပုံရိပ်' လို့ အမည်ပေးထားတယ်။ ဒါက ငါကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ထားတဲ့ မှော်လက်နက် တစ်ခုပဲ။ ဒါမှာ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ မင်းကတော့ ဒါကို မှန်မှန်ကန်ကန် အသုံးချနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က တစ်မြေတည်းသားတွေပဲ မဟုတ်လား" လူရီက ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံရိပ်များမှာ စတင်တုန်ခါလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယင်းမှာ တီဗွီကြည့်နေစဉ် လိုင်းမကြည်၍ ပုံရိပ်များ ဝေဝါးသွားသကဲ့သို့ပင်။

"ငါ့ရဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးပြီ ထင်ပါရဲ့" လူရီက မတတ်သာသည့်အဆုံး ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

"ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်အောင် ကြိုးစားပါဦး"

ထိုသို့ ပြောကြားပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့သည် စွန့်ပစ်ထားသော စာကြည့်တိုက်၏ မြေအောက်လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

"ငါ တကယ်ပဲ... ဂိုဏ်းချုပ် လူရီကို တွေ့ခဲ့ရတာလား... မယုံနိုင်စရာပဲ"

အခန်း(၁၇၄) အရာခပ်သိမ်း

ယီနန်သည် အားတက်သရောဖြင့် "သွားကြစို့" ဟု ဆိုရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ မျက်ရည်စနှစ်စက် ဝဲကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ယွမ်ဖုန်း... နင်အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ယီနန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကိုဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းရင်း မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်ကာ "ဘာမျှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကိုယ့်ဇာတိက လူတစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရလို့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု လိုအပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရရုံပါ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့၏။

ယီနန်က ခေါင်းညိတ်နားလည်ပေးရင်း "ဒါနဲ့ နင်နဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး လူရီက ဘယ်လိုပတ်သက်မှုမျိုး ရှိလို့လဲ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်ကျော်က လူနဲ့ စကားပြောနိုင်တာ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းလှတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

"အကြောင်းထူးတော့ မရှိပါဘူး၊ တို့နှစ်ယောက်က နယ်ခံချင်း တူနေကြရုံပါပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

"ဒါနဲ့ နင်ပြောနေတဲ့ ချင်းလန်ပြည်နယ်ဆိုတာ ဘယ်နားမှာလဲ၊ ငါတစ်ခါမျှ မကြားဖူးပါလား" ဟု ယီနန်က စူးစမ်းပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လူရီတို့၏ စကားဝိုင်းသည် သူမအတွက်မူ လွန်စွာနားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ယီနန်၊ နောက်မှ အကျိုးအကြောင်း အကုန်ပြောပြပါ့မယ်၊ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့" ဟု အလေးအနက် ဆိုလေသည်။

ယီနန်က ပြုံးလျက် "သိပါပြီ၊ ရပါတယ်၊ ငါလည်း အဲဒီလောက်ကြီး စပ်စုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါနဲ့ အခု 'အနန္တပုံရိပ်' ဆိုတာက ဘာကြီးလဲ" ဟု မေးမြန်းပြန်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ "ငါလည်း မသိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ မှော်လက်နက် တစ်ခုဖြစ်တယ်လို့ လူရီက ပြောခဲ့တယ်၊ အရင်ဆုံး အဲ့တာကို ကိုယ့်အပိုင်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြည့်ရမယ်" ဟု ဆိုရင်း မိမိလက်ချောင်းကို ကိုက်ကာ သွေးတစ်စက်ကို အနန္တပုံရိပ် အလုံးပေါ်သို့ ချလိုက်လေသည်။

ထိုသွေးစက်သည် အလုံးပြင်ပေါ်ရှိ အင်းကွက်များအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဝင်သွားပြီးနောက် အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။

"တစ်ခုခု ထူးခြားသွားပြီလား" ဟု ယီနန်က စိတ်ဝင်တစား မေးသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ဝေခွဲမရသည့်နှယ် "ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားသလိုပဲနော်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆွဲငင်အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ယင်းအလုံးအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ယီနန်၏ အမြင်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများလန်ကာ သတိလစ် မေ့မြောသွားသည်ဟုသာ ထင်မှတ်လိုက်လေသည်။

“ယွမ်ဖုန်း”

ယီနန်သည် အနားသို့ အပြေးအလွှား သွားကြည့်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မေ့မြောနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လွန်စွာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားရရှာသည်။

ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ နက်နဲသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေ၏။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်၌ လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေသော အစီအရင်များနှင့် အင်းစာလုံးများက ကြယ်တာရာများအလား တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေကြလေသည်။

ထိုခဏ၌ မိမိကိုယ်မိမိ ကြယ်စင်စုများအကြား ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

မကြာမီ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ယင်းမှာ အသက်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်နှင့် တူသော၊ မျက်လုံးအစုံ တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေသည့် စက်ရုပ်ကလေး တစ်ရုပ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အမည်က 'အနန္တပုံရိပ်' ပါ" ဟု ထိုစက်ရုပ်ကလေးက သာယာချိုအေးသော အသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

"မင်းက အနန္တပုံရိပ်လား၊ ဒါဆို အခုက မင်းရဲ့ ကိုယ်ထည်အတွင်းထဲမှာပေါ့လေ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းရာ

စက်ရုပ်ကလေး အနန္တပုံရိပ်က "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါဟာ အနန္တပုံရိပ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းပါပဲ" ဟု ရယ်မောလျက် ပြောလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချရင်း "ဒါ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ဟာ သခင့်ရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ဖန်တီးမှုပါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ထည်ထဲမှာ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အစီအရင်ပေါင်း ကိုးသောင်းကိုးထောင် ကိုးရာ ကိုးဆယ်ကိုးခု ပါဝင်ပြီး သခင့်ရဲ့ စိတ်ကူးအတိုင်း ဘယ်အရာအဖြစ်မဆို ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်" ဟု အနန္တပုံရိပ်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောရှာသည်။

"ဝိုး... တကယ်ကို ခံ့ညားလှပေတာပဲ၊ မင်းရဲ့ သခင်က မင်းကို ငါ့ဆီ အပ်နှံခဲ့တာကို မင်းသိလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

အနန္တပုံရိပ်သည် လူရီအား အလွန်တွယ်တာဟန် ရှိသဖြင့် သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိုးရိမ်နေမိသည်။

ယင်းစက်ရုပ်ကလေးမှာ သူ၏ 'ထူးကဲသာလွန်သော နတ်ဘုရားစိုက်ပျိုးရေးစနစ်' မှ ရှောင်လင်နှင့် ဆင်တူသည်ဟု သူ ယူဆမိ၏။

“ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ သခင်လူရီ ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတာကိုလည်း သိပါတယ်၊ သူနဲ့ တူတဲ့သူတစ်ယောက်ဆီမှာ ကျွန်တော့်ကို ထားခဲ့မယ်လို့ သူပြောခဲ့ဖူးတယ်” ဟု အနန္တပုံရိပ်က ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အသံဖြင့် ဆိုလေသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို သေချာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကတိပေးလိုက်သည်။

အနန္တပုံရိပ်က ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပါပြီ၊ သခင်က သင့်ကို ယုံကြည်သလို ကျွန်တော်လည်း ယုံကြည်ပါတယ်၊ အခုကစပြီး သင်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ သခင်ပါပဲ" ဟု ဆိုကာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံ ထိုးလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း လက်ညှိုးချင်း ထိတွေ့လိုက်လေသည်။

ထိုသို့ ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် အနန္တပုံရိပ်နှင့် ပတ်သက်သမျှ အချက်အလက်များစွာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အာရုံထဲသို့ လှိုင်းလုံးများအလား စီးဝင်လာတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ကျောဘက်မှ ဆွဲငင်အားတစ်ခုကို ထပ်မံခံစားလိုက်ရပြန်သည်။

"ယွမ်ဖုန်း၊ ယွမ်ဖုန်း... အဆင်ပြေရဲ့လား" ယီနန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနား၌ ဒူးထောက်ထိုင်ကာ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ရှိနေ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး "ဘာမျှ မဖြစ်ပါဘူးငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ခုနက အနန္တပုံရိပ်ထဲကို ရောက်သွားလို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

"အရာခပ်သိမ်းလား" ဟု ဆိုကာ ယီနန်က ချင်ယွမ်ဖုန်း လက်ထဲရှိ အလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ကာ "အခုတော့ အနန္တပုံရိပ်က ငါ့ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသွားပြီ၊ သူ့မှာ စွမ်းဆောင်ရည်တွေ အများကြီး ရှိနေတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာရဦးမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

အနန္တပုံရိပ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်ကူးသမျှ မည်သည့်အရာအဖြစ်မဆို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရည်မှန်းချက် ကြီးမားလေလေ အနန္တပုံရိပ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း မြင့်မားလေလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုသော်၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်းကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ပါက မရှိရာမှ ရှိရာသို့ပင် ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိလာပေမည်။

ထို့အပြင် အနန္တပုံရိပ်၌ ပါဝင်သော အစီအရင်ပေါင်း ကိုးသောင်းကိုးထောင် ကျော်ကလည်း ယင်း၏ စွမ်းအားကို ကဏ္ဍအသီးသီး၌ မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိချေသည်။

ယင်းသည် တကယ်ပင် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ပေတော့သည်။

"ရှောင်လင်၊ ထွက်လာပြီး ဒီအနန္တပုံရိပ်ကို ကြည့်ပါဦး၊ ဒါက မင်းရဲ့ အမြင်မှာရော ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာပြီး အနန္တပုံရိပ်ကို သေချာကြည့်ရှုပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလာ၏။

"အကယ်၍သာ အဲ့တာကို ဆက်လက် ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီအနန္တပုံရိပ်ဟာ ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနီးပါးအထိ ရောက်လာနိုင်တဲ့ တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ဟု ရှောင်လင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုလေသည်။

ရှောင်လင်၏ စကားသည် မည်မျှ အလေးအနက် ရှိသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း နားလည်လိုက်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အနန္တပုံရိပ်၏ အနာဂတ် စွမ်းအားသည် အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်ချေ၏။

"ဒါနဲ့ ရှောင်လင်၊ မင်းရဲ့ 'ထူးကဲသာလွန်သော နတ်ဘုရားစိုက်ပျိုးရေးစနစ်' က ဘယ်ကနေ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာတာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စူးစမ်းမိပြန်သည်။ သူသည် ဤစနစ်၏ မြစ်ဖျားခံရာကို တစ်ခါမျှ စုံစမ်းခြင်း မပြုခဲ့ဖူးပေ။

"ငါဟာ ကမ္ဘာဦးအစကတည်းက ရှိခဲ့တာပါ၊ စကြဝဠာ အနန္တလောက တစ်ခွင်မှာလည်း တည်ရှိနေခဲ့တာပဲ" ဟု ရှောင်လင်က အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း "ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ကို သခင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ရတာလဲ" ဟု မေးရာ ရှောင်လင်က "ဒါဟာ ကံတရားပါပဲ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် နတ်ဖတ်စာလို့ ခေါ်ရမလား" ဟု နက်နက်နဲနဲ ဆိုလေသည်

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆက်လက် မမေးတော့ပေ။

"ယွမ်ဖုန်း၊ အနန္တပုံရိပ်က ဘာတွေလုပ်နိုင်လဲ" ဟု ယီနန်က လူရီ၏ ရတနာအပေါ် စိတ်ဝင်တစား မေးပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "အနန္တပုံရိပ်ကို ထွက်လာခိုင်းပြီး ပြခိုင်းရတာပေါ့" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားအဆုံးတွင် အနန္တပုံရိပ်သည် တစ်နေရာသို့ လိမ့်သွားကာ ကိုယ်ထည်မျက်နှာပြင်များ အက်ကွဲသွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း ခုနက တွေ့ခဲ့ရသည့် စက်ရုပ်ကလေးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

"သခင်..."

အနန္တပုံရိပ်သည် သာယာသော အသံလေးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ယီနန်သည် အနန္တပုံရိပ်၏ ချစ်စဖွယ် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် အသံလေးကြောင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်ညှို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ယင်းကလေးအား ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

"မင်းက အနန္တပုံရိပ်လား" ယီနန်၏ မိခင်စိတ်များမှာ ထိုခဏ၌ လျှံတက်လာခဲ့ရရှာသည်။

အနန္တပုံရိပ်ကလည်း သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

လူရီသည် အနန္တပုံရိပ်ကို ဖန်တီးစဉ်က လူသားတို့၏ စိတ်ခံစားမှုများကိုပါ ထည့်သွင်းပေးခဲ့ဟန် တူပေသည်။

ယီနန်သည် အနန္တပုံရိပ်ကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်သွားသဖြင့် မလွှတ်တမ်း ပွေ့ဖက်ထားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး "အနန္တပုံရိပ်၊ ဒီနေရာကနေ ထွက်ပေါက်ရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရှိပါတယ်" ဟု ဆိုကာ အနန္တပုံရိပ်က သူတို့ ဝင်လာခဲ့သည့် လမ်းဘက်သို့ ညွှန်ပြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ "အဲဒီလမ်းက ပိတ်သွားပြီ၊ စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ နဂါးနှစ်ကောင်က ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ထားတယ်" ဟု ဆို၏။

ယီနန်က "နင် သူတို့ကလေးကို အရင်ဆုံး ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ခဲ့လို့လေ" ဟု မကျေမနပ် ပြောရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် လက်ကာပြရင်း "ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ငါ့အမှားပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဖေးရွှယ်က ဒီကနေ ထွက်သွားချင်တယ်လို့ ပြောလို့၊ ကိုယ်လည်း ခေါ်သွားပေးမယ်လို့ ကတိပေးလိုက်လို့ သူ လိုက်လာခဲ့တာပါ" ဟု ပြန်လည် ဖြေရှင်းလေသည်။